Elegiae

{ΕΛΕΓΕΙΩΝ Α̅}

Ὦ ἄνα, Λητοῦς υἱέ, Διὸς τέκος, οὔποτε σεῖο

λήσομαι ἀρχόμενος οὐδ' ἀποπαυόμενος,

ἀλλ' αἰεὶ πρῶτόν τε καὶ ὕστατον ἔν τε μέσοισιν

ἀείσω· σὺ δέ μοι κλῦθι καὶ ἐσθλὰ δίδου.

Φοῖβε ἄναξ, ὅτε μέν σε θεὰ τέκε πότνια Λητώ

φοίνικος ῥαδινῆις χερσὶν ἐφαψαμένη

ἀθανάτων κάλλιστον ἐπὶ τροχοειδέι λίμνηι,

πᾶσα μὲν ἐπλήσθη Δῆλος ἀπειρεσίη

ὀδμῆς ἀμβροσίης, ἐγέλασσε δὲ Γαῖα πελώρη,

γήθησεν δὲ βαθὺς πόντος ἁλὸς πολιῆς.

Ἄρτεμι θηροφόνη, θύγατερ Διός, ἣν Ἀγαμέμνων

εἵσαθ', ὅτ' ἐς Τροίην ἔπλεε νηυσὶ θοῆις,

εὐχομένωι μοι κλῦθι, κακὰς δ' ἀπὸ κῆρας ἄλαλκε·

σοὶ μὲν τοῦτο, θεά, σμικρόν, ἐμοὶ δὲ μέγα.

Μοῦσαι καὶ Χάριτες, κοῦραι Διός, αἵ ποτε Κάδμου

ἐς γάμον ἐλθοῦσαι καλὸν ἀείσατ' ἔπος,

‘ὅττι καλόν, φίλον ἐστί· τὸ δ' οὐ καλὸν οὐ φίλον ἐστί,’

τοῦτ' ἔπος ἀθανάτων ἦλθε διὰ στομάτων.

Κύρνε, σοφιζομένωι μὲν ἐμοὶ σφρηγὶς ἐπικείσθω

τοῖσδ' ἔπεσιν, λήσει δ' οὔποτε κλεπτόμενα,

οὐδέ τις ἀλλάξει κάκιον τοὐσθλοῦ παρεόντος·

ὧδε δὲ πᾶς τις ἐρεῖ· ‘Θεύγνιδός ἐστιν ἔπη

τοῦ Μεγαρέως· πάντας δὲ κατ' ἀνθρώπους ὀνομαστός.’

ἀστοῖσιν δ' οὔπω πᾶσιν ἁδεῖν δύναμαι·

οὐδὲν θαυμαστόν, Πολυπαΐδη· οὐδὲ γὰρ ὁ Ζεύς

οὔθ' ὕων πάντεσς' ἁνδάνει οὔτ' ἀνέχων.

Σοὶ δ' ἐγὼ εὖ φρονέων ὑποθήσομαι, οἷά περ αὐτός,

Κύρν', ἀπὸ τῶν ἀγαθῶν παῖς ἔτ' ἐὼν ἔμαθον·

πέπνυσο, μηδ' αἰσχροῖσιν ἐπ' ἔργμασι μηδ' ἀδίκοισιν

τιμὰς μηδ' ἀρετὰς ἕλκεο μηδ' ἄφενος.

ταῦτα μὲν οὕτως ἴσθι· κακοῖσι δὲ μὴ προσομίλει

ἀνδράσιν, ἀλλ' αἰεὶ τῶν ἀγαθῶν ἔχεο·

καὶ μετὰ τοῖσιν πῖνε καὶ ἔσθιε, καὶ μετὰ τοῖσιν

ἵζε, καὶ ἅνδανε τοῖς', ὧν μεγάλη δύναμις.

ἐσθλῶν μὲν γὰρ ἄπ' ἐσθλὰ μαθήσεαι· ἢν δὲ κακοῖσιν

συμμίσγηις, ἀπολεῖς καὶ τὸν ἐόντα νόον.

ταῦτα μαθὼν ἀγαθοῖσιν ὁμίλεε, καί ποτε φήσεις

εὖ συμβουλεύειν τοῖσι φίλοισιν ἐμέ.

Κύρνε, κύει πόλις ἥδε, δέδοικα δὲ μὴ τέκηι ἄνδρα

εὐθυντῆρα κακῆς ὕβριος ἡμετέρης.

ἀστοὶ μὲν γὰρ ἔθ' οἵδε σαόφρονες, ἡγεμόνες δέ

τετράφαται πολλὴν εἰς κακότητα πεσεῖν.

οὐδεμίαν πω, Κύρν', ἀγαθοὶ πόλιν ὤλεσαν ἄνδρες,

ἀλλ' ὅταν ὑβρίζειν τοῖσι κακοῖσιν ἅδηι

δῆμόν τε φθείρουσι δίκας τ' ἀδίκοισι διδοῦσιν

οἰκείων κερδέων εἵνεκα καὶ κράτεος·

ἔλπεο μὴ δηρὸν κείνην πόλιν ἀτρεμέ' ἧσθαι,

μηδ' εἰ νῦν κεῖται πολλῆι ἐν ἡσυχίηι,

εὖτ' ἂν τοῖσι κακοῖσι φίλ' ἀνδράσι ταῦτα γένηται,

κέρδεα δημοσίωι σὺν κακῶι ἐρχόμενα.

ἐκ τῶν γὰρ στάσιές τε καὶ ἔμφυλοι φόνοι ἀνδρῶν·

μούναρχοι δὲ πόλει μήποτε τῆιδε ἅδοι.

Κύρνε, πόλις μὲν ἔθ' ἥδε πόλις, λαοὶ δὲ δὴ ἄλλοι,

οἳ πρόσθ' οὔτε δίκας ἤιδεσαν οὔτε νόμους,

ἀλλ' ἀμφὶ πλευραῖσι δορὰς αἰγῶν κατέτριβον,

ἔξω δ' ὥστ' ἔλαφοι τῆσδ' ἐνέμοντο πόλεος.

καὶ νῦν εἰς' ἀγαθοί, Πολυπαΐδη· οἱ δὲ πρὶν ἐσθλοί

νῦν δειλοί. τίς κεν ταῦτ' ἀνέχοιτ' ἐσορῶν;

ἀλλήλους δ' ἀπατῶσιν ἐπ' ἀλλήλοισι γελῶντες,

οὔτε κακῶν γνώμας εἰδότες οὔτ' ἀγαθῶν.

μηδένα τῶνδε φίλον ποιεῦ, Πολυπαΐδη, ἀστῶν

ἐκ θυμοῦ χρείης οὕνεκα μηδεμιῆς·

ἀλλὰ δόκει μὲν πᾶσιν ἀπὸ γλώσσης φίλος εἶναι,

χρῆμα δὲ συμμείξηις μηδενὶ μηδ' ὁτιοῦν

σπουδαῖον· γνώσηι γὰρ ὀιζυρῶν φρένας ἀνδρῶν,

ὥς σφιν ἐπ' ἔργοισιν πίστις ἔπ' οὐδεμία,

ἀλλὰ δόλους ἀπάτας τε πολυπλοκίας τ' ἐφίλησαν

οὕτως ὡς ἄνδρες μηκέτι σωιζόμενοι.

Μήποτε, Κύρνε, κακῶι πίσυνος βούλευε σὺν ἀνδρί,

εὖτ' ἂν σπουδαῖον πρῆγμ' ἐθέληις τελέσαι,

ἀλλὰ μετ' ἐσθλὸν ἰὼν βούλευ καὶ πολλὰ μογῆσαι

καὶ μακρὴν ποσσίν, Κύρν', ὁδὸν ἐκτελέσαι.

Πρῆξιν μηδὲ φίλοισιν ὅλως ἀνακοινέο πᾶσιν·

παῦροί τοι πολλῶν πιστὸν ἔχουσι νόον.

Παύροισιν πίσυνος μεγάλ' ἀνδράσιν ἔργ' ἐπιχείρει,

μή ποτ' ἀνήκεστον, Κύρνε, λάβηις ἀνίην.

Πιστὸς ἀνὴρ χρυσοῦ τε καὶ ἀργύρου ἀντερύσασθαι

ἄξιος ἐν χαλεπῆι, Κύρνε, διχοστασίηι.

Παύρους εὑρήσεις, Πολυπαΐδη, ἄνδρας ἑταίρους

πιστοὺς ἐν χαλεποῖς πρήγμασι γινομένους,

οἵτινες ἂν τολμῶιεν ὁμόφρονα θυμὸν ἔχοντες

ἶσον τῶν ἀγαθῶν τῶν τε κακῶν μετέχειν.

Τούτους οὔ χ' εὕροις διζήμενος οὐδ' ἐπὶ πάντας

ἀνθρώπους, οὓς ναῦς μὴ μία πάντας ἄγοι,

οἷσιν ἐπὶ γλώσσηι τε καὶ ὀφθαλμοῖσιν ἔπεστιν

αἰδώς, οὐδ' αἰσχρὸν χρῆμ' ἔπι κέρδος ἄγει.

Μή μ' ἔπεσιν μὲν στέργε, νόον δ' ἔχε καὶ φρένας ἄλληι,

εἴ με φιλεῖς καί σοι πιστὸς ἔνεστι νόος.

ἤ με φίλει καθαρὸν θέμενος νόον, ἤ μ' ἀποειπών

ἔχθαιρ' ἀμφαδίην νεῖκος ἀειράμενος.

ὃς δὲ μιῆι γλώσσηι δίχ' ἔχει νόον, οὗτος ἑταῖρος

δεινός, Κύρν', ἐχθρὸς βέλτερος ἢ φίλος ὤν.

Ἄν τις ἐπαινήσηι σε τόσον χρόνον ὅσσον ὁρώιης,

νοσφισθεὶς δ' ἄλλην γλῶσσαν ἱῆισι κακήν,

τοιοῦτός τοι ἑταῖρος ἀνὴρ φίλος οὔ τι μάλ' ἐσθλός,

ὅς κ' εἴπηι γλώσσηι λῶια, φρονῆι δ' ἕτερα.

ἀλλ' εἴη τοιοῦτος ἐμοὶ φίλος, ὃς τὸν ἑταῖρον

γινώσκων ὀργὴν καὶ βαρὺν ὄντα φέρει

ἀντὶ κασιγνήτου. σὺ δέ μοι, φίλε, ταῦτ' ἐνὶ θυμῶι

φράζεο, καί ποτέ μου μνήσεαι ἐξοπίσω.

