Περὶ ἀντωνυμίας
- Scientific editors
- Richard Schneider
- Edition reference
- Apolloni Dyscoli Quae Supersunt · Teubner · Leipzig · 1878
- CTS identifier
urn:cts:greekLit:tlg0082.tlg001.local001- Corpus release
- 2.2.0 · 2026-08-29
- Digital source
- View source ↗
Paragraph 1
Παντί τῳ προῦπτόν ἐϲτιν, ὡϲ ἡ ϲύντομοϲ ἑρμηνεία μετὰ τῆϲ δεούϲηϲ ϲαφηνείαϲ πολλῷ κρείττων καθέϲτηκε τῆϲ οὐχ οῦτωϲ ἐχούϲηϲ φράϲεωϲ. ὅθεν κατὰ δύναμιν τὴν ἰδίαν πειραϲόμεθα. τὸν περὶ τῶν ἀντωνυμιν λόγον διεξιόντεϲ, τὰ μὲν παρέλκοντα παραπέμπεϲθαι, τὰ δὲ ἐλλείποντα προϲαναπληρῶϲαι, τὰ δὲ μακροπεριοδεύτωϲ ὑπ᾿ ἐνίων εἰρημένα ἀνελλιπῶϲ ἐπιτομώτερον φράϲαι.
Paragraph 2
Ἀρκτέον δὲ ἀπἀ τῆϲ κλήϲεωϲ, ἐπεὶ παρά τιϲι διάφοροϲ. Τὸ μὲν C οῦν πάνταϲ παρατίθεϲθαι διεψευϲμένου ἐϲτὶ τὸ ἐπάγγελμα, τὸ δὲ τοὺϲ ἐλλογίμουϲ οὐκέτι.
Paragraph 3
Ἀρίϲταρχοϲ λέξειϲ κατὰ πρὸϲωπα ϲυζύγουϲ ἐκάλεϲε τὰϲ ἀντωνυμίαϲ. Ὧι καὶ ἀντίκειται τὸ μὴ ἴδιον εἶναι τοῦτο τῶν ἀντωνυμιῶν· ἰδοὺ γὰρ καὶ τὰ ῥήματα. μᾶλλον γὰρ αὐτῶν ὁ ὅροϲ· καὶ γὰρ κατὰ πᾶν πρόϲωπον ἀκολουθεῖ, αἱ δὲ ἀντωνυμίαι οὐχ οὕτωϲ, ὡϲ είρήϲεται.
Paragraph 4
Ἀλλὰ μὴν οὐδὲ κατὰ τὸν τοῦ Τροιζηνίου Διονυϲοδώρου λόγον παρονομαϲίαϲ κλητέον, ἐπεὶ καὶ ἄλλα ἔν τιϲι παρονομάζεται· πετρώδηϲ ηε γὰρ καὶ ἐργατίνηϲ. καὶ ἴϲωϲ οὐκ ἄλλαι τινὲϲ παραληφθήϲονται ἢ αἱ κτητικαί, ἐπεὶ ἡ ἐγὠ καὶ ἡ νῶι καὶ πᾶϲαι αἱ πρωτότυποι θεματικαί.
Paragraph 5
εἰ τὰ ὡριϲμένα ϲεϲημείωται, αἱ δὲ ἀντωνυμίαι ὡριϲμένα πρόϲωπα παριϲτᾶϲιν, οὐκ ἀπιθάνωϲ ὁ Τυραννίων ϲημειώϲειϲ αὐτὰϲ ἐκάλεϲεν. Ἀλλ᾿ ἴϲωϲ ἐλλειπὲϲ τὸ τοιοῦτον· οὐδὲν γὰρ τῶν παρακολουθούντων B αὐταῖϲ παρίϲτηϲιν.
Paragraph 6
Οὐδὲ μὴν ϲυγκαταθετέον ἐϲτὶ τοῖϲ ὁριζομένοιϲ· ἀντώνυμόν ἐϲτι μέροϲ λόγου ἀντ᾿ ὀνόματοϲ παραλαιβανόμενον. Οἱ γὰρ ὅροι τῶν γενικῶν ἐμπεριεκτικοί εἰϲιν ν, οὐ μὴν τῶν ἰδικῶν. ὁ γοῦν ὅροϲ ὁ τοῦ ἀνθρώπου οὐ τὸν ἰδικόν, τὸν δὲ γενικὸν ϲημαίνει. καὶ νῦν ἀντώνυμόν ἐϲτι τὸ ἰδικόν ν, τὸ ἐγώ, τὸ ϲύ, ἀντωνυμία δὲ τὸ ὅλον ν, τουτέϲτι τὸ γενικόν· ὥϲπερ ἀμφιβολία καὶ ἀμφίβολον, ϲυνωνυμία καὶ ϲυνώνυμον, C διωνυμία καὶ διώνυμον, ὁμωνυμία καὶ ὁμώνυμον. τὸ γὰρ οὐκερῶ ἀμφίβολον· τό τε Αἴαϲ, ἐπὶ τοῦ Αοκροῦ παραλαμβανόμενον καὶ τοῦ Τελαμωνίου, ὁμώνυμον. Ἀλλ᾿ ἴϲωϲ φήϲει τιϲ παράλογον τὸ λέγειν ἀντωνυμίαν τὸ ἐγώ δέον γὰρ ἀντώνυμον. Ἦν δ᾿ ἂν παράλογον, εί μὴ τοῖϲ γενικοῖϲ πολλάκιϲ ϲυνεχρώμεθα ἀντὶ τῶν ἰδικῶν, τὸ ζῷον 3 A. τιθέντεϲ ἐπ᾿ ἀνθρώπου, καὶ ἐπὶ τοῦ φοίνικοϲ τὸ φυτόν. τοιοῦτον οὖν καὶ τὸ προκείμενον.
Paragraph 7
Ἐκφεύγοντάϲ φαϲι τὸ Αἰολικὸν τοὺϲ περὶ Κομανὸν ἀντωνομαϲίαϲ καλεῖν, εἴγε τὸ μὲν ὄνυμα οὐ κοινόν, τὸ δὲ ὄνομα. Ναί, ἀλλά, φαϲι, καὶ ἄλλα κατὰ τὸ ἔθοϲ ὀθνεῖα παρειϲῆλθεν, ὡϲ τὸ Εὔξεινοϲ πόντοϲ Ἰακῶϲ τῷ ῑ πλεονάϲαν ὅ τε ἀπηλιώτηϲ διὰ ψιλοῦ ϲυναλειφθείϲ, ὅπερ ϲυνεχὲϲ παῤ Ἴωϲι· τό τε ξενοδοκεῖον καὶ πανδοκεῖον· ἄλλα μυρία. Ἀλλὰ καὶ τοῦτο εὐδιάϲειϲτον. εἰ γὰρ τὰ παρειϲδύοντα τῶν διαλέκτων B οὐκ ἐν τῷ καθόλου, ἅπαξ δέ που (ἰδοὺ γὰρ κακόξενοϲ καὶ φιλόξενοϲ, ἄξενοϲ, ἓν δέ ἐϲτι τὸ εὔξεινοϲ· καὶ ἄφοδοϲ καὶ ἀφοριϲμόϲ καὶ ἀφορία, ἓν δὲ τὸ ἀπηλιώτηϲ), χρῆν ἄρα καὶ τὴν ἀντωνυμίαν ἅπαξ εἰρῆϲθαι, καὶ τὰ ὑπολειπόμενα ἔχειν κατὰ τὴν κοινὴν ἐκφοράν, λέγω δὲ διὰ τοῦ ο. νῦν δὲ οὐδαμῶϲ ἔϲτιν ἐπινοῆϲαι· πολυώνυμοϲ γὰρ καὶ διώνυμοϲ. πῶϲ C AKOVM. 13 ⟩ Nec recte Tyrannio ϲημείωϲιν nuncupavit. — 5 4) Nec eis assentiendum est, qui ἀντώνυμον dici volebant. — 18 5) Nec Comani sententia probanda ἀντωνομαϲία nomen praeferentis, quod ὅνυμα aeolicum sit. DISCR. SCRIPT. 1. ιἰριϲμένα b, οριϲμενα A | ψριϲμένα b, οριϲμενα A | 2. παριϲτάϲιν] παρίϲτηϲιν Α, ν litteram iam aprima manu acriptam sed evanidam renovavit A, παρίϲτηϲιν b in textu, παρίϲταϲιν idem in ind mendorum | ἀπιθάνωϲ b, απειθανωϲ A | 3. ελλειπεϲ Α, ἐλλιπέϲ b | 15. ν post εϲτι bis erasum in A. 7. ἴδικῶν A, εἰδικῶν b | 8. ῖδιικον A, εἰδικόν b | 9. ῖδικον A, ἰδικόν b in textu, εἰδικόν idem in ind. mendorum | 12. τό τε Αῖαϲ] fol. 184 ν. | 13. ὁμώνυμον b, in A ομω litterae nunc palluerunt, ut 14 νυμιαν in voce ἀντωνυμίαν et 15 ιϲ in τοιϲ 15. Ἦν δἄν] Ἦν τ᾿ άν conicit G GUhlig | 15. ῖδικων A, εἰδικῶν b | ζῶον, quod evanuit in. A, adecit b | 19. Nαί b, in A aliquid erasum et ante ναι et post eam voculam ⟨εἰ⟩ναι. conicit JGuttentag | ν post φαϲι erasum in A 20. τὸ Εύξεινοϲ b, ευξεινοϲ A | 21. τῷ ib, το ι A ϲυναλειφθείϲ b, ϲυναληφθειϲ A 25. ἀφορία] Suspectum vocabulum b in var. lect., ἀφορμή conicit JGuttentag 26, τὸ, b, τω A | χρῆν b in var. lect, χρὴ iden in textu cum A δὲ οὐχὶ γελοίωϲ Αίολικὸν εἰρήϲεται τὸ ἱερώνυμοϲ καὶ ἔτι τὸ ὁμώνυμοϲ, δαϲυνόμενα;
Paragraph 8
Λεκτέον οὖν, ὡϲ καὶ ἐπ’ ἄλλων μυρίων κατὰ τὰϲ ϲυνθέϲειϲ μεταβολαὶ γίνονται φωνηέντων , καὶ ἐπὶ τοῦ ὀνόματοϲ τὸ αὐτό. τὸ ἄνεμοϲ διὰ τοῦ η ποδήνεμοϲ, καὶ ἔτι τὸ ἄγειν φορτηγόϲ, ϲτρατηγόϲ· τό τε ἀνήρ ἀντήνωρ· τὸ τε α τῶν οὐδετέρων ο γίνεται, γηροκόμοϲ, κρεοπώληϲ, 4 A χρεοφείληϲ. τὰ δύο διὰ τοῦ ῑ, δύο μῆνεϲ δίμηνοϲ, δίπηχυϲ. καὶ τὸ ὄνομα οὖν τὸ μὲν ἄρχον ο ω ποιεῖ, τὸ δὲ παραλῆγον υ· ϲυνώνυμον γὰρ καὶ φερώνυμον, αὐτό τε τὸ ἀντ’ ὀνόματοϲ παραλαμβανόμενον ἀντωνυμία ἂν κληθείη. Τὸ δὲ ἀντωνομαϲία, πρὸϲ τῷ καὶ τρόπου ὄνομα δηλοῦν , καὶ τὸ ὀνομάϲαι ἔχει ἐγκείμενον , καθὸ καὶ τῷ χειμάϲαι τὸ χειμαϲία παράκειται · ὅπερ οὐκ ἐπιζητεῖ τὸ ϲημαινόμενον.
