Ἄλκηστις

Episode 1

Ἀπόλλων

1Ὦ δώματ’ Ἀδμήτειʼ, ἐν οἷς ἔτλην ἐγὼ

2θῆσσαν τράπεζαν αἰνέσαι θεός περ ὤν.

3Ζεὺς γὰρ κατακτὰς παῖδα τὸν ἐμὸν αἴτιος

4Ἀσκληπιόν, στέρνοισιν ἐμβαλὼν φλόγα·

5οὗ δὴ χολωθεὶς τέκτονας Δίου πυρὸς

6κτείνω Κύκλωπας· καί με θητεύειν πατὴρ

7θνητῷ παρ’ ἀνδρὶ τῶνδ’ ἄποιν’ ἠνάγκασεν.

8ἐλθὼν δὲ γαῖαν τήνδ’ ἐβουφόρβουν ξένῳ,

9καὶ τόνδ’ ἔσῳζον οἶκον ἐς τόδ’ ἡμέρας.

10ὁσίου γὰρ ἀνδρὸς ὅσιος ὢν ἐτύγχανον

11παιδὸς Φέρητος, ὃν θανεῖν ἐρρυσάμην,

12Μοίρας δολώσας· ᾔνεσαν δέ μοι θεαὶ

13Ἄδμητον ᾅδην τὸν παραυτίκ’ ἐκφυγεῖν,

14ἄλλον διαλλάξαντα τοῖς κάτω νεκρόν.

15πάντας δ’ ἐλέγξας καὶ διεξελθὼν φίλους,

16πατέρα γεραιάν θ’ ἥ σφ’ ἔτικτε μητέρα,

17οὐχ ηὗρε πλὴν γυναικὸς ὅστις ἤθελε

18θανὼν πρὸ κείνου μηκέτ’ εἰσορᾶν φάος·

19ἣ νῦν κατ’ οἴκους ἐν χεροῖν βαστάζεται

20ψυχορραγοῦσα· τῇδε γάρ σφ’ ἐν ἡμέρᾳ

21θανεῖν πέπρωται καὶ μεταστῆναι βίου.

22ἐγὼ δέ, μὴ μίασμά μ’ ἐν δόμοις κίχῃ,

23λείπω μελάθρων τῶνδε φιλτάτην στέγην.

24ἤδη δὲ τόνδε Θάνατον εἰσορῶ πέλας,

25ἱερῆ θανόντων, ὅς νιν εἰς Ἅιδου δόμους

26μέλλει κατάξειν· συμμέτρως δ’ ἀφίκετο,

27φρουρῶν τόδ’ ἦμαρ ᾧ θανεῖν αὐτὴν χρεών.

Choral 2

Episode 3

Χορός

136ἀλλ’ ἥδ’ ὀπαδῶν ἐκ δόμων τις ἔρχεται

137δακρυρροοῦσα, τίνα τύχην ἀκούσομαι;

138πενθεῖν μέν, εἴ τι δεσπόταισι τυγχάνει,

139συγγνωστόν· εἰ δ’ ἔτ’ ἐστὶν ἔμψυχος γυνὴ

140εἴτ’ οὖν ὄλωλεν εἰδέναι βουλοίμεθ’ ἄν.

Θεράπαινα

141καὶ ζῶσαν εἰπεῖν καὶ θανοῦσαν ἔστι σοι.

Χορός

142καὶ πῶς ἂν αὑτὸς κατθάνοι τε καὶ βλέποι;

Θεράπαινα

143ἤδη προνωπής ἐστι καὶ ψυχορραγεῖ.

Χορός

144ὦ τλῆμον, οἵας οἷος ὢν ἁμαρτάνεις.

Θεράπαινα

145οὔπω τόδ’ οἶδε δεσπότης, πρὶν ἂν πάθῃ.

Χορός

146ἐλπὶς μὲν οὐκέτ’ ἐστὶ σῴζεσθαι βίον;

Θεράπαινα

147πεπρωμένη γὰρ ἡμέρα βιάζεται.

Χορός

148οὔκουν ἐπ’ αὐτῇ πράσσεται τὰ πρόσφορα;

Θεράπαινα

149κόσμος γ’ ἕτοιμος, ᾧ σφε συνθάψει πόσις.

Χορός

150ἴστω νυν εὐκλεής γε κατθανουμένη

151γυνή τ’ ἀρίστη τῶν ὑφ’ ἡλίῳ, μακρῷ.

Θεράπαινα

152πῶς δ’ οὐκ ἀρίστη; τίς δ’ ἐναντιώσεται;

153τί χρὴ γενέσθαι τὴν ὑπερβεβλημένην

154γυναῖκα; πῶς δ’ ἂν μᾶλλον ἐνδείξαιτό τις

155πόσιν προτιμῶσ’ ἢ θέλουσ’ ὑπερθανεῖν;

156καὶ ταῦτα μὲν δὴ πᾶσ’ ἐπίσταται πόλις·

157ἃ δ’ ἐν δόμοις ἔδρασε θαυμάσῃ κλύων.

158ἐπεὶ γὰρ ᾔσθεθ’ ἡμέραν τὴν κυρίαν

159ἥκουσαν, ὕδασι ποταμίοις λευκὸν χρόα

160ἐλούσατʼ, ἐκ δ’ ἑλοῦσα κεδρίνων δόμων

161ἐσθῆτα κόσμον τ’ εὐπρεπῶς ἠσκήσατο,

162καὶ στᾶσα πρόσθεν Ἑστίας κατηύξατο·

163Δέσποινʼ, ἐγὼ γὰρ ἔρχομαι κατὰ χθονός,

164πανύστατόν σε προσπίτνουσ’ αἰτήσομαι,

165τέκν’ ὀρφανεῦσαι τἀμά· καὶ τῷ μὲν φίλην

166σύζευξον ἄλοχον, τῇ δὲ γενναῖον πόσιν.

