Fragmenta incertorum poetarum

(ὁ) Φορμίων τρεῖς (ἀργυροῦς) στήσειν ἔφη

τρίποδας, ἔπειτ' ἔθηκεν ἕνα μολύβδινον.

μετὰ τὴν ἀποβολὴν τοῦ Κλέωνος εὐθέως

ὑπερέβαλεν ὑπὲρ τοῦ Ὑπερβόλου.

ἀλλ' Ἀλκιβιάδην τὸν ἁβρόν, ὦ γῆ καὶ θεοί,

ὃν ἡ Λακεδαίμων μοιχὸν ἐπιθυμεῖ λαβεῖν.

βδελυρὸν μὲν οὖν τὸ πρᾶγμα, κοὐκ ἂν ἐβουλόμην

λαχεῖν· ἐπειδὴ δ' ἔλαχον, οὐκ ἂν ἐβουλόμην.

εὐδαίμων ... Πολίαγρος

οὐράνιον αἶγα πλουτοφόρον τρέφων.

χρόαν δὲ τὴν σὴν ἥλιος λάμπων φλογὶ

αἰγυπτιώσει.

δεινὸν .. κεραυνὸν ἐν γλώττῃ φέρει.

γερονταγωγῶν κἀναμισθαρνεῖν διδούς

οὐδεὶς κομήτης ὅστις οὐ ψηνίζεται.

οὐδεὶς κομήτης ὅστις οὐ βινητιᾷ.

οὐδεὶς κομήτης ὅστις οὐ περαίνεται.

κεκολλόπευκας· τοιγαροῦν ῥήτωρ ἔσει.

ἄνευ δὲ μητρός, ὦ κάθαρμ' Εὐριπίδη;

ὀκνεῖς λαλεῖν; οὕτω σφόδρ' εἶ τηθαλλαδοῦς;

κύων τις ἐδόκει συμποιεῖν Μολοττικός.

ἀπηλλάγημεν πολυχέσου νοσήματος.

ἤτοι τέθνηκεν ἢ διδάσκει γράμματα.

Κορυδέως .. εἰδεχθέστερος

Μουσῶν εὐκόλων ἀνθρήνιον

οὐδέποτε προδέδωκέ με.

Οἰωνίχου μουσεῖον

αὐτόχρημα Χαιρεφῶν

Ἐρετρικὸς κατάλογος

σπερχυλλάδην κέκραγας

Ἐπειοῦ δειλότερος

ἠρινοῦ πόκου

κεραμικὴ μάστιξ

ἀλλὰ θῦε τοὺς κέδρους.

[κἄν τις τύχῃ πρῶτος παραβαλών, εἴληφε ποδάνιπτρα,]

ἐξιὼν δ' ἔτι κνέφους τὸ χειρόνιπτρον εἵλετό μοι.

ἄριστα χωλὸς οἰφεῖ.

γλῶττάν τέ σοι

δίδωσιν ἐν δήμῳ φορεῖν

καλῶν λόγων ἀείνων,

ᾗ πάντα νικήσεις λέγων.

τῶν πολιτῶν ἄνδρας ὑμῖν δημιουργοὺς ἀποφανῶ.

οὐδ' Ἀμυνίαν ὁρᾶτε πτωχὸν ὄντ' ἐφ' ἡμῖν;

βουκολήσεις τὰ περὶ τὸν βοῦν.

ἐξυβρίσας πειθαρχεῖν οὐκέτι τολμᾷ,

ἀλλὰ δάκνει τὴν Εὔβοιαν καὶ ταῖς νήσοις ἐπιπηδᾷ.

Προῖτος . . .

Βελλεροφόντην, ὁ δὲ Πήγασος ἦν ἐξ Ἀρκαδίας ἐπίκουρος.

τὴν λαμπροτάτην πόλεων πασῶν ὁπόσας ὁ Ζεὺς ἀναφαίνει.

ἀλλ' οὐδὲν δεῖ παρὰ τὸν βωμὸν βαστάζειν τὰς ἐπινοίας.

ἐπικαττύειν καὶ πτερνίζειν

ὦ μόνοι ὦτοι τῶν Ἑλλήνων

Ἀνδροκλέα τὸν ἀπ' αἰγείρων

(ὅταν) ἀστράψῃ διὰ Πυκνός

παρὰ κωφὸν (ἔοικ') ἀποπαρδεῖν.

ἐν δὲ διχοστασίῃσι καὶ Ἀνδροκλέης πολεμαρχεῖ.

ἐν γὰρ ἀμηχανίῃ καὶ ὁ Καρκίνος ἔμμορε τιμῆς.

εὐφράνας ὑμᾶς ἀπέπεμπ' οἴκαδ' ἄλλον ἄλλοσε.

εἰς τὴν ὀρχήστραν· ἔτι γὰρ τὴν θέαν ᾤκειτ' ἐκεῖ.