Paragraph 9
ῦἱ ἀπὸ τῆϲ Ϲτοᾶϲ ἄρθρα καλοῦϲι καὶ τὰϲ ἀντωνυμίαϲ, διαφέροντα δὲ τῶν παρ’ ἡμῖν ἄρθρων, ἡ ταῦτα μὲν ὡριϲμένα, ἐκεῖνα δὲ ἀοριϲτώδη. καὶ ὃν τρόπον, φαϲί, τὸ ἄρθρον διχῶϲ νοεῖται τε γὰρ ϲυμβολὴ τῶν κώλων, ἐν ὧ φαμεν ἔξαρθρον, καὶ αὐτὸ τὸ κῶλον, ἐν ῷ φαμεν μεγάλοιϲ ἄρθροιϲ κεχρῆϲθαι τὸν δεῖνα), οὕτω καὶ τὸ ἐν τῷ λόγῳ ἄρθρον τὸν αὐτὸν τρόπον. - καὶ Ἀπολλόδωροϲ ὁ Ἀθηναῖοϲ καὶ ὁ Θρᾷξ Διονύϲιοϲ καὶ ἄρθρα δεικτικὰ τὰϲ ἀντωνυμίαϲ ἐκάλεϲαν.
Paragraph 10
Ϲυνηγορεῖ δὲ αὐτοῖϲ ὁ λόγοϲ, καθὸ αἱ ἀντωνυμίαι καὶ ἀναφορικῶϲ λαμβάνονται, καὶ τὰ ἄρθρα δὲ ἀναφορὰν δηλοῖ. — τὰ ἄρθρα ἀνθυπάγεται ταῖϲ ἀντωνυμίαιϲ, προτακτικὰ μέν· ὁ γὰρ λθε (Α 12). τοῦ δ’ αὐτοῦ λυκάβαντοϲ (ξ 161), καὶ τῷ νήδυμοϲ ὕπνοϲ (ν 79), ἀλλ’ ἄρα καὶ τόν Ἥρη (1 96) 5Α ὑποτακτικὰ δέ· ἀλλὰ καὶ ὃϲ δείδοικεν (φ 198). Πάτροκλον κλαίωμεν· ὃ γὰρ γέραϲ ἐϲτὶ θανόντων ( ψ 9)· καὶ θηλυκά· AROVM 13 6) Diveras miscuerunt et Stoici, qui articulum et pronomen uno ὄρθρον nomine appellaverunt, et Apollodorus Atheniensis ac Dionysius Thrax, qui pronomina ἄρθρα δεικτικὰ dixerunt. —20 Sunt sane quaedam res, quat pronomina cum articuhs communes . DISCR. SCRIPL. 7. χρεοφείληϲ] Ἡoc quoque suspectum est’ bin var. lect. |9.αντονοματοϲ Α΄ αντωνοματοϲ A |12. χειμάϲαι b, χειμαϲω Α | 13. τῆϲ Ϲτοᾶϲ b, τηϲτοαϲ Α | 14. ωριϲμένα b, οριϲμενα Α | 16, εξαρθρον ultimum in fol 184 v. vocabulum, quae sequntur sunt in fol. 146 r. αυτο το evan. in Α, supplevit b αι in κεχρηϲθαι evan in Α | δεῖνα b, δινα Α | 18. τρόπον b, cuius vocis una ν littera superest in Α | Θράξ b, θραιξ Α |20. vocis ϲυνηγορεὶ, quam restituit b, ϲυνη litterae evan. in Α | 21. τα om. Α, in marg. Α1 add. 1 23. post ηλθε ν erasum in Α | 24. τοῦδ’ Homerus | 30. ν erasum post εϲτι in Α ὣϲ ἡ ῥίμφα θέουϲα (ν 88), καὶ εἵνεκα τῆϲ ἀρετῆϲ (β 206) καὶ ἀντὶ τῆϲ αὐτόϲ ὁ δὲ προϲέειπεν ἄνακτα (ξ 36), ἡ δὲ χιτῶν’ ἐνδῦϲα (ε 730. Θ 387).— B ἔτι καὶ αἱ φωναὶ ὁμολογοῦϲι. δαϲύνεται γὰρ τὰ τῶν ἀντωνυμιῶν τρίτα πρόϲωπα, ἕ, οἱ· καὶ τὰ τοιαῦτα τιῶν ἄρθρων δαϲύνεται, ἡ, οἱ. — πρὸϲ τούτοιϲ αἱ ἀντωνυμίαι κλητικὰϲ οὐκ ἔχουϲιν ἐν τῷ πρώτῳ καὶ τρίτῳ · τοιαῦτα δὲ καὶ τὰ ἄρθρα . τρίτου προϲώπου νοούμενα· τὸ γὰρ ὦ οὐκ ἄρθρον. τὰ εἰϲ φωνῆεν λήγοντα ἐπ’ εὐθείαϲ καὶ κατὰ ἄρϲενοϲ λαμβανόμενα ἀντωνυμίαι είϲίν, ἐγώ, ϲύ· τοιοῦτο καὶ τὸ ὁ. — τὸ τημοῦτοϲ C τὸ αὐτὸ μέροϲ λόγου ἐϲτὶ καὶ τὸ τῆμοϲ, καὶ τὸ τημόϲδε, καὶ καθόλου ἡ ἐπέκταϲιϲ εἰϲ τὸ αὐτὸ μέροϲ λόγου προάγεται· καὶ κατὰ τοῦτο οὖν τὸ αὐτὸ μέροϲ λόγου τὰ ἄρθρα καὶ αἱ ἀντωνυμίαι, καθὸ ἀπὸ τοῦ ὁ τὸ οὐτοϲ καὶ ὅδε παρείλκυϲε, καὶ ἔτι ἀπὸ τῆϲ γενικῆϲ τῆϲ τὸ τ ἐχούϲηϲ τὸ τούτου καὶ τοῦδε, καὶ ἀπὸ οὐδετέρου, ὅπερ μόνον ἀπὸ τοῦ τ ἤρξατο κατὰ τὴν εὐθεῖαν, τὸ τοῦτο. μονοπροϲωποῦϲι καὶ εἰϲ ο λήγουϲι 6 A κατὰ τὸ οὐδέτερον αὐτό, ἐκεῖνο· οὕτωϲ ἔχει καὶ τὸ τό οὐδέτερον.
