Ἑκάβη

Episode 1

Πολυδώρου εἴδωλον

1Ἥκω νεκρῶν κευθμῶνα καὶ σκότου πύλας

2λιπών, ἵνʼ Ἅιδης χωρὶς ᾤκισται θεῶν,

3Πολύδωρος, Ἑκάβης παῖς γεγὼς τῆς Κισσέως

4Πριάμου τε πατρός, ὅς μʼ, ἐπεὶ Φρυγῶν πόλιν

5κίνδυνος ἔσχε δορὶ πεσεῖν Ἑλληνικῷ,

6δείσας ὑπεξέπεμψε Τρωικῆς χθονὸς

7Πολυμήστορος πρὸς δῶμα Θρῃκίου ξένου,

8ὃς τήνδʼ ἀρίστην Χερσονησίαν πλάκα

9σπείρει, φίλιππον λαὸν εὐθύνων δορί.

10πολὺν δὲ σὺν ἐμοὶ χρυσὸν ἐκπέμπει λάθρᾳ

11πατήρ, ἵνʼ, εἴ ποτʼ Ἰλίου τείχη πέσοι,

12τοῖς ζῶσιν εἴη παισὶ μὴ σπάνις βίου.

13νεώτατος δʼ ἦ Πριαμιδῶν, ὃ καί με γῆς

14ὑπεξέπεμψεν· οὔτε γὰρ φέρειν ὅπλα

15οὔτʼ ἔγχος οἷός τʼ ἦ νέῳ βραχίονι.

16ἕως μὲν οὖν γῆς ὄρθʼ ἔκειθʼ ὁρίσματα

17πύργοι τʼ ἄθραυστοι Τρωικῆς ἦσαν χθονὸς

18Ἕκτωρ τʼ ἀδελφὸς οὑμὸς εὐτύχει δορί,

19καλῶς παρʼ ἀνδρὶ Θρῃκὶ πατρῴῳ ξένῳ

20τροφαῖσιν ὥς τις πτόρθος ηὐξόμην, τάλας·

21ἐπεὶ δὲ Τροία θʼ Ἕκτορός τʼ ἀπόλλυται

22ψυχή, πατρῴα θʼ ἑστία κατεσκάφη,

23αὐτὸς δὲ βωμῷ πρὸς θεοδμήτῳ πίτνει

24σφαγεὶς Ἀχιλλέως παιδὸς ἐκ μιαιφόνου,

25κτείνει με χρυσοῦ τὸν ταλαίπωρον χάριν

26ξένος πατρῷος καὶ κτανὼν ἐς οἶδμʼ ἁλὸς

27μεθῆχʼ, ἵνʼ αὐτὸς χρυσὸν ἐν δόμοις ἔχῃ.

28κεῖμαι δʼ ἐπʼ ἀκταῖς, ἄλλοτʼ ἐν πόντου σάλῳ,

29πολλοῖς διαύλοις κυμάτων φορούμενος,

30ἄκλαυτος ἄταφος· νῦν δʼ ὑπὲρ μητρὸς φίλης

31Ἑκάβης ἀίσσω, σῶμʼ ἐρημώσας ἐμόν,

32τριταῖον ἤδη φέγγος αἰωρούμενος,

33ὅσονπερ ἐν γῇ τῇδε Χερσονησίᾳ

34μήτηρ ἐμὴ δύστηνος ἐκ Τροίας πάρα.

35πάντες δʼ Ἀχαιοὶ ναῦς ἔχοντες ἥσυχοι

36θάσσουσʼ ἐπʼ ἀκταῖς τῆσδε Θρῃκίας χθονός·

37ὁ Πηλέως γὰρ παῖς ὑπὲρ τύμβου φανεὶς

38κατέσχʼ Ἀχιλλεὺς πᾶν στράτευμʼ Ἑλληνικόν,

39πρὸς οἶκον εὐθύνοντας ἐναλίαν πλάτην·

40αἰτεῖ δʼ ἀδελφὴν τὴν ἐμὴν Πολυξένην

41τύμβῳ φίλον πρόσφαγμα καὶ γέρας λαβεῖν.

42καὶ τεύξεται τοῦδʼ, οὐδʼ ἀδώρητος φίλων

43ἔσται πρὸς ἀνδρῶν· ἡ πεπρωμένη δʼ ἄγει

44θανεῖν ἀδελφὴν τῷδʼ ἐμὴν ἐν ἤματι.

45δυοῖν δὲ παίδοιν δύο νεκρὼ κατόψεται

46μήτηρ, ἐμοῦ τε τῆς τε δυστήνου κόρης.

47φανήσομαι γάρ, ὡς τάφου τλήμων τύχω,

48δούλης ποδῶν πάροιθεν ἐν κλυδωνίῳ.

49τοὺς γὰρ κάτω σθένοντας ἐξῃτησάμην

50τύμβου κυρῆσαι κἀς χέρας μητρὸς πεσεῖν.

51τοὐμὸν μὲν οὖν ὅσονπερ ἤθελον τυχεῖν

52ἔσται· γεραιᾷ δʼ ἐκποδὼν χωρήσομαι

53Ἑκάβῃ· περᾷ γὰρ ἥδʼ ὑπὸ σκηνῆς πόδα

54Ἀγαμέμνονος, φάντασμα δειμαίνουσʼ ἐμόν.

54bφεῦ·

55ὦ μῆτερ ἥτις ἐκ τυραννικῶν δόμων

56δούλειον ἦμαρ εἶδες, ὡς πράσσεις κακῶς

57ὅσονπερ εὖ ποτʼ· ἀντισηκώσας δέ σε

58φθείρει θεῶν τις τῆς πάροιθʼ εὐπραξίας.

Choral 2

Episode 3

Χορός

216καὶ μὴν Ὀδυσσεὺς ἔρχεται σπουδῇ ποδός,

217Ἑκάβη, νέον τι πρὸς σὲ σημανῶν ἔπος.

Ὀδυσσεύς

218γύναι, δοκῶ μέν σʼ εἰδέναι γνώμην στρατοῦ

219ψῆφόν τε τὴν κρανθεῖσαν· ἀλλʼ ὅμως φράσω.

220ἔδοξʼ Ἀχαιοῖς παῖδα σὴν Πολυξένην

221σφάξαι πρὸς ὀρθὸν χῶμʼ Ἀχιλλείου τάφου.