(ὡς) παχυσκελὴς ἀλετρὶς πρὸς μύλην κινουμένη

θερμολουσίαις ἁπαλοί, μαλθακευνίαις ἁβροί

θυμελικὰν ἴθι μάκαρ φιλοφρόνως εἰς ἔριν.

βυρσόκαππον

προβατοκάπηλος

Λαισποδίας

Δημοκλεῖδαι

Μενωνίδαι

Κήπιδος σκέλος

Δούλωνα

Δρυαχαρνεῦ

Διὶ Συκασίῳ

λωπιστὸς ὁ Παλαμήδης

περισχαδόν

αἰτῶμαι

ἀναστῦψαι

ἀποπαρδακᾷ

ἀποφύλιον

ἀρχολίπαρος, ἀρχογλυπτάδης

βλεπεδαίμων

γλωττοκηλοκόμπης

διαπερδικίσαι

δορυφορήματα

ἐγκυσίχωλος

ἐνόρχην λαόν

εὐπραξίαν

θεάτρια

κοννόφροσιν

ὀνοστύππαξ

πανδαισία

παρημπολημένον

πορνότριψ

σκηνοποιούς

τυραννοδαίμονα

ὑπόχυτον

φειδός

φόρτακας

ἐρημία μέν ἐστι, κοὐκ ἀκούσεται

οὐδεὶς παρών μου τῶν λόγων ὧν ἂν λέγω.

ἐγὼ τὸν αἰῶν', ἄνδρες, ἐτεθνήκη πάλαι

ἅπανθ' ὃν ἔζην· τοῦτό μοι πιστεύετε.

παγγηκγοτοκαλον τἀγαθόν, τὸ σεμνὸν ἦν,

τὸ κακόν· τοιοῦτον ἦν τί μου πάλαι σκότος

περὶ τὴν διάνοιαν, ὡς ἔοικε, κείμενον,

ὃ πάντ' ἔκρυπτε ταῦτα κἠφάνιζέ μοι.

νῦν δ' ἐνθάδ' ἐλθών, ὥσπερ εἰς Ἀσκληπιοῦ

ἐγκατακλιθείς, ὡς ἴστε μετ' ὀλίγον χρόνον,

ἀναβεβίωκα· περιπατῶ, λαλῶ φρονῶν,

τὴν τηλικούτων καὶ τοιούτων ηλιον

νυντοντον εὑρών, ἄνδρες, ἐν τῇ τήμερον.

ὑμᾶς ορωτο νυν νσιραι τὸν ἀέρα,

τὴν ἀκρόπολιν, τὸ θέατρον . . . . .

. . . . . . . . . . . .

. . . . . . . . . . . .

. . ἀρίστων φιλόσοφος μαθήματα.

. . . . . . . . . . . .ἄνθρωπος οἶνον, αὐτὸ τοῦτ' ἐκπλήτ . .

ἔγωγε, ὑπὲρ τοῦ μεθύσκεσθ' οὐ λέγω.

ἀπιστία γάρ ἐσθ' ὅμοιον τοῦτό γε,

εἰ καὶ βιάζεται κοτύλην τις τοὺς βο .

ὠνούμενος πίνειν ἑαυτόν. τοῦτ' ε .

προσέμενον· οὗτος ἐμπεσὼν διασ . .,

τὸν ἔρωτα· τί δ' ἐμοὶ τοῦτο; πάλιν οἰμώ . .

προῖκα δὲ λαβὼν τάλαντα τέτταρ' ἀργυ .

οὐ τῆς γυναικὸς νενόμιχ' αὑτὸν οἰκέ .

ἀπόκοιτός ἐστι, πορνοβοσκῷ δώδεκα

τῆς ἡμέρας δραχμὰς δίδωσι. {Β.} δώδεκα

......τακ..βως οὑτοσὶ τὰ πράγματα

.....σ δια!ροφὴν ἀνδρὶ καὶ πρὸς ἡμερ .

......ελ..ισται δύ' ὀβολοὺς τῆς ἡμέρας

.....ντ..γωπεινωντιπτι.......ποτε

....ς..προσμενειχαιρω......

....γλυκυτατεοτης ........τηρ

....ονωσαθλιοστισ..........

........τρισκακοδ....

ὁ Μνησίθεος δ' ἔφη τὸν οἶνον τοὺς θεοὺς

θνητοῖς καταδεῖξαι τοῖς μὲν ὀρθῶς χρωμένοις

ἀγαθὸν μέγιστον, τοῖς δ' ἀτάκτως τοὔμπαλιν·

τροφήν τε γὰρ δίδωσι τοῖς εὖ χρωμένοις,

ἰσχύν τε ταῖς ψυχαῖσι καὶ τοῖς σώμασιν·

εἰς τὴν ἰατρικήν τε χρησιμώτατον·

καὶ τοῖς ποτοῖς γὰρ φαρμάκοις κεράννυται,

καὶ τοῖσιν ἑλκωθεῖσιν ὠφελίαν ἔχει·

ἐν ταῖς συνουσίαις τε ταῖς καθ' ἡμέραν

τοῖς μὲν μέτριον πίνουσι καὶ κεκραμένον

εὐθυμίαν, ἐὰν δ' ὑπερβάλῃς, ὕβριν,

ἂν ἴσον ἴσῳ δὲ προσφέρῃ, μανίαν ποιεῖ,

ἐὰν δ' ἄκρατον, παράλυσιν τῶν σωμάτων.