Μηδείς ς' ἀνθρώπων πείσηι κακὸν ἄνδρα φιλῆσαι,

Κύρνε· τί δ' ἔστ' ὄφελος δειλὸς ἀνὴρ φίλος ὤν;

οὔτ' ἄν ς' ἐκ χαλεποῖο πόνου ῥύσαιτο καὶ ἄτης,

οὔτε κεν ἐσθλὸν ἔχων τοῦ μεταδοῦν ἐθέλοι.

Δειλοὺς εὖ ἕρδοντι ματαιοτάτη χάρις ἐστίν·

ἶσον καὶ σπείρειν πόντον ἁλὸς πολιῆς.

οὔτε γὰρ ἂν πόντον σπείρων βαθὺ λήιον ἀμῶις,

οὔτε κακοὺς εὖ δρῶν εὖ πάλιν ἀντιλάβοις·

ἄπληστον γὰρ ἔχουσι κακοὶ νόον· ἢν δ' ἓν ἁμάρτηις,

τῶν πρόσθεν πάντων ἐκκέχυται φιλότης·

οἱ δ' ἀγαθοὶ τὸ μέγιστον ἐπαυρίσκουσι παθόντες,

μνῆμα δ' ἔχους' ἀγαθῶν καὶ χάριν ἐξοπίσω.

Μήποτε τὸν κακὸν ἄνδρα φίλον ποιεῖσθαι ἑταῖρον,

ἀλλ' αἰεὶ φεύγειν ὥστε κακὸν λιμένα.

Πολλοί τοι πόσιος καὶ βρώσιός εἰσιν ἑταῖροι,

ἐν δὲ σπουδαίωι πρήγματι παυρότεροι.

Κιβδήλου δ' ἀνδρὸς γνῶναι χαλεπώτερον οὐδέν,

Κύρν', οὐδ' εὐλαβίης ἐστὶ περὶ πλέονος.

Χρυσοῦ κιβδήλοιο καὶ ἀργύρου ἀνσχετὸς ἄτη,

Κύρνε, καὶ ἐξευρεῖν ῥάιδιον ἀνδρὶ σοφῶι.

εἰ δὲ φίλου νόος ἀνδρὸς ἐνὶ στήθεσσι λελήθηι

ψυδρὸς ἐών, δόλιον δ' ἐν φρεσὶν ἦτορ ἔχηι,

τοῦτο θεὸς κιβδηλότατον ποίησε βροτοῖσιν,

καὶ γνῶναι πάντων τοῦτ' ἀνιηρότατον.

οὐδὲ γὰρ εἰδείης ἀνδρὸς νόον οὐδὲ γυναικός,

πρὶν πειρηθείης ὥσπερ ὑποζυγίου,

οὐδέ κεν εἰκάσσαις ὥσπερ ποτ' ἐς ὥριον ἐλθών·

πολλάκι γὰρ γνώμην ἐξαπατῶς' ἰδέαι.

Μήτ' ἀρετὴν εὔχου, Πολυπαΐδη, ἔξοχος εἶναι

μήτ' ἄφενος· μοῦνον δ' ἀνδρὶ γένοιτο τύχη.

Οὐδὲν ἐν ἀνθρώποισι πατρὸς καὶ μητρὸς ἄμεινον

ἔπλετο, οἷς' ὁσίη, Κύρνε, μέμηλε δίκη.

Οὐδείς, Κύρν', ἄτης καὶ κέρδεος αἴτιος αὐτός,

ἀλλὰ θεοὶ τούτων δώτορες ἀμφοτέρων·

οὐδέ τις ἀνθρώπων ἐργάζεται ἐν φρεσὶν εἰδώς,

ἐς τέλος εἴτ' ἀγαθὸν γίνεται εἴτε κακόν.

πολλάκι γὰρ δοκέων θήσειν κακὸν ἐσθλὸν ἔθηκεν,

καί τε δοκῶν θήσειν ἐσθλὸν ἔθηκε κακόν.

οὐδέ τωι ἀνθρώπων παραγίνεται, ὅσσα θέληισιν·

ἴσχει γὰρ χαλεπῆς πείρατ' ἀμηχανίης.

ἄνθρωποι δὲ μάταια νομίζομεν εἰδότες οὐδέν·

θεοὶ δὲ κατὰ σφέτερον πάντα τελοῦσι νόον.

Οὐδείς πω ξεῖνον, Πολυπαΐδη, ἐξαπατήσας

οὐδ' ἱκέτην θνητῶν ἀθανάτους ἔλαθεν.

Βούλεο δ' εὐσεβέων ὀλίγοις σὺν χρήμασιν οἰκεῖν

ἢ πλουτεῖν ἀδίκως χρήματα πασάμενος.

ἐν δὲ δικαιοσύνηι συλλήβδην πᾶς' ἀρετή 'στι,

πᾶς δέ τ' ἀνὴρ ἀγαθός, Κύρνε, δίκαιος ἐών.

Χρήματα μὲν δαίμων καὶ παγκάκωι ἀνδρὶ δίδωσιν,

Κύρν'· ἀρετῆς δ' ὀλίγοις' ἀνδράσι μοῖρ' ἕπεται.

Ὕβριν, Κύρνε, θεὸς πρῶτον κακῶι ὤπασεν ἀνδρί,

οὗ μέλλει χώρην μηδεμίην θέμεναι.

Τίκτει τοι κόρος ὕβριν, ὅταν κακῶι ὄλβος ἕπηται

ἀνθρώπωι καὶ ὅτωι μὴ νόος ἄρτιος ἦι.

Μήποτέ τοι πενίην θυμοφθόρον ἀνδρὶ χολωθείς

μηδ' ἀχρημοσύνην οὐλομένην πρόφερε·

Ζεὺς γάρ τοι τὸ τάλαντον ἐπιρρέπει ἄλλοτε ἄλλωι,

ἄλλοτε μὲν πλουτεῖν, ἄλλοτε μηδὲν ἔχειν.

Μήποτε, Κύρν', ἀγορᾶσθαι ἔπος μέγα· οἶδε γὰρ οὐδείς

ἀνθρώπων ὅ τι νὺξ χἠμέρη ἀνδρὶ τελεῖ.

Πολλοί τοι χρῶνται δειλαῖς φρεσί, δαίμονι δ' ἐσθλῶι,

οἷς τὸ κακὸν δοκέον γίνεται εἰς ἀγαθόν.

εἰσὶν δ' οἳ βουλῆι τ' ἀγαθῆι καὶ δαίμονι δειλῶι

μοχθίζουσι, τέλος δ' ἔργμασιν οὐχ ἕπεται.

Οὐδεὶς ἀνθρώπων οὔτ' ὄλβιος οὔτε πενιχρός

οὔτε κακὸς νόσφιν δαίμονος οὔτ' ἀγαθός.

Ἄλλ' ἄλλωι κακόν ἐστι, τὸ δ' ἀτρεκὲς ὄλβιος οὐδείς

ἀνθρώπων ὁπόσους ἠέλιος καθορᾶι.

Ὃν δὲ θεοὶ τιμῶσιν, ὁ καὶ μωμεύμενος αἰνεῖ·

ἀνδρὸς δὲ σπουδὴ γίνεται οὐδεμία.

Θεοῖς' εὔχου, θεοῖς' οἷσιν ἔπι κράτος· οὔτοι ἄτερ θεῶν

γίνεται ἀνθρώποις' οὔτ' ἀγάθ' οὔτε κακά.

Ἄνδρ' ἀγαθὸν πενίη πάντων δάμνησι μάλιστα,

καὶ γήρως πολιοῦ, Κύρνε, καὶ ἠπιάλου.

ἣν δὴ χρὴ φεύγοντα καὶ ἐς βαθυκήτεα πόντον

ῥιπτεῖν καὶ πετρέων, Κύρνε, κατ' ἠλιβάτων.

καὶ γὰρ ἀνὴρ πενίηι δεδμημένος οὔτε τι εἰπεῖν

οὔθ' ἕρξαι δύναται, γλῶσσα δέ οἱ δέδεται.

χρὴ γὰρ ὁμῶς ἐπὶ γῆν τε καὶ εὐρέα νῶτα θαλάσσης

δίζησθαι χαλεπῆς, Κύρνε, λύσιν πενίης.

τεθνάμεναι, φίλε Κύρνε, πενιχρῶι βέλτερον ἀνδρί

ἢ ζώειν χαλεπῆι τειρόμενον πενίηι.

Κριοὺς μὲν καὶ ὄνους διζήμεθα, Κύρνε, καὶ ἵππους

εὐγενέας, καί τις βούλεται ἐξ ἀγαθῶν

βήσεσθαι· γῆμαι δὲ κακὴν κακοῦ οὐ μελεδαίνει

ἐσθλὸς ἀνήρ, ἤν οἱ χρήματα πολλὰ διδῶι,

οὐδὲ γυνὴ κακοῦ ἀνδρὸς ἀναίνεται εἶναι ἄκοιτις

πλουσίου, ἀλλ' ἀφνεὸν βούλεται ἀντ' ἀγαθοῦ.

χρήματα μὲν τιμῶσι· καὶ ἐκ κακοῦ ἐσθλὸς ἔγημε

καὶ κακὸς ἐξ ἀγαθοῦ· πλοῦτος ἔμειξε γένος.

οὕτω μὴ θαύμαζε γένος, Πολυπαΐδη, ἀστῶν

μαυροῦσθαι· σὺν γὰρ μίσγεται ἐσθλὰ κακοῖς.

Αὐτός τοι ταύτην εἰδὼς κακόπατριν ἐοῦσαν

εἰς οἴκους ἄγεται χρήμασι πειθόμενος

εὔδοξος κακόδοξον, ἐπεὶ κρατερή μιν ἀνάγκη

ἐντύνει, ἥτ' ἀνδρὸς τλήμονα θῆκε νόον.

Χρῆμα δ' ὃ μὲν Διόθεν καὶ σὺν δίκηι ἀνδρὶ γένηται

καὶ καθαρῶς, αἰεὶ παρμόνιμον τελέθει.

εἰ δ' ἀδίκως παρὰ καιρὸν ἀνὴρ φιλοκερδέι θυμῶι

κτήσεται, εἴθ' ὅρκωι πὰρ τὸ δίκαιον ἑλών,

αὐτίκα μέν τι φέρειν κέρδος δοκεῖ, ἐς δὲ τελευτήν

αὖθις ἔγεντο κακόν, θεῶν δ' ὑπερέσχε νόος.