222ἡμᾶς δὲ πομποὺς καὶ κομιστῆρας κόρης

223τάσσουσιν εἶναι· θύματος δʼ ἐπιστάτης

224ἱερεύς τʼ ἐπέσται τοῦδε παῖς Ἀχιλλέως.

225οἶσθʼ οὖν ὃ δρᾶσον; μήτʼ ἀποσπασθῇς βίᾳ

226μήτʼ ἐς χερῶν ἅμιλλαν ἐξέλθῃς ἐμοί·

227γίγνωσκε δʼ ἀλκὴν καὶ παρουσίαν κακῶν

228τῶν σῶν. σοφόν τοι κἀν κακοῖς ἃ δεῖ φρονεῖν.

Ἑκάβη

229αἰαῖ· παρέστηχʼ, ὡς ἔοικʼ, ἀγὼν μέγας,

230πλήρης στεναγμῶν οὐδὲ δακρύων κενός.

231κἄγωγʼ ἄρʼ οὐκ ἔθνῃσκον οὗ μʼ ἐχρῆν θανεῖν,

232οὐδʼ ὤλεσέν με Ζεύς, τρέφει δʼ, ὅπως ὁρῶ

233κακῶν κάκʼ ἄλλα μείζονʼ ἡ τάλαινʼ ἐγώ.

234εἰ δʼ ἔστι τοῖς δούλοισι τοὺς ἐλευθέρους

235μὴ λυπρὰ μηδὲ καρδίας δηκτήρια

236ἐξιστορῆσαι, σοὶ μὲν εἰρῆσθαι χρεών,

237ἡμᾶς δʼ ἀκοῦσαι τοὺς ἐρωτῶντας τάδε.

Ὀδυσσεύς

238ἔξεστʼ, ἐρώτα· τοῦ χρόνου γὰρ οὐ φθονῶ.

Ἑκάβη

239οἶσθʼ ἡνίκʼ ἦλθες Ἰλίου κατάσκοπος,

240δυσχλαινίᾳ τʼ ἄμορφος, ὀμμάτων τʼ ἄπο

241φόνου σταλαγμοὶ σὴν κατέσταζον γένυν;

Ὀδυσσεύς

242οἶδʼ· οὐ γὰρ ἄκρας καρδίας ἔψαυσέ μου.

Ἑκάβη

243ἔγνω δέ σʼ Ἑλένη καὶ μόνῃ κατεῖπʼ ἐμοί;

Ὀδυσσεύς

244μεμνήμεθʼ ἐς κίνδυνον ἐλθόντες μέγαν.

Ἑκάβη

245ἥψω δὲ γονάτων τῶν ἐμῶν ταπεινὸς ὤν;

Ὀδυσσεύς

246ὥστʼ ἐνθανεῖν γε σοῖς πέπλοισι χεῖρʼ ἐμήν.

Ἑκάβη

247ἔσωσα δῆτά σʼ ἐξέπεμψά τε χθονός;

Ὀδυσσεύς

248ὥστʼ εἰσορᾶν γε φέγγος ἡλίου τόδε.

Ἑκάβη

249τί δῆτʼ ἔλεξας δοῦλος ὢν ἐμὸς τότε;

Ὀδυσσεύς

250πολλῶν λόγων εὑρήμαθʼ, ὥστε μὴ θανεῖν.

Ἑκάβη

251οὔκουν κακύνῃ τοῖσδε τοῖς βουλεύμασιν,

252ὃς ἐξ ἐμοῦ μὲν ἔπαθες οἷα φῂς παθεῖν,

253δρᾷς δʼ οὐδὲν ἡμᾶς εὖ, κακῶς δʼ ὅσον δύνῃ;

254ἀχάριστον ὑμῶν σπέρμʼ, ὅσοι δημηγόρους

255ζηλοῦτε τιμάς· μηδὲ γιγνώσκοισθέ μοι,

256οἳ τοὺς φίλους βλάπτοντες οὐ φροντίζετε,

257ἢν τοῖσι πολλοῖς πρὸς χάριν λέγητέ τι.

258ἀτὰρ τί δὴ σόφισμα τοῦθʼ ἡγούμενοι

259ἐς τήνδε παῖδα ψῆφον ὥρισαν φόνου;

260πότερα τὸ χρῆν σφʼ ἐπήγαγʼ ἀνθρωποσφαγεῖν

261πρὸς τύμβον, ἔνθα βουθυτεῖν μᾶλλον πρέπει;

262ἢ τοὺς κτανόντας ἀνταποκτεῖναι θέλων

263ἐς τήνδʼ Ἀχιλλεὺς ἐνδίκως τείνει φόνον;

264ἀλλʼ οὐδὲν αὐτὸν ἥδε γʼ εἴργασται κακόν.

265Ἑλένην νιν αἰτεῖν χρῆν τάφῳ προσφάγματα·

266κείνη γὰρ ὤλεσέν νιν ἐς Τροίαν τʼ ἄγει.

267εἰ δʼ αἰχμαλώτων χρή τινʼ ἔκκριτον θανεῖν

268κάλλει θʼ ὑπερφέρουσαν, οὐχ ἡμῶν τόδε·

269ἡ Τυνδαρὶς γὰρ εἶδος ἐκπρεπεστάτη,

270ἀδικοῦσά θʼ ἡμῶν οὐδὲν ἧσσον ηὑρέθη.

271τῷ μὲν δικαίῳ τόνδʼ ἁμιλλῶμαι λόγον·

272ἃ δʼ ἀντιδοῦναι δεῖ σʼ ἀπαιτούσης ἐμοῦ,

273ἄκουσον. ἥψω τῆς ἐμῆς, ὡς φῄς, χερὸς

274καὶ τῆσδε γραίας προσπίτνων παρηίδος·

275ἀνθάπτομαί σου τῶνδε τῶν αὐτῶν ἐγὼ

276χάριν τʼ ἀπαιτῶ τὴν τόθʼ ἱκετεύω τέ σε,

277μή μου τὸ τέκνον ἐκ χερῶν ἀποσπάσῃς,

278μηδὲ κτάνητε· τῶν τεθνηκότων ἅλις.

279ταύτῃ γέγηθα κἀπιλήθομαι κακῶν·

280ἥδʼ ἀντὶ πολλῶν ἐστί μοι παραψυχή,

281πόλις, τιθήνη, βάκτρον, ἡγεμὼν ὁδοῦ.