167μηδ’ ὥσπερ αὐτῶν ἡ τεκοῦσ’ ἀπόλλυμαι

168θανεῖν ἀώρους παῖδας, ἀλλ’ εὐδαίμονας

169ἐν γῇ πατρῴᾳ τερπνὸν ἐκπλῆσαι βίον.

170πάντας δὲ βωμούς, οἳ κατ’ Ἀδμήτου δόμους,

171προσῆλθε κἀξέστεψε καὶ προσηύξατο,

172πτόρθων ἀποσχίζουσα μυρσίνης φόβην,

173ἄκλαυτος ἀστένακτος, οὐδὲ τοὐπιὸν

174κακὸν μεθίστη χρωτὸς εὐειδῆ φύσιν.

175κἄπειτα θάλαμον ἐσπεσοῦσα καὶ λέχος,

176ἐνταῦθα δὴ ʼδάκρυσε καὶ λέγει τάδε·

177Ὦ λέκτρον, ἔνθα παρθένει’ ἔλυσ’ ἐγὼ

178κορεύματ’ ἐκ τοῦδ’ ἀνδρός, οὗ θνῄσκω πέρι,

179χαῖρʼ· οὐ γὰρ ἐχθαίρω σʼ· ἀπώλεσας δ’ ἐμὲ

180μόνην· προδοῦναι γάρ σ’ ὀκνοῦσα καὶ πόσιν

181θνῄσκω. σὲ δ’ ἄλλη τις γυνὴ κεκτήσεται,

182σώφρων μὲν οὐκ ἂν μᾶλλον, εὐτυχὴς δ’ ἴσως.

183κυνεῖ δὲ προσπίτνουσα, πᾶν δὲ δέμνιον

184ὀφθαλμοτέγκτῳ δεύεται πλημμυρίδι.

185ἐπεὶ δὲ πολλῶν δακρύων εἶχεν κόρον,

186στείχει προνωπὴς ἐκπεσοῦσα δεμνίων,

187καὶ πολλὰ θαλάμων ἐξιοῦσ’ ἐπεστράφη

188κἄρριψεν αὑτὴν αὖθις ἐς κοίτην πάλιν.

189παῖδες δὲ πέπλων μητρὸς ἐξηρτημένοι

190ἔκλαιον· ἣ δὲ λαμβάνουσ’ ἐς ἀγκάλας

191ἠσπάζετ’ ἄλλοτ’ ἄλλον, ὡς θανουμένη.

192πάντες δ’ ἔκλαιον οἰκέται κατὰ στέγας

193δέσποιναν οἰκτίροντες. ἣ δὲ δεξιὰν

194προύτειν’ ἑκάστῳ, κοὔτις ἦν οὕτω κακὸς

195ὃν οὐ προσεῖπε καὶ προσερρήθη πάλιν.

196τοιαῦτ’ ἐν οἴκοις ἐστὶν Ἀδμήτου κακά.

197καὶ κατθανών τἂν ὤλετʼ, ἐκφυγών δ’ ἔχει

198τοσοῦτον ἄλγος, οὗ ποτ’—οὐ λελήσεται.

Χορός

199ἦ που στενάζει τοισίδ’ Ἄδμητος κακοῖς,

200ἐσθλῆς γυναικὸς εἰ στερηθῆναί σφε χρή;

Θεράπαινα

201κλαίει γ’ ἄκοιτιν ἐν χεροῖν φίλην ἔχων,

202καὶ μὴ προδοῦναι λίσσεται, τἀμήχανα

203ζητῶν· φθίνει γὰρ καὶ μαραίνεται νόσῳ.

204παρειμένη δέ, χειρὸς ἄθλιον βάρος

205ὅμως δὲ καίπερ σμικρὸν ἐμπνέουσ’ ἔτι

206βλέψαι πρὸς αὐγὰς βούλεται τὰς ἡλίου

207ὡς οὔποτ’ αὖθις, ἀλλὰ νῦν πανύστατον.

208ἀκτῖνα κύκλον θ’ ἡλίου προσόψεται.

209ἀλλ’ εἶμι καὶ σὴν ἀγγελῶ παρουσίαν·

210οὐ γάρ τι πάντες εὖ φρονοῦσι κοιράνοις,

211ὥστ’ ἐν κακοῖσιν εὐμενεῖς παρεστάναι·

212σὺ δ’ εἶ παλαιὸς δεσπόταις ἐμοῖς φίλος.

Choral 4

Episode 5

Ἄλκηστις

280Ἄδμηθʼ, ὁρᾷς γὰρ τἀμὰ πράγμαθ’ ὡς ἔχει,

281λέξαι θέλω σοι πρὶν θανεῖν ἃ βούλομαι.

282ἐγώ σε πρεσβεύουσα κἀντὶ τῆς ἐμῆς

283ψυχῆς καταστήσασα φῶς τόδ’ εἰσορᾶν,

284θνῄσκω, παρόν μοι μὴ θανεῖν, ὑπὲρ σέθεν,

285ἀλλ’ ἄνδρα τε σχεῖν Θεσσαλῶν ὃν ἤθελον,

286καὶ δῶμα ναίειν ὄλβιον τυραννίδι.

287οὐκ ἠθέλησα ζῆν ἀποσπασθεῖσά σου

288σὺν παισὶν ὀρφανοῖσιν, οὐδ’ ἐφεισάμην

289ἥβης, ἔχουσ’ ἐν οἷς ἐτερπόμην ἐγώ.

290καίτοι σ’ ὁ φύσας χἠ τεκοῦσα προύδοσαν,

291καλῶς μὲν αὐτοῖς κατθανεῖν ἧκον βίου,

292καλῶς δὲ σῶσαι παῖδα κεὐκλεῶς θανεῖν.