ἀλλὰ τάδ' ἀνθρώπων ἀπατᾶι νόον· οὐ γὰρ ἔτ' αὔτως

τίνονται μάκαρες πρήγματος ἀμπλακίας·

ἀλλ' ὁ μὲν αὐτὸς ἔτεισε κακὸν χρέος οὐδὲ φίλοισιν

ἄτην ἐξοπίσω παισὶν ἐπεκρέμασεν·

ἄλλον δ' οὐ κατέμαρψε δίκη· θάνατος γὰρ ἀναιδής

πρόσθεν ἐπὶ βλεφάροις' ἕζετο κῆρα φέρων.

Οὐδείς τοι φεύγοντι φίλος καὶ πιστὸς ἑταῖρος·

τῆς δὲ φυγῆς ἐστιν τοῦτ' ἀνιηρότερον.

Οἶνόν τοι πίνειν πουλὺν κακόν· ἢν δέ τις αὐτόν

πίνηι ἐπισταμένως, οὐ κακός, ἀλλ' ἀγαθός.

Θυμέ, φίλους κατὰ πάντας ἐπίστρεφε ποικίλον ἦθος,

ὀργὴν συμμίσγων ἥντιν' ἕκαστος ἔχει·

πουλύπου ὀργὴν ἴσχε πολυπλόκου, ὃς ποτὶ πέτρηι,

τῆι προσομιλήσηι, τοῖος ἰδεῖν ἐφάνη.

νῦν μὲν τῆιδ' ἐφέπου, τοτὲ δ' ἀλλοῖος χρόα γίνου.

κρέσσων τοι σοφίη γίνεται ἀτροπίης.

Μηδὲν ἄγαν ἄσχαλλε ταρασσομένων πολιητέων,

Κύρνε, μέσην δ' ἔρχευ τὴν ὁδὸν ὥσπερ ἐγώ.

Ὅστις τοι δοκέει τὸν πλησίον ἴδμεναι οὐδέν,

ἀλλ' αὐτὸς μοῦνος ποικίλα δήνε' ἔχειν,

κεῖνός γ' ἄφρων ἐστί, νόου βεβλαμμένος ἐσθλοῦ·

ἴσως γὰρ πάντες ποικίλ' ἐπιστάμεθα·

ἀλλ' ὁ μὲν οὐκ ἐθέλει κακοκερδείηισιν ἕπεσθαι,

τῶι δὲ δολοπλοκίαι μᾶλλον ἄπιστοι ἅδον.

‘Πλούτου δ' οὐδὲν τέρμα πεφασμένον ἀνθρώποισιν·

οἳ γὰρ νῦν ἡμῶν πλεῖστον ἔχουσι βίον,

διπλάσιον σπεύδουσι. τίς ἂν κορέσειεν ἅπαντας;

χρήματά τοι θνητοῖς γίνεται ἀφροσύνη,

ἄτη δ' ἐξ αὐτῆς ἀναφαίνεται, ἣν ὁπότε Ζεύς

πέμψηι τειρομένοις', ἄλλοτε ἄλλος ἔχει.’

Ἀκρόπολις καὶ πύργος ἐὼν κενεόφρονι δήμωι,

Κύρν', ὀλίγης τιμῆς ἔμμορεν ἐσθλὸς ἀνήρ.

Οὐδὲν ἐπιπρέπει ἧμιν ἅτ' ἀνδράσι σωιζομένοισιν,

ἀλλ' ὡς πάγχυ πόλει, Κύρνε, ἁλωσομένηι.

Σοὶ μὲν ἐγὼ πτέρ' ἔδωκα, σὺν οἷς' ἐπ' ἀπείρονα πόντον

πωτήσηι, κατὰ γῆν πᾶσαν ἀειρόμενος

ῥηϊδίως· θοίνηις δὲ καὶ εἰλαπίνηισι παρέσσηι

ἐν πάσαις πολλῶν κείμενος ἐν στόμασιν,

καί σε σὺν αὐλίσκοισι λιγυφθόγγοις νέοι ἄνδρες

εὐκόσμως ἐρατοὶ καλά τε καὶ λιγέα

ἄισονται. καὶ ὅταν δνοφερῆς ὑπὸ κεύθεσι γαίης

βῆις πολυκωκύτους εἰς Ἀίδαο δόμους,

οὐδέποτ' οὐδὲ θανὼν ἀπολεῖς κλέος, ἀλλὰ μελήσεις

ἄφθιτον ἀνθρώποις' αἰὲν ἔχων ὄνομα,

Κύρνε, καθ' Ἑλλάδα γῆν στρωφώμενος, ἠδ' ἀνὰ νήσους

ἰχθυόεντα περῶν πόντον ἐπ' ἀτρύγετον,

οὐχ ἵππων νώτοισιν ἐφήμενος· ἀλλά σε πέμψει

ἀγλαὰ Μουσάων δῶρα ἰοστεφάνων.

πᾶσι δ', ὅσοισι μέμηλε, καὶ ἐσσομένοισιν ἀοιδή

ἔσσηι ὁμῶς, ὄφρ' ἂν γῆ τε καὶ ἠέλιος.

αὐτὰρ ἐγὼν ὀλίγης παρὰ σεῦ οὐ τυγχάνω αἰδοῦς,

ἀλλ' ὥσπερ μικρὸν παῖδα λόγοις μ' ἀπατᾶις.

Κάλλιστον τὸ δικαιότατον· λῶιστον δ' ὑγιαίνειν·

πρᾶγμα δὲ τερπνότατον, τοῦ τις ἐρᾶι, τὸ τυχεῖν.

Ἵππος ἐγὼ καλὴ καὶ ἀεθλίη, ἀλλὰ κάκιστον

ἄνδρα φέρω, καί μοι τοῦτ' ἀνιηρότατον.

πολλάκι δ' ἠμέλλησα διαρρήξασα χαλινόν

φεύγεν ἀπωσαμένη τὸν κακὸν ἡνίοχον.

Οὔ μοι πίνεται οἶνος, ἐπεὶ παρὰ παιδὶ τερείνηι

ἄλλος ἀνὴρ κατέχει πολλὸν ἐμοῦ κακίων.

ψυχρόν μοι παρὰ τῆιδε φίλοι πίνουσι τοκῆες,

ὥσθ' ἅμα θ' ὑδρεύει καί με γοῶσα φέρει,

ἔνθα μέσην περὶ παῖδα λαβὼν ἀγκῶν' ἐφίλησα

δειρήν, ἡ δὲ τέρεν φθέγγετ' ἀπὸ στόματος.

Γνωτή τοι πενίη γε καὶ ἀλλοτρίη περ ἐοῦσα·

οὔτε γὰρ εἰς ἀγορὴν ἔρχεται οὔτε δίκας·

πάντηι γὰρ τοὔλασσον ἔχει, πάντηι δ' ἐπίμυκτος,

πάντηι δ' ἐχθρὴ ὁμῶς γίνεται, ἔνθα περ ἦι.

Ἴσως τοι τὰ μὲν ἄλλα θεοὶ θνητοῖς' ἀνθρώποις

γῆράς τ' οὐλόμενον καὶ νεότητ' ἔδοσαν.

τῶν πάντων δὲ κάκιστον ἐν ἀνθρώποις—θανάτου τε

καὶ πασέων νούσων ἐστὶ πονηρότατον—

παῖδας ἐπεὶ θρέψαιο καὶ ἄρμενα πάντα παράσχοις,

χρήματα δ' ἐγκαταθῆις πόλλ' ἀνιηρὰ παθών,

τὸν πατέρ' ἐχθαίρουσι, καταρῶνται δ' ἀπολέσθαι

καὶ στυγέους' ὥσπερ πτωχὸν ἐσερχόμενον.

Εἰκὸς τὸν κακὸν ἄνδρα κακῶς τὰ δίκαια νομίζειν,

μηδεμίαν κατόπισθ' ἁζόμενον νέμεσιν·

δειλῶι γάρ τ' ἀπάλαμνα βροτῶι πάρα πόλλ' ἀνελέσθαι

πὰρ ποδός, ἡγεῖσθαί θ' ὡς καλὰ πάντα τιθεῖ.

Ἀστῶν μηδενὶ πιστὸς ἐὼν πόδα τῶνδε πρόβαινε

μήθ' ὅρκωι πίσυνος μήτε φιλημοσύνηι,

μηδ' εἰ Ζῆν' ἐθέληι παρέχειν βασιλῆα μέγιστον

ἔγγυον ἀθανάτων πιστὰ τιθεῖν ἐθέλων.

ἐν γάρ τοι πόλει ὧδε κακοψόγωι ἁνδάνει οὐδέν·

† ωσδετοσωσαιεὶ † πολλοὶ ἀνολβότεροι.

Νῦν δὲ τὰ τῶν ἀγαθῶν κακὰ γίνεται ἐσθλὰ κακοῖσιν

ἀνδρῶν· ἡγέονται δ' ἐκτραπέλοισι νόμοις·

αἰδὼς μὲν γὰρ ὄλωλεν, ἀναιδείη δὲ καὶ ὕβρις

νικήσασα δίκην γῆν κατὰ πᾶσαν ἔχει.

Οὐδὲ λέων αἰεὶ κρέα δαίνυται, ἀλλά μιν ἔμπης

καὶ κρατερόν περ ἐόνθ' αἱρεῖ ἀμηχανίη.

Κωτίλωι ἀνθρώπωι σιγᾶν χαλεπώτατον ἄχθος,

φθεγγόμενος δ' ἀδαὴς οἷσι παρῆι μελετᾶι,

ἐχθαίρουσι δὲ πάντες· ἀναγκαίη δ' ἐπίμειξις

ἀνδρὸς τοιούτου συμποσίωι τελέθει.

Οὐδεὶς λῆι φίλος εἶναι, ἐπὴν κακὸν ἀνδρὶ γένηται,

οὐδ' ὧι κ' ἐκ γαστρός, Κύρνε, μιᾶς γεγόνηι.

Πικρὸς καὶ γλυκὺς ἴσθι καὶ ἁρπαλέος καὶ ἀπηνής

λάτρισι καὶ δμωσὶν γείτοσί τ' ἀγχιθύροις.

Οὐ χρὴ κιγκλίζειν ἀγαθὸν βίον, ἀλλ' ἀτρεμίζειν,

τὸν δὲ κακὸν κινεῖν, ἔστ' ἂν ἐς ὀρθὰ λάβηις.