282οὐ τοὺς κρατοῦντας χρὴ κρατεῖν ἃ μὴ χρεών,

283οὐδʼ εὐτυχοῦντας εὖ δοκεῖν πράξειν ἀεί·

284κἀγὼ γὰρ ἦ ποτʼ, ἀλλὰ νῦν οὐκ εἴμʼ ἔτι,

285τὸν πάντα δʼ ὄλβον ἦμαρ ἕν μʼ ἀφείλετο.

286ἀλλʼ, ὦ φίλον γένειον, αἰδέσθητί με,

287οἴκτιρον· ἐλθὼν δʼ εἰς Ἀχαιικὸν στρατὸν

288παρηγόρησον, ὡς ἀποκτείνειν φθόνος

289γυναῖκας, ἃς τὸ πρῶτον οὐκ ἐκτείνατε

290βωμῶν ἀποσπάσαντες, ἀλλʼ ᾠκτίρατε.

291νόμος δʼ ἐν ὑμῖν τοῖς τʼ ἐλευθέροις ἴσος

292καὶ τοῖσι δούλοις αἵματος κεῖται πέρι.

293τὸ δʼ ἀξίωμα, κἂν κακῶς λέγῃ, τὸ σὸν

294πείσει· λόγος γὰρ ἔκ τʼ ἀδοξούντων ἰὼν

295κἀκ τῶν δοκούντων αὑτὸς οὐ ταὐτὸν σθένει.

Χορός

296οὐκ ἔστιν οὕτω στερρὸς ἀνθρώπου φύσις,

297ἥτις γόων σῶν καὶ μακρῶν ὀδυρμάτων

298κλύουσα θρήνους οὐκ ἂν ἐκβάλοι δάκρυ.

Ὀδυσσεύς

299Ἑκάβη, διδάσκου, μηδὲ τῷ θυμουμένῳ

300τὸν εὖ λέγοντα δυσμενῆ ποιοῦ φρενός.

301ἐγὼ τὸ μὲν σὸν σῶμʼ ὑφʼ οὗπερ εὐτύχουν

302σῴζειν ἕτοιμός εἰμι κοὐκ ἄλλως λέγω·

303ἃ δʼ εἶπον εἰς ἅπαντας οὐκ ἀρνήσομαι,

304Τροίας ἁλούσης ἀνδρὶ τῷ πρώτῳ στρατοῦ

305σὴν παῖδα δοῦναι σφάγιον ἐξαιτουμένῳ.

306ἐν τῷδε γὰρ κάμνουσιν αἱ πολλαὶ πόλεις,

307ὅταν τις ἐσθλὸς καὶ πρόθυμος ὢν ἀνὴρ

308μηδὲν φέρηται τῶν κακιόνων πλέον.

309ἡμῖν δʼ Ἀχιλλεὺς ἄξιος τιμῆς, γύναι,

310θανὼν ὑπὲρ γῆς Ἑλλάδος κάλλιστʼ ἀνήρ.

311οὔκουν τόδʼ αἰσχρόν, εἰ βλέποντι μὲν φίλῳ

312χρώμεσθʼ, ἐπεὶ δʼ ὄλωλε, μὴ χρώμεσθʼ ἔτι;

313εἶεν· τί δῆτʼ ἐρεῖ τις, ἤν τις αὖ φανῇ

314στρατοῦ τʼ ἄθροισις πολεμίων τʼ ἀγωνία;

315πότερα μαχούμεθʼ ἢ φιλοψυχήσομεν,

316τὸν κατθανόνθʼ ὁρῶντες οὐ τιμώμενον;

317καὶ μὴν ἔμοιγε ζῶντι μέν, καθʼ ἡμέραν

318κεἰ σμίκρʼ ἔχοιμι, πάντʼ ἂν ἀρκούντως ἔχοι·

319τύμβον δὲ βουλοίμην ἂν ἀξιούμενον

320τὸν ἐμὸν ὁρᾶσθαι· διὰ μακροῦ γὰρ ἡ χάρις.

321εἰ δʼ οἰκτρὰ πάσχειν φῄς, τάδʼ ἀντάκουέ μου·

322εἰσὶν παρʼ ἡμῖν οὐδὲν ἧσσον ἄθλιαι

323γραῖαι γυναῖκες ἠδὲ πρεσβῦται σέθεν,

324νύμφαι τʼ ἀρίστων νυμφίων τητώμεναι,

325ὧν ἥδε κεύθει σώματʼ Ἰδαία κόνις.

326τόλμα τάδʼ. ἡμεῖς δʼ, εἰ κακῶς νομίζομεν

327τιμᾶν τὸν ἐσθλόν, ἀμαθίαν ὀφλήσομεν·

328οἱ βάρβαροι δὲ μήτε τοὺς φίλους φίλους

329ἡγεῖσθε, μήτε τοὺς καλῶς τεθνηκότας

330θαυμάζεθʼ, ὡς ἂν ἡ μὲν Ἑλλὰς εὐτυχῇ,

331ὑμεῖς δʼ ἔχηθʼ ὅμοια τοῖς βουλεύμασιν.

Χορός

332αἰαῖ· τὸ δοῦλον ὡς κακὸν πέφυκʼ ἀεὶ

333τολμᾷ θʼ ἃ μὴ χρή, τῇ βίᾳ νικώμενον.

Ἑκάβη

334ὦ θύγατερ, οὑμοὶ μὲν λόγοι πρὸς αἰθέρα

335φροῦδοι μάτην ῥιφέντες ἀμφὶ σοῦ φόνου·

336σὺ δʼ, εἴ τι μείζω δύναμιν ἢ μήτηρ ἔχεις,

337σπούδαζε πάσας ὥστʼ ἀηδόνος στόμα

338φθογγὰς ἱεῖσα, μὴ στερηθῆναι βίου.

339πρόσπιπτε δʼ οἰκτρῶς τοῦδʼ Ὀδυσσέως γόνυ

340καὶ πεῖθʼ — ἔχεις δὲ πρόφασιν· ἔστι γὰρ τέκνα

341καὶ τῷδε — τὴν σὴν ὥστʼ ἐποικτῖραι τύχην.

Πολυξένη

342ὁρῶ σʼ, Ὀδυσσεῦ, δεξιὰν ὑφʼ εἵματος

343κρύπτοντα χεῖρα καὶ πρόσωπον ἔμπαλιν

344στρέφοντα, μή σου προσθίγω γενειάδος.