διὸ καὶ <καλοῦσι> τὸν Διόνυσον πολλαχοῦ

ἰατρόν, ὡς ἂν τῆς ὑγιείας αἴτιον·

καὶ τοῖς Ἀθηναίοισι γοῦν ἡ Πυθία

ἔχρησε τιμᾶν ὡς <ὑγιαστὴν> τὸν θεόν.

ἐγὼ γεωργῶ τὸν ἀγρόν, οὐχ ὅπως τρέφῃ

αὐτός με, παρ' ἐμοῦ δ' ἵνα τροφὴν προσλαμβάνῃ,

σκάπτω γὰρ αὐτὸς ἐπιμελῶς σπείρω τ' ἀεί,

καὶ πάντα ποιῶ πρὸς τὸ δούς τι καὶ λαβεῖν·

ὁ δὲ λαμβάνει μέν, ἀποδίδωσι δ' οὐδὲ ἕν.. . . . . . . . . . . .

ἀποστερητὴν ἔλαθον ἀγοράσας ἀγρόν.

ἔσπειρα μὲν κριθῶν μεδίμνους εἴκοσιν·

τούτων δ' ἀπέδωκεν οὐδ' ὅλους τρισκαίδεκα,

οἱ δ' ἕπτ' ἐπὶ Θήβας ἐστράτευσάν μοι δοκῶ·

τὸ τῶν γυναικῶν ῥῆμα διατηρεῖ μόνον

‘ὀνησιφόρα γένοιτο’· τοῦτο γίνεται.

ὃ γὰρ φέρει νῦν οὗτος, εἷς ὄνος φέρει.

τὸν νομοθέτην φασὶν Χαρώνδαν ἔν τινι

νομοθεσίᾳ τά τ' ἄλλα καὶ ταυτὶ λέγειν·

ὁ παισὶν αὑτοῦ μητρυιὰν ἐπεισάγων

μήτ' εὐδοκιμείσθω μήτε μετεχέτω λόγου

παρὰ τοῖς πολίταις, ὡς ἐπείσακτον κακὸν

κατὰ τῶν ἑαυτοῦ πραγμάτων πεπορισμένος.

εἴτ' ἐπέτυχες γάρ, φησί, γήμας τὸ πρότερον,

εὐημερῶν κατάπαυσον, εἴτ' οὐκ ἐπέτυχες,

μανικὸν τὸ πεῖραν δευτέρας λαβεῖν πάλιν.

{Α.} πῶς εἰσιν οἱ πυρο . . . . . .

{Β.} τί δέ σοι μέλει τοῦτ'; {Α.} οὐδεν .....

εἰς τὴν ἀλήθειαν καταχρησ ....

ἂν τίμιος, δακέτω ς' ὑπερ ε ....

πένητος· αἰσθοῦ σαυτὸν ὄντα ...

ἄνθρωπον· ἄνθρωπον δὲ κα . . . .

ἵνα μὴ 'πιθυμῇς τῶν ὑπερ ....

ὁ πρῶτος εἰπών ‘μεταβολὴ πάντων γλυκύ’,

οὐχ ὑγίαινε, δέσποτ'. ἐκ μὲν γὰρ κόπου

γλυκεῖ' ἀνάπαυσις, ἐξ ἀλουσίας δ' ὕδωρ,

καὶ τἄλλα τοιαῦτ'· ἂν δέῃ δ' ἐκ πλουσίου

πτωχὸν γενέσθαι, μεταβολὴ μέν, ἡδὺ δ' οὔ.

ὥστ' οὐχὶ πάντων ἐστὶ μεταβολὴ γλυκύ.

εἶτ' εἰ μὲν ᾔδησθ' ὅτι τοιοῦτον τὸν βίον,

ὃν οὐκ ἐβίωσε, ζῶν διηυτύχησεν ἄν,

ὁ θάνατος οὐκ εὔκαιρος· εἰ δ' ἤνεγκεν αὖ

οὗτος ὁ βίος τι τῶν ἀνηκέστων, ἴσως

ὁ θάνατος αὐτὸς σοῦ γέγονεν εὐνούστερος.

τάλαντον ἡ προίξ· μὴ λάβω; ζῆν δ' ἔστι μοι

τάλαντον ὑπεριδόντι; τεύξομαι δ' ὕπνου

προέμενος; οὐ δώσω δὲ κἀν Ἅιδου δίκην

ὡς ἠσεβηκὼς εἰς τάλαντον ἀργύρου;

{Α.} τύχην ἀμύνεσθαι; τίνα τρόπον; {Β.} φιλοσόφως.