Τοὶ κακοὶ οὐ πάντες κακοὶ ἐκ γαστρὸς γεγόνασιν,

ἀλλ' ἄνδρεσσι κακοῖς συνθέμενοι φιλίην

ἔργα τε δείλ' ἔμαθον καὶ ἔπη δύσφημα καὶ ὕβριν

ἐλπόμενοι κείνους πάντα λέγειν ἔτυμα.

‘Ἐν μὲν συσσίτοισιν ἀνὴρ πεπνυμένος εἶναι.’ —

πάντα δέ μιν λήθειν ὡς ἀπεόντα δοκεῖ.

εἰς δὲ φέροι τὰ γελοῖα—θύρηφιν καρτερὸς εἴη—

γινώσκων ὀργὴν ἥντιν' ἕκαστος ἔχει.

ἐν μὲν μαινομένοις μάλα μαίνομαι, ἐν δὲ δικαίοις

πάντων ἀνθρώπων εἰμὶ δικαιότατος.

‘Πολλοί τοι πλουτοῦσι κακοί, ἀγαθοὶ δὲ πένονται,

ἀλλ' ἡμεῖς τούτοις' οὐ διαμειψόμεθα

τῆς ἀρετῆς τὸν πλοῦτον, ἐπεὶ τὸ μὲν ἔμπεδον αἰεί,

χρήματα δ' ἀνθρώπων ἄλλοτε ἄλλος ἔχει.’

Κύρν', ἀγαθὸς μὲν ἀνὴρ γνώμην ἔχει ἔμπεδον αἰεί,

τολμᾶι δ' ἔν τε κακοῖς κείμενος ἔν τ' ἀγαθοῖς.

εἰ δὲ θεὸς κακῶι ἀνδρὶ βίον καὶ πλοῦτον ὀπάσσηι,

ἀφραίνων κακίην οὐ δύναται κατέχειν.

Μήποτ' ἐπὶ σμικρᾶι προφάσει φίλον ἄνδρ' ἀπολέσσαι

πειθόμενος χαλεπῆι, Κύρνε, διαβολίηι.

εἴ τις ἁμαρτωλῆισι φίλων ἐπὶ παντὶ χολῶιτο,

οὔποτ' ἂν ἀλλήλοις' ἄρθμιοι οὐδὲ φίλοι

εἶεν· ἁμαρτωλαὶ γὰρ ἐν ἀνθρώποισιν ἕπονται

θνητοῖς, Κύρνε· θεοὶ δ' οὐκ ἐθέλουσι φέρειν.

Καὶ βραδὺς εὔβουλος εἷλεν ταχὺν ἄνδρα διώκων,

Κύρνε, σὺν εὐθείηι θεῶν δίκηι ἀθανάτων.

Ἥσυχος ὥσπερ ἐγὼ μέσσην ὁδὸν ἔρχεο ποσσίν,

μηδ' ἑτέροισι διδούς, Κύρνε, τὰ τῶν ἑτέρων.

Οὐκ ἔστιν φεύγοντι φίλος καὶ πιστὸς ἑταῖρος·

τῆς δὲ φυγῆς ἐστιν τοῦτ' ἀνιηρότατον.

μήποτε φεύγοντ' ἄνδρα ἐπ' ἐλπίδι, Κύρνε, φιλήσηις·

οὐδὲ γὰρ οἴκαδε βὰς γίνεται αὐτὸς ἔτι.

Μηδὲν ἄγαν σπεύδειν· πάντων μές' ἄριστα· καὶ οὕτως,

Κύρν', ἕξεις ἀρετήν, ἥντε λαβεῖν χαλεπόν.

Ζεύς μοι τῶν τε φίλων δοίη τίσιν, οἵ με φιλεῦσιν,

τῶν τ' ἐχθρῶν μεῖζον, Κύρνε, δυνησόμενον.

χοὔτως ἂν δοκέοιμι μετ' ἀνθρώπων θεὸς εἶναι,

εἴ μ' ἀποτεισάμενον μοῖρα κίχηι θανάτου.

Ἀλλά, Ζεῦ, τέλεσόν μοι, Ὀλύμπιε, καίριον εὐχήν·

δὸς δέ μοι ἀντὶ κακῶν καί τι παθεῖν ἀγαθόν.

τεθναίην δ', εἰ μή τι κακῶν ἄμπαυμα μεριμνέων

εὑροίμην, δοίην δ' ἀντ' ἀνιῶν ἀνίας.

αἶσα γὰρ οὕτως ἐστί. τίσις δ' οὐ φαίνεται ἡμῖν

ἀνδρῶν, οἳ τἀμὰ χρήματ' ἔχουσι βίηι

συλήσαντες· ἐγὼ δὲ κύων ἐπέρησα χαράδρην

χειμάρρωι ποταμῶι πάντ' ἀποσεισάμενος·

τῶν εἴη μέλαν αἷμα πιεῖν· ἐπί τ' ἐσθλὸς ὄροιτο

δαίμων, ὃς κατ' ἐμὸν νοῦν τελέσειε τάδε.

Ἆ δειλὴ πενίη, τί μένεις προλιποῦσα παρ' ἄλλον

ἄνδρ' ἰέναι; μὴ ὦν δὴν οὐκ ἐθέλοντα φίλει·

ἀλλ' ἴθι καὶ δόμον ἄλλον ἐποίχεο, μηδὲ μεθ' ἡμέων

αἰεὶ δυστήνου τοῦδε βίου μέτεχε. Τόλμα, Κύρνε, κακοῖσιν, ἐπεὶ κἀσθλοῖσιν ἔχαιρες,

εὖτέ σε καὶ τούτων μοῖρ' ἐπέβαλλεν ἔχειν.

ὡς δέ περ ἐξ ἀγαθῶν ἔλαβες κακόν, ὣς δὲ καὶ αὖθις

ἐκδῦναι πειρῶ θεοῖσιν ἐπευχόμενος.

μηδὲ λίην ἐπίφαινε· κακὸν δέ τε, Κύρν', ἐπιφαίνειν.

παύρους κηδεμόνας σῆς κακότητος ἔχεις.

Ἀνδρός τοι κραδίη μινύθει μέγα πῆμα παθόντος,

Κύρν'· ἀποτεινυμένου δ' αὔξεται ἐξοπίσω.

Εὖ κώτιλλε τὸν ἐχθρόν· ὅταν δ' ὑποχείριος ἔλθηι,

τεῖσαί νιν πρόφασιν μηδεμίαν θέμενος.

Ἴσχε νόωι, γλώσσης δὲ τὸ μείλιχον αἰὲν ἐπέστω·

δειλῶν τοι τελέθει καρδίη ὀξυτέρη.

Οὐ δύναμαι γνῶναι νόον ἀστῶν ὅντιν' ἔχουσιν·

οὔτε γὰρ εὖ ἕρδων ἁνδάνω οὔτε κακῶς·

μωμεῦνται δέ με πολλοί, ὁμῶς κακοὶ ἠδὲ καὶ ἐσθλοί·

μιμεῖσθαι δ' οὐδεὶς τῶν ἀσόφων δύναται.

Μή μ' ἀέκοντα βίηι κεντῶν ὑπ' ἄμαξαν ἔλαυνε

εἰς φιλότητα λίην, Κύρνε, προσελκόμενος.

Ζεῦ φίλε, θαυμάζω σε· σὺ γὰρ πάντεσσιν ἀνάσσεις

τιμὴν αὐτὸς ἔχων καὶ μεγάλην δύναμιν·

ἀνθρώπων δ' εὖ οἶσθα νόον καὶ θυμὸν ἑκάστου·

σὸν δὲ κράτος πάντων ἔσθ' ὕπατον, βασιλεῦ.

πῶς δή σευ, Κρονίδη, τολμᾶι νόος ἄνδρας ἀλιτρούς

ἐν ταὐτῆι μοίρηι τόν τε δίκαιον ἔχειν,

ἤν τ' ἐπὶ σωφροσύνην τρεφθῆι νόος ἤν τε πρὸς ὕβριν

ἀνθρώπων ἀδίκοις' ἔργμασι πειθομένων;

οὐδέ τι κεκριμένον πρὸς δαίμονός ἐστι βροτοῖσιν,

οὐδ' ὁδὸν ἥντιν' ἰὼν ἀθανάτοισιν ἅδοι.

ἔμπης δ' ὄλβον ἔχουσιν ἀπήμονα· τοὶ δ' ἀπὸ δειλῶν

ἔργων ἴσχοντες θυμὸν ὅμως πενίην

μητέρ' ἀμηχανίης ἔλαβον τὰ δίκαια φιλεῦντες,

ἥτ' ἀνδρῶν παράγει θυμὸν ἐς ἀμπλακίην

βλάπτους' ἐν στήθεσσι φρένας κρατερῆς ὑπ' ἀνάγκης·

τολμᾶι δ' οὐκ ἐθέλων αἴσχεα πολλὰ φέρειν

χρημοσύνηι εἴκων, ἣ δὴ κακὰ πολλὰ διδάσκει,

ψεύδεά τ' ἐξαπάτας τ' οὐλομένας τ' ἔριδας,

ἄνδρα καὶ οὐκ ἐθέλοντα· κακὸν δέ οἱ οὐδὲν ἔοικεν·

ἡ γὰρ καὶ χαλεπὴν τίκτει ἀμηχανίην.

Ἐν πενίηι δ' ὅ τε δειλὸς ἀνὴρ ὅ τε πολλὸν ἀμείνων

φαίνεται, εὖτ' ἂν δὴ χρημοσύνη κατέχηι·

τοῦ μὲν γὰρ τὰ δίκαια φρονεῖ νόος, οὗτέ περ αἰεί

ἰθεῖα γνώμη στήθεσιν ἐμπεφύηι·

τοῦ δ' αὖτ' οὔτε κακοῖς' ἕπεται νόος οὔτ' ἀγαθοῖσιν.

τὸν δ' ἀγαθὸν τολμᾶν χρὴ τά τε καὶ τὰ φέρειν,

αἰδεῖσθαι δὲ φίλους φεύγειν τ' ὀλεσήνορας ὅρκους,

ἐντράπελ' ἀθανάτων μῆνιν ἀλευάμενον.