293μόνος γὰρ αὐτοῖς ἦσθα, κοὔτις ἐλπὶς ἦν

294σοῦ κατθανόντος ἄλλα φιτύσειν τέκνα.

295κἀγώ τ’ ἂν ἔζων καὶ σὺ τὸν λοιπὸν χρόνον,

296κοὐκ ἂν μονωθεὶς σῆς δάμαρτος ἔστενες

297καὶ παῖδας ὠρφάνευες. ἀλλὰ ταῦτα μὲν

298θεῶν τις ἐξέπραξεν ὥσθ’ οὕτως ἔχειν.

299εἶεν· σὺ νῦν μοι τῶνδ’ ἀπόμνησαι χάριν·

300αἰτήσομαι γάρ σ’—ἀξίαν μὲν οὔποτε·

301ψυχῆς γὰρ οὐδέν ἐστι τιμιώτερον—

302δίκαια δʼ, ὡς φήσεις σύ· τούσδε γὰρ φιλεῖς

303οὐχ ἧσσον ἢ ʼγὼ παῖδας, εἴπερ εὖ φρονεῖς·

304τούτους ἀνάσχου δεσπότας ἐμῶν δόμων,

305καὶ μὴ ʼπιγήμῃς τοῖσδε μητρυιὰν τέκνοις,

306ἥτις κακίων οὖσ’ ἐμοῦ γυνὴ φθόνῳ

307τοῖς σοῖσι κἀμοῖς παισὶ χεῖρα προσβαλεῖ.

308μὴ δῆτα δράσῃς ταῦτά γʼ, αἰτοῦμαί σ’ ἐγώ.

309ἐχθρὰ γὰρ ἡ ʼπιοῦσα μητρυιὰ τέκνοις

310τοῖς πρόσθʼ, ἐχίδνης οὐδὲν ἠπιωτέρα.

311καὶ παῖς μὲν ἄρσην πατέρ’ ἔχει πύργον μέγαν,

312ὃν καὶ προσεῖπε καὶ προσερρήθη πάλιν.

313σὺ δʼ, ὦ τέκνον μοι, πῶς κορευθήσῃ καλῶς;

314ποίας τυχοῦσα συζύγου τῷ σῷ πατρί;

315μή σοί τιν’ αἰσχρὰν προσβαλοῦσα κληδόνα

316ἥβης ἐν ἀκμῇ σοὺς διαφθείρῃ γάμους.

317οὐ γάρ σε μήτηρ οὔτε νυμφεύσει ποτὲ

318οὔτ’ ἐν τόκοισι σοῖσι θαρσυνεῖ, τέκνον,

319παροῦσʼ, ἵν’ οὐδὲν μητρὸς εὐμενέστερον.

320δεῖ γὰρ θανεῖν με· καὶ τόδ’ οὐκ ἐς αὔριον

321οὐδ’ ἐς τρίτην μοι μηνὸς ἔρχεται κακόν,

322ἀλλ’ αὐτίκ’ ἐν τοῖς οὐκέτ’ οὖσι λέξομαι.

323χαίροντες εὐφραίνοισθε· καὶ σοὶ μέν, πόσι,

324γυναῖκ’ ἀρίστην ἔστι κομπάσαι λαβεῖν,

325ὑμῖν δέ, παῖδες, μητρὸς ἐκπεφυκέναι.

Χορός

326θάρσει· πρὸ τούτου γὰρ λέγειν οὐχ ἅζομαι·

327δράσει τάδʼ, εἴπερ μὴ φρενῶν ἁμαρτάνει.

Ἄδμητος

328ἔσται τάδ’ ἔσται, μὴ τρέσῃς· ἐπεὶ σ’ ἐγὼ

329καὶ ζῶσαν εἶχον καὶ θανοῦσ’ ἐμὴ γυνὴ

330μόνη κεκλήσῃ, κοὔτις ἀντὶ σοῦ ποτε

331τόνδ’ ἄνδρα νύμφη Θεσσαλὶς προσφθέγξεται.

332οὐκ ἔστιν οὕτως οὔτε πατρὸς εὐγενοῦς

333οὔτ’ εἶδος ἄλλως ἐκπρεπεστάτη γυνή.

334ἅλις δὲ παίδων· τῶνδ’ ὄνησιν εὔχομαι

335θεοῖς γενέσθαι· σοῦ γὰρ οὐκ ὠνήμεθα.

336οἴσω δὲ πένθος οὐκ ἐτήσιον τὸ σόν,

337ἀλλ’ ἔστ’ ἂν αἰὼν οὑμὸς ἀντέχῃ, γύναι,

338στυγῶν μὲν ἥ μ’ ἔτικτεν, ἐχθαίρων δ’ ἐμὸν

339πατέρα· λόγῳ γὰρ ἦσαν οὐκ ἔργῳ φίλοι.

340σὺ δ’ ἀντιδοῦσα τῆς ἐμῆς τὰ φίλτατα

341ψυχῆς ἔσωσας. ἆρά μοι στένειν πάρα

342τοιᾶσδ’ ἁμαρτάνοντι συζύγου σέθεν;

343παύσω δὲ κώμους συμποτῶν θ’ ὁμιλίας

344στεφάνους τε μοῦσάν θ’ ἣ κατεῖχ’ ἐμοὺς δόμους.

345οὐ γάρ ποτ’ οὔτ’ ἂν βαρβίτου θίγοιμ’ ἔτι

346οὔτ’ ἂν φρέν’ ἐξαίροιμι πρὸς Λίβυν λακεῖν

347αὐλόν· σὺ γάρ μου τέρψιν ἐξείλου βίου.

