Fragmenta

καταβάντι μὴ ἀναβῆναι.

φέρ' ὕδωρ φέρ' οἶνον ὦ παῖ φέρε 〈δ'〉 ἀνθεμόεντας ἡμὶν

στεφάνους ἔνεικον, ὡς δὴ πρὸς Ἔρωτα πυκταλίζω.

πλεκτὰς

δ' ὑποθυμίδας περὶ στήθεσι λωτίνας ἔθεντο.

ἀστραγάλαι δ' Ἔρωτός εἰσιν

μανίαι τε καὶ κυδοιμοί

ἐκδῦσα κιθῶνα δωριάζειν

παρὰ δηὖτε Πυθόμανδρον

κατέδυν Ἔρωτα φεύγων.

διὰ δηὖτε Καρικουργέος

ὀχάνου χεῖρα †τιθέμενοι†

ἔραμαι 〈δέ〉 τοι συνηβᾶν

χαρίεν γὰρ †ἔχεις ἦθος.†

καλὸν εἶναι τῶι Ἔρωτι τὰ δίκαιά φησιν.

ἐμὲ γὰρ †λόγων εἵνεκα παῖδες ἂν φιλέοιεν·

χαρίεντα μὲν γὰρ ἄιδω, χαρίεντα δ' οἶδα λέξαι.

ἀσήμων

ὑπὲρ ἑρμάτων φορέομαι.

νεότης τε κὐγιείη

χθόνιον δ' ἐμαυτὸν † ἦρεν.

ἀπὸ δ' ἐξείλετο θεσμὸν μέγαν,

ἀλλὰ πρόπινε

ῥαδινοὺς ὦ φίλε μηρούς,

ἀγανῶς οἷά τε νεβρὸν νεοθηλέα

γαλαθηνὸν ὅς τ' ἐν ὕληι κεροέσσης

ἀπολειφθεὶς ἀπὸ μητρὸς ἐπτοήθη.

καθαρῆι δ' ἐν κελέβηι πέντε 〈τε〉 καὶ τρεῖς ἀναχείσθω.

ἐπὶ δ' ὀφρύσιν σελίνων στεφανίσκους

θέμενοι θάλειαν ἑορτὴν ἀγάγωμεν

Διονύσωι

ἀπό μοι θανεῖν γένοιτ'· οὐ γὰρ ἂν ἄλλη

λύσις ἐκ πόνων γένοιτ' οὐδάμα τῶνδε,

Διονύσου σαῦλαι Βασσαρίδες

οὐ δηὖτέ μ' ἐάσεις μεθύοντ' οἴκαδ' ἀπελθεῖν

μεγάλωι δηὖτέ μ' Ἔρως ἔκοψεν ὥστε χαλκεὺς

πελέκει, χειμερίηι δ' ἔλουσεν ἐν χαράδρηι.

ἀπέκειρας δ' ἁπαλῆς κόμης ἄμωμον ἄνθος·

Σικελὸν κότταβον ἀγκύληι †δαΐζων†

ἐγὼ δὲ μισέω

πάντας ὅσοι χθονίους ἔχουσι ῥυσμοὺς

καὶ χαλεπούς· μεμάθηκά ς', ὦ Μεγιστῆ,

τῶν ἀβακιζομένων,

πῶλε Θρηικίη, τί δή με λοξὸν ὄμμασι βλέπουσα

νηλέως φεύγεις, δοκεῖς δέ μ' οὐδὲν εἰδέναι σοφόν;

ἴσθι τοι, καλῶς μὲν ἄν τοι τὸν χαλινὸν ἐμβάλοιμι,

ἡνίας δ' ἔχων στρέφοιμί ς' ἀμφὶ τέρματα δρόμου·

νῦν δὲ λειμῶνάς τε βόσκεαι κοῦφά τε σκιρτῶσα παίζεις,

δεξιὸν γὰρ ἱπποπείρην οὐκ ἔχεις ἐπεμβάτην.

κλῦθί μεο γέροντος εὐέθειρα χρυσόπεπλε κοῦρα

ἀλκίμων ς' ὦ 'ριστοκλείδη πρῶτον οἰκτίρω φίλων·

ὤλεσας δ' ἥβην ἀμύνων πατρίδος δουληΐην.

εὖτέ μοι λευκαὶ μελαίνηις' ἀναμεμείξονται τρίχες,

αἱ δέ μεο φρένες

ἐκκεκωφέαται·

Θρηικίην σίοντα χαίτην

κοίμισον δέ, Ζεῦ, σόλοικον φθόγγον

καὶ θάλαμος ἐν †ὧι κεῖνος οὐκ ἔγημεν ἀλλ' ἐγήματο.