Paragraph 11
Δεκτέον δέ, ὡϲ ἡ τοιαύτη ϲυνηγορία εὐπαράκρουϲτοϲ. οὐ γάρ, εἶ τί τινι κατά τι κεκοινώνηκε, τοῦτο πάντωϲ ἐκείνῳ ταὐτόν ἐϲτιν. πρόϲωπα παριϲτᾶϲιν αἱ ἀντωνυμίαι, ἀλλὰ καὶ τὰ ῥήματα· καὶ οὐ τὸ αὐτὸ μέροϲ λόγου. γένοϲ ἐπιδέχεται τὸ ἐμόϲ, ἀλλὰ καὶ τὸ καλόϲ· ἀλλ’ οὐ τὸ αὐτό. καὶ τί λέγω ἐπὶ λέξεωϲ: ἐπὶ παντὸϲ γὰρ φυϲικοῦ τοῦτο. ζῳότητοϲ μετέχει ὁ ἄνθρωποϲ, ἀλλὰ καὶ τὰ ἄλλα ζῷα· καὶ οὐ ταὐτὸν θεὸϲ καί τε Β ἄνθρωποϲ· καὶ ἐπ’ ἄλλων ἀπείρων. ῦὐκ ἂν οὖν, ἐὰν ἀναφορὰν ϲημαίνῃ ἡ ἀντωνυμία, πάντωϲ ἂν εἴη ἄρθρον, ἐπεὶ καὶ τὰ ἄρθρα ἀναφορὰν ϲημαίνει. Τί δὲ μᾶλλον αἱ ἀντωνυμίαι ἄρθρα ἧπερ τὰ ἄρθρα ἀντωνυμίαι, ἄλλωϲ τε καὶ τὸ ὅτε ἀναφορικόν, καὶ οὐ πάντωϲ ἄρθρον.
Paragraph 12
Οἶμαι δὲ καὶ τὸ ὑπὸ τῶν Ϲτωικῶν καλεῖϲθαι αὐτὰ ἀοριϲτώδη ὑπό τι AROVM, 20 Sed si quae voces quaedam communia habent, non sequitur ut eidem orationis parti tribuendae sint. 30 Deinde probari non potest, articulos ἀοριϲτώδη vocari Stoicis: non ]nunquam enim rulationcm significant, itaque defnit sunt. Disca. SCRIPT. 1 —2. θέουϲα καὶ b, θεεϲκε Α 7, ν erasum post ομολογουϲι in Α | 8 ἕ, οῖ b, ε αι οι Α |9. κλητικὰϲ b, κλιτικαϲ Α | 12.ἀντωνυμίαι b, ανωνυμιαι Α 13. ν erasum post εϲτι in Α |καὶ καθόλου b, καθολου καί Α | 16,ν erasum post παρειλκυϲε in Α · |17. τὸ τούτου b, του τούτου Α ἀπ ὸ τοῦ τ b, απο τ Α 18. port τοῦτο spatium in A, ut incisum indicetur |μονοπροϲωπουϲιν Α εἰϲ 5 b, ειϲ ω Α |v post ληγουϲι eras. in Α 21. ν post κεκοινωνηκε cras. in Α |ἐκείνῳ b, εκεινο Α |25. θεὸϲ καί τε] ἰχθύϲ τε καὶ conicit G GUhlig | 27. ϲημαίνῃ b, ϲημαινει Α εἶη σρθρον] fol. 146 ν. C μαχόμενον. ἀόριϲτον μὲν γὰρ τὸ ἄνθρωποϲ παρεγένετο. πᾶϲα γὰρ ἀναφορὰ γνώϲεωϲ προῦφεϲτώϲηϲ ἐϲτὶ ϲημαντική, τὸ δὲ γινωϲκόμενον ὥριϲται. πῶϲ οὑν ἀοριϲτώδη τὰ ἄρθρα, ἀναφορὰν δηλοῦντα; Ἀλλ’ εἰ καὶ φήϲει τιϲ ἀόριϲταεἰναιἐν τῷ ὁ περιπατ τὧν κινεῖταικαὶἐν τοῖϲὁμοίοιϲ, φήϲομεν ὅτι μᾶλλον ὡριϲμένα εἰρήϲεται ἀπὸ τῶν ἀναφοράν ϲημαινόντῶν. Ἴϲωϲ οὑν πρὸϲ τὴν ϲύγκριϲιν τῶν ἀντωνυμιῶν , πάντοτε ὁριζομένων, 7 A ταῦτα ἐκάλεϲαν ἀοριϲτώδη.
Paragraph 13
Κάκεῖνο δ’ εὔηθεϲ τὸ λέγειν, ἄρθρα ἀντὶ ἀντωνυμιῶν, καὶ διὰ τοῦτο ἵν μέροϲ λόγου. — πρῶτον οὐκ εἰ τι ἀντί τινοϲ παραλαμβάνεται, εὐθέωϲ ταὐτὸν ἐκείνῳ ἐϲτίν. ἰδοὺ γὰρ Ἕκτορι δίῳ (H 75) ἀντὶ τοῦ ἐμοί, καὶ οὐ ταὐτό, καὶ τὸ καρπῷ βριθομένη (Θ 307) ἀντὶ τοῦ βρίθεται καὶ ὁ εἴ ϲυναπτικὸϲ ἰϲοδυναμεῖ τῷ ἀκολουθεῖ ῥήματι, B ἀκολουθεῖ τῷ ἡμέραν εἰναι καὶ φῶϲ εἰναι — εἰ ἡμἐρα ἐϲτί, φῶϲ ἐϲτί. (τὸ γὰρ ὅ μοι γέραϲ ἔρχεται (Α 120) οὐ πάντωϲ ἄρθρον ἀντὶ αίτιώδουϲ ϲυνδέϲμου τοῦ ὅτι ἴϲωϲ γὰρ ἀπεκόπη ὁ αἰτιώδηϲ.)
Paragraph 14
Τό δὲ πάντων μεῖζον· μεγάλην ἀϲθένειαν διὰ τὴν ἰδίαν ἀπειρίαν τοῦ ποιητοῦ καταγγέλλουϲι, φάϲκοντεϲ τοϲαῦτα ϲχήματα ἄρθρων ἀντὶ ἀντωνυμιῶν παραλαμβάνειν. τὸ γὰρ μὴ ταῖϲ κατὰ φύϲιν λέξεϲι κεχρῆϲθαι C κακία. Ἐλελήθει οὖν αὐτούϲ ἡ ὁμοφωνία τῶν ἄρθρων καὶ τῶν ἀντωνυμιῶν. ἡ γὰρ προκειμένη παραγωγὴ ὡϲ ἀπὸ τῶν ἄρθρων πίϲτιϲ γίνεται τοῦ ὁμοφωνεῖν τὰ ἄρθρα ταῖϲ ἀντωνυμίαιϲ. εί γὰρ τὸ τηλικοῦτοϲ ὄνομα, ⟨καθότι⟩ καὶ τὸ τηλίκοϲ ὄνομα τοῦ αὐτοῦ παραϲτατικόν, ὡϲαύτωϲ καὶ ⟨τὸ⟩ τηλικόϲδε, τό ⟨τε⟩ τημοῦτοϲ καὶ τὸ τημόϲδε ἐπιρρήματα , καθότι καὶ τὸ τῆμοϲ, τηνικαῦτα καὶ τηνικάδε· παντὶ προῦπτον ὅτι, εἰ τὸ οὑτοϲ AHGVM, 7 Neque illud verum est, articulos, quod prnominum loco ponantur, eidem orationis parti tribuendos esse: nam primum , si qua vocabula inter se commutantur, non sequitur ut eidem orationis parti assignanda sint 19 Deinde voces inter se diversae eadem forma haud raro proteruntur O igitur τοῦ sim ., quamquam forma conveniunt cum articulis, tamen pronomina putanda sunt ubi pronominum potestatem habent. Disca. SCRIPT. 1. μαχόμενον] Deest fortasse ἑαυτῷ. Certe in codice patet, quo id recipiatur,spatium’ in var lect. Spatium vero, si quidem aliquid indicet, incsum indicare monet JGuttentas παρεγένετο] Exciderunt haec fere: ὡριϲμένον δὲ τὸ ὁ ὅνθρωποϲ παρεγένετο b in var. lect , οὐκέτι δὲ τὸ ὁ ὅνθρωποϲ παρεγένετο adicit JGutteutag | 2 ν [post εϲτι eras, Α | 4. φηϲει Α, φήϲειε b | 5. ὡριϲμένα b, οριϲμενα Α |8. δ’ευηθεϲ Α, δὲ εὔηθεϲ b | 12. καί ου ταὑτο Α, om b |και τὸ b, και τω Α |15. 16. v post εϲτι bis eras in Α 21. ν post καταγγελλουϲι eras. in Α 1 26 καθότι και b, καί Α | 21, καὶ τὸ b, και Α | τό τε b, το Α | 28. τηνικαῦτα καὶ τηνικάδε aut delenda esse censet GUhlip, aut sic spplenda: ⟨τό τε⟩ τηνικαῦτα καὶ τηνικάδε, ⟨καθότι καὶ τὸ τηνίκα⟩ καὶ ὅδε καὶ τούτου καὶ τοῦδε ἀντωνυμίαι, ἀντωνυμίαι ἄρα καὶ τὸ ὅ καὶ 8A. τὸ τοῦ, ὅτε οὕτω παραλαμβάνονται. — εἰ δὲ ταράϲϲονται διὰ τὴν ὁμοφωνίαν, μηδὲ τὸ ὅϲ ἄρθρον λεγέτωϲαν ὑποτακτικόν, ὅτι καὶ ϲύναρθρον ἀντωνυμίαν ϲημαίνει, καὶ ἀόριϲτον μόριον ἐν τῷ ὃϲ ἂν ἔλθ η μεινάτω με, καὶ ἴϲον τῷ οὐτοϲ παρὰ Ἀττικοῖϲ, ὡϲ Πλάτων ἦ δ’ὅϲ ἀντὶ τοῦ ἔφη δὲ οὖτοϲ. καὶ μακρὸν ἂν εἴη τὸ νῦν ὑπὲρ ὁμοφωνίαϲ διαλαβεῖν.