348σοφῇ δὲ χειρὶ τεκτόνων δέμας τὸ σὸν

349εἰκασθὲν ἐν λέκτροισιν ἐκταθήσεται,

350ᾧ προσπεσοῦμαι καὶ περιπτύσσων χέρας

351ὄνομα καλῶν σὸν τὴν φίλην ἐν ἀγκάλαις

352δόξω γυναῖκα καίπερ οὐκ ἔχων ἔχειν·

353ψυχρὰν μέν, οἶμαι, τέρψιν, ἀλλ’ ὅμως βάρος

354ψυχῆς ἀπαντλοίην ἄν. ἐν δ’ ὀνείρασι

355φοιτῶσά μ’ εὐφραίνοις ἄν· ἡδὺ γὰρ φίλους

356κἀν νυκτὶ λεύσσειν, ὅντιν’ ἂν παρῇ χρόνον.

357εἰ δ’ Ὀρφέως μοι γλῶσσα καὶ μέλος παρῆν,

358ὥστ’ ἢ κόρην Δήμητρος ἢ κείνης πόσιν

359ὕμνοισι κηλήσαντά σ’ ἐξ Ἅιδου λαβεῖν,

360κατῆλθον ἄν, καί μ’ οὔθ’ ὁ Πλούτωνος κύων

361οὔθ’ οὑπὶ κώπῃ ψυχοπομπὸς ἂν Χάρων

362ἔσχον, πρὶν ἐς φῶς σὸν καταστῆσαι βίον.

363ἀλλ’ οὖν ἐκεῖσε προσδόκα μʼ, ὅταν θάνω,

364καὶ δῶμ’ ἑτοίμαζʼ, ὡς συνοικήσουσά μοι.

365ἐν ταῖσιν αὐταῖς γάρ μ’ ἐπισκήψω κέδροις

366σοὶ τούσδε θεῖναι πλευρά τ’ ἐκτεῖναι πέλας

367πλευροῖσι τοῖς σοῖς· μηδὲ γὰρ θανών ποτε

368σοῦ χωρὶς εἴην τῆς μόνης πιστῆς ἐμοί.

Χορός

369καὶ μὴν ἐγώ σοι πένθος ὡς φίλος φίλῳ

370λυπρὸν συνοίσω τῆσδε· καὶ γὰρ ἀξία.

Ἄλκηστις

371ὦ παῖδες, αὐτοὶ δὴ τάδ’ εἰσηκούσατε

372πατρὸς λέγοντος μὴ γαμεῖν ἄλλην ποτὲ

373γυναῖκ’ ἐφ’ ὑμῖν μηδ’ ἀτιμάσειν ἐμέ.

Ἄδμητος

374καὶ νῦν γέ φημι, καὶ τελευτήσω τάδε.

Ἄλκηστις

375ἐπὶ τοῖσδε παῖδας χειρὸς ἐξ ἐμῆς δέχου.

Ἄδμητος

376δέχομαι, φίλον γε δῶρον ἐκ φίλης χερός.

Ἄλκηστις

377σὺ νῦν γενοῦ τοῖσδ’ ἀντ’ ἐμοῦ μήτηρ τέκνοις.

Ἄδμητος

378πολλή μ’ ἀνάγκη, σοῦ γ’ ἀπεστερημένοις.

Ἄλκηστις

379ὦ τέκνʼ, ὅτε ζῆν χρῆν μʼ, ἀπέρχομαι κάτω.

Ἄδμητος

380οἴμοι, τί δράσω δῆτα σοῦ μονούμενος;

Ἄλκηστις

381χρόνος μαλάξει σʼ· οὐδέν ἐσθ’ ὁ κατθανών.

Ἄδμητος

382ἄγου με σὺν σοί, πρὸς θεῶν, ἄγου κάτω.

Ἄλκηστις

383ἀρκοῦμεν ἡμεῖς οἱ προθνῄσκοντες σέθεν.

Ἄδμητος

384ὦ δαῖμον, οἵας συζύγου μ’ ἀποστερεῖς.

Ἄλκηστις

385καὶ μὴν σκοτεινὸν ὄμμα μου βαρύνεται.

Ἄδμητος

386ἀπωλόμην ἄρ’, εἴ με δὴ λείψεις, γύναι.

Ἄλκηστις

387ὡς οὐκέτ’ οὖσαν οὐδὲν ἂν λέγοις ἐμέ.

Ἄδμητος

388ὄρθου πρόσωπον, μὴ λίπῃς παῖδας σέθεν.

Ἄλκηστις

389οὐ δῆθ’ ἑκοῦσά γʼ, ἀλλὰ χαίρετʼ, ὦ τέκνα.

Ἄδμητος

390βλέψον πρὸς αὐτοὺς βλέψον.

Ἄλκηστις

390bοὐδέν εἰμ’ ἔτι.

Ἄδμητος

391τί δρᾷς; προλείπεις;

Ἄλκηστις

391bχαῖρʼ.

Ἄδμητος

391cἀπωλόμην τάλας.

Χορός

392βέβηκεν, οὐκέτ’ ἔστιν Ἀδμήτου γυνή.

Choral 6

Episode 7

Ἡρακλῆς

476ξένοι, Φεραίας τῆσδε κωμῆται χθονός,

477Ἄδμητον ἐν δόμοισιν ἆρα κιγχάνω;

Χορός

478ἔστ’ ἐν δόμοισι παῖς Φέρητος, Ἡράκλεις.

479ἀλλ’ εἰπὲ χρεία τίς σε Θεσσαλῶν χθόνα

480πέμπει, Φεραῖον ἄστυ προσβῆναι τόδε.

Ἡρακλῆς

481Τιρυνθίῳ πράσσω τιν’ Εὐρυσθεῖ πόνον.

Χορός

482καὶ ποῖ πορεύῃ; τῷ προσέζευξαι πλάνῳ;

Ἡρακλῆς

483Θρῃκὸς τέτρωρον ἅρμα Διομήδους μέτα.

Χορός

484πῶς οὖν δυνήσῃ; μῶν ἄπειρος εἶ ξένου;

Ἡρακλῆς

485ἄπειρος· οὔπω Βιστόνων ἦλθον χθόνα.