ξείνοισίν ἐστε μειλίχοισιν ἐοικότες

στέγης τε μοῦνον καὶ πυρὸς κεχρημένοις.

πάλαι ποτ' ἦσαν ἄλκιμοι Μιλήσιοι.

μηδ' ὥστε κῦμα πόντιον

λάλαζε, τῆι πολυκρότηι

σὺν Γαστροδώρωι καταχύδην

πίνουσα τὴν ἐπίστιον.

ἐρέω τε δηὖτε κοὐκ ἐρέω

καὶ μαίνομαι κοὐ μαίνομαι.

ὁ μὲν θέλων μάχεσθαι,

πάρεστι γάρ, μαχέσθω.

λίην δὲ δὴ λιάζεις

κοὐ μοκλὸν ἐν θύρηισι διξῆισιν βαλὼν

ἥσυχος κατεύδει.

κνυζή τις ἤδη καὶ πέπειρα γίνομαι

σὴν διὰ μαργοσύνην.

ἐγὼ δ' ἔχων σκύπφον Ἐρξίωνι

τῶι λευκολόφωι μεστὸν ἐξέπινον,

στεφάνους δ' ἀνὴρ τρεῖς ἕκαστος εἶχεν,

τοὺς μὲν ῥοδίνους, τὸν δὲ Ναυκρατίτην·

κατηρεφέες παντοίων ἀγαθῶν

χεῖρά τ' ἐν ἠγάνωι βαλεῖν

ἐγὼ δ' ἀπ' αὐτῆς †φεύγω† ὥστε κόκκυξ.

βούλεται †ἀπεροπὸς† ἡμὶν εἶναι·

πλέξαντες μηροῖσι† πέρι μηρούς

†ὁρᾶν ἀεὶ† λίην πολλοῖσι γὰρ μέλεις.

διὰ δὲ δειρὴν ἔκοψε μέσην

κὰδ δὲ λῶπος ἐσχίσθη

κωμάζει †δὲ ὡς ἂν δεῖ† Διόνυσος,

†μελαμφύλλωι δάφναι χλωρᾶι τ' ἐλαίαι τανταλίζει†

ὑβρισταὶ καὶ ἀτάσθαλοι καὶ οὐκ εἰδότες

ἐφ' οὓς τὰ βέλη κυκλώσεσθε.

ἁλιπόρφυρον ῥέγος·

ἄστυ Νυμφέων

ἐπίσταται τυραννικά,

ἔρωτα πίνων

ἥλιε καλλιλαμπέτη

κόρωνα βαίνων

κωτίλη χελιδών

οἰνηρὸς θεράπων

οἰνοπότις γυνή,

ῥαδινοὺς πώλους

ῥεραπισμένωι νώτωι

σαῦλα βαίνειν,

τακερὸς δ' Ἔρως

φόρτον Ἔρωτος,

ἁβρός·

Ἀθαμαντίδα

τὠκινάκηι,

ἀκταινῶσαι·

ἀμιθά〈ς〉·

ἀνήλατος,

αὐτάγητοι·

Βάθυλλος

γονυκρότους

δίτοκον

ἐξυνῆκεν,

ἧσε

ἱρωστί,

κάλυκας

καταπτύστην

λυδοπαθεῖς,

Πολυκράτης

σαλαΐζειν

ὕμνον

Φίλλος·

χαριτόεις

. . . . .[ ]ας?[

[ ]ε?λ?ι![!!!]!αν?[

[ ἀμφο]τερα[!!!]σχερ?[

[ ]!στ?ο?π?[!!]ο?να[

το δόρυ ουσ?[!]κ?α?ι?!α?[!]α?νακ?[

ἐν? Παρθενείοις· πα[ῖς δ'] Ἀστερ[οπαίου γε-

γένημαι, ὅς πο?[!]!<θ?>ια!<ν>[!!]ας ἀμ[φοτέραι-

σι χερσὶ ῥῖπτεν καὶ [!!]α?μ?[

ὁ? δὲ χαλκέοις θ?ρασυ?[

π?εη<ν?>⟦ν?⟧ χὠμοπτο?λι[

μάχαι θαυμαινετ?!![

λεων ἱέντα ῥόμ[βον

{κτλ.}

Ἄβδηρα καλὴ Τηίων ἀποικίη.

ἕκητι Συλοσῶντος εὐρυχωρίη.

αἰνοπαθῆ πατρίδ' ἐπόψομαι