{Α.} τὸν Δία δὲ πῶς ὕοντα; τὸν βορέαν δὲ πῶς;

{Β.} ζητοῦμεν ἱμάτιον, βαλανεῖον, πῦρ, στέγην·

οὐχ ὑόμενοι καθήμεθ' οὐδὲ κλάομεν.

σχολαστής ἐστι· δεῖ δ' οἶμαι γαμεῖν

τὸν ἐπιμελῆ καὶ δυνατὸν οἰκονομεῖν ὄχλον

πλείω. {Β.} τὸν ἀμελῆ μᾶλλον, ἐπιθυμοῦντα δὲ

σχολῆς, ἵν' ἔχων οἰκονόμον ἀδεῶς περιπατῇ.

καὶ περιβόητον πᾶσιν ἀνθρώποις ποιεῖ

αὑτὸν ὁ Κράτης, καὶ τοῦτο δὴ τὸ λεγόμενον

ἥττων ἑαυτοῦ πορνιδίῳ τρισαθλίῳ

ἑαυτὸν οὕτω παραδέδωκεν.

οἴει δ' ἑταίρας τὸν σοφιστὴν διαφέρειν;. . . . . . . . . . . .

παιδεύομεν δ' οὐ χεῖρον ἡμεῖς τοὺς νέους.

σύγκρινον, ὦ 'τάν, Ἀσπασίαν καὶ Σωκράτην·

τῆς μὲν γὰρ ὄψει Περικλέα, Κριτίαν δὲ τοῦ

ἑτέρου μαθητήν.

(Κόρινθος)δυοῖν θαλάτταιν ἐν μέσῳ παρακειμένη,

χαρίεσς' ἰδεῖν μὲν κἀμφιλαφῶς τρυφημάτων

ἔχουσα, τοὺς δ' οἰκοῦντας ἀχαρίτους τε καὶ

ἀνεπαφροδίτους (θαυμασίως) κεκτημένη.

(ὁ κουρεύς)πανοῦργος ἦν καὶ σκαιός· ἔλαθε τοῦτο γὰρ

ποιῶν παρὰ μέρος κοὐ κατὰ πάσης τῆς γνάθου,

καὶ πολλαχοῦ δασεῖαν, ἀλλαχοῦ δὲ καὶ

λείαν κατέλιπε τὴν σιαγόνα . . .

ἐμέ, Νικόμαχε, πρὸς τὸν στρατιώτην τάξατε·

ἂν μὴ ποιήσω πέπονα μαστιγῶν ὅλον,

ἂν μὴ ποιήσω σπογγιᾶς μαλακώτερον

τὸ πρόσωπον—

ἁρετὴ

καὶ τὸ καλὸν αὔτ' οὐκ οἶδ' ὅποι τότ' οἴχεται

ἔπη πτερόεντ' ὄνθ' ὡς ἀληθῶς καὶ μάτην

ἐν ταῖσι διατριβαῖς σκιαμαχούμενα.

ἄπολις, ἄοικος, πατρίδος ἐστερημένος,

οὐκ ὀβολόν, οὐ δραχμὴν ἔχων, οὐκ οἰκέτην,

ἀλλ' οὐδὲ μᾶζαν, ἧς Ἐπίκουρος εὐπορῶν

τί οὖν ἐκεῖνοι τοὺς λίθους στεφανοῦσι καὶ

κάουσι δεῖπνα πολυτελῆ κἀς τοὺς βόθρους

μελίκρατον ἐκχέουσιν, ὡς γοῦν εἰκάσαι;

καὶ γὰρ μετὰ Κάλλα γέγονα καὶ μετ' Αἰχμία,

καὶ μετὰ Μενοίτα καὶ μετὰ Περδίκκα πάλιν,

καὶ ναί γε μὰ Δία τρίτον ἔτος μετὰ Κινησία.

μηδέποτε πεῖραν τοῖς θεοῖς εὔχου λαβεῖν,

Φαίδιμε, τοιούτου μηδενός, μηδ' εἰδέναι

ὡς ἔστιν ἑτέρῳ ῥᾴδιον παραινέσαι.

εἰ μνημονεύεις εὖ παθὼν φιλεῖς τέ με,

ἀπέχω πάλιν, Φιλῖνε, παρὰ σοῦ τὴν χάριν·

τούτου γὰρ αὐτὴν ἕνεκα πρὸς σὲ κατεθέμην.

παραπλήσιον πρᾶγμ' ἐστὶ γῆρας καὶ γάμος.

τυχεῖν γὰρ αὐτῶν ἀμφοτέρων σπουδάζομεν,

ὅταν δὲ τύχωμεν ὕστερον, λυπούμεθα.