Μηδὲν ἄγαν σπεύδειν· καιρὸς δ' ἐπὶ πᾶσιν ἄριστος

ἔργμασιν ἀνθρώπων· πολλάκι δ' εἰς ἀρετήν

σπεύδει ἀνὴρ κέρδος διζήμενος, ὅντινα δαίμων

πρόφρων εἰς μεγάλην ἀμπλακίην παράγει,

καί οἱ ἔθηκε δοκεῖν, ἃ μὲν ἦι κακά, ταῦτ' ἀγάθ' εἶναι

εὐμαρέως, ἃ δ' ἂν ἦι χρήσιμα, ταῦτα κακά.

Φίλτατος ὢν ἥμαρτες· ἐγὼ δέ σοι αἴτιος οὐδέν,

ἀλλ' αὐτὸς γνώμης οὐκ ἀγαθῆς ἔτυχες.

Οὐδένα θησαυρὸν παισὶν καταθήσει ἀμείνω

αἰδοῦς, ἥτ' ἀγαθοῖς' ἀνδράσι, Κύρν', ἕπεται.

Οὐδενὸς ἀνθρώπων κακίων δοκεῖ εἶναι ἑταῖρος,

ὧι γνώμη θ' ἕπεται, Κύρνε, καὶ ὧι δύναμις.

Πίνων δ' οὐχ οὕτως θωρήξομαι, οὐδ' ἐμέ τ' οἶνος

ἐξάγει, ὥστ' εἰπεῖν δεινὸν ἔπος περὶ σοῦ.

Οὐδέν' ὁμοῖον ἐμοὶ δύναμαι διζήμενος εὑρεῖν

πιστὸν ἑταῖρον, ὅτωι μή τις ἔνεστι δόλος·

ἐς βάσανον δ' ἐλθὼν παρατρίβομαι ὥστε μολύβδωι

χρυσός, ὑπερτερίης δ' ἄμμιν ἔνεστι λόγος.

Πολλά με καὶ συνιέντα παρέρχεται· ἀλλ' ὑπ' ἀνάγκης

σιγῶ, γινώσκων ἡμετέρην δύναμιν.

Πολλοῖς' ἀνθρώπων γλώσσηι θύραι οὐκ ἐπίκεινται

ἁρμόδιαι, καί σφιν πόλλ' ἀμέλητα μέλει.

πολλάκι γὰρ τὸ κακὸν κατακείμενον ἔνδον ἄμεινον,

ἐσθλὸν δ' ἐξελθὸν λώιον ἢ τὸ κακόν.

‘Πάντων μὲν μὴ φῦναι ἐπιχθονίοισιν ἄριστον’

μηδ' ἐσιδεῖν αὐγὰς ὀξέος ἠελίου,

‘φύντα δ' ὅπως ὤκιστα πύλας Ἀίδαο περῆσαι’

καὶ κεῖσθαι πολλὴν γῆν ἐπαμησάμενον.

Φῦσαι καὶ θρέψαι ῥᾶιον βροτὸν ἢ φρένας ἐσθλάς

ἐνθέμεν· οὐδείς πω τοῦτό γ' ἐπεφράσατο,

ὧι τις σώφρον' ἔθηκε τὸν ἄφρονα κἀκ κακοῦ ἐσθλόν.

εἰ δ' Ἀσκληπιάδαις τοῦτό γ' ἔδωκε θεός,

ἰᾶσθαι κακότητα καὶ ἀτηρὰς φρένας ἀνδρῶν,

πολλοὺς ἂν μισθοὺς καὶ μεγάλους ἔφερον.

εἰ δ' ἦν ποιητόν τε καὶ ἔνθετον ἀνδρὶ νόημα,

οὔποτ' ἂν ἐξ ἀγαθοῦ πατρὸς ἔγεντο κακός,

πειθόμενος μύθοισι σαόφροσιν· ἀλλὰ διδάσκων

οὔποτε ποιήσει τὸν κακὸν ἄνδρ' ἀγαθόν.

Νήπιος, ὃς τὸν ἐμὸν μὲν ἔχει νόον ἐν φυλακῆισιν,

τῶν δ' αὐτοῦ ἰδίων οὐδὲν ἐπιστρέφεται.

Οὐδεὶς γὰρ πάντ' ἐστὶ πανόλβιος· ἀλλ' ὁ μὲν ἐσθλός

τολμᾶι ἔχων τὸ κακόν, κοὐκ ἐπίδηλος ὁμῶς,

δειλὸς δ' οὔτ' ἀγαθοῖσιν ἐπίσταται οὔτε κακοῖσιν

θυμὸν ἔχων μίμνειν. ἀθανάτων τε δόσεις

παντοῖαι θνητοῖσιν ἐπέρχοντ'. ἀλλ' ἐπιτολμᾶν

χρὴ δῶρ' ἀθανάτων, οἷα διδοῦσιν, ἔχειν.

Εἴ μ' ἐθέλεις πλύνειν, κεφαλῆς ἀμίαντον ἀπ' ἄκρης

αἰεὶ λευκὸν ὕδωρ ῥεύσεται ἡμετέρης,

εὑρήσεις δέ με πᾶσιν ἐπ' ἔργμασιν ὥσπερ ἄπεφθον

χρυσὸν ἐρυθρὸν ἰδεῖν τριβόμενον βασάνωι,

τοῦ χροιῆς καθύπερθε μέλας οὐχ ἅπτεται ἰός

οὐδ' εὐρώς, αἰεὶ δ' ἄνθος ἔχει καθαρόν.

Ὤνθρωπ', εἰ γνώμης ἔλαχες μέρος ὥσπερ ἀνοίης

καὶ σώφρων οὕτως ὥσπερ ἄφρων ἐγένου,

πολλοῖς' ἂν ζηλωτὸς ἐφαίνεο τῶνδε πολιτῶν

οὕτως ὥσπερ νῦν οὐδενὸς ἄξιος εἶ.

Οὔ τοι σύμφορόν ἐστι γυνὴ νέα ἀνδρὶ γέροντι·

οὐ γὰρ πηδαλίωι πείθεται ὡς ἄκατος,

οὐδ' ἄγκυραι ἔχουσιν· ἀπορρήξασα δὲ δεσμά

πολλάκις ἐκ νυκτῶν ἄλλον ἔχει λιμένα.

Μήποτ' ἐπ' ἀπρήκτοισι νόον ἔχε μηδὲ μενοίνα

χρήμασι, τῶν ἄνυσις γίνεται οὐδεμία.

Εὐμαρέ' οἷς τοι χρῆμα θεοὶ δόσαν οὔτε τι δειλόν

οὔτ' ἀγαθόν· χαλεπῶι δ' ἔργματι κῦδος ἔπι.

Ἀμφ' ἀρετῆι τρίβου καί τοι τὰ δίκαια φίλ' ἔστω,

μηδέ σε νικάτω κέρδος, ὅ τ' αἰσχρὸν ἔηι.

Μηδένα τῶνδ' ἀέκοντα μένειν κατέρυκε παρ' ἡμῖν,

μηδὲ θύραζε κέλευ' οὐκ ἐθέλοντ' ἰέναι,

μηδ' εὕδοντ' ἐπέγειρε, Σιμωνίδη, ὅντιν' ἂν ἡμῶν

θωρηχθέντ' οἴνωι μαλθακὸς ὕπνος ἕληι,

μηδὲ τὸν ἀγρυπνέοντα κέλευ' ἀέκοντα καθεύδειν.

‘πᾶν γὰρ ἀναγκαῖον χρῆμ' ἀνιηρὸν ἔφυ.’

τῶι πίνειν δ' ἐθέλοντι παρασταδὸν οἰνοχοείτω·

οὐ πάσας νύκτας γίνεται ἁβρὰ παθεῖν.

αὐτὰρ ἐγώ—μέτρον γὰρ ἔχω μελιηδέος οἴνου—

ὕπνου λυσικάκου μνήσομαι οἴκαδ' ἰών.

ἥξω δ' ὡς οἶνος χαριέστατος ἀνδρὶ πεπόσθαι·

οὔτε τι γὰρ νήφω οὔτε λίην μεθύω.

ὃς δ' ἂν ὑπερβάλληι πόσιος μέτρον, οὐκέτι κεῖνος

τῆς αὐτοῦ γλώσσης καρτερὸς οὐδὲ νόου·

μυθεῖται δ' ἀπάλαμνα, τὰ νήφοσι γίνεται αἰσχρά,

αἰδεῖται δ' ἕρδων οὐδέν, ὅταν μεθύηι,

τὸ πρὶν ἐὼν σώφρων, τότε νήπιος. ἀλλὰ σὺ ταῦτα

γινώσκων μὴ πῖν' οἶνον ὑπερβολάδην,

ἀλλ' ἢ πρὶν μεθύειν ὑπανίστασο—μή σε βιάσθω

γαστὴρ ὥστε κακὸν λάτριν ἐφημέριον—

ἢ παρεὼν μὴ πῖνε. σὺ δ' ‘ἔγχεε’ τοῦτο μάταιον

κωτίλλεις αἰεί· τοὔνεκά τοι μεθύεις·

ἡ μὲν γὰρ ‘φέρεται φιλοτήσιος’, ἡ δὲ ‘πρόκειται,’

τὴν δὲ ‘θεοῖς σπένδεις’, τὴν δ' ‘ἐπὶ χειρὸς ἔχεις’·

αἰνεῖσθαι δ' οὐκ οἶδας. ἀνίκητος δέ τοι οὗτος,

ὃς πολλὰς πίνων μή τι μάταιον ἐρεῖ·

ὑμεῖς δ' εὖ μυθεῖσθε παρὰ κρητῆρι μένοντες,

ἀλλήλων ἔριδος δὴν ἀπερυκόμενοι,

εἰς τὸ μέσον φωνεῦντες ὁμῶς ἑνὶ καὶ συνάπασιν·

χοὔτως συμπόσιον γίνεται οὐκ ἄχαρι.

Ἄφρονος ἀνδρὸς ὁμῶς καὶ σώφρονος οἶνος, ὅταν δή

πίνηι ὑπὲρ μέτρον, κοῦφον ἔθηκε νόον.