Χορός

486οὐκ ἔστιν ἵππων δεσπόσαι σ’ ἄνευ μάχης.

Ἡρακλῆς

487ἀλλ’ οὐδ’ ἀπειπεῖν μὴν πόνους οἷόν τ’ ἐμοί.

Χορός

488κτανὼν ἄρ’ ἥξεις ἢ θανὼν αὐτοῦ μενεῖς.

Ἡρακλῆς

489οὐ τόνδ’ ἀγῶνα πρῶτον ἂν δράμοιμ’ ἐγώ.

Χορός

490τί δ’ ἂν κρατήσας δεσπότην πλέον λάβοις;

Ἡρακλῆς

491πώλους ἀπάξω κοιράνῳ Τιρυνθίῳ.

Χορός

492οὐκ εὐμαρὲς χαλινὸν ἐμβαλεῖν γνάθοις.

Ἡρακλῆς

493εἰ μή γε πῦρ πνέουσι μυκτήρων ἄπο.

Χορός

494ἀλλ’ ἄνδρας ἀρταμοῦσι λαιψηραῖς γνάθοις.

Ἡρακλῆς

495θηρῶν ὀρείων χόρτον, οὐχ ἵππων, λέγεις.

Χορός

496φάτνας ἴδοις ἂν αἵμασιν πεφυρμένας.

Ἡρακλῆς

497τίνος δ’ ὁ θρέψας παῖς πατρὸς κομπάζεται;

Χορός

498Ἄρεος, ζαχρύσου Θρῃκίας πέλτης ἄναξ.

Ἡρακλῆς

499καὶ τόνδε τοὐμοῦ δαίμονος πόνον λέγεις·

500σκληρὸς γὰρ αἰεὶ καὶ πρὸς αἶπος ἔρχεται·

501εἰ χρή με παισὶν οἷς Ἄρης ἐγείνατο

502μάχην συνάψαι, πρῶτα μὲν Λυκάονι,

503αὖθις δὲ Κύκνῳ, τόνδε δ’ ἔρχομαι τρίτον

504ἀγῶνα πώλοις δεσπότῃ τε συμβαλῶν.

505ἀλλ’ οὔτις ἔστιν ὃς τὸν Ἀλκμήνης γόνον

506τρέσαντα χεῖρα πολεμίαν ποτ’ ὄψεται.

Χορός

507καὶ μὴν ὅδ’ αὐτὸς τῆσδε κοίρανος χθονὸς

508Ἄδμητος ἔξω δωμάτων πορεύεται.

Ἄδμητος

509χαῖρʼ, ὦ Διὸς παῖ Περσέως τ’ ἀφ’ αἵματος.

Ἡρακλῆς

510Ἄδμητε, καὶ σὺ χαῖρε, Θεσσαλῶν ἄναξ.

Ἄδμητος

511θέλοιμ’ ἄν· εὔνουν δ’ ὄντα σ’ ἐξεπίσταμαι.

Ἡρακλῆς

512τί χρῆμα κουρᾷ τῇδε πενθίμῳ πρέπεις;

Ἄδμητος

513θάπτειν τιν’ ἐν τῇδ’ ἡμέρᾳ μέλλω νεκρόν.

Ἡρακλῆς

514ἀπ’ οὖν τέκνων σῶν πημονὴν εἴργοι θεός.

Ἄδμητος

515ζῶσιν κατ’ οἴκους παῖδες οὓς ἔφυσ’ ἐγώ.

Ἡρακλῆς

516πατήρ γε μὴν ὡραῖος, εἴπερ οἴχεται.

Ἄδμητος

517κἀκεῖνος ἔστι χἡ τεκοῦσά μʼ, Ἡράκλεις.

Ἡρακλῆς

518οὐ μὴν γυνή γ’ ὄλωλεν Ἄλκηστις σέθεν;

Ἄδμητος

519διπλοῦς ἐπ’ αὐτῇ μῦθος ἔστι μοι λέγειν.

Ἡρακλῆς

520πότερα θανούσης εἶπας ἢ ζώσης ἔτι;

Ἄδμητος

521ἔστιν τε κοὐκέτ’ ἔστιν, ἀλγύνει δ’ ἐμέ.

Ἡρακλῆς

522οὐδέν τι μᾶλλον οἶδʼ· ἄσημα γὰρ λέγεις.

Ἄδμητος

523οὐκ οἶσθα μοίρας ἧς τυχεῖν αὐτὴν χρεών;

Ἡρακλῆς

524οἶδʼ, ἀντὶ σοῦ γε κατθανεῖν ὑφειμένην.

Ἄδμητος

525πῶς οὖν ἔτ’ ἔστιν, εἴπερ ᾔνεσεν τάδε;

Ἡρακλῆς

526ἆ, μὴ πρόκλαι’ ἄκοιτιν, ἐς τότ’ ἀμβαλοῦ.

Ἄδμητος

527τέθνηχ’ ὁ μέλλων, κοὐκέτ’ ἔσθ’ ὁ κατθανών.

Ἡρακλῆς

528χωρὶς τό τ’ εἶναι καὶ τὸ μὴ νομίζεται.

Ἄδμητος

529σὺ τῇδε κρίνεις, Ἡράκλεις, κείνῃ δ’ ἐγώ.

Ἡρακλῆς

530τί δῆτα κλαίεις; τίς φίλων ὁ κατθανών;

Ἄδμητος

531γυνή· γυναικὸς ἀρτίως μεμνήμεθα.

Ἡρακλῆς

532ὀθνεῖος ἢ σοὶ συγγενὴς γεγῶσά τις;

Ἄδμητος

533ὀθνεῖος, ἄλλως δ’ ἦν ἀναγκαία δόμοις.

Ἡρακλῆς

534πῶς οὖν ἐν οἴκοις σοῖσιν ὤλεσεν βίον;

Ἄδμητος

535πατρὸς θανόντος ἐνθάδ’ ὠρφανεύετο.