345θάρσει· πέφευγας τὸν ἐμὸν Ἱκέσιον Δία·

346ὡς ἕψομαί γε τοῦ τʼ ἀναγκαίου χάριν

347θανεῖν τε χρῄζουσʼ· εἰ δὲ μὴ βουλήσομαι,

348κακὴ φανοῦμαι καὶ φιλόψυχος γυνή.

349τί γάρ με δεῖ ζῆν; ᾗ πατὴρ μὲν ἦν ἄναξ

350Φρυγῶν ἁπάντων· τοῦτό μοι πρῶτον βίου·

351ἔπειτʼ ἐθρέφθην ἐλπίδων καλῶν ὕπο

352βασιλεῦσι νύμφη, ζῆλον οὐ σμικρὸν γάμων

353ἔχουσʼ, ὅτου δῶμʼ ἑστίαν τʼ ἀφίξομαι·

354δέσποινα δʼ ἡ δύστηνος Ἰδαίαισιν ἦ

355γυναιξὶ παρθένοις τʼ ἀπόβλεπτος μέτα,

356ἴση θεοῖσι πλὴν τὸ κατθανεῖν μόνον·

357νῦν δʼ εἰμὶ δούλη. πρῶτα μέν με τοὔνομα

358θανεῖν ἐρᾶν τίθησιν οὐκ εἰωθὸς ὄν·

359ἔπειτʼ ἴσως ἂν δεσποτῶν ὠμῶν φρένας

360τύχοιμʼ ἄν, ὅστις ἀργύρου μʼ ὠνήσεται,

361τὴν Ἕκτορός τε χἁτέρων πολλῶν κάσιν,

362προσθεὶς δʼ ἀνάγκην σιτοποιὸν ἐν δόμοις,

363σαίρειν τε δῶμα κερκίσιν τʼ ἐφεστάναι

364λυπρὰν ἄγουσαν ἡμέραν μʼ ἀναγκάσει·

365λέχη δὲ τἀμὰ δοῦλος ὠνητός ποθεν

366χρανεῖ, τυράννων πρόσθεν ἠξιωμένα.

367οὐ δῆτʼ· ἀφίημʼ ὀμμάτων ἐλευθέρων

368φέγγος τόδʼ, Ἅιδῃ προστιθεῖσʼ ἐμὸν δέμας.

369ἄγου μʼ, Ὀδυσσεῦ, καὶ διέργασαί μʼ ἄγων·

370οὔτʼ ἐλπίδος γὰρ οὔτε του δόξης ὁρῶ

371θάρσος παρʼ ἡμῖν ὥς ποτʼ εὖ πρᾶξαί με χρή.

372μῆτερ, σὺ δʼ ἡμῖν μηδὲν ἐμποδὼν γένῃ,

373λέγουσα μηδὲ δρῶσα· συμβούλου δέ μοι

374θανεῖν πρὶν αἰσχρῶν μὴ κατʼ ἀξίαν τυχεῖν.

375ὅστις γὰρ οὐκ εἴωθε γεύεσθαι κακῶν,

376φέρει μέν, ἀλγεῖ δʼ αὐχένʼ ἐντιθεὶς ζυγῷ·

377θανὼν δʼ ἂν εἴη μᾶλλον εὐτυχέστερος

378ἢ ζῶν· τὸ γὰρ ζῆν μὴ καλῶς μέγας πόνος.

Χορός

379δεινὸς χαρακτὴρ κἀπίσημος ἐν βροτοῖς

380ἐσθλῶν γενέσθαι, κἀπὶ μεῖζον ἔρχεται

381τῆς εὐγενείας ὄνομα τοῖσιν ἀξίοις.

Ἑκάβη

382καλῶς μὲν εἶπας, θύγατερ, ἀλλὰ τῷ καλῷ

383λύπη πρόσεστιν. εἰ δὲ δεῖ τῷ Πηλέως

384χάριν γενέσθαι παιδὶ καὶ ψόγον φυγεῖν

385ὑμᾶς, Ὀδυσσεῦ, τήνδε μὲν μὴ κτείνετε,

386ἡμᾶς δʼ ἄγοντες πρὸς πυρὰν Ἀχιλλέως

387κεντεῖτε, μὴ φείδεσθʼ· ἐγὼ ῎τεκον Πάριν,

388ὃς παῖδα Θέτιδος ὤλεσεν τόξοις βαλών.

Ὀδυσσεύς

389οὐ σʼ, ὦ γεραιά, κατθανεῖν Ἀχιλλέως

390φάντασμʼ Ἀχαιούς, ἀλλὰ τήνδʼ, ᾐτήσατο.

Ἑκάβη

391ὑμεῖς δέ μʼ ἀλλὰ θυγατρὶ συμφονεύσατε,

392καὶ δὶς τόσον πῶμʼ αἵματος γενήσεται

393γαίᾳ νεκρῷ τε τῷ τάδʼ ἐξαιτουμένῳ.

Ὀδυσσεύς

394ἅλις κόρης σῆς θάνατος, οὐ προσοιστέος

395ἄλλος πρὸς ἄλλῳ· μηδὲ τόνδʼ ὠφείλομεν.

Ἑκάβη

396πολλή γʼ ἀνάγκη θυγατρὶ συνθανεῖν ἐμέ.

Ὀδυσσεύς

397πῶς; οὐ γὰρ οἶδα δεσπότας κεκτημένος.

Ἑκάβη

398ὁποῖα κισσὸς δρυός, ὅπως τῆσδʼ ἕξομαι.

Ὀδυσσεύς

399οὔκ, ἤν γε πείθῃ τοῖσι σοῦ σοφωτέροις.

Ἑκάβη

400ὡς τῆσδʼ ἑκοῦσα παιδὸς οὐ μεθήσομαι.

Ὀδυσσεύς

401ἀλλʼ οὐδʼ ἐγὼ μὴν τήνδʼ ἄπειμʼ αὐτοῦ λιπών.

Πολυξένη

402μῆτερ, πιθοῦ μοι· καὶ σύ, παῖ Λαερτίου,

403χάλα τοκεῦσιν εἰκότως θυμουμένοις,

404σύ τʼ, ὦ τάλαινα, τοῖς κρατοῦσι μὴ μάχου.

405βούλῃ πεσεῖν πρὸς οὖδας ἑλκῶσαί τε σὸν

406γέροντα χρῶτα πρὸς βίαν ὠθουμένη,

407ἀσχημονῆσαί τʼ ἐκ νέου βραχίονος

408σπασθεῖσʼ, ἃ πείσῃ; μὴ σύ γʼ· οὐ γὰρ ἄξιον.