Ἐμ πυρὶ μὲν χρυσόν τε καὶ ἄργυρον ἴδριες ἄνδρες

γινώσκους', ἀνδρὸς δ' οἶνος ἔδειξε νόον

καὶ μάλα περ πινυτοῦ, τὸν ὑπὲρ μέτρον ἤρατο πίνων,

ὥστε καταισχῦναι καὶ πρὶν ἐόντα σοφόν. Οἰνοβαρέω κεφαλήν, Ὀνομάκριτε, καί με βιᾶται

οἶνος, ἀτὰρ γνώμης οὐκέτ' ἐγὼ ταμίης

ἡμετέρης, τὸ δὲ δῶμα περιτρέχει. ἀλλ' ἄγ' ἀναστάς

πειρηθῶ, μή πως καὶ πόδας οἶνος ἔχει

καὶ νόον ἐν στήθεσσι· δέδοικα δὲ μή τι μάταιον

ἕρξω θωρηχθεὶς καὶ μέγ' ὄνειδος ἔχω.

οἶνος πινόμενος πουλὺς κακόν· ἢν δέ τις αὐτόν

πίνηι ἐπισταμένως, οὐ κακόν, ἀλλ' ἀγαθόν.

Ἦλθες δή, Κλεάριστε, βαθὺν διὰ πόντον ἀνύσσας

ἐνθάδ' ἐπ' οὐδὲν ἔχοντ', ὦ τάλαν, οὐδὲν ἔχων.

νηός τοι πλευρῆισιν ὑπὸ ζυγὰ θήσομεν ἡμεῖς,

Κλεάρισθ', οἷ' ἔχομεν χοἶα διδοῦσι θεοί.

τῶν δ' ὄντων τἄριστα παρέξομεν· ἢν δέ τις ἔλθηι

σεῦ φίλος ὤν, † κατάκεις', † ὡς φιλότητος ἔχεις.

οὔτε τι τῶν ὄντων ἀποθήσομαι, οὔτε τι μείζω

σῆς ἕνεκα ξενίης ἄλλοθεν οἰσόμεθα·

ἢν δέ τί ς' εἰρωτᾶι τὸν ἐμὸν βίον, ὧδέ οἱ εἰπεῖν·

‘ὡς εὖ μὲν χαλεπῶς, ὡς χαλεπῶς δὲ μάλ' εὖ,

ὥσθ' ἕνα μὲν ξεῖνον πατρώιον οὐκ ἀπολείπειν,

ξείνια δὲ πλέον' ἔστ' οὐ δυνατὸς παρέχειν.’

Οὔ σε μάτην, ὦ Πλοῦτε, βροτοὶ τιμῶσι μάλιστα·

ἦ γὰρ ῥηϊδίως τὴν κακότητα φέρεις.

καὶ γάρ τοι πλοῦτον μὲν ἔχειν ἀγαθοῖσιν ἔοικεν,

ἡ πενίη δὲ κακῶι σύμφορος ἀνδρὶ φέρειν.

Ὤ μοι ἐγὼν ἥβης καὶ γήραος οὐλομένοιο,

τοῦ μὲν ἐπερχομένου, τῆς δ' ἀπονισομένης.

Οὐδὲ ἕνα προὔδωκα φίλον καὶ πιστὸν ἑταῖρον,

οὐδ' ἐν ἐμῆι ψυχῆι δούλιον οὐδὲν ἔνι.

Αἰεί μοι φίλον ἦτορ ἰαίνεται, ὁππότ' ἀκούσω

αὐλῶν φθεγγομένων ἱμερόεσσαν ὄπα.

χαίρω δ' εὖ πίνων καὶ ὑπ' αὐλητῆρος ἀκούων,

χαίρω δ' εὔφθογγον χερσὶ λύρην ὀχέων.

Οὔποτε δουλείη κεφαλὴ ἰθεῖα πέφυκεν,

ἀλλ' αἰεὶ σκολιὴ καὐχένα λοξὸν ἔχει.

οὔτε γὰρ ἐκ σκίλλης ῥόδα φύεται οὔθ' ὑάκινθος,

οὐδέ ποτ' ἐκ δούλης τέκνον ἐλευθέριον.

Οὗτος ἀνήρ, φίλε Κύρνε, πέδας χαλκεύεται αὑτῶι,

εἰ μὴ ἐμὴν γνώμην ἐξαπατῶσι θεοί.

Δειμαίνω, μὴ τήνδε πόλιν, Πολυπαΐδη, ὕβρις

ἥ περ Κενταύρους ὠμοφάγους ὄλεσεν.

Χρή με παρὰ στάθμην καὶ γνώμονα τήνδε δικάσσαι,

Κύρνε, δίκην, ἶσόν τ' ἀμφοτέροισι δόμεν,

μάντεσί τ(οι) οἰωνοῖς τε καὶ αἰθομένοις' ἱεροῖσιν,

ὄφρα μὴ ἀμπλακίης αἰσχρὸν ὄνειδος ἔχω.

Μηδένα πω κακότητι βιάζεο· τῶι δὲ δικαίωι

τῆς εὐεργεσίης οὐδὲν ἀρειότερον.

Ἄγγελος ἄφθογγος πόλεμον πολύδακρυν ἐγείρει,

Κύρν', ἀπὸ τηλαυγέος φαινόμενος σκοπιῆς.

ἀλλ' ἵπποις' ἔμβαλλε ταχυπτέρνοισι χαλινούς·

δήιων γάρ σφ' ἀνδρῶν ἀντιάσειν δοκέω.

οὐ πολλὸν τὸ μεσηγύ· διαπρήξουσι κέλευθον,

εἰ μὴ ἐμὴν γνώμην ἐξαπατῶσι θεοί.

Χρὴ τολμᾶν χαλεποῖσιν ἐν ἄλγεσι κείμενον ἄνδρα

πρός τε θεῶν αἰτεῖν ἔκλυσιν ἀθανάτων.

Φράζεο· κίνδυνός τοι ἐπὶ ξυροῦ ἵσταται ἀκμῆς·

ἄλλοτε πόλλ' ἕξεις, ἄλλοτε παυρότερα,

ὥστε σε μήτε λίην ἀφνεὸν κτεάτεσσι γενέσθαι,

μήτε σέ γ' ἐς πολλὴν χρημοσύνην ἐλάσαι.

Εἴη μοι τὰ μὲν αὐτὸν ἔχειν, τὰ δὲ πόλλ' ἐπιδοῦναι

χρήματα τῶν ἐχθρῶν τοῖσι φίλοισιν ἔχειν.

Κεκλῆσθαι δ' ἐς δαῖτα, παρέζεσθαι δὲ παρ' ἐσθλόν

ἄνδρα χρεὼν σοφίην πᾶσαν ἐπιστάμενον.

τοῦ συνιεῖν, ὁπόταν τι λέγηι σοφόν, ὄφρα διδαχθῆις

καὶ τοῦτ' εἰς οἶκον κέρδος ἔχων ἀπίηις.

Ἥβηι τερπόμενος παίζω· δηρὸν γὰρ ἔνερθεν

γῆς ὀλέσας ψυχὴν κείσομαι ὥστε λίθος

ἄφθογγος, λείψω δ' ἐρατὸν φάος ἠελίοιο·

ἔμπης δ' ἐσθλὸς ἐὼν ὄψομαι οὐδὲν ἔτι.

Δόξα μὲν ἀνθρώποισι κακὸν μέγα, πεῖρα δ' ἄριστον·

πολλοὶ ἀπείρητοι δόξαν ἔχους' ἀγαθῶν.

Εὖ ἕρδων εὖ πάσχε· τί κ' ἄγγελον ἄλλον ἰάλλοις;

τῆς εὐεργεσίης ῥηιδίη ἀγγελίη.

Οἵ με φίλοι προδιδοῦσιν, ἐπεὶ τόν γ' ἐχθρὸν ἀλεῦμαι

ὥστε κυβερνήτης χοιράδας εἰναλίας.

‘Ῥήιον ἐξ ἀγαθοῦ θεῖναι κακὸν ἢ 'κ κακοῦ ἐσθλόν.’

μή με δίδασκ'· οὔ τοι τηλίκος εἰμὶ μαθεῖν.

Ἐχθαίρω κακὸν ἄνδρα, καλυψαμένη δὲ πάρειμι

σμικρῆς ὄρνιθος κοῦφον ἔχουσα νόον. —

Ἐχθαίρω δὲ γυναῖκα περίδρομον ἄνδρα τε μάργον,

ὃς τὴν ἀλλοτρίαν βούλετ' ἄρουραν ἀροῦν.

Ἀλλὰ τὰ μὲν προβέβηκεν, ἀμήχανόν ἐστι γενέσθαι

ἀεργά· τὰ δ' ἐξοπίσω, τῶν φυλακὴ μελέτω.

‘πᾶσίν τοι κίνδυνος ἐπ' ἔργμασιν, οὐδέ τις οἶδεν

πῆι σχήσειν μέλλει πρήγματος ἀρχομένου.

ἀλλ' ὁ μὲν εὐδοκιμεῖν πειρώμενος οὐ προνοήσας

εἰς μεγάλην ἄτην καὶ χαλεπὴν ἔπεσεν·

τῶι δὲ καλῶς ποιεῦντι θεὸς περὶ πάντα τίθησιν

συντυχίην ἀγαθήν, ἔκλυσιν ἀφροσύνης.’

Τολμᾶν χρή, τὰ διδοῦσι θεοὶ θνητοῖσι βροτοῖσιν,

ῥηϊδίως δὲ φέρειν ἀμφοτέρων τὸ λάχος,

μήτε κακοῖσιν ἀσῶντα λίην φρένα, μήτ' ἀγαθοῖσιν

τερφθῆις ἐξαπίνης, πρὶν τέλος ἄκρον ἰδεῖν.

Ἄνθρωπ', ἀλλήλοισιν ἀπόπροθεν ὦμεν ἑταῖροι·

πλὴν πλούτου παντὸς χρήματός ἐστι κόρος.

‘δὴν δὴ καὶ φίλοι ὦμεν’· ἀτάρ τ' ἄλλοισιν ὁμίλει

ἀνδράσιν, οἳ τὸν σὸν μᾶλλον ἴσασι νόον.

οὔ μ' ἔλαθες φοιτῶν κατ' ἀμαξιτόν, ἣν ἄρα καὶ πρίν

ἠλάστρεις κλέπτων ἡμετέρην φιλίην.

ἔρρε, θεοῖσίν τ' ἐχθρὲ καὶ ἀνθρώποισιν ἄπιστε,

ψυχρὸν ὃς ἐν κόλπωι ποικίλον εἶχες ὄφιν.

Τοιάδε καὶ Μάγνητας ἀπώλεσεν ἔργα καὶ ὕβρις,

οἷα τὰ νῦν ἱερὴν τήνδε πόλιν κατέχει.