Ἡρακλῆς

536φεῦ.

536aεἴθ’ ηὕρομέν σʼ, Ἄδμητε, μὴ λυπούμενον.

Ἄδμητος

537ὡς δὴ τί δράσων τόνδ’ ὑπορράπτεις λόγον;

Ἡρακλῆς

538ξένων πρὸς ἄλλων ἑστίαν πορεύσομαι.

Ἄδμητος

539οὐκ ἔστιν, ὦναξ· μὴ τοσόνδ’ ἔλθοι κακόν.

Ἡρακλῆς

540λυπουμένοις ὀχληρός, εἰ μόλοι, ξένος.

Ἄδμητος

541τεθνᾶσιν οἱ θανόντες· ἀλλ’ ἴθ’ ἐς δόμους.

Ἡρακλῆς

542αἰσχρὸν παρὰ κλαίουσι θοινᾶσθαι ξένους.

Ἄδμητος

543χωρὶς ξενῶνές εἰσιν οἷ σ’ ἐσάξομεν.

Ἡρακλῆς

544μέθες με, καί σοι μυρίαν ἕξω χάριν.

Ἄδμητος

545οὐκ ἔστιν ἄλλου σ’ ἀνδρὸς ἑστίαν μολεῖν.

546ἡγοῦ σὺ τῷδε δωμάτων ἐξωπίους

547ξενῶνας οἴξας, τοῖς τ’ ἐφεστῶσιν φράσον

548σίτων παρεῖναι πλῆθος· εὖ δὲ κλῄσατε

549θύρας μεσαύλους· οὐ πρέπει θοινωμένους

550κλύειν στεναγμῶν οὐδὲ λυπεῖσθαι ξένους.

Χορός

551τί δρᾷς; τοιαύτης συμφορᾶς προκειμένης,

552Ἄδμητε, τολμᾷς ξενοδοκεῖν; τί μῶρος εἶ;

Ἄδμητος

553ἀλλ’ εἰ δόμων σφε καὶ πόλεως ἀπήλασα

554ξένον μολόντα, μᾶλλον ἄν μ’ ἐπῄνεσας;

555οὐ δῆτʼ, ἐπεί μοι συμφορὰ μὲν οὐδὲν ἂν

556μείων ἐγίγνετʼ, ἀξενώτερος δ’ ἐγώ.

557καὶ πρὸς κακοῖσιν ἄλλο τοῦτ’ ἂν ἦν κακόν,

558δόμους καλεῖσθαι τοὺς ἐμοὺς ἐχθροξένους.

559αὐτὸς δ’ ἀρίστου τοῦδε τυγχάνω ξένου,

560ὅταν ποτ’ Ἄργους διψίαν ἔλθω χθόνα.

Χορός

561πῶς οὖν ἔκρυπτες τὸν παρόντα δαίμονα,

562φίλου μολόντος ἀνδρός, ὡς αὐτὸς λέγεις;

Ἄδμητος

563οὐκ ἄν ποτ’ ἠθέλησεν εἰσελθεῖν δόμους,

564εἰ τῶν ἐμῶν τι πημάτων ἐγνώρισε.

565καὶ τῷ μέν, οἶμαι, δρῶν τάδ’ οὐ φρονεῖν δοκῶ,

566οὐδ’ αἰνέσει με· τἀμὰ δ’ οὐκ ἐπίσταται

567μέλαθρ’ ἀπωθεῖν οὐδ’ ἀτιμάζειν ξένους.

Choral 8

Episode 9

Ἄδμητος

606ἀνδρῶν Φεραίων εὐμενὴς παρουσία,

607νέκυν μὲν ἤδη πάντ’ ἔχοντα πρόσπολοι

608φέρουσιν ἄρδην πρὸς τάφον τε καὶ πυράν·

609ὑμεῖς δὲ τὴν θανοῦσαν, ὡς νομίζεται,

610προσείπατ’ ἐξιοῦσαν ὑστάτην ὁδόν.

Χορός

611καὶ μὴν ὁρῶ σὸν πατέρα γηραιῷ ποδὶ

612στείχοντʼ, ὀπαδούς τ’ ἐν χεροῖν δάμαρτι σῇ

613κόσμον φέροντας, νερτέρων ἀγάλματα.

Φέρης

614ἥκω κακοῖσι σοῖσι συγκάμνων, τέκνον·

615ἐσθλῆς γάρ, οὐδεὶς ἀντερεῖ, καὶ σώφρονος

616γυναικὸς ἡμάρτηκας. ἀλλὰ ταῦτα μὲν

617φέρειν ἀνάγκη καίπερ ὄντα δύσφορα.

618δέχου δὲ κόσμον τόνδε, καὶ κατὰ χθονὸς

619ἴτω. τὸ ταύτης σῶμα τιμᾶσθαι χρεών,

620ἥτις γε τῆς σῆς προύθανε ψυχῆς, τέκνον,

621καί μ’ οὐκ ἄπαιδ’ ἔθηκεν οὐδ’ εἴασε σοῦ

622στερέντα γήρᾳ πενθίμῳ καταφθίνειν,

623πάσαις δ’ ἔθηκεν εὐκλεέστερον βίον

624γυναιξίν, ἔργον τλᾶσα γενναῖον τόδε.

625ὦ τόνδε μὲν σώσασʼ, ἀναστήσασα δὲ

626ἡμᾶς πίτνοντας, χαῖρε, κἀν Ἅιδου δόμοις

627εὖ σοι γένοιτο. φημὶ τοιούτους γάμους

628λύειν βροτοῖσιν, ἢ γαμεῖν οὐκ ἄξιον.

Ἄδμητος

629οὔτ’ ἦλθες ἐς τόνδ’ ἐξ ἐμοῦ κληθεὶς τάφον,

630οὔτ’ ἐν φίλοισι σὴν παρουσίαν λέγω.