409ἀλλʼ, ὦ φίλη μοι μῆτερ, ἡδίστην χέρα

410δὸς καὶ παρειὰν προσβαλεῖν παρηίδι·

411ὡς οὔποτʼ αὖθις, ἀλλὰ νῦν πανύστατον

412ἀκτῖνα κύκλον θʼ ἡλίου προσόψομαι.

413τέλος δέχῃ δὴ τῶν ἐμῶν προσφθεγμάτων.

414ὦ μῆτερ, ὦ τεκοῦσʼ, ἄπειμι δὴ κάτω.

Ἑκάβη

415ὦ θύγατερ, ἡμεῖς δʼ ἐν φάει δουλεύσομεν.

Πολυξένη

416ἄνυμφος ἀνυμέναιος ὧν μʼ ἐχρῆν τυχεῖν.

Ἑκάβη

417οἰκτρὰ σύ, τέκνον, ἀθλία δʼ ἐγὼ γυνή.

Πολυξένη

418ἐκεῖ δʼ ἐν Ἅιδου κείσομαι χωρὶς σέθεν.

Ἑκάβη

419οἴμοι· τί δράσω; ποῖ τελευτήσω βίον;

Πολυξένη

420δούλη θανοῦμαι, πατρὸς οὖσʼ ἐλευθέρου.

Ἑκάβη

421ἡμεῖς δὲ πεντήκοντά γʼ ἄμμοροι τέκνων.

Πολυξένη

422τί σοι πρὸς Ἕκτορʼ ἢ γέροντʼ εἴπω πόσιν;

Ἑκάβη

423ἄγγελλε πασῶν ἀθλιωτάτην ἐμέ.

Πολυξένη

424ὦ στέρνα μαστοί θʼ, οἵ μʼ ἐθρέψαθʼ ἡδέως.

Ἑκάβη

425ὦ τῆς ἀώρου θύγατερ ἀθλίας τύχης.

Πολυξένη

426χαῖρʼ, ὦ τεκοῦσα, χαῖρε Κασάνδρα τʼ ἐμοί,

Ἑκάβη

427χαίρουσιν ἄλλοι, μητρὶ δʼ οὐκ ἔστιν τόδε.

Πολυξένη

428ὅ τʼ ἐν φιλίπποις Θρῃξὶ Πολύδωρος κάσις.

Ἑκάβη

429εἰ ζῇ γʼ· ἀπιστῶ δʼ· ὧδε πάντα δυστυχῶ.

Πολυξένη

430ζῇ καὶ θανούσης ὄμμα συγκλῄσει τὸ σόν.

Ἑκάβη

431τέθνηκʼ ἔγωγε πρὶν θανεῖν κακῶν ὕπο.

Πολυξένη

432κόμιζʼ, Ὀδυσσεῦ, μʼ ἀμφιθεὶς κάρα πέπλοις

433ὡς πρὶν σφαγῆναί γʼ ἐκτέτηκα καρδίαν

434θρήνοισι μητρὸς τήνδε τʼ ἐκτήκω γόοις.

435ὦ φῶς· προσειπεῖν γὰρ σὸν ὄνομʼ ἔξεστί μοι,

436μέτεστι δʼ οὐδὲν πλὴν ὅσον χρόνον ξίφους

437βαίνω μεταξὺ καὶ πυρᾶς Ἀχιλλέως.

Ἑκάβη

438οἲ ʼγώ, προλείπω· λύεται δέ μου μέλη.

439ὦ θύγατερ, ἅψαι μητρός, ἔκτεινον χέρα,

440δός· μὴ λίπῃς μʼ ἄπαιδʼ. ἀπωλόμην, φίλαι

441ὣς τὴν Λάκαιναν σύγγονον Διοσκόροιν

442Ἑλένην ἴδοιμι· διὰ καλῶν γὰρ ὀμμάτων

443αἴσχιστα Τροίαν εἷλε τὴν εὐδαίμονα.

Choral 4

Episode 5

Ταλθύβιος

484ποῦ τὴν ἄνασσαν δή ποτʼ οὖσαν Ἰλίου

485Ἑκάβην ἂν ἐξεύροιμι, Τρῳάδες κόραι;

Χορός

486αὕτη πέλας σου νῶτʼ ἔχουσʼ ἐπὶ χθονί,

487Ταλθύβιε, κεῖται ξυγκεκλῃμένη πέπλοις.

Ταλθύβιος

488ὦ Ζεῦ, τί λέξω; πότερά σʼ ἀνθρώπους ὁρᾶν;

489ἢ δόξαν ἄλλως τήνδε κεκτῆσθαι μάτην,

490ψευδῆ, δοκοῦντας δαιμόνων εἶναι γένος

491τύχην δὲ πάντα τἀν βροτοῖς ἐπισκοπεῖν;

492οὐχ ἥδʼ ἄνασσα τῶν πολυχρύσων Φρυγῶν,

493οὐχ ἥδε Πριάμου τοῦ μέγʼ ὀλβίου δάμαρ;

494καὶ νῦν πόλις μὲν πᾶσʼ ἀνέστηκεν δορί,

495αὐτὴ δὲ δούλη γραῦς ἄπαις ἐπὶ χθονὶ

496κεῖται, κόνει φύρουσα δύστηνον κάρα.

497φεῦ φεῦ· γέρων μέν εἰμʼ, ὅμως δέ μοι θανεῖν

498εἴη πρὶν αἰσχρᾷ περιπεσεῖν τύχῃ τινί.

499ἀνίστασʼ, ὦ δύστηνε, καὶ μετάρσιον

500πλευρὰν ἔπαιρε καὶ τὸ πάλλευκον κάρα.

Ἑκάβη

501ἔα· τίς οὗτος σῶμα τοὐμὸν οὐκ ἐᾷ

502κεῖσθαι; τί κινεῖς μʼ, ὅστις εἶ, λυπουμένην;

Ταλθύβιος

503Ταλθύβιος ἥκω Δαναϊδῶν ὑπηρέτης,

504Ἀγαμέμνονος πέμψαντος, ὦ γύναι, μέτα.

Ἑκάβη

505ὦ φίλτατʼ, ἆρα κἄμʼ ἐπισφάξαι τάφῳ

506δοκοῦν Ἀχαιοῖς ἦλθες; ὡς φίλʼ ἂν λέγοις.