Paragraph 15
Οὐκ ἐπεὶ δὲ ἐγκλίϲεωϲ ἀμοιρεῖ ἥδε ἡ ϲύνταξιϲ τῶν ἀντωνυμιῶν, B πάντωϲ ἐπιλήψεωϲ τεύξεται. οὐδὲ γὰρ πᾶϲα ἀντωνυμία τὸν διϲϲὸν τόνον ἀνεδέξατο. ἄλλωϲ τε ὅϲαι γένουϲ ἐμφαντικοί εἰϲιν . αὗται μόνωϲ ὀρθότονοι (περὶ γὰρ τῆϲ αὐτόϲ ἐν τῷ ἰδίῳ τόπῳ εἰρήϲεται). ὀρθῶϲ ἄρα καὶ αἱ προκείμεναι ἀνέγκλιτοι καθεϲτᾶϲι.
Paragraph 16
Κἀκεῖνο δὲ προϲθετέον, ὡϲ αἱ μὲν ἀντωνυμίαι ἀντ’ ὀνομάτων, τὰ δὲ ἄρθρα μετ’ ὀνομάτων. πῶϲ οὖν ἓν μέροϲ λόγου τὸ μετά τινοϲ καὶ ἀντί τινοϲ, Αἱ ἀντωνυμίαι μετὰ ῥήματοϲ αὐτοτέλειαν ποιοῦϲιν, C αὐτὸϲ γράφει, ϲὺ γράφειϲ· τὰ δὲ ἄρθρα οὖ Τὰ ἄρθρα ὑποτακτικά ἐϲτι τῆϲ εὐθείαϲ, αἱ δὲ ἀντωνυμίαι εὐθείαϲ οὐϲαι οὔποτε ὑποτακτικαί. Τῶν ἀντωνυμιῶν μεταλήψειϲ γίνονται εἰϲ ὀνόματα ῆ εἰϲ τὰϲ ἰϲοδυναμούϲαϲ, λέγω δὲ τὴν ἕ καὶ ἵ καὶ τὴν οῖ , ὅτε εἰϲ τὴν αὐτόϲ ἢ αὐτῷ ἢ αὐτόν μεταλαμβάνονται· τὰ δὲ ἄρθρα ἀμετάληπτα εἰϲ ταῦτα τὸ γὰρ ὁ δὲ προϲέειπεν (ξ 36) 9A ἐδείχθη ὡϲ ὁμοφωνεῖ μόνον τῷ ἄρθρῳ, οὐκ ἔϲτι δὲ αὐτὸ ἄρθρον. — Ἔτι ἡ αὐτόϲ μετὰ ἄλληϲ ἀντωνυμίαϲ παρατεθεῖϲα μόνον ἐπιτείνει τὰ τῆϲ ἀντιδιαϲτολῆϲ, ἐμοῦ αὐτοῦ, ϲοῦ αὐτοῦ, ϲοὶ αὐτῷ· τοῖϲ δὲ ἄρθροιϲ παρακειμένη ἐπίταϲιν μὲν οὐ ϲημαίνει, δὶϲ δὲ ἀναφοράν, ὁ α ὐτόϲ, τοῦ αὐτοῦ. πῶϲ οὑν ἕν μέροϲ λόγου;
Paragraph 17
Φήϲει τιϲ· καὶ ἡ ἐγώ πολλὴν ἔχει διαφορὰν πρὸϲ τὴν ἐμόϲ, καὶ ἓν μέροϲ λόγου. Ἀλλ’ ἐμπίπτει εἰϲ τὸ γενικόν, τὸ ἀντ’ὀνόματοϲ παραλαμβάνεϲθαι, B τό τε τὰ πρόϲωπα πάντοτε ὁρίζειν τοῦ κτηϲαμένου, τὸ οὐϲίαϲ παραϲτατικὸν εἶναι. τὰ δὲ ἄρθρα οὔτε ἀντ’ ὀνόματοϲ . οὕτε ὁρίζει πάντοτε τὰ πρόϲωπα, οὔτε οὐϲίαν παρίϲτηϲιν· ὥϲτε οὐκέτι ἐν ἰδικῇ διαφορᾶ, ἀλλὰ γενικῇ.
Paragraph 18
Ϲαφὲϲ δὲ ὅτι καὶ οἱ ἀπὸ τῆϲ Ϲτοᾶϲ αὐτὸ μόνον τῷ αὐτῷ ὀνόματι προϲκεχρημένοι εἰϲίν, οὐκέτι δὲ καὶ τῷ πράγμ⟨ατι⟩. καὶ γὰρ ὅτε παραλαμβάνουϲιν C ἕνεκα ὑποδείγματοϲ ἄρθρον ⟨τὸ⟩ ἐπὶ ϲώματοϲ, πολὺ διέϲτηκε· πόθεν γὰρ ἁρμογή τε καὶ κῶλον τὸ αὐτό: Ἄμεινον οὖν χωρίζονταϲ τὸ μὲν καλεῖν ἄρθρον , καθότι πἄντοτε ἐναρμόνιον πτωτικῷ, τὸ δὲ καλεῖν ἀντωνυμίαν, ὅτι ἀντ’ ὀνόματοϲ τίθεται.
Paragraph 19
Οὐ γὰρ ἰϲωνυμίαν, ὥϲ τινεϲ· οὐ γὰρ τὰ ἴϲα παρακολουθεῖ τῷ ὀνόματι καὶ τῇ ἀντωνυμίᾳ. τὸ μὲν γὰρ ἀμοιρεῖ δείξεωϲ, ποιότητά τε 10 A ἐπαγγέλλεται· αἱ δὲ δεῖξιν ἔχουϲι μετὰ προϲώπων ἀκολουθίαϲ, οὐϲίαν τε μόνον δηλοῦϲιν.
Paragraph 20
Ὁριϲτέον οὑν τὴν ἀντωνυμίαν ὡδε· λέξιν ἀντ’ ὀνόματοϲ προϲώπων ὡριϲμένων παραϲτατικήν, διάφορον κατὰ τὴν πτῶϲιν καὶ ἀριθμόν, ὅτε καὶ γένουϲ ἐϲτὶ κατὰ τὴν φωνὴν ἀπαρέμφατοϲ.
Paragraph 21
Ὅτι μὲν οὖν ἀντ’ ὀνόματοϲ, παντί τῳ δῆλον. Διὰ τί δὲ ἀντὸνομάτων, καὶ ποίων ὀνομάτων , εἰρήϲεται μετ’ ὀλίγον. Ὡϲ δὲ καὶ B ὁρίζει τὰ πρόϲωπα, ῥητέον.