631κόσμον δὲ τὸν σὸν οὔποθ’ ἥδ’ ἐνδύσεται.

632οὐ γάρ τι τῶν σῶν ἐνδεὴς ταφήσεται.

633τότε ξυναλγεῖν χρῆν σ’ ὅτ’ ὠλλύμην ἐγώ.

634σὺ δ’ ἐκποδὼν στὰς καὶ παρεὶς ἄλλῳ θανεῖν

635νέῳ γέρων ὤν, τόνδ’ ἀποιμώξῃ νεκρόν;

636οὐκ ἦσθ’ ἄρ’ ὀρθῶς τοῦδε σώματος πατήρ;

637οὐδ’ ἡ τεκεῖν φάσκουσα καὶ κεκλημένη

638μήτηρ μ’ ἔτικτε; δουλίου δ’ ἀφ’ αἵματος

639μαστῷ γυναικὸς σῆς ὑπεβλήθην λάθρᾳ;

640ἔδειξας εἰς ἔλεγχον ἐξελθὼν ὃς εἶ,

641καί μ’ οὐ νομίζω παῖδα σὸν πεφυκέναι.

642ἦ τἄρα πάντων διαπρέπεις ἀψυχίᾳ,

643ὃς τηλικόσδ’ ὢν κἀπὶ τέρμ’ ἥκων βίου

644οὐκ ἠθέλησας οὐδ’ ἐτόλμησας θανεῖν

645τοῦ σοῦ πρὸ παιδός, ἀλλὰ τήνδ’ εἰάσατε

646γυναῖκ’ ὀθνείαν, ἣν ἐγὼ καὶ μητέρα

647πατέρα τέ γ’ ἐνδίκως ἂν ἡγοίμην μόνην.

648καίτοι καλόν γ’ ἂν τόνδ’ ἀγῶν’ ἠγωνίσω,

649τοῦ σοῦ πρὸ παιδὸς κατθανών, βραχὺς δέ σοι

650πάντως ὁ λοιπὸς ἦν βιώσιμος χρόνος.

651κἀγώ τ’ ἂν ἔζων χἥδε τὸν λοιπὸν χρόνον,

652κοὐκ ἂν μονωθεὶς ἔστενον κακοῖς ἐμοῖς.

653καὶ μὴν ὅσ’ ἄνδρα χρὴ παθεῖν εὐδαίμονα

654πέπονθας· ἥβησας μὲν ἐν τυραννίδι,

655παῖς δ’ ἦν ἐγώ σοι τῶνδε διάδοχος δόμων,

656ὥστ’ οὐκ ἄτεκνος κατθανὼν ἄλλοις δόμον

657λείψειν ἔμελλες ὀρφανὸν διαρπάσαι.

658οὐ μὴν ἐρεῖς γέ μ’ ὡς ἀτιμάζοντα σὸν

659γῆρας θανεῖν προύδωκας, ὅστις αἰδόφρων

660πρὸς σ’ ἦ μάλιστα· κἀντὶ τῶνδέ μοι χάριν

661τοιάνδε καὶ σὺ χἡ τεκοῦσ’ ἠλλαξάτην.

662τοιγὰρ φυτεύων παῖδας οὐκέτ’ ἂν φθάνοις,

663οἳ γηροβοσκήσουσι καὶ θανόντα σε

664περιστελοῦσι καὶ προθήσονται νεκρόν.

665οὐ γάρ σ’ ἔγωγε τῇδ’ ἐμῇ θάψω χερί·

666τέθνηκα γὰρ δὴ τοὐπὶ σέ· εἰ δ’ ἄλλου τυχὼν

667σωτῆρος αὐγὰς εἰσορῶ, κείνου λέγω

668καὶ παῖδά μ’ εἶναι καὶ φίλον γηροτρόφον.

669μάτην ἄρ’ οἱ γέροντες εὔχονται θανεῖν,

670γῆρας ψέγοντες καὶ μακρὸν χρόνον βίου·

671ἢν δ’ ἐγγὺς ἔλθῃ θάνατος, οὐδεὶς βούλεται

672θνῄσκειν, τὸ γῆρας δ’ οὐκέτ’ ἔστ’ αὐτοῖς βαρύ.

Χορός

673παύσασθʼ· ἅλις γὰρ ἡ παροῦσα συμφορά·

674ὦ παῖ, πατρὸς δὲ μὴ παροξύνῃς φρένας.

Φέρης

675ὦ παῖ, τίν’ αὐχεῖς, πότερα Λυδὸν ἢ Φρύγα

676κακοῖς ἐλαύνειν ἀργυρώνητον σέθεν;

677οὐκ οἶσθα Θεσσαλόν με κἀπὸ Θεσσαλοῦ

678πατρὸς γεγῶτα γνησίως ἐλεύθερον;

679ἄγαν ὑβρίζεις, καὶ νεανίας λόγους

680ῥίπτων ἐς ἡμᾶς οὐ βαλὼν οὕτως ἄπει.

681ἐγὼ δέ σ’ οἴκων δεσπότην ἐγεινάμην

682κἄθρεψʼ, ὀφείλω δ’ οὐχ ὑπερθνῄσκειν σέθεν·

683οὐ γὰρ πατρῷον τόνδ’ ἐδεξάμην νόμον,

684παίδων προθνῄσκειν πατέρας, οὐδ’ Ἑλληνικόν.

685σαυτῷ γὰρ εἴτε δυστυχὴς εἴτ’ εὐτυχὴς

686ἔφυς· ἃ δ’ ἡμῶν χρῆν σε τυγχάνειν, ἔχεις.

687πολλῶν μὲν ἄρχεις, πολυπλέθρους δέ σοι γύας

688λείψω· πατρὸς γὰρ ταὔτ’ ἐδεξάμην πάρα.