507σπεύδωμεν, ἐγκονῶμεν· ἡγοῦ μοι, γέρον.

Ταλθύβιος

508σὴν παῖδα κατθανοῦσαν ὡς θάψῃς, γύναι,

509ἥκω μεταστείχων σε· πέμπουσιν δέ με

510δισσοί τʼ Ἀτρεῖδαι καὶ λεὼς Ἀχαιικός.

Ἑκάβη

511οἴμοι, τί λέξεις; οὐκ ἄρʼ ὡς θανουμένους

512μετῆλθες ἡμᾶς, ἀλλὰ σημανῶν κακά;

513ὄλωλας, ὦ παῖ, μητρὸς ἁρπασθεῖσʼ ἄπο·

514ἡμεῖς δʼ ἄτεκνοι τοὐπὶ σʼ· ὦ τάλαινʼ ἐγώ.

515πῶς καί νιν ἐξεπράξατʼ; ἆρʼ αἰδούμενοι;

516ἢ πρὸς τὸ δεινὸν ἤλθεθʼ ὡς ἐχθράν, γέρον,

517κτείνοντες; εἰπέ, καίπερ οὐ λέξων φίλα.

Ταλθύβιος

518διπλᾶ με χρῄζεις δάκρυα κερδᾶναι, γύναι,

519σῆς παιδὸς οἴκτῳ· νῦν τε γὰρ λέγων κακὰ

520τέγξω τόδʼ ὄμμα, πρὸς τάφῳ θʼ ὅτʼ ὤλλυτο.

521παρῆν μὲν ὄχλος πᾶς Ἀχαιικοῦ στρατοῦ

522πλήρης πρὸ τύμβου σῆς κόρης ἐπὶ σφαγάς·

523λαβὼν δʼ Ἀχιλλέως παῖς Πολυξένην χερὸς

524ἔστησʼ ἐπʼ ἄκρου χώματος, πέλας δʼ ἐγώ·

525λεκτοί τʼ Ἀχαιῶν ἔκκριτοι νεανίαι,

526σκίρτημα μόσχου σῆς καθέξοντες χεροῖν,

527ἕσποντο. πλῆρες δʼ ἐν χεροῖν λαβὼν δέπας

528πάγχρυσον αἴρει χειρὶ παῖς Ἀχιλλέως

529χοὰς θανόντι πατρί· σημαίνει δέ μοι

530σιγὴν Ἀχαιῶν παντὶ κηρῦξαι στρατῷ.

531κἀγὼ καταστὰς εἶπον ἐν μέσοις τάδε·

532Σιγᾶτʼ, Ἀχαιοί, σῖγα πᾶς ἔστω λεώς,

533σίγα σιώπα· νήνεμον δʼ ἔστησʼ ὄχλον.

534ὃ δʼ εἶπεν· Ὦ παῖ Πηλέως, πατὴρ δʼ ἐμός,

535δέξαι χοάς μοι τάσδε κηλητηρίους,

536νεκρῶν ἀγωγούς· ἐλθὲ δʼ, ὡς πίῃς μέλαν

537κόρης ἀκραιφνὲς αἷμʼ, ὅ σοι δωρούμεθα

538στρατός τε κἀγώ· πρευμενὴς δʼ ἡμῖν γενοῦ

539λῦσαί τε πρύμνας καὶ χαλινωτήρια

540νεῶν δὸς ἡμῖν πρευμενοῦς τʼ ἀπʼ Ἰλίου

541νόστου τυχόντας πάντας ἐς πάτραν μολεῖν.

542τοσαῦτʼ ἔλεξε, πᾶς δʼ ἐπηύξατο στρατός.

543εἶτʼ ἀμφίχρυσον φάσγανον κώπης λαβὼν

544ἐξεῖλκε κολεοῦ, λογάσι δʼ Ἀργείων στρατοῦ

545νεανίαις ἔνευσε παρθένον λαβεῖν.

546ἣ δʼ, ὡς ἐφράσθη, τόνδʼ ἐσήμηνεν λόγον·

547Ὦ τὴν ἐμὴν πέρσαντες Ἀργεῖοι πόλιν,

548ἑκοῦσα θνῄσκω· μή τις ἅψηται χροὸς

549τοὐμοῦ· παρέξω γὰρ δέρην εὐκαρδίως.

550ἐλευθέραν δέ μʼ, ὡς ἐλευθέρα θάνω,

551πρὸς θεῶν, μεθέντες κτείνατʼ· ἐν νεκροῖσι γὰρ

552δούλη κεκλῆσθαι βασιλὶς οὖσʼ αἰσχύνομαι.

553λαοὶ δʼ ἐπερρόθησαν, Ἀγαμέμνων τʼ ἄναξ

554εἶπεν μεθεῖναι παρθένον νεανίαις.

555οἳ δʼ, ὡς τάχιστʼ ἤκουσαν ὑστάτην ὄπα,

556μεθῆκαν, οὗπερ καὶ μέγιστον ἦν κράτος.

557κἀπεὶ τόδʼ εἰσήκουσε δεσποτῶν ἔπος,

558λαβοῦσα πέπλους ἐξ ἄκρας ἐπωμίδος

559ἔρρηξε λαγόνας ἐς μέσας παρʼ ὀμφαλόν,

560μαστούς τʼ ἔδειξε στέρνα θʼ ὡς ἀγάλματος

561κάλλιστα, καὶ καθεῖσα πρὸς γαῖαν γόνυ

562ἔλεξε πάντων τλημονέστατον λόγον·

563Ἰδού, τόδʼ, εἰ μὲν στέρνον, ὦ νεανία,

564παίειν προθυμῇ, παῖσον, εἰ δʼ ὑπʼ αὐχένα

565χρῄζεις, πάρεστι λαιμὸς εὐτρεπὴς ὅδε.

566ὃ δʼ οὐ θέλων τε καὶ θέλων οἴκτῳ κόρης,

567τέμνει σιδήρῳ πνεύματος διαρροάς·

568κρουνοὶ δʼ ἐχώρουν. ἣ δὲ καὶ θνῄσκουσʼ ὅμως

569πολλὴν πρόνοιαν εἶχεν εὐσχήμων πεσεῖν,

570κρύπτουσʼ ἃ κρύπτειν ὄμματʼ ἀρσένων χρεών.