νῦν τῶν κατ' ἄστυ πραγμάτων ἀπαλλαγεὶς

εἰς τὸν ἀγρὸν εἶμι κἀνδρὶ συνέσομαι φίλῳ

καὶ γῆθεν ἀναμένοντι τὴν ἐπικαρπίαν.

ὁ γὰρ γυναικὸς ἐνδεθεὶς φίλτροισιν ἢ

τέκνων ἀνάγκῃ φύσεος ἐπιμελούμενος

γέγονε λεληθὼς δοῦλος ἀντ' ἐλευθέρου.

τὰ πανοῦργα ταῦτ' ὀψάρια χὐποτρίμματα

. . . . οὐκ ἀπὸ πονηροῦ λήμματος

οὐδενὸς ἐφ' οἷς ῥήγνυσθε ταῦτ' ἐκτησάμην,

ἀλλ' ὀβολὸν ὀβολῷ προστιθείς, δραχμῇ δραχμήν.

. . . . . οὐδενὸς δεῖσθαι λέγων

ἕκαστος αὐτῶν, ἀλλὰ μικρὸν ὕστερον

δεῖται προσελθὼν κἀγανακτεῖ μὴ λαβών.

. . . . . οἶδε γὰρ συνουσία

φαύλη κακύνειν, ὥσπερ αὖ τοὐναντίον

ποιεῖν ἀμείνους τῶν καλῶν ὁμιλία.

. . . . . οὐδὲ τὴν νευρὰν Ἔρως

μετρίως ἐνέτεινεν, ἀλλ' ὅσον εἶχεν ἰσχύος

προσελκύσας τὰ τόξα διαφῆκεν βέλος.

σίζουσι τηγάνοισι περιηχούμενοι

τὸν πάντα τ' ἀμφ' ἴγδιν τε κἀλετρίβανον

. . . . . . κατατρίβοντες βίον.

εἰς μελίπηκτα καὶ

τραγήματ' ἐξώκειλεν, ἐπιδορπισμάτων

εὑροῦσα πλῆθος, παντοδαπὰς θηρωμένη

(γεύσεις).

ἅπαντ' ἀφανίζει γῆρας, ἰσχὺν σώματος,

ἀκοήν, ὅρασιν, κάλλος· οὐκέθ' ἡδονὴ

ἔστιν.

καλὸν

πρόσρημα μισάνθρωπος ὠνομαζόμην

προσηγορίαν ἀπὸ τοῦ τρόπου μεταλαμβάνων.

εἰς ὗς μετέβαλε ποικίλων τε θηρίων

ὄψεις . . .

τροφήν τ' ἐχορήγει τὴν ἑκάστῳ πρόσφορον.

τὰς σὰς θεραπεύω μᾶλλον ἀγκάλας ἐγὼ

ἢ τὰς ἁπάντων τῶν σατραπῶν καὶ βασιλέων

αὐλάς.

οἷς

τὰ περιδέραια ταῦτα καὶ θεάματα

τὰ κορασιώδη παραβαλεῖν οὐκ ἄξιον.

γνώμη γὰρ οὐδέν ἐστιν, ἡ τύχη δὲ πᾶν,

ἧς ἡδὺς ὁ τυχὼν ἔστι καὶ νομίζεται.

οὐδὲν καλύπτει νὺξ κακῶς εἰργασμένον·

ὅ τι δ' ἂν ποιῇς, ἀεὶ νόμιζ' ὁρᾶν τινα.

ἕτερον δὲ συκῆ καὶ δάφνη καὶ μυρρίνη,

ἐφ' οἷς φρονοῦσιν οἱ τρισάθλιοι μέγα.

ὅ τι μόνον ἡμῖν προῖκ' ἔδωκαν οἱ θεοί,

τὸν ὕπνον, τί τοῦτο πολυτελὲς σαυτῷ ποιεῖς;

ὦ φιλτάτη κλίνη.

Βακχὶς θεόν ς' ἐνόμισεν, εὔδαιμον λύχνε·

καὶ τῶν θεῶν μέγιστος, εἰ ταύτῃ δοκεῖς.

τὰ δ' Ἴσθμι' ἀποδοίμην ἂν ἡδέως ὅσου

ὁ τῶν σελίνων στέφανός ἐστιν ὤνιος.

ἀμορφότατος τὴν ὄψιν εἰμὶ γὰρ Φόβος,

πάντων ἐλάχιστον τοῦ καλοῦ μετέχων θεός.

ὅστις ἐπὶ δεῖπνον ὀψὲ κληθεὶς ἔρχεται,

ἢ χωλός ἐστιν ἢ οὐ δίδωσι συμβολάς.

ἀλλ' εἴθε μήτε πρότερον ηὐξάμην τάλας

μήτ' ἔσχον ἐπινεύουσαν εὐθὺς τὴν τύχην.

καὶ γὰρ καθεύδων διαλέγεσθαί σοι δοκῶ,

κᾆτ' ἠνιάθην, ὅτι ὄνειρος ἦν ἄρα.