689τί δῆτά σ’ ἠδίκηκα; τοῦ σ’ ἀποστερῶ;

690μὴ θνῇσχ’ ὑπὲρ τοῦδ’ ἀνδρός, οὐδ’ ἐγὼ πρὸ σοῦ.

691χαίρεις ὁρῶν φῶς· πατέρα δ’ οὐ χαίρειν δοκεῖς;

692ἦ μὴν πολύν γε τὸν κάτω λογίζομαι

693χρόνον, τὸ δὲ ζῆν μικρόν, ἀλλ’ ὅμως γλυκύ.

694σὺ γοῦν ἀναιδῶς διεμάχου τὸ μὴ θανεῖν,

695καὶ ζῇς παρελθὼν τὴν πεπρωμένην τύχην,

696ταύτην κατακτάς· εἶτ’ ἐμὴν ἀψυχίαν

697λέγεις, γυναικός, ὦ κάκισθʼ, ἡσσημένος,

698ἣ τοῦ καλοῦ σοῦ προύθανεν νεανίου;

699σοφῶς δ’ ἐφηῦρες ὥστε μὴ θανεῖν ποτε,

700εἰ τὴν παροῦσαν κατθανεῖν πείσεις ἀεὶ

701γυναῖχ’ ὑπὲρ σοῦ· κᾆτ’ ὀνειδίζεις φίλοις

702τοῖς μὴ θέλουσι δρᾶν τάδʼ, αὐτὸς ὢν κακός;

703σίγα· νόμιζε δʼ, εἰ σὺ τὴν σαυτοῦ φιλεῖς

704ψυχήν, φιλεῖν ἅπαντας· εἰ δ’ ἡμᾶς κακῶς

705ἐρεῖς, ἀκούσῃ πολλὰ κοὐ ψευδῆ κακά.

Χορός

706πλείω λέλεκται νῦν τε καὶ τὰ πρὶν κακά·

707παῦσαι δέ, πρέσβυ, παῖδα σὸν κακορροθῶν.

Ἄδμητος

708λέγʼ, ὡς ἐμοῦ λέξαντος· εἰ δ’ ἀλγεῖς κλύων

709τἀληθές, οὐ χρῆν σ’ εἰς ἔμ’ ἐξαμαρτάνειν.

Φέρης

710σοῦ δ’ ἂν προθνῄσκων μᾶλλον ἐξημάρτανον.

Ἄδμητος

711ταὐτὸν γὰρ ἡβῶντ’ ἄνδρα καὶ πρέσβυν θανεῖν;

Φέρης

712ψυχῇ μιᾷ ζῆν, οὐ δυοῖν, ὀφείλομεν.

Ἄδμητος

713καὶ μὴν Διός γε μείζονα ζῴης χρόνον.

Φέρης

714ἀρᾷ γονεῦσιν οὐδὲν ἔκδικον παθών;

Ἄδμητος

715μακροῦ βίου γὰρ ᾐσθόμην ἐρῶντά σε.

Φέρης

716ἀλλ’ οὐ σὺ νεκρὸν ἀντὶ σοῦ τόνδ’ ἐκφέρεις;

Ἄδμητος

717σημεῖα τῆς σῆς, ὦ κάκιστʼ, ἀψυχίας.

Φέρης

718οὔτοι πρὸς ἡμῶν γ’ ὤλετʼ· οὐκ ἐρεῖς τόδε.

Ἄδμητος

719φεῦ· εἴθ’ ἀνδρὸς ἔλθοις τοῦδέ γ’ ἐς χρείαν ποτέ.

Φέρης

720μνήστευε πολλάς, ὡς θάνωσι πλείονες.

Ἄδμητος

721σοὶ τοῦτ’ ὄνειδος· οὐ γὰρ ἤθελες θανεῖν.

Φέρης

722φίλον τὸ φέγγος τοῦτο τοῦ θεοῦ, φίλον.

Ἄδμητος

723κακὸν τὸ λῆμα κοὐκ ἐν ἀνδράσιν τὸ σόν.

Φέρης

724οὐκ ἐγγελᾷς γέροντα βαστάζων νεκρόν.

Ἄδμητος

725θανῇ γε μέντοι δυσκλεής, ὅταν θάνῃς.

Φέρης

726κακῶς ἀκούειν οὐ μέλει θανόντι μοι.

Ἄδμητος

727φεῦ φεῦ· τὸ γῆρας ὡς ἀναιδείας πλέων.

Φέρης

728ἥδ’ οὐκ ἀναιδής· τήνδ’ ἐφηῦρες ἄφρονα.

Ἄδμητος

729ἄπελθε κἀμὲ τόνδ’ ἔα θάψαι νεκρόν.

Φέρης

730ἄπειμι· θάψεις δ’ αὐτὸς ὢν αὐτῆς φονεύς,

731δίκας δὲ δώσεις σοῖσι κηδεσταῖς ἔτι.

732ἦ τἄρ’ Ἄκαστος οὐκέτ’ ἔστ’ ἐν ἀνδράσιν,

733εἰ μή σ’ ἀδελφῆς αἷμα τιμωρήσεται.

Ἄδμητος

734ἔρρων νυν, αὐτὸς χἡ ξυνοικήσασά σοι,

735ἄπαιδε παιδὸς ὄντος, ὥσπερ ἄξιοι,

736γηράσκετʼ· οὐ γὰρ τῷδ’ ἔτ’ ἐς ταὐτὸν στέγος

737νεῖσθʼ· εἰ δ’ ἀπειπεῖν χρῆν με κηρύκων ὕπο

738τὴν σὴν πατρῴαν ἑστίαν, ἀπεῖπον ἄν.

739ἡμεῖς δέ—τοὐν ποσὶν γὰρ οἰστέον κακόν—

740ὡς ἂν ἐν πυρᾷ θῶμεν νεκρόν.

Choral 10