571ἐπεὶ δʼ ἀφῆκε πνεῦμα θανασίμῳ σφαγῇ,

572οὐδεὶς τὸν αὐτὸν εἶχεν Ἀργείων πόνον·

573ἀλλʼ οἳ μὲν αὐτῶν τὴν θανοῦσαν ἐκ χερῶν

574φύλλοις ἔβαλλον, οἳ δὲ πληροῦσιν πυρὰν

575κορμοὺς φέροντες πευκίνους, ὁ δʼ οὐ φέρων

576πρὸς τοῦ φέροντος τοιάδʼ ἤκουεν κακά·

577Ἕστηκας, ὦ κάκιστε, τῇ νεάνιδι

578οὐ πέπλον οὐδὲ κόσμον ἐν χεροῖν ἔχων;

579οὐκ εἶ τι δώσων τῇ περίσσʼ εὐκαρδίῳ

580ψυχήν τʼ ἀρίστῃ; τοιάδʼ ἀμφὶ σῆς λέγων

581παιδὸς θανούσης, εὐτεκνωτάτην τέ σε

582πασῶν γυναικῶν δυστυχεστάτην θʼ ὁρῶ.

Χορός

583δεινόν τι πῆμα Πριαμίδαις ἐπέζεσεν

584πόλει τε τἠμῇ θεῶν ἀνάγκαισιν τόδε.

Ἑκάβη

585ὦ θύγατερ, οὐκ οἶδʼ εἰς ὅ τι βλέψω κακῶν,

586πολλῶν παρόντων· ἢν γὰρ ἅψωμαί τινος,

587τόδʼ οὐκ ἐᾷ με, παρακαλεῖ δʼ ἐκεῖθεν αὖ

588λύπη τις ἄλλη διάδοχος κακῶν κακοῖς.

589καὶ νῦν τὸ μὲν σὸν ὥστε μὴ στένειν πάθος

590οὐκ ἂν δυναίμην ἐξαλείψασθαι φρενός·

591τὸ δʼ αὖ λίαν παρεῖλες ἀγγελθεῖσά μοι

592γενναῖος. οὔκουν δεινόν, εἰ γῆ μὲν κακὴ

593τυχοῦσα καιροῦ θεόθεν εὖ στάχυν φέρει,

594χρηστὴ δʼ ἁμαρτοῦσʼ ὧν χρεὼν αὐτὴν τυχεῖν

595κακὸν δίδωσι καρπόν, ἀνθρώποις δʼ ἀεὶ

596ὁ μὲν πονηρὸς οὐδὲν ἄλλο πλὴν κακός,

597ὁ δʼ ἐσθλὸς ἐσθλός, οὐδὲ συμφορᾶς ὕπο

598φύσιν διέφθειρʼ, ἀλλὰ χρηστός ἐστʼ ἀεί;

599ἆρʼ οἱ τεκόντες διαφέρουσιν ἢ τροφαί;

600ἔχει γε μέντοι καὶ τὸ θρεφθῆναι καλῶς

601δίδαξιν ἐσθλοῦ· τοῦτο δʼ ἤν τις εὖ μάθῃ,

602οἶδεν τό γʼ αἰσχρόν, κανόνι τοῦ καλοῦ μαθών.

603καὶ ταῦτα μὲν δὴ νοῦς ἐτόξευσεν μάτην·

604σὺ δʼ ἐλθὲ καὶ σήμηνον Ἀργείοις τάδε,

605μὴ θιγγάνειν μοι μηδένʼ, ἀλλʼ εἴργειν ὄχλον,

606τῆς παιδός. ἔν τοι μυρίῳ στρατεύματι

607ἀκόλαστος ὄχλος ναυτική τʼ ἀναρχία

608κρείσσων πυρός, κακὸς δʼ ὁ μή τι δρῶν κακόν.

609σὺ δʼ αὖ λαβοῦσα τεῦχος, ἀρχαία λάτρι,

610βάψασʼ ἔνεγκε δεῦρο ποντίας ἁλός,

611ὡς παῖδα λουτροῖς τοῖς πανυστάτοις ἐμήν,

612νύμφην τʼ ἄνυμφον παρθένον τʼ ἀπάρθενον,

613λούσω προθῶμαί θʼ — ὡς μὲν ἀξία, πόθεν;

614οὐκ ἂν δυναίμην· ὡς δʼ ἔχω — τί γὰρ πάθω; —

615κόσμον τʼ ἀγείρασʼ αἰχμαλωτίδων πάρα,

616αἵ μοι πάρεδροι τῶνδʼ ἔσω σκηνωμάτων

617ναίουσιν, εἴ τις τοὺς νεωστὶ δεσπότας

618λαθοῦσʼ ἔχει τι κλέμμα τῶν αὑτῆς δόμων.

619ὦ σχήματʼ οἴκων, ὦ ποτʼ εὐτυχεῖς δόμοι,

620ὦ πλεῖστʼ ἔχων κάλλιστά τʼ, εὐτεκνώτατε

621Πρίαμε, γεραιά θʼ ἥδʼ ἐγὼ μήτηρ τέκνων,

622ὡς ἐς τὸ μηδὲν ἥκομεν, φρονήματος

623τοῦ πρὶν στερέντες. εἶτα δῆτʼ ὀγκούμεθα,

624ὃ μέν τις ἡμῶν πλουσίοις ἐν δώμασιν,

625ὃ δʼ ἐν πολίταις τίμιος κεκλημένος.

626τὰ δʼ οὐδὲν ἄλλως, φροντίδων βουλεύματα

627γλώσσης τε κόμποι. κεῖνος ὀλβιώτατος,

628ὅτῳ κατʼ ἦμαρ τυγχάνει μηδὲν κακόν.

Choral 6

Episode 7

Θεράπαινα

658γυναῖκες, Ἑκάβη ποῦ ποθʼ ἡ παναθλία,

659ἡ πάντα νικῶσʼ ἄνδρα καὶ θῆλυν σπορὰν

660κακοῖσιν; οὐδεὶς στέφανον ἀνθαιρήσεται.

Χορός

661τί δʼ, ὦ τάλαινα σῆς κακογλώσσου βοῆς;

662ὡς οὔποθʼ εὕδει λυπρά σου κηρύγματα.

Θεράπαινα

663Ἑκάβῃ φέρω τόδʼ ἄλγος· ἐν κακοῖσι δὲ

664οὐ ῥᾴδιον βροτοῖσιν εὐφημεῖν στόμα.