Paragraph 22
Πᾶϲα ἀντωνυμία ἢ δεικτική ἐϲτιν ἢ ἀναφορική, αἱ κατὰ πρῶτον AKGVM. Stoici, ut ἄρθρον etiam pronomeu significare posse osrtendant, monent ἄρθρα corporis esse et iuncturas et membra. At ut haec diversa sunt, ita illa. _7 Postremo ἰϲωνυμία nomen probari non potest, quod pronomen pat non est nomini— 11 Definitio, cuius partes deinceps singillatim percenseatur. — 14 1) P rouomen est vox nomnis loco posita. —17 2) Definitas indicat personas, et demonstratione et relatione. TESTIMONIA. 11 Sϲhol.Dion. Thr. B A 906, 7 Ἔστι δὲ αὐτῆς ὁ ορος οὗτος · ἀντο ωνμία έστὶ λέξις ἁνιὶ ὀνόματος παραλ αμβαναομένη, προσώπων ώεισμένων παρκοτατικ ὴ μετὰ κλίσεως τῆρ κ ατὰ πιὦν καὶ ἀριθμὸν θιυ ατικ ἦς, ὀπότ μή διὸ τῆς φωνῆς χέκος καριστάνει. 17 Prisc Χll, 3 578, 18 Hertz Sunt autem eorum. alia demonstrativa , alia relatina,alia et demomstratina et relutiva . . et primae quidem et secumdae persomae promomina sunt semler demomstratira . ,tertiae vero alia sunt demonstrativa, ut hic, ‘iste’, alia relativa, ut ‘is’, ‘sui’, alia modo demonstratva modo relativa, ut ‘ille’, ‘ipse’. Schol. Dion. Thr BA. p.912,18 Ἰστέον δὲ ὡς πᾶαπ ἀντωνμία ῆ δικτικ ἐστιν ἁνα αφορκή. καὶ δεικτικαί κἰσ μόνον αί κατὰ τὰ προῶτο πρόσωπον (καὶ δεύτερον κατἀ δὲ τὸ τρίτον adicit RSehneider) ἅσαι γένους εἰσὶ πκρατατικαί, καὶ δεικτικαὶ και αναφορικαί ώς ἐκεῖνος, οδε. oὑτος , ὑποστελλομένης τῆς αἰτός· μόνην γὰρ ἀναφορὰ δηλοῖ. ῆτις πάλιν δεικτικὴ χέκsται αυντασσομένη ταἰς δεικτικαῖς ἀντωνυμίαις , οίον έγώ αύτός, σὺ αὐτός, ἐκεῖνος καύτός. εῖπον δὲ ὅσαι υίνους εἰσὶ παραατατικαί, έπειδὴ αί τοῦ τρέτου προσώκου, ὅτε γένους άπαρέμφατοί εἰσι, μό όνον ἁναφορικαὶ τυγχάνουσιν ῆ τε ἵ, οὑ, οἱ, ἵ. DISCR. SCRIPT. 1. τΦ αὐτῷ] fol. 147 ν 12. ατι in voce πραγματι evan. in Α 3. τὸ ἐπὶ b, επι Α | 8 ποιότητά τε b in textu. deest particula id. in var lect , ποιοτητα Α , quod servat JGuttentag l 9. post ἐχουϲι eras ν in Α 10. post δηλουϲιν spatium in Α . in margine περι του ορριϲμου τηϲ αντωνυμιαϲ maiusc.Α 11. pot ὀνόματοϲ e Schol Dion. Thr. addendum ese ⟨παραλαμβανομένη⟩ suspicatur RSchneider |12. ὡριϲμένων b, οριϲμενιυν Α |κατὰ πτῶϲιν cum Schol Dion. BSelneider |13. post εϲτι eras ν in Α |14 -15 αντ Α, ἀντὶ b |15. ποιων A, ἀντὶ τίνων b καὶ δεύτερον μόνωϲ δεικτικαί, αἱ κατὰ τὸ τρίτον καὶ δεικτικαὶ καὶ ἀναφορικαί, ⟨ὅϲαι γένουϲ εἰϲὶ παραϲτατικαί,⟩ ἐκεῖνοϲ, ὅδε, οὺτοϲ, ὑπεϲταλμένηϲ τῆϲ αὐτόϲ, ἥτιϲ πάλιν δεικτικὴ γίνεται ϲυνταϲϲομένη ταῖϲ δεικτικαῖϲ ἀντωνυμίαιϲ. αἱ ὑπολειπόμεναι ἀναφορικαί, ῆ τε ἵ, οὐ, οἶ , ἕ. εἰ οὑν τὰ δεικνύμενα ὁρίζεται , καὶ τὰ ἀναφερύμενα γνῶϲιν ἐπαγγέλλεται προῦφεϲτῶϲαν, ὅ ἐϲτι πάλιν πρόϲωπον ὡριϲμένον, ὀρθῶϲ ἄρα ὡριϲμένωνπροϲώπων C παραϲτατικὴ ἡ ἀντωνυμία.
Paragraph 23
Φήϲει τιϲ· τί οὑν: οὐχὶ καὶ τὰ ῥήματα ὁρίζει» Ἀλλ’ οὐ πάντα. τὰ γὰρ τρίτα τούτων ἀόριϲτα. γράφει γάρ, τίϲ; καὶ περιπατεῖ, τίϲ; καὶ οὐκ ἄλλωϲ ὁριϲθήϲεται ἢ ταῖϲ ἀντωνυμίαιϲ, γρά φει ἐκεῖνοϲ, γράφει ὅδε. — Ἀλλ’ ἴϲωϲ καὶ τὰ κύρια ὁρίζει, μάχεται Αἴαϲ, περιπατεῖ Δίων ». Ἀλλὰ καὶ ταῦτα ὑπὸ τῆϲ ὁμωνυμίαϲ πολλάκιϲ ἀμφιβάλλεται. 11 A. ὁρίζεται γοῦν ἐν τῷ
Paragraph 24
ἀλλά περ οἰοϲ ἴτω Πελαμώνιοϲ ἄλκιμοϲ Αἴαϲ (M 349. 362) διὰ τῆϲ ἐπιφορᾶϲ τοῦ Τελαμώνιοϲ. πῶϲ οὑν τὸ ὁριζόμενον ὑπὸ ἑτέρου ὁριϲτικὸν ἔτι κεκλήϲεται, ἡ μέντοι ἀντωνυμία οὔτε ἀναφορικῶϲ νοουμένη οὔτε δεικτικῶϲ παραλαμβανομένη ἀμφιβάλλεται.
Paragraph 25
Ἴϲωϲ τιϲὶ δόξει τὸ κεῖνοϲ δαὐ περὶ κῆρι μακάρτατοϲ (ζ 158) ἀντικεῖϲθαι. οὕτε γὰρ δεικτικόν, οὔτε ἐπί τι ὁριζόμενον ἀναφέρεται. Ἀλλ’ ἡ ἀναφορὰ ὡϲ ἐπί τι πρόϲωπον πάντωϲ ἐϲόμενον λαμβάνεται, ὅπερ B εὐφημιζόμενοϲ προληπτικῶϲ ἀνεφώνηϲεν. A Ἀλλὰ μὴν καὶ τὸ οὑτοϲ ἀνὴρ νῦν δὴ ξυμβλήμενοϲ (ω 260) τοῖϲ αὐτοῖϲ ἐγκλήμαϲιν ὑποπίπτει. » Ἀλλ’ ἡ ὑπερβολὴ τῆϲ πρὸ ὀλίγου ἀποϲτάϲεωϲ διὰ τῆϲ ἀντωνυμίαϲ ἐπεδείκνυτο, ὡϲ εί ἔλεγεν ὁ ἔτι ὑπὸ τὴν ὄψιν μου ὤν ».