ἀβαρὲς γὰρ ὅρκος χρῆμα σοί γ' εἶναι δοκεῖ,

ὃ παντὸς ἄχθους ἐστὶ δυσφορώτερον.

(πολλοὶ)φίλοι λεγόμενοι συμπιόντες εἰσάπαξ

ἐκ πανδοκείου καὶ παλαίστρας κἀγορᾶς

τῶν γειτόνων γὰρ δυσμενὴς καὶ βάσκανος

οὑφθαλμός, ὥσπερ φησὶν ἡ παροιμία.

ὁ δὲ παιδαγωγὸς ἔνοπλος ἑπόμενος, φορῶν

βακτηρίαν ἢ σκῦτος ἐν τῇ δεξιᾷ.

λόχος δ' ἐμοί τις ἐξαπίνης ἀναφαίνεται

νέων ἀγερώχων ἐπ' ἐμὲ συντεταγμένων.

στοιχεῖα ταῦτα τῆς ἀρετῆς ἐστιν δύο,

ἐλπίς τε τιμῆς καὶ φόβος τιμωρίας.

ὄψει γὰρ οὔποτ' αὐτὸν οἰκείῳ πάθει

μισοῦντα καὶ χαίροντα καὶ λυπούμενον.

εἰ δ' οὐκ ἐρᾷς, τί γὰρ δακρύεις καὶ στένεις

κλύδωνα σαυτῷ προσφέρων αὐθαίρετον;

ἀλλ' οὔτε δούλους οὔτε μὰ Δί' ἄν τις φίλους

κτήσαιτο πολλοὺς ἀπ' ὀλίγου νομίσματος.

τὰ δ' ἀγαθὰ διεχῆ καὶ συνιόντα δυσκόλως

μόλις πρὸς αὐτοῖς τοῦ βίου τοῖς τέρμασιν.

οὐ γὰρ Δανάης ἔχεις τὸ κάλλος οὔτε σὺ

σεμνότερον, οὔτ' ἐγὼ Διὸς εὐπορώτερος.

τὸ τόξον ἐκπέπτωκε, καὶ δοῦλος κόρης

καλῆς ὁ πολλῶν δεσπότης ἐδείκνυτο.

ἀμέλει πολλάκις

ὁ βραχὺς ἐκεῖνος τοξότης ἀκίδος βολῇ

μικρᾶς περιττὸν καὶ τὸν Ἄρη

ὦ μακαρία,

ἥτις ἐν ἔρωτι καὶ τοιαύταις παιδιαῖς

οἴει (τανῦν) τὰ πράγματ' εἶναι.

ταχὺ γὰρ ἐλπίσας

Ἔρως πτεροῦται, κᾆτ' ἀπελπίσας ταχὺ

πτερορρυεῖν εἴωθεν.

βακτηρία,

τρίβων, κόμη, τοὐντεῦθεν ἀμαθία, θράσος

καὶ πάνθ' ἁπλῶς τὰ τοιαῦτα.

τὸν θρυλούμενον

ἁλῶν μέδιμνον συγκατεδηδοκὼς χρόνῳ

ἔστω φίλος σοι.

οὐκ ἔστι γὰρ

μὴ συναδικεῖσθαι μηδὲ συναδοξεῖν φίλον

μηδὲ συναπεχθάνεσθ'.

. . . ἁρμόττει γὰρ ἡ μαγειρικὴ

ἀλλ' οὐδὲ τοῖς τυχοῦσι τῶν ἐλευθέρων.

(αἱ παροψίδες). . . ἐντίκτουσι ποικίλας βλάβας,

στομάχων ἀνατροπάς, σωμάτων καχεξίας.

. . . ἀσφαλέστερος καθίσταται

γάμος ἐκ πόθου τὴν πρόφασιν ἐξευρών τινος.

. . . τοῖς παροῦσι δ' οὐκ ἀρκούμενος

Αἰγυπτίους τε καὶ Σύρους φαντάζεται.

. . . οὔτε στρεβλὸν ὀρθοῦται ξύλον

οὔτε γεράνδρυον μετατεθὲν μοσχεύεται.

. . . πενίᾳ μαχόμενοι πεπαύμεθα,

δυσνουθετήτῳ θηρίῳ καὶ δυσκόλῳ.

οὐ γὰρ τὸν ἑαυτῶν νοῦν ἐπέχωσαν ταῖς τροφαῖς

οὐδ' ἠπάτησαν ἡδοναῖς.

ὅταν δὲ νυστάζοντά μ' ἡ λύπη λάβῃ,

ἀπόλλυμ' ὑπὸ τῶν ἐνυπνίων.

ἀνακλάσας τὸν αὐχένα

ἐφίλησεν οὕτω προσφυῶς τῆς Θαΐδος—

ἀλλ' ὅσῳ προφανεστέρα

πρόφασις, τοσούτῳ πλέον ἀποστραφήσεται.