Πολλῶι τοι πλέονας λιμοῦ κόρος ὤλεσεν ἤδη

ἄνδρας, ὅσοι μοίρης πλεῖον ἔχειν ἔθελον.

Ἀρχῆι ἔπι ψεύδους μικρὰ χάρις· εἰς δὲ τελευτήν

αἰσχρὸν δὴ κέρδος καὶ κακόν, ἀμφότερον,

γίνεται. οὐδέ τι καλόν, ὅτωι ψεῦδος προσαμαρτῆι

ἀνδρὶ καὶ ἐξέλθηι πρῶτον ἀπὸ στόματος.

Οὐ χαλεπὸν ψέξαι τὸν πλησίον, οὐδὲ μὲν αὐτόν

αἰνῆσαι· δειλοῖς' ἀνδράσι ταῦτα μέλει.

σιγᾶν δ' οὐκ ἐθέλουσι κακοὶ κακὰ λεσχάζοντες,

οἱ δ' ἀγαθοὶ πάντων μέτρον ἴσασιν ἔχειν.

Οὐδένα παμπήδην ἀγαθὸν καὶ μέτριον ἄνδρα

τῶν νῦν ἀνθρώπων ἠέλιος καθορᾶι.

Οὔ τι μάλ' ἀνθρώποις καταθύμια πάντα τελεῖται·

πολλὸν γὰρ θνητῶν κρέσσονες ἀθάνατοι.

Πόλλ' ἐν ἀμηχανίηισι κυλίνδομαι ἀχνύμενος κῆρ·

ἄκρην γὰρ πενίην οὐχ ὑπερεδράμομεν.

Πᾶς τις πλούσιον ἄνδρα τίει, ἀτίει δὲ πενιχρόν

πᾶσιν δ' ἀνθρώποις' αὐτὸς ἔνεστι νόος.

Παντοῖαι κακότητες ἐν ἀνθρώποισιν ἔασιν,

παντοῖαι δ' ἀρεταὶ καὶ βιότου παλάμαι.

Ἀργαλέον φρονέοντα παρ' ἄφροσι πόλλ' ἀγορεύειν

καὶ σιγᾶν αἰεί· τοῦτο γὰρ οὐ δυνατόν.

Αἰσχρόν τοι μεθύοντα παρ' ἀνδράσι νήφοσιν εἶναι,

αἰσχρὸν δ' εἰ νήφων πὰρ μεθύουσι μένει.

Ἥβη καὶ νεότης ἐπικουφίζει νόον ἀνδρός,

πολλῶν δ' ἐξαίρει θυμὸν ἐς ἀμπλακίην.

ὧιτινι μὴ θυμοῦ κρέσσων νόος, αἰὲν ἐν ἄταις,

Κύρν'. ἦ καὶ μεγάλαις κεῖται ἐν ἀμπλακίαις.

Βουλεύου δὶς καὶ τρίς, ὅ τοί κ' ἐπὶ τὸν νόον ἔλθηι·

ἀτηρὸς γάρ τοι λάβρος ἀνὴρ τελέθει.

Ἀνδράσι τοῖς' ἀγαθοῖς' ἕπεται γνώμη τε καὶ αἰδώς·

οἳ νῦν ἐν πολλοῖς' ἀτρεκέως ὀλίγοι.

Ἐλπὶς καὶ κίνδυνος ἐν ἀνθρώποισιν ὁμοῖοι·

οὗτοι γὰρ χαλεποὶ δαίμονες ἀμφότεροι.

Πολλάκι πὰρ δόξαν τε καὶ ἐλπίδα γίνεται εὖ ῥεῖν

ἔργ' ἀνδρῶν, βουλαῖς δ' οὐκ ἐπέγεντο τέλος.

Οὔ τοί κ' εἰδείης οὔτ' εὔνουν οὔτε τὸν ἐχθρόν,

εἰ μὴ σπουδαίου πράγματος ἀντιτύχοις.

πολλοὶ πὰρ κρητῆρι φίλοι γίνονται ἑταῖροι,

ἐν δὲ σπουδαίωι πράγματι παυρότεροι.

Παύρους κηδεμόνας πιστοὺς εὕροις κεν ἑταίρους

κείμενος ἐν μεγάληι θυμὸν ἀμηχανίηι.

Ἦ δὴ νῦν αἰδὼς μὲν ἐν ἀνθρώποισιν ὄλωλεν,

αὐτὰρ ἀναιδείη γαῖαν ἐπιστρέφεται.

Ἆ δειλὴ πενίη, τί ἐμοῖς' ἐπικειμένη ὤμοις

σῶμα καταισχύνεις καὶ νόον ἡμέτερον;

αἰσχρὰ δέ μ' οὐκ ἐθέλοντα βίηι καὶ πολλὰ διδάσκεις

ἐσθλὰ μετ' ἀνθρώπων καὶ κάλ' ἐπιστάμενον.

Εὐδαίμων εἴην καὶ θεοῖς φίλος ἀθανάτοισιν,

Κύρν'· ἀρετῆς δ' ἄλλης οὐδεμιῆς ἔραμαι.

Σὺν τοί, Κύρνε, παθόντι κακῶς ἀνιώμεθα πάντες·

ἀλλὰ τοὶ ἀλλότριον κῆδος ἐφημέριον.

Μηδὲν ἄγαν χαλεποῖσιν ἀσῶ φρένα μηδ' ἀγαθοῖσιν

χαῖρ', ἐπεὶ ἔστ' ἀνδρὸς πάντα φέρειν ἀγαθοῦ.

Οὐδ' ὀμόσαι χρὴ τοῦτο. —τί ‘Μήποτε πρᾶγμα τόδ' ἔσται’;

θεοὶ γάρ τοι νεμεσῶς', οἷσιν ἔπεστι τέλος·

† καιπρηξαι † μέντοι τι· καὶ ἐκ κακοῦ ἐσθλὸν ἔγεντο

καὶ κακὸν ἐξ ἀγαθοῦ. καί τε πενιχρὸς ἀνήρ

αἶψα μάλ' ἐπλούτησε καὶ ὃς μάλα πολλὰ πέπαται

ἐξαπίνης ἀπό τ(οι) οὖν ὤλεσε νυκτὶ μιῆι.

καὶ σώφρων ἥμαρτε, καὶ ἄφρονι πολλάκι δόξα

ἕσπετο, καὶ τιμῆς καὶ κακὸς ὢν ἔλαχεν.

Εἰ μὲν χρήματ' ἔχοιμι, Σιμωνίδη, οἷά περ ἤδη

οὐκ ἂν ἀνιώιμην τοῖς' ἀγαθοῖσι συνών.

νῦν δέ με γινώσκοντα παρέρχεται, εἰμὶ δ' ἄφωνος

χρημοσύνηι, πολλῶν † γνοῦσαν † ἄμεινον ἔτι

οὕνεκα νῦν φερόμεσθα καθ' ἱστία λευκὰ βαλόντες

Μηλίου ἐκ πόντου νύκτα διὰ δνοφερήν·

ἀντλεῖν δ' οὐκ ἐθέλουσιν· ὑπερβάλλει δὲ θάλασσα

ἀμφοτέρων τοίχων. ἦ μάλα τις χαλεπῶς

σώιζεται. οἱ δ' ἕρδουσι· κυβερνήτην μὲν ἔπαυσαν

ἐσθλόν, ὅτις φυλακὴν εἶχεν ἐπισταμένως·

χρήματα δ' ἁρπάζουσι βίηι, κόσμος δ' ἀπόλωλεν,

δασμὸς δ' οὐκέτ' ἴσος γίνεται ἐς τὸ μέσον·

φορτηγοὶ δ' ἄρχουσι, κακοὶ δ' ἀγαθῶν καθύπερθεν.

δειμαίνω, μή πως ναῦν κατὰ κῦμα πίηι.

ταῦτά μοι ἠινίχθω κεκρυμμένα τοῖς' ἀγαθοῖσιν·

γινώσκοι δ' ἄν τις καὶ κακόν, ἂν σοφὸς ἦι.

Πολλοὶ πλοῦτον ἔχουσιν ἀίδριες· οἱ δὲ τὰ καλά

ζητοῦσιν χαλεπῆι τειρόμενοι πενίηι.

ἕρδειν δ' ἀμφοτέροισιν ἀμηχανίη παράκειται·

εἴργει γὰρ τοὺς μὲν χρήματα, τοὺς δὲ νόος.

Οὐκ ἔστι θνητοῖσι πρὸς ἀθανάτους μαχέσασθαι

οὐδὲ δίκην εἰπεῖν· οὐδενὶ τοῦτο θέμις.

Οὐ χρὴ πημαίνειν ὅ τε μὴ πημαντέον εἴη,

οὐδ' ἕρδειν ὅ τι μὴ λώιον ἦι τελέσαι.

Χαίρων εὖ τελέσειας ὁδὸς μεγάλου διὰ πόντου,

καί σε Ποσειδάων χάρμα φίλοις' ἀγάγοι. Πολλούς τοι κόρος ἄνδρας ἀπώλεσεν ἀφραίνοντας·

γνῶναι γὰρ χαλεπὸν μέτρον, ὅτ' ἐσθλὰ παρῆι.

Οὐ δύναμαί σοι, θυμέ, παρασχεῖν ἄρμενα πάντα·

τέτλαθι· τῶν δὲ καλῶν οὔ τι σὺ μοῦνος ἐρᾶις.

Εὖ μὲν ἔχοντος ἐμοῦ πολλοὶ φίλοι· ἢν δέ τι δεινόν

συγκύρσηι, παῦροι πιστὸν ἔχουσι νόον.

Πλήθει δ' ἀνθρώπων ἀρετὴ μία γίνεται ἥδε,

πλουτεῖν· τῶν δ' ἄλλων οὐδὲν ἄρ' ἦν ὄφελος,

οὐδ' εἰ σωφροσύνην μὲν ἔχοις Ῥαδαμάνθυος αὐτοῦ,

πλείονα δ' εἰδείης Σισύφου Αἰολίδεω,

ὅστε καὶ ἐξ Ἀίδεω πολυϊδρίηισιν ἀνῆλθεν

πείσας Περσεφόνην αἱμυλίοισι λόγοις,

ἥτε βροτοῖς παρέχει λήθην βλάπτουσα νόοιο—

ἄλλος δ' οὔπω τις τοῦτο γ' ἐπεφράσατο,

ὅντινα δὴ θανάτοιο μέλαν νέφος ἀμφικαλύψηι,

ἔλθηι δ' ἐς σκιερὸν χῶρον ἀποφθιμένων,

κυανέας τε πύλας παραμείψεται, αἵτε θανόντων

ψυχὰς εἴργουσιν καίπερ ἀναινομένας·

ἀλλ' ἄρα κἀκεῖθεν πάλιν ἤλυθε Σίσυφος ἥρως

ἐς φάος ἠελίου σφῆισι πολυφροσύναις—

οὐδ' εἰ ψεύδεα μὲν ποιοῖς ἐτύμοισιν ὁμοῖα,

γλῶσσαν ἔχων ἀγαθὴν Νέστορος ἀντιθέου,

ὠκύτερος δ' εἴησθα πόδας ταχεῶν Ἁρπυιῶν

καὶ παίδων Βορέω, τῶν ἄφαρ εἰσὶ πόδες.