Paragraph 26
Ὅτι δὲ κατὰ πτῶϲιν καὶ ἀριθμὸν διάφοροϲ ἡ ἀντωνυμία , δῆλον ἐντεῦθεν. Ποία γὰρ ἀκολουθία τῆϲ ἐγώ πρὸϲ δυῖκὸν τὸ νῶι, ἢ τῆϲ C ARGVM. 7 Cui neque hoc opponi potest, verba quoque personas definire: eorum euim tertiae indefinitae: neque illud . nominibus quoque propriis certas personas designari: nam propter homonymiam res saepe incerta relinquitur. — 17 Atque uhi pronomen et relutionis et dimonstationis expers esse videtur spectat ad personam alquam, quae aut mente anticipatur, aut tamquam si praesto sit cogitutur. 20 3)a Octo canones aferuntur, er quibus appareat, pronowina, ubi genera terminatone non discernunt, inaequalem habere et per numeros et per casus declinationem . DISCR. SCRIPT. 2. ὅϲαι γένουϲ εἰϲὶ παραϲτατικαὶ e Schol Dion. Thr adicit 6 Gblig |4. ⟨καὶ⟩ inte οὐ adicit 6 GUhlig. ἥ γε pro ῆ τε et apud Apoll. et in Schol. Din. Thr scribendum esse conicit RBSchneider |6. post εϲτι eras. ν in Α 13. γοῦν b, ουν Α JGuttents |14. τελαμονιοϲ αλκιμοϲ αιαϲ Α, μέγαϲ Τελαμώνιοϲ Αίαϲ b | 15. Τελαμώνιοϲ b, τελαμονιοϲ Α Α |19.κῆρι] fol 148r. 24. ἐγ· κλήμμϲιν b . εγκλιμαϲιν Α νῶι πρὸϲ τὸ ἡμεῖϲ; καίτοι καθϲλικοῦ ὄντοϲ τοῦ τὰ δυϊκὰ ⟨ἐν⟩ παντὶ πτωτικῷ διὰ τοῦ αὐτοῦ ϲυμφώνου ἐκφέρεϲθαι τῷ ἰδίῳ πληθυντικῷ. καὶ οὐκ ἀντίι.ειται τὰ δυϊκὰ ἄρθρα ἰδοὺ γὰρ Δωριεῖϲ τοί καὶ ταί, ἀφοῦ τὸ τώ δυικὸν καὶ τά. τὸ γοῦν μεγάλοι, ἑτερόπτωτον ὸν τοῦ μέγαϲ, ὀρθῶϲ ἐπὶ τοῦ δυικοῦ τὸ λ ἐφύλαξε, 12A καλὼ καὶ μεγάλω ϲὺν τεύχεϲιν ( C 518).— Ἔτι γε μὴν ἡ ἐμοῦ πρὸϲ τὴν ἐγώ ἀντίκειται, πρόϲ τε τὴν δοτικήν, εἴγε πᾶϲα γενικὴ ἰϲοϲύλλαβοϲ ὁμοτονεῖ τῇ δοτικῇ, ἀλλ’ ἡ μὲν ἐμοί ὀξύνεται, ἡ δὲ ἐμοῦ περιϲπᾶται. οὐδεμία αἰτιατικὴ ἑνικὴ εἰϲ ε λήγει ἀνακόλουθοϲ ἄρα ἡ ἐμέ. οὐδεμία δοτικὴ μακροκατάληκτοϲ ὀξύνεται· πῶϲ οὑν ἡ ἐμοί καὶ ἡ ϲοί:— ἀλλ’ οὐδ’ ὅλωϲ δοτικὴ μονοϲύλλαβοϲ ἀξύνεται, πᾶϲαι δὲ περιϲπῶνται, μνᾶ, γῇ· πῶϲ οὑν ἡ ϲοί; — οὐδὲν B δυϊκὸν εἰϲ μόνον ῑ λήγει· πῶϲ οὑν νῶι καὶ ϲφῶι, εἶ τι είϲ ω λήγει, θηλυκόν ἐϲτι· πῶϲ οὑν ἐγώ: — τὰ εἰϲ υ ἡ ῑ οὐδέτερα, δόρυ, μέλι· πῶϲ οὑν ϲύ. ἵ ἐπὶ τῶν τριῶν γενῶν;
Paragraph 27
Τῶ δὲ λέγειν, .αἱ μονοϲύλλαβοι γενικαὶ εἰϲ ου λήγουϲαι προϲθέϲει τοῦ ϲ εὐθεῖαι γίνονται, καὶ διὰ τοῦτο τὸ ϲοῦ πάλιν ἀνακόλουθον, εὔηθεϲ· ἰδοὺ γὰρ τὸ τοῦ. ἀλλ’ εἰ λέγοι τιϲ ἐπ’ ὀνομάτων. οὐδὲ τὸ ϲοῦ ὄνομα. ἄμεινον οὑν οὕτω τὰ εἰϲ δίχρονα ϲυνεϲταλμένα λήγοντα οὔποτε C ἰϲοϲυλλαβεῖ· πῶϲ οὑν ἀπὸ τοῦ ϲύ τὸ ϲοῦ; — Μυρίοιϲ ἔϲτιν ἐπιχει ροῦντα κανόϲι δεῖξαι, ὡϲ οκ ἀκόλουθοί εἰϲιν αἱ ἀντωνυμίαι, θέματα δὲ ἴδια κατὰ ἀριθμὸν καὶ πρόϲωπον καὶ πτῶϲιν.
Paragraph 28
Πρόϲκειται δέ ὅτε καὶ κατὰ φωνὴν γένουϲ εἰϲὶν ἀπαρέμφατοι», διὰ τὰϲ καλουμέναϲ παραγωγούϲ, ἐπεὶ αὑταί διὰ τῆϲ φωνῆϲ τὸ ἔξωθεν 13A πρόϲωπον διαϲτέλλουϲι, καὶ διὰ τοῦτο ἀκόλουθοι κατὰ ἀριθμὸν καὶ κατὰ πτῶϲιν. αἱ μέντοι πρωτότυποι διὰ μὲν τῆϲ φωνῆϲ γένουϲ ἀδιάϲτολοί εἰϲι πάντοτε κατὰ πρῶτον καὶ δεύτερον πρόϲωπον, διὰ δὲ τῆϲ ὑπ’ αὐτῶν δείξεωϲ ἡ τῶν γενῶν διαϲτολὴ παρεμφαίνεται· ϲυνεξηγούμενον γὰρ ἔχει τὸ γένοϲ ἡ δεῖξιϲ. ὅθεν καὶ μοναδικαὶ καλοῦνται, ἐπεὶ διὰ μιᾶϲ φωνῆϲ ἡ τριγένεια παρίϲταται· τὸ γὰρ ἐγώ καὶ ϲύ ἐπὶ παντὸϲ γένουϲ. — Νοητέον μέντοι, ὅτι καὶ ⟨αἱ⟩ παραχθεῖϲαι πάλιν κατὰ τὸ ἐντὸϲ ARGVM. 16 Qua in re cavendum est ne legem saucias nimis late patentem, praesertim cum centenae verae leges in prompta sint. - 23 3) b Ea vero pronomina, quae ipsa terminatione genera distingutnt, aequalem habent per casus numerosque declinationem —31 initiis autem , quibus ii qui possident indicantur, possessiva inaequalia sunt. DISCR. SCRIPT. 1. ἐν παντὶ b, παντι Α |4. τά b, τωι Α | 5. εφυλαξεν Α 14. post εϲτι eras ν in Α |o in δόρυ ex factum in Α 24 παραγωγούϲ] παραγώγουϲ b |pro bis τὸ ἔξωθεν πρόϲωπον διαϲτέλλουϲι JGuttentag scribendum esse conicit τὸ ⟨γένοϲ τῶν ⟩ ἔξωθεν προϲώπων διαϲτέλλουϲι vel τὸ ἔξωθεν πρόϲωπον διαϲτέλλουϲι ⟨κατὰ γένοϲ ⟩ 25 post διαϲτελλουϲι ν eras.in Α |26 ἀδιάϲτολοι] fol 148 v. | 27. post ειϲι ν eras. in Α |31. καὶ αἱ b, και Α πρόϲωπον ἀνακόλουθοι τοῖϲ τε ἀριθμοῖϲ καὶ ταῖϲ πτώϲεϲίν εἰϲιν· B ἐμόϲ γὰρ καὶ νωίτεροϲ, ἡμέτεροϲ. ποία γὰρ ἀκολουθία τοῦ ἐντὸϲ προϲώπου ἐν τῷ νωίτεροϲ καὶ ἡμέτεροϲ;
Paragraph 29
Αἴτιον παραλαμβάνουϲι τῆϲ ἀκλιϲίαϲ τὸ πᾶϲαν λέξιν, τῶν τριῶν οὐϲαν γενῶν παραϲτατικήν, ἄκλιτον φυλάϲϲεϲθαι, καὶ τοῦτο τεκμαίρονται ἐκ τῶν ἀριθμῶν. ἐπεὶ γὰρ τὸ τέϲϲαρεϲ καὶ τρεῖϲ οὐ μιῇ φωνῇ χρῆται κατὰ τῶν τριῶν γενῶν (τέϲϲαρα γὰρ καὶ τρία), διὰ τοῦτο κλίνεται, C τεϲϲάρων καὶ τέϲϲαρϲι· τὸ μέντοι πέντε καὶ τὰ τοιαῦτα, μοναδικὰ ὄντα κατὰ τῶν τριῶν γενῶν , ἄκλιτα. καὶ διὰ τοῦτο τὸ δυοῖν κλιθὲν ἠλογήθη, τοῦ δύο μοναδικοῦ καθεϲτῶτοϲ. (τὸ γὰρ ϲώφρονε καὶ τὸ φιλιάτρω κλιθὲν οὐκ ἀντέκειτο· ἡ γὰρ τούτων ἑνικὴ ἐκφορὰ καὶ πληθυντικὴ οὐ τὰ τρία γένη ἐδήλου.) ὅθεν καὶ τὰϲ ἀντωνυμίαϲ τὸ αὐτὸ ἀναδέχεϲθαι. ὅπου γάρ εἰϲι μοναδικαί , ἐκεῖ καὶ ἄκλιτοι· ὅπου δὲ τὸ γένοϲ διαϲτέλλεται, 14 A ἐκεῖ καὶ ἡ κλίϲιϲ.» –ὙΠπολαμβάνω δ’ εὐλόγωϲ τὰϲ πτώϲειϲ τῶν τοιούτων ϲεϲιγῆϲθαι, ϲυνεξηταϲμέναϲ τῇ τοῦ γένουϲ ϲυγχύϲει. τούτῳ γὰρ τῶ λόγῳ τὰ τῶν τριῶν γενῶν διακριτικὰ ἀκώλυτον ἔχει καὶ τὴν εἰϲ τὰϲ πτώϲειϲ μετάβαϲιν.