σύκῳ, μὰ τὴν Δήμητρα, σῦκον οὐδὲ ἓν

οὕτως ὅμοιον γέγονεν.

τοιούτους ἁρετὴ

ἔοικε τροφίμους τοὺς ἑαυτῆς δεικνύναι.

ὢ τῆς ἐπιθήκης· οἷον αὖ τὸ δεύτερον

ἡμῖν ἔσεισεν . .

ἀφροδισίων οὖν εἰς τὸ τέλος τῆς ἡδονῆς

ὁδὸς οὐ μί' ἐστίν.

τοῖς ζητοῦσι γὰρ

τὸ σπάνιον ἀεί πως ἐπιτείνει τὸν πόθον.

ὀψὲ γάρ ποτε

τὰ τῶν Ἐρώτων μανθάνεις τοξεύματα.

χρυσὸς γὰρ νόθου

ἀρετῆς ἔλεγχός ἐστιν ἀψευδέστατος.

μᾶλλον γὰρ λόγοις

τοὺς παῖδας ἢ μάστιξιν ἐκταράττομεν.

φύλλῳ πράσου

τὸ τῶν ἐρώντων συνδέδεται βαλλάντιον.

τὸ δ' οὖν ῥόδον,

εἰ μή τις αὐτῷ χρήσεται, μαραίνεται.

ἐλπίδες

αὗται καλαὶ καὶ ψυχαγωγία λόγων.

ἅπανθ' ὁρῶ

ἅμα τῇ τύχῃ ῥέοντα μεταπίπτοντά τε.. . . . . . . . . . . .

ἀλλ' ἐστὶν εὔστοχόν τι βουλευτήριον

ταὐτόματον.

ἐπηρεαστικόν γέ τι

ταὐτόματόν ἐστι τῷ βίῳ.

πόθεν;

οὐ γὰρ σχολάζω τοῦ πατρὸς τεθνηκότος.

οὐκ οἶδεν ἡμᾶς ὁ βασιλεύς· ἑτέρους ὁρᾷ

μᾶλλον.

Ἔρως

καὶ τὴν ἑαυτοῦ συντιτρώσκει μητέρα.

τὴν ἀξίαν δεῖ γαμεῖν τὸν ἄξιον.

ὥσπερ Φιλάμμων ζυγομαχῶν τῷ Κωρύκῳ.

ὥσπερ σέλινον οὖλα τὰ σκέλη φορεῖ.

οὐκ ἂν γένοιο μᾶλλον ἤ σε δεῖ ξένος ξένος.

ἐγώ ς' ἔθηκα δοῦλον ὄντ' ἐλεύθερον.

ἐρημία μεγάλη 'στὶν ἡ Μεγάλη πόλις.

εἰ μὴ κρατεῖς, θυγάτριον, ἀδικεῖσθαι δοκεῖς;

τοῖς εὐτυχοῦσι καὶ τρίμηνα παιδία

τὰ μυσαρὰ ταῦτα θρέμματ' ἐκδιωκτέον.

γάμος νεότητος δεσμὸς ἀσφαλέστατος.

τῶν γὰρ καλῶν τοι καὶ τὸ μετόπωρον καλόν.

ἔα μ' ἀπολέσθαι· τοῦτο γάρ μοι συμφέρει.

μισθοῦ γὰρ ἀνθρώπων τις ἄνθρωπον φιλεῖ.

στροβεῖς σεαυτόν, ζῶν κοχλίου βίον (τινός).

εἰς ματρυλεῖα καὶ κοπίδας καὶ φάρμακα

οἵαν ἀδικῶ γυναῖχ' ὁ δυσδαίμων ἐγώ.

οἰκειότητα δ' ἐμβλέπων ὠλίσθανον.. . . . . . . . . . . .

ἀγένειος ἁπαλὸς καὶ νεανίας καλός. . . . . . . . . . . .

ἐμφύντ' ἀποθανεῖν κἀπιγράμματος τυχεῖν

γαμῶ γέρων, εὖ οἶδα, καὶ τοῖς γείτοσιν.

λευκή με θρὶξ ἀπόμισθον ἐντεῦθεν ποιεῖ.

ἄγροικός εἰμι τὴν σκάφην σκάφην λέγων.

ἀγαθὸς ἀνὴρ λέγοιτ' ἂν ὁ φέρων τἀγαθά.

ἀγαθὸς ἂν εἴη χὠ φέρων καλῶς κακά.

εὐκαταφρόνητός ἐστι πενία, Δερκύλε.

ἐπὶ τοῖς παροῦσι τὸν βίον διάπλεκε.

ἡ τῶν φίλων σοι πίστις ἔστω κεκριμένη.

σοφός ἐστιν ὁ φέρων τἀπὸ τῆς τύχης καλῶς.

ὠρθωμένην πρὸς ἅπαντα τὴν ψυχὴν ἔχω.

ἤτοι τοιαύτην χρὴ γαμεῖν ἢ μὴ γαμεῖν.