ἀλλὰ χρὴ πάντας γνώμην ταύτην καταθέσθαι,

ὡς πλοῦτος πλείστην πᾶσιν ἔχει δύναμιν.

‘Ἶσόν τοι πλουτοῦσιν, ὅτωι πολὺς ἄργυρός ἐστιν

καὶ χρυσὸς καὶ γῆς πυροφόρου πεδία

ἵπποι θ' ἡμίονοί τε, καὶ ὧι’—τὰ δέοντα πάρεστι

‘γαστρί τε καὶ πλευραῖς καὶ ποσὶν ἁβρὰ παθεῖν,

παιδός τ' ἠδὲ γυναικός·’ ὅταν δέ κε τῶν ἀφίκηται

ὥρη, σὺν δ' ἥβη γίνεται ἁρμοδία,

ταῦτ' ἄφενος θνητοῖσι· τὰ γὰρ περιώσια πάντα

χρήματ' ἔχων οὐδεὶς ἔρχεται εἰς Ἀίδεω,

οὐδ' ἂν ἄποινα διδοὺς θάνατον φύγοι οὐδὲ βαρείας

νούσους οὐδὲ κακὸν γῆρας ἐπερχόμενον.

Φροντίδες ἀνθρώπων ἔλαχον πτερὰ ποικίλ' ἔχουσαι,

μυρόμεναι ψυχῆς εἵνεκα καὶ βιότου.

Ζεῦ πάτερ, εἴθε γένοιτο θεοῖς φίλα τοῖς μὲν ἀλιτροῖς

ὕβριν ἁδεῖν, καί σφιν τοῦτο γένοιτο φίλον

θυμῶι, σχέτλια ἔργα † διατά φρεσὶ δ' ὅστις † ἀθήνης

ἐργάζοιτο θεῶν μηδὲν ὀπιζόμενος,

αὐτὸν ἔπειτα πάλιν τεῖσαι κακά, μηδ' ἔτ' ὀπίσσω

πατρὸς ἀτασθαλίαι παισὶ γένοιντο κακόν·

παῖδες δ' οἵτ' ἀδίκου πατρὸς τὰ δίκαια νοεῦντες

ποιῶσιν, Κρονίδη, σὸν χόλον ἁζόμενοι,

ἐξ ἀρχῆς τὰ δίκαια μετ' ἀστοῖσιν φιλέοντες,

μή τιν' ὑπερβασίην ἀντιτίνειν πατέρων.

ταῦτ' εἴη μακάρεσσι θεοῖς φίλα· νῦν δ' ὁ μὲν ἕρδων

ἐκφεύγει, τὸ κακὸν δ' ἄλλος ἔπειτα φέρει.

καὶ τοῦτ', ἀθανάτων βασιλεῦ, πῶς ἐστι δίκαιον,

ἔργων ὅστις ἀνὴρ ἐκτὸς ἐὼν ἀδίκων,

μή τιν' ὑπερβασίην κατέχων μήθ' ὅρκον ἀλιτρόν,

ἀλλὰ δίκαιος ἐών, μὴ τὰ δίκαια πάθηι;

τίς δή κεν βροτὸς ἄλλος ὁρῶν πρὸς τοῦτον ἔπειτα

ἅζοιτ' ἀθανάτους, καὶ τίνα θυμὸν ἔχων,

ὁππότ' ἀνὴρ ἄδικος καὶ ἀτάσθαλος, οὔτε τευ ἀνδρός

οὔτε τευ ἀθανάτων μῆνιν ἀλευόμενος,

ὑβρίζηι πλούτωι κεκορημένος, οἱ δὲ δίκαιοι

τρύχονται χαλεπῆι τειρόμενοι πενίηι;

Ταῦτα μαθών, φίλ' ἑταῖρε, δικαίως χρήματα ποιοῦ,

σώφρονα θυμὸν ἔχων ἐκτὸς ἀτασθαλίης,

ἀεὶ τῶνδ' ἐπέων μεμνημένος· εἰς δὲ τελευτήν

αἰνήσεις μύθωι σώφρονι πειθόμενος.

Ζεὺς μὲν τῆσδε πόληος ὑπειρέχοι αἰθέρι ναίων

αἰεὶ δεξιτερὴν χεῖρ' ἐπ' ἀπημοσύνηι,

ἄλλοι τ' ἀθάνατοι μάκαρες θεοί· αὐτὰρ Ἀπόλλων

ὀρθώσαι γλῶσσαν καὶ νόον ἡμέτερον.

φόρμιγξ δ' αὖ φθέγγοιθ' ἱερὸν μέλος ἠδὲ καὶ αὐλός·

ἡμεῖς δὲ σπονδὰς θεοῖσιν ἀρεσσάμενοι

πίνωμεν, χαρίεντα μετ' ἀλλήλοισι λέγοντες,

μηδὲν τὸν Μήδων δειδιότες πόλεμον.

ὧδ' εἶναι. καὶ ἄμεινον ἐύφρονα θυμὸν ἔχοντας

νόσφι μεριμνάων εὐφροσύνως διάγειν

τερπομένους, τηλοῦ δὲ κακὰς ἀπὸ κῆρας ἀμῦναι

γῆράς τ' οὐλόμενον καὶ θανάτοιο τέλος.

Χρὴ Μουσῶν θεράποντα καὶ ἄγγελον, εἴ τι περισσόν

εἰδείη, σοφίης μὴ φθονερὸν τελέθειν,

ἀλλὰ τὰ μὲν μῶσθαι, τὰ δὲ δεικνύεν, ἄλλα δὲ ποιεῖν·

τί σφιν χρήσηται μοῦνος ἐπιστάμενος;

Φοῖβε ἄναξ, αὐτὸς μὲν ἐπύργωσας πόλιν ἄκρην,

Ἀλκαθόωι Πέλοπος παιδὶ χαριζόμενος·

αὐτὸς δὲ στρατὸν ὑβριστὴν Μήδων ἀπέρυκε

τῆσδε πόλευς, ἵνα σοι λαοὶ ἐν εὐφροσύνηι

ἦρος ἐπερχομένου κλειτὰς πέμπως' ἑκατόμβας

τερπόμενοι κιθάρηι καὶ ἐρατῆι θαλίηι

παιάνων τε χοροῖς' ἰαχῆισί τε σὸν περὶ βωμόν·

ἦ γὰρ ἔγωγε δέδοικ' ἀφραδίην ἐσορῶν

καὶ στάσιν Ἑλλήνων λαοφθόρον. ἀλλὰ σύ, Φοῖβε,

ἵλαος ἡμετέρην τήνδε φύλασσε πόλιν.

Ἦλθον μὲν γὰρ ἔγωγε καὶ εἰς Σικελήν ποτε γαῖαν,

ἦλθον δ' Εὐβοίης ἀμπελόεν πεδίον

Σπάρτην δ' Εὐρώτα δονακοτρόφου ἀγλαὸν ἄστυ·

καί μ' ἐφίλευν προφρόνως πάντες ἐπερχόμενον·

ἀλλ' οὔτις μοι τέρψις ἐπὶ φρένας ἦλθεν ἐκείνων.

οὕτως οὐδὲν ἄρ' ἦν φίλτερον ἄλλο πάτρης.

Μήποτέ μοι μελέδημα νεώτερον ἄλλο φανείη

ἀντ' ἀρετῆς σοφίης τ', ἀλλὰ τόδ' αἰὲν ἔχων

τερποίμην φόρμιγγι καὶ ὀρχηθμῶι καὶ ἀοιδῆι,

καὶ μετὰ τῶν ἀγαθῶν ἐσθλὸν ἔχοιμι νόον.

Μήτε τινὰ ξείνων δηλεύμενος ἔργμασι λυγροῖς μήτε τιν' ἐνδήμων, ἀλλὰ δίκαιος ἐών,

‘τὴν σαυτοῦ φρένα τέρπε· δυσηλεγέων δὲ πολιτῶν

ἄλλος τοί σε κακῶς, ἄλλος ἄμεινον ἐρεῖ.’

Τοὺς ἀγαθοὺς ἄλλος μάλα μέμφεται, ἄλλος ἐπαινεῖ,

τῶν δὲ κακῶν μνήμη γίνεται οὐδεμία.

Ἀνθρώπων δ' ἄψεκτος ἐπὶ χθονὶ γίνεται οὐδείς·

† ἀλλὡσειλώϊον † μὴ πλεόνεσσι μέλοι.

Οὐδεὶς ἀνθρώπων οὔτ' ἔσσεται οὔτε πέφυκεν

ὅστις πᾶσιν ἁδὼν δύσεται εἰς Ἀίδεω·

οὐδὲ γὰρ ὃς θνητοῖσι καὶ ἀθανάτοισιν ἀνάσσει,

Ζεὺς Κρονίδης, θνητοῖς πᾶσιν ἁδεῖν δύναται.

Τόρνου καὶ στάθμης καὶ γνώμονος ἄνδρα θεωρόν

εὐθύτερον χρὴ 〈ἔ〉μεν, Κύρνε, φυλασσόμενον,

ὧιτινί κεν Πυθῶνι θεοῦ χρήσας' ἱέρεια

ὀμφὴν σημήνηι πίονος ἐξ ἀδύτου·

οὔτε τι γὰρ προσθεὶς οὐδέν κ' ἔτι φάρμακον εὕροις,

οὐδ' ἀφελὼν πρὸς θεῶν ἀμπλακίην προφύγοις.

Χρῆμ' ἔπαθον θανάτου μὲν ἀεικέος οὔτι κάκιον,

τῶν δ' ἄλλων πάντων, Κύρν', ἀνιηρότατον·

οἵ με φίλοι…

εἰδ…