Paragraph 30
Τὸ λέγειν, ὡϲ τῇ μὲν ἐμέο ἀκόλουθοϲ ἡ ἡμέων, τῆ δὲ ἐμοῦ ἡ ἡμῶν . καθὸ αἱ γενικαὶ πληθυντικαὶ ἰϲοϲυλλαβοῦϲι ταῖϲ ἑνικαῖϲ, ληρῶδεϲ. οὕτε γάρ, εἰ ἦν ἀκόλουθοϲ, τὸ ἕν τὰ πλείονα ἐκανόνιζεν, οὕτε ἔϲτιν B ἀκόλουθοϲ· τὰ γὰρ ἐναντία ἐϲτίν. ἡ μὲν γὰρ δαϲύνεται, ἀπὸ τοῦ η ἀρχομένη, ἡ δὲ ψιλοῦται, ἀπὸ τοῦ ε. τί δ’ ἂν φήϲαιεν ἐπὶ τῆϲ ϲέο καὶ ὑμέων, οὐδεμιᾶϲ ἔτι ἀφορμῆϲ οϲηϲ —Οὐχ ὑγιὲϲ δὲ κἀκεῖνο. εἐπεὶ γάρ», φαϲιν , ἀπὸ τοῦ ε ἄρχονται πᾶϲαι ἐπὶ τοῦ πρώτου, ἀκολουθίαϲ ἐχόμεναι, ἡ φύϲιϲ ἐν τοῖϲ τέλεϲιν οὐδέποτε ποιεῖ ϲὐγχυϲιν» . Τί δὲ οὐχὶ πάλιν τὰ δυϊκὰ καὶ τὰ πληθυντικὰ ἀπὸ τοῦ ε ἄρχεται; — Δῆλον οὑν ὡϲ μόνον ἕνεκα ϲημαινομένου γενικήν φαμεν τὴν ἐμοῦ τῆϲ C ARGVM. 4 Causam cur singulae singulorum personalium personae pumeri casus a diversis radicibus deriventur, hanc esse statuunt, quod, quaecnque vocabula. una terminatione tria genera indicent, per casus numerosque non fleutantur. — 18 Fallntur qui aequal bilitatem aliquam in personalibus invenisse sibi videntur nam sola notione movemur ut ἐμοῦ genitivum ease dicamus ἐγώ pronominis. DISCR. SCRIPT. 1. τε et καὶ ταῖϲ πτιύϲεϲιν eicit RSchneider, [καὶ ταῖϲ πτώϲεϲιν] inserta esse, postquum γε in τε corruptum sit, censet GUhlig 2– 3. προϲώπου b, προϲωπον Α |5 τεκμηρονται Α, τεκμηριοῦνται b Ὁuod posuimun, etiam infra in cod. legitur 111 B 10’ id. in var.lect. 7. τῶν τριῶν b, τριων Α | τέϲϲαρα b, τεϲϲερα Α | 9. ηλογηθη Α, punctis indicatur dubitari de scriptura | 10. φιλατρω κλιθεν Α, φιλάτρω b |13. ειϲιν Α | 15.ϲεϲιγῆϲθαι b, ϲεϲηγηϲθαι Α —18. ἐμέο b, εμε in fine, ο in initio versus Α, non ut b in var. lect. enotavit ἐμὲ ὁ |19. ante καθὸ inseri iubet JGuttentag ⟨καὶ κατὰ (vel διὰ) τοῦτο αἰ πρωτότυποι ἀκόλουθοι ⟩, aut ⟨κατὰ τοῦτο τὰϲ πρωτοτύπουϲ ἀκολούθουϲ εἰναι⟩ ιϲοϲυλλαβουϲιν Α |22 τέ δἂν φἡϲαιεν b , φηϲαιεν Α 23. in υμεων υ ex η factum in Α |25. φύϲιϲ in κλίϲιϲ mutat GUhlig pro ποιε ϲύγχυϲιν scribendum esse ποθεῖ ϲυζυγίαν conicit BSchneider | 27. ϲημαινομένου] fol. 149r. ἐγώ, καὶ ἔτι δυϊκὴν τὴν νῶι , εἴγε καὶ ἐν ὀνόμαϲιν ἑτερόπτωτα, ὕδωρ ὕδατοϲ, μέγαϲ μεγάλου, καὶ ἐν ῥήμαϲιν ἑτερόκλιτα, ἔϲθω ἔφα γον, φέρω οἴϲω.
Paragraph 31
εὶ αἱ ϲύνθετοι τῶν λέξεων διηνεκὲϲ ἔχουϲι τὸ ϲημαινόμενον, καθάπερ 15A ὁ μιϲάνθρωποϲ, ὁ φιλάνθρωποϲ καὶ φιλοπλάτων, πῶϲ οὐ γέλοιοι οἱ ϲυνάρθρουϲ καὶ ἀϲυνάρθρουϲ ἀποφαινόμενοι τὰϲ ἀντωνυμίαϲ: καὶ γὰρ αἱ καλούμεναι ϲύναρθροι , πρόϲωπα ἔχουϲαι δεικτικά, δεκτικαὶ οὑκ εἰϲιν ἄρθρων, καθάπερ ἐπὶ τοῦ ἐμόϲ εἶ καὶ ἡμέτεροϲ εἶ οὖτε αἱ ἀϲύναρθροι ἐκτόϲ είϲιν ἄρθρων. Ἀττικοὶ γοῦν τὸν ἐμέ ἰαλλίμαχοϲ ναὶ μὰ τὸν αὐτὸν ἐμέ· καὶ τὸν ϲὲ Κροτωπιάδην (fr. 315 ΟSϲhneider)· B καὶ Μένανδροϲ ἐν Ὕμνιδι (Mein. com. gr. lV 210) νῦν δὲ κατὰ πόλιν εὕρῃ τὸν ἕτερον , τὸν ϲέ, τὸν ἐμὲ τουτον. ἀλλ’ εἰ καὶ ταῦτα παράλογον ἔχει τὴν ϲύνταξιν, ἀλλ’ οὖν γε τοῖϲ ὑποτακτικοῖϲ ϲυντάϲϲονται, ἐγὼ ὃϲ ἔγρα ψᾶ, ἐμὲ ὃν ἐτίμηϲαϲ. τί οὖν οὐ μᾶλλον ἀπὸ τῶν ὑποτακτικῶν ἄρθρων ϲύναρθροι είρήϲονται, ἧπερ ἐκ τῶν προτακτικῶν ἀϲύναρθροι καὶ ἀνάπαλιν ἡ ἐμόϲ καὶ ϲόϲ καὶ αἱ C παραπλήϲιοι, οὐ προϲλαμβάνουϲαι ὑποτακτικὰ ἄρῆορα , ἀϲύναρθροι είρή ϲονται· οὐ γὰρ ϲυϲτατὸν τὸ λέγειν ἐμὸϲ ὃϲ ἔδραϲεν, εί μὴ προϲθείημεν τὸ δοῦλοϲ, οὐ ἐϲτὶ τὸ ἄρθρον. ἀμέλει γοῦν καὶ οὕτω φαμέν, δοῦλοϲ ὅϲ ἐ δραϲε. τί δ’ οὐχὶ μᾶλλον ἐκ τοῦ πρὸϲ τὸ δεύτερον πρόϲωπον, λέγω δὲ τοῦ ἐμὸϲ εἰ, ἀϲύναρθροι ῥηθήϲονται, ἤπερ ἐκ τοῦ κατὰ τὸ τρίτον, τοῦ ⟨ὁ⟩ ἐμόϲ ἐϲτι, ⟨ϲύναρθοι ⟩
Paragraph 32
Ἐδείχθη ἄρα ὡϲ ἡ ἐπ’ αὐταῖϲ κλῆϲιϲ διέψευϲται, εἰϲ τὰ ἐναντία 16 A περιιϲταμένη. οὐκ οἴμαι δὲ ἄκαιρον γενήϲεϲθαι τὸ καὶ τὸν λόγον τῆϲ ἀϲυνταξίαϲ παραθέϲθαι. Ἡ τῶν ἄρθρων ϲημαϲία ἀλλοτρία δείξεωϲ καθέϲτηκεν, ἐπαγγέλλεται δὲ ἀναφοράν, ὅ ἐϲτιν ἀναπολούμενον πρόϲωπον. ὀρθῶϲ οὖν τῶν πρωτοτύπων, δεῖξιν ϲημαινουϲῶν, κατὰ πρόταξιν ἀμοιρεῖ, καθ’ὑπόταξιν δὲ οὐκέτι, ἐγῶ ὃϲ ἐποίηϲα· ἀναπολεῖ γὰρ ἐπὶ τὴν ἐγώ προυφεϲτῶϲαν.