Χορός

665καὶ μὴν περῶσα τυγχάνει δόμων ὕπερ

666ἥδʼ, ἐς δὲ καιρὸν σοῖσι φαίνεται λόγοις.

Θεράπαινα

667ὦ παντάλαινα κἄτι μᾶλλον ἢ λέγω,

668δέσποινʼ, ὄλωλας κοὐκέτʼ εἶ, βλέπουσα φῶς,

669ἄπαις ἄνανδρος ἄπολις ἐξεφθαρμένη.

Ἑκάβη

670οὐ καινὸν εἶπας, εἰδόσιν δʼ ὠνείδισας.

671ἀτὰρ τί νεκρὸν τόνδε μοι Πολυξένης

672ἥκεις κομίζουσʼ, ἧς ἀπηγγέλθη τάφος

673πάντων Ἀχαιῶν διὰ χερὸς σπουδὴν ἔχειν;

Θεράπαινα

674ἥδʼ οὐδὲν οἶδεν, ἀλλά μοι Πολυξένην

675θρηνεῖ, νέων δὲ πημάτων οὐχ ἅπτεται.

Ἑκάβη

676οἲ ʼγὼ τάλαινα· μῶν τὸ βακχεῖον κάρα

677τῆς θεσπιῳδοῦ δεῦρο Κασάνδρας φέρεις;

Θεράπαινα

678ζῶσαν λέλακας, τὸν θανόντα δʼ οὐ στένεις

679τόνδʼ· ἀλλʼ ἄθρησον σῶμα γυμνωθὲν νεκροῦ,

680εἴ σοι φανεῖται θαῦμα καὶ παρʼ ἐλπίδας.

Ἑκάβη

681οἴμοι, βλέπω δὴ παῖδʼ ἐμὸν τεθνηκότα,

682Πολύδωρον, ὅν μοι Θρῂξ ἔσῳζʼ οἴκοις ἀνήρ.

683ἀπωλόμην δύστηνος, οὐκέτʼ εἰμὶ δή.

684ὦ τέκνον τέκνον,

685αἰαῖ, κατάρχομαι γόων,

686βακχεῖον ἐξ ἀλάστορος

687ἀρτιμαθῆ νόμον.

Θεράπαινα

688ἔγνως γὰρ ἄτην παιδός, ὦ δύστηνε σύ;

Ἑκάβη

689ἄπιστʼ ἄπιστα, καινὰ καινὰ δέρκομαι.

690ἕτερα δʼ ἀφʼ ἑτέρων κακὰ κακῶν κυρεῖ·

691οὐδέ ποτʼ ἀστένακτος ἀδάκρυτος ἁ-

692μέρα μʼ ἐπισχήσει.

Χορός

693δείνʼ, ὦ τάλαινα, δεινὰ πάσχομεν κακά.

Choral 8

Episode 9

Πολυμήστωρ

953ὦ φίλτατʼ ἀνδρῶν Πρίαμε, φιλτάτη δὲ σύ,

954Ἑκάβη, δακρύω σʼ εἰσορῶν πόλιν τε σὴν

955τήν τʼ ἀρτίως θανοῦσαν ἔκγονον σέθεν.

956φεῦ·

956aοὐκ ἔστι πιστὸν οὐδέν, οὔτʼ εὐδοξία

957οὔτʼ αὖ καλῶς πράσσοντα μὴ πράξειν κακῶς.

958φύρουσι δʼ αὐτοὶ θεοὶ πάλιν τε καὶ πρόσω

959ταραγμὸν ἐντιθέντες, ὡς ἀγνωσίᾳ

960σέβωμεν αὐτούς. ἀλλὰ ταῦτα μὲν τί δεῖ

961θρηνεῖν, προκόπτοντʼ οὐδὲν ἐς πρόσθεν κακῶν;

962σὺ δʼ, εἴ τι μέμφῃ τῆς ἐμῆς ἀπουσίας,

963σχές· τυγχάνω γὰρ ἐν μέσοις Θρῄκης ὅροις

964ἀπών, ὅτʼ ἦλθες δεῦρʼ· ἐπεὶ δʼ ἀφικόμην,

965ἤδη πόδʼ ἔξω δωμάτων αἴροντί μοι

966ἐς ταὐτὸν ἥδε συμπίτνει δμωὶς σέθεν

967λέγουσα μύθους, ὧν κλύων ἀφικόμην.

Ἑκάβη

968αἰσχύνομαί σε προσβλέπειν ἐναντίον,

969Πολυμῆστορ, ἐν τοιοῖσδε κειμένη κακοῖς.

970ὅτῳ γὰρ ὤφθην εὐτυχοῦσʼ, αἰδώς μʼ ἔχει

971ἐν τῷδε πότμῳ τυγχάνουσʼ ἵνʼ εἰμὶ νῦν

972κοὐκ ἂν δυναίμην προσβλέπειν ὀρθαῖς κόραις.

973ἀλλʼ αὐτὸ μὴ δύσνοιαν ἡγήσῃ σέθεν,

974Πολυμῆστορ· ἄλλως δʼ αἴτιόν τι καὶ νόμος,

975γυναῖκας ἀνδρῶν μὴ βλέπειν ἐναντίον.

Πολυμήστωρ

976καὶ θαῦμά γʼ οὐδέν. ἀλλὰ τίς χρεία σʼ ἐμοῦ;

977τί χρῆμʼ ἐπέμψω τὸν ἐμὸν ἐκ δόμων πόδα·

Ἑκάβη

978ἴδιον ἐμαυτῆς δή τι πρὸς σὲ βούλομαι

979καὶ παῖδας εἰπεῖν σούς· ὀπάονας δέ μοι

980χωρὶς κέλευσον τῶνδʼ ἀποστῆναι δόμων.

Πολυμήστωρ

981χωρεῖτʼ· ἐν ἀσφαλεῖ γὰρ ἥδʼ ἐρημία.

982φίλη μὲν εἶ σύ, προσφιλὲς δέ μοι τόδε

983στράτευμʼ Ἀχαιῶν. ἀλλὰ σημαίνειν σὲ χρῆν·

984τί χρὴ τὸν εὖ πράσσοντα μὴ πράσσουσιν εὖ

985φίλοις ἐπαρκεῖν; ὡς ἕτοιμός εἰμʼ ἐγώ.

Ἑκάβη

986πρῶτον μὲν εἰπὲ παῖδʼ ὃν ἐξ ἐμῆς χερὸς

987Πολύδωρον…

988εἰ…