Fragmenta

{ΜΗΔΕΙΑ}

{ΑΙΓΕΥΣ·} καὶ γάρ τιν' αὐτὸς ἤλυθον λύσιν μαθεῖν

σοῦ· Πυθίαν γὰρ ὄσσαν, ἣν ἔχρησέ μοι

Φοίβου πρόμαντις, συμβαλεῖν ἀμηχανῶ·

σοὶ δ' εἰς λόγους μολὼν ἂν ἤλπιζον μαθεῖν

〈{ΜΗΔΕΙΑ·}〉 εἶἑν· τί δράσεις, θυμέ; βούλευσαι καλῶς

πρὶν ἐξαμαρτεῖν καὶ τὰ προσφιλέστατα

ἔχθιστα θέσθαι. ποῖ ποτ' ἐξῇξας τάλας;

κάτισχε λῆμα καὶ σθένος θεοστυγές.

καὶ πρὸς τί ταῦτα δύρομαι, ψυχὴν ἐμήν

ὁρῶς' ἔρημον καὶ παρημελημένην

πρὸς ὧν ἐχρῆν ἥκιστα; μαλθακοὶ δὲ δή

τοιαῦτα γιγνόμεσθα πάσχοντες κακά;

οὐ μὴ προδώσεις, θυμέ, σαυτὸν ἐν κακοῖς;

οἴμοι, δέδοκται· παῖδες, ἐκτὸς ὀμμάτων

ἀπέλθετ'· ἤδη γάρ με φοινία μέγαν

δέδυκε λύσσα θυμόν. ὦ χέρες χέρες,

πρὸς οἷον ἔργον ἐξοπλιζόμεσθα· φεῦ,

τάλαινα τόλμης, ἣ πολὺν πόνον βραχεῖ

διαφθεροῦσα τὸν ἐμὸν ἔρχομαι χρόνῳ

{ΜΗΔΕΙΑ} (πρὸς Ἰάσονα)·

τέλος φ〈θ〉ερεῖς γὰρ αὑτὸν αἰσχίστῳ μόρῳ

δέρῃ βροχωτὸν ἀγχόνην ἐπισπάσας.

τοία σε μοῖρα σῶν κακῶν ἔργων μένει,

δίδαξις ἄλλοις μυρίας ἐφ' ἡμέρας

θεῶν ὕπερθε μήποτ' αἴρεσθαι βροτούς