Paragraph 33
Ἔϲτι καὶ οὔτωϲ εἰπεῖν. αἱ ἀντωνυμίαι τοῖϲ πύϲμαϲιν ἀνθυπαγὸμεναι B γνῶϲιν πρώτην ἐπαγγέλλονται (τίϲ ἔγρα ψεν ἐγὠ ἢ ὅδε), τὰ δὲ ἄρθρα δευτέραν γνῶϲιν ϲημαίνει, ἄνθρωποϲ ἦλθεν , ὁ ἄνθρω ποϲ ἦλθεν· πλοῖον ἦλθε, τὸ πλοῖον ἦλθε, τὸ καὶ πάλαι γινωϲκόμενον. πῶϲ οὑν δυνατὸν τὸ ἄρθρον προτάϲϲεϲθαι τῆϲ πρώτηϲ δείξεωϲ ἀκωλύτωϲ γὰρ ὑποταγήϲεται, ἀναπολοῦντα ἐπὶ τὴν προκειμένην δεῖξιν, ἐμὲ δν ἐτίμηϲα ϲ. Μαρτυροῦϲι τῷ λόγῳ αἱ παραγωγοί. δεικνύουϲαι μὲν γὰρ τὸ κτῆμα ἀπρόϲληπτοί εἰϲιν ἄρθρων, ἐμὸϲ εἰ, ἡμέτεροϲ εἰ· C ὑπὲρ δὲ ἀπόντοϲ τοῦ κτήματοϲ ἀναπολοῦϲιν ἐπὶ τὴν προκειμένην γνῶϲιν, ὁ ἐμόϲ ἐϲτι φίλοϲ, ὁ ἡμέτερόϲ ἐϲτιν οίκέτηϲ. τούτῳ τῷ λόγῳ τὸ ὦ ἐπὶ κλητικῆϲ δείκνυται, ὡϲ οὐ τῆϲ ἐννοίαϲ τῶν ἄρθρων ἔχεται.
Paragraph 34
Ῥητέον δὲ καὶ ὑπὲρ τῶν ὑποτακτικῶν, ὡϲ ταῖϲ κτητικαῖϲ οὐ ϲυντάϲϲεται. Ἔφαμεν δὴ τὸ ἄρθρον παραλαμβανόμενον γνῶϲιν προϊοῦϲαν 17 A ἐπαγγέλλεϲθαι, τὰ δὲ κτητικὰ ἐλλείπῃ ἐϲτὶ τοῦ ἐφ’ ὃ φέρεται ἡ κτῆϲιϲ προϲώπου· τὸ γὰρ Ἀριϲτάρχειοϲ καὶ ἐμόϲ ἄγνωϲτα κατὰ τὴν κτῆϲιν. πῶϲ οὑν τὸ γνῶϲιν ἐπαγγελλόμενον ἐπὶ τὴν ἐλλείπῃ προϲώπου δεῖξιν ἀνενεχθήϲεται;
Paragraph 35
Ἐπιϲτατέον δὲ κἀκείνῳ τῷ λόγῳ, εἰ ὅλωϲ τῶν προτακτικῶν ἄρθρων ARGVM . Articulis referendi, persoualibus demonstranti notio subiecta ert. Quare articuli personulibus non praeponuntur. 8 Poteris etiam sic dicere P rofomina primuriae cognitionis vim habent, articuli aecundariae, i. e. rei iam antea notae memoriam redintegrant. Quare praeponi pronomini non possunt, possunt postponi, ut repetant id quod pronomen demonstravit Cuius rei testimonio sunt possesriva. —19 Possessiva autem cur postpositivum articulum non recip iant, haec est causa, quod articulus antecedentem coguitionem indicat, in possessivis autem eius qui possidetur per-ona non cognoscitur; eius igitur cognitio articulo revocari non potest —25 Artculus possessivis praepositus non ad possessorem, quem pricre vocis parte designant, sed ad rem posaessam petinet itaque ad eam dirigitur articuli forma. DISCR. SCRIPT. 1 κλῆϲιϲ b, κλιϲιϲ Α | 3.post παραθεϲθαι parnum spatium in Α 6. ἐγώ b, εγω οϲ εποιηϲα Α | post προυφεϲτωϲαν parvum spatium in Α 8. εϲτιν Α |9. ὅδε b, οϲδε Α 11. ηλθεν bis in Α 12 -13. ἀκωλύτωϲ] fol 149 v. 13. ἀναπολοῦντα (vel ἀναπολοῦν) RSkrzeczka, ἀναπολοῦν τὰ b | πρo in προκειμενην evan. in Α |15. litterae ληπτ in voce απροϲληπτοι in fine νersus evan. in Α | 16. γνωϲ’ abbr. in Α 17. ἐϲτιν Α 18. κλητικῆϲ b, κλιτικηϲ A| post εχεται spatium in Α |19 -20. ϲυνταϲϲεται Α, ϲυντάϲϲονται b 21 ἐλλείπῃ A, ἐλλιπῆ b εϲτιν Α |23 ελλείπῃ Α, ἐλλιπ ῆ b | 24. post ανενεχθηϲεται si atium in Α ἐπιδεκτικαί εἰϲιν αἱ ἀντωνυμίαι, τουτέϲτιν ἐν τῷ ὁ ἐμόϲ εἰ τὸ ὁ B τῆϲ ἀντωνυμίαϲ ἐϲτὶν ἢ τοῦ ὑπακουομένου κτήματοϲ. ( Τὸ δὴ ἐντὸϲ πρόϲωπον νοούμενον, τουτέϲτι τὸ τοῦ κτήτοροϲ, ἡ ἀντωνυμία ἐπαγγέλλεται, εἴγε τὴν τῶν πρώτων προϲώπων μετάβαϲιν ὁρίζει· τὸ δὲ ἐκτόϲ, τουτέϲτι τὸ κτῆμα , οὐκέτι. ἐμὄϲ γάρ καὶ ϲόϲ, καὶ ζητοῦμεν τίϲ; οἶκοϲ ἢ δοῦλοϲ ἢ ἵπποϲ: ἀόριϲτον οὖν τὸ τοιοῦτον.) καὶ τοῦτο δῆλον ἐκ τοῦ τὰ ἄρθρα ϲυνοικειοῦϲθαι τοῖϲ κτήμαϲιν. εἴγε τὸ ἡμέτεροϲ, πληθυνόμενον κατὰ C τὸ ἐντόϲ, ἑνικὸν ἄρθρον προϲπαραλαμβάνει, ὅτι καὶ τὸ κτῆμα ἑνικόν, καὶ ἀνάπαλιν τὸ ἐμοί, ἐνικὸν ὁν κατὰ τὸν κτήτορα, πληθυντικὸν δὲ κατὰ τὸ κτῆμα. πληθυντικὸν ἄρθρον λαμβάνει· καὶ καθόλου ἐπὶ πάντων ταὐτὸν ἂν γένοιτο. Πρὸϲ τούτοιϲ τὸ ὁ ἐμὸϲ πατήρ μεταλαμβάνεται εἰϲ τὸ ὁ πατήρ μου· ὁμόλογοϲ οὑν ἡ ἐπὶ τὸ κτῆμα ἀναφορὰ τοῦ ἄρθρου.
Paragraph 36
Διαψεύδεϲθαι δέ φαϲι τὸν λόγον· εἰναι γὰρἴδιον ἄρθρον τῆϲ ἀντωνυμίαϲ 18 A καὶ ἴδιον τοῦ κτήματοϲ. τὸ γοῦν ὁ πατὴρ ὁ ἐμὸϲ φιλοϲοφε ῖ ἑκατέρῳ ἀπένειμε τὸ ἄρθρον v, ὅπερ οὐκ ἂν παρηκολούθει, εί μὴ καὶ ἡ ἀντωνυμία εἶχετὸ ἄρθρον. ἐπεὶεἰ ταὐτὸν ἦν ὁ ἐμ ὸϲ πατήρ καὶ ὁ ποτὴ ρ ὁ ἐμόϲ, κἆν πάντωϲ μετατιθέμενον τὸ αὐτὸ ϲημαινόμενον ἐφύλαττεν, ὅπερ οὐ φυλάϲϲει· ὁ πατὴρ γὰρ ὁ ἐμὸϲ τουτέϲτιν οὐκ ἄλλου, ἐν δὲ τῷ ἑτέρῳ οὐκ ἄλλοϲ.»
Paragraph 37
Oὐ πάνυ δὲ ἰϲχυρὰ τὰ λεγόμενα. οὐ γάρ, ἐπεὶ μετατεθέντα τὰ B ὀνόματα μετήλλαττε τὰ ϲημαινύμενα, εὐθέωϲ καὶ οὐ τῶν ὀνομάτων τὰ ἄρθρα. ὁμολογούμενόν ἐϲτιν ἐν τῷ ὁ ἐχθὲϲ ἄνθρω ποϲ, τοῦ ἐχθὲϲ ἀνθρώπου, ὁ νῦν ἄνθρωποϲ, τοῦ νῦν ἀνθ ῥώπου, ὡϲ τὰ ἄρθρα τῶν ὀνομάτων καὶ οὐ τῶν χρονικῶν ἐπιρρημάτων, εἴγε καὶ ϲυϲχηματίζονται καὶ εἰϲ τοὺϲ ἀριθμονϲ καὶ τὰϲ πτώϲειϲ. ἀλλὰ ταῦτα μετατεθέντα διακρούεται τὸ ϲημαινόμενον· τὸ γὰρ χθὲϲ ὁ ἄν θρωποϲ ἢ νῦν ὁ Πτολεμαῖοϲ C καὶ τὰ παραπλήϲια οὐκέτι πλῆθοϲ ἐπαγγέλλονται, ἀλλ’ ἕνα…
The complete text is available when the reading interface loads.