Fragmenta

γονέων τοὺς διδασκάλους, ὅτι οἱ μὲν τοῦ ζῆν μόνον, οἱ δὲ διδάσ-

καλοι καὶ τοῦ καλῶς ζῆν αἴτιοι γεγόνασιν. (Théon, I, p. 207,

2; le mot est discuté à I, p. 213, 4.)

Ὁ Ἰσοκράτης ἔφησε τῆς παιδείας τὴν μὲν ῥίζαν εἶναι

πικρὰν, τὸν δὲ καρπὸν γλυκύν. (Libanios, Progymnasmata,

χρεία γ', Hermogène, I, p. 22, 1 Walz; Aphtonios, I, 63,

14.)

Ἐρωτηθεὶς ὑπό τινος, τίνι οἱ φιλόπονοι τῶν ῥᾳθύμων

διαφέρουσιν, εἶπεν· «Ὡς οἱ εὐσεβεῖς τῶν ἀσεβῶν, ἐλπίσιν ἀγαθαῖς.»

(Maxime le Confesseur, vol. 91, p. 892 Migne; Arsenius,

p. 307.)

Ἰδὼν νεανίαν φιλοπονοῦντα, ἔφη· «Κάλλιστον ὄψον τῷ

γήρατι ἀρτύεις.» (Maxime le Confesseur, vol. 91, p. 892

Migne; Arsenius, p. 307.)

Ἰσοκράτης τοῖς μαθηταῖς παρεκελεύετο μὴ πράγματα

λέγειν, ἀλλὰ πράγματα παρέχειν τοῖς ἀκροωμένοις. (Jean

de Damas, dans Stobée, Floril., XVI, 104.)

Ἰσοκράτης εἶπεν ὅτι τὸν χρηστὸν καὶ ἀγαθὸν ἄνδρα δεῖ

τῶν μὲν προγεγενημένων μεμνῆσθαι, τὰ δὲ ἐνεστῶτα πράττειν,

περὶ δὲ τῶν μελλόντων φυλάττεσθαι. (Stobée, Floril., I, 45.)

Ὁ μεμνημένος τί ἐστιν ἄνθρωπος, ἐπ' οὐδενὶ τῶν συμ-

βάντων δυσχερανεῖ. (Maxime le Confesseur, vol. 91, p. 833

Migne; Antonius Melissa, I, 70, vol. 136, p. 984.)

Εἰς μὲν τὸ εὐπλοῆσαι κυβερνήτου καὶ πνεύματος, εἰς δὲ

τὸ εὐδαιμονῆσαι λογισμοῦ δεῖ καὶ τέχνης. (Maxime le Confes-

seur, vol. 91, p. 833.)

Καὶ κυβερνήτης ἀγαθὸς ἐνίοτε ναυαγεῖ καὶ ἀνὴρ σπου-

δαῖος ἀτυχεῖ. (Maxime le Confesseur, vol. 91, p. 832.)

Εὐτυχίας ὥσπερ μέθης ἄφρων ἐπὶ πλεῖον ἀπολαύσας

ἀνοητότερος γίνεται. (Maxime le Confesseur, vol. 91, p. 833;

Antonius Melissa, I, 70, vol. 136, p. 984.)

Τῆς εὐτυχίας ὥσπερ ὀπώρας παρούσης ἀπολαύειν δεῖ.

(Maxime le Confesseur, vol. 91, p. 836.)

Ἀλόγιστός ἐστιν ὁ ἐν τοῖς συμβαίνουσι κατὰ φυσικὴν

ἀνάγκην ἀχθόμενος. (Maxime le Confesseur, vol. 91, p. 836.)

Τὸν λογισμὸν ὥσπερ ἰατρὸν ἀγαθὸν ἐπικαλεῖσθαι δεῖ ἐν

ἀτυχίᾳ βοηθόν. Ἰσοκράτους. (Maxime le Confesseur, vol. 91,

p. 590; Antonius Melissa, I, 71, vol. 136, p. 984.)

Δεῖ, ὥσπερ ἐξ εὐνομουμένης πόλεως φυγαδεύειν στασιαστὴν

ἄνθρωπον, οὕτως ἐκ τῆς ψυχῆς τὸν πρὸς τὰ φαῦλα κεκλικότα

λογισμόν. (Maxime le Confesseur, vol. 91, p. 981; Antonius

Melissa, I, 44, vol. 136, p. 972.)

Τῷ γὰρ πάθει τοῦ σώματος καὶ τὸ νοερὸν τῆς ψυχῆς συνο-

μολογεῖν ἀνέχεται. (Maxime le Confesseur, vol. 91, p. 981.)

Ἡ ἀληθινὴ φιλία τρία ζητεῖ μάλιστα· τὴν ἀρετὴν ὡς

καλὸν, καὶ τὴν συνήθειαν ὡς ἡδὺ καὶ τὴν χρείαν ὡς ἀναγκαῖον.

Δεῖ γὰρ ἀποδέξασθαι κρίναντα καὶ χαίρειν συνόντα καὶ χρῆσθαι

δεόμενον. (Maxime le Confesseur, vol. 91, p. 760.)

Οἱ ἄνθρωποι τότε γίνονται βελτίους ὅταν θεῷ προσέρχων-

ται· ὅμοιον δὲ ἔχουσιν θεῷ τὸ εὐεργετεῖν καὶ ἀληθεύειν. Ἰσοκρά-

τους. (Maxime le Confesseur, vol. 91, p. 812; Antonius

Melissa, I, 46, vol. 136, p. 925.)

Οὗτος ἀκούσας παρά τινος ὅτι ὁ δεῖνα ἐπ' ἐμοῦ τάδε κατὰ

σοῦ ἐλοιδόρει· «Εἰ μὴ σὺ, εἶπεν, ἡδέως ἤκουσας, οὐκ ἂν ἐκεῖνος

ἐλοιδόρει·» (Maxime le Confesseur, vol. 91, p. 785.)

Εὖ σοι τὸ μέλλον ἕξει ἂν τὸ παρὸν εὖ τιθῇς. Ἰσοκράτους

(Antonius Melissa, I, 7 vol., 136, p. 793.)

Ἐὰν καλὸν ἔχῃς σῶμα καὶ ψυχὴν κακὴν, καλὴν ἔχεις

ναῦν, καὶ κακὸν κυβερνήτην. Ἰσοκράτους (Antonius Melissa,

I, 61, vol. 136, p. 961.)

Ἰσοκράτους. Ὕδωρ θολερὸν καὶ ἀπαίδευτον ψυχὴν οὐ δεῖ

ταράττειν. (Georgides, dans les Anecdota de Boissonade, II,

p. 93.)

Νόμῳ καὶ ἄρχοντι καὶ τῷ σοφωτέρῳ εἴκειν κόσμιον.

(Maxime le Confesseur, vol. 91, p. 945.)

Ἰσοκράτης κάκιστον ἔλεγεν ἄρχοντα εἶναι τὸν ἄρχειν

ἑαυτοῦ μὴ δυνάμενον. (Maxime le Confesseur, vol. 91, p. 780;

Antonius Melissa, II, 1, vol. 136, p. 1008; Arsenius, p. 307

Walz.)

Οἴδασι γὰρ τὸ ἐφ' ἑκάτερα τρεπτὸν καὶ ἀβέβαιον τῶν

ἀνθρωπίνων πραγμάτων. (Extrait par Sauppe d'un florilège

anonyme contenu dans le codex Baroccianus 143, fol. 61.)