(τὴν εὐδαιμονίαν)ζητοῦντας ἐν τῷ μέλιτι καὶ ταῖς ἰσχάσιν

ὁ θεὸς ἴσως ἔχαιρε φιλόγελώς τις ὤν.

ἔρωτα λύει λιμός, ἂν δὲ μή, βρόχος.

κόμην τε καὶ πώγωνα καὶ τριβώνιον

ἧς χωρὶς οὐδὲν σεμνὸν ἐξευρίσκεται.

ἐν τοῖσιν αἰδοίοις τὸν ἐγκέφαλον ἔχων

ἄτοπον πενομένων πλειόνων τρυφᾶν ἕνα.

ὑποκρινόμενος τὸ δρᾶμα τοῦ βίου καλῶς

ἕως τὸν ὄντως αὑτὸν οὐκ ἐγνώρισεν.

ὁ πολὺς χρόνος πάντ' ἐξελέγχει, Νικοφῶν.

ληρεῖς ἐν οὐ δέοντι καιρῷ φιλοσοφῶν.

ἔρημός ἐστ' ἄνθρωπος ἠπορημένος.

ἢ τὸ παρὰ πάντων τῶν σοφιστῶν χρυσίον

ἦν καὶ Φίλωνι συκίνη βακτηρία.

ὀργίζομαι γὰρ ναὶ μὰ τὴν μεγάλην θεόν.

ἢ τοῖς Πτολεμαίου βούλομαι διαδήμασιν

ἐψυχαγώγει διαφόροις θεωρίαις.

εἰς τοὐπίσω τὰς χεῖρας ἐστρεβλούμεθα.

ἀλλ' οὐ Λακεδαίμων ἦν ἐν ᾗ ταῦθ' ὑπέμενον.

ἥρω παριόντες, μὴ κακόν τι προσλάβῃς.

δέδοικα κἀγὼ τὰς ὑφάλους τὰς τῆς τύχης.

ἐμὲ παιδιὰν τέθεικε τοῖς ἄλλοις θεοῖς.

ἴωμεν ἐπὶ τὰς οἰκίας τῶν πλουσίων.

. . . καὶ τὴν Λαΐδ' ἀντὶ τοῦ Διὸς

λογιεῖσθε;

ταύτης ὁ Μῶμος ἄχθεται παρασφαλείς.

μί' ἡμέρα ποθοῦντα γηράσκειν ποιεῖ.

μία

πρὸς γῆρας ἀρκεῖ τοῖς ἐρῶσιν ἡμέρα.

καὶ μέγα βοώσας παραπλέων τὰς ἡδονάς

πλατὺν γέλωτα καταχέω τῶν δογμάτων.

ἀλγῶ δὲ καὶ τῆς οὐχ ὁρωμένης ἐρῶ.

δραχμῆς μὲν αὐλεῖ, τεττάρων δὲ παύεται.

λόγοισιν Ἑρμόδωρος ἐμπορεύεται.

μὴ πρὸς λέοντα δορκὰς ἅψωμαι μάχης.

ἁλῶν μέδιμνον ἅμα φαγὼν (add. ἀμνημονεῖ).

πέπων ἐρινὸς εὐφρανεῖ τοὺς γείτονας.

δεινὸν πένεσθαι, χεῖρον εὐπορεῖν κακῶς.

ἀπόδυθι ταχέως, Πάμφιλ'· ἡμέτερος ὁ πλοῦς.

οὐδ' Ἰταλιώτης, οὐδ' ἀλαζὼν οὐδαμῶς

ἤμην ποτ', ἤμην τῶν σφριγώντων ἐν λόγοις.

οὐδεὶς δυσώνης χρηστὸν ὀψωνεῖ κρέας.

οὐκ ἂν δύναιο γαστρὶ πενθῆσαι νεκρόν.

γραφή τε καὶ Λευκαῖος οὐ ταὐτὸν (λέγει).

καὶ φθειριῶσαν ὡς τὸ πρὶν Καλλισθένης

σύγγνωθί μοι καὶ μὴ χαλεφθῇς, ὦ πάτερ.

ἐξὸν καθεύδειν τὴν ἐρωμένην ἔχων.

μὴ καταγελᾶτε τοῖς ἐμοῖς παθημάτοις.

δυοῖν γυναικοῖν εἷς ἀνὴρ οὐ στέργεται.

εἰ συγκεχρῶσθαι τοῖς νεκροῖς δυνήσεται.

καὶ ναῦλος ἡμῖν τῆς νεὼς ὀφείλεται.

Δᾶος πάρεστι· τί ποτ' ἀπαγγελῶν ἄρα;

τὴν κόμην ἡψήσατο.

ἑφθὴν τὴν κόμην ξανθίζεται.

Ῥοίκου κριθοπομπία

. . . . . οὐδέν ἐστ' ἀλλ' ἢ γνάθος.

τὸ Ξενοκράτους τυρίον

οὑριστικὸς δ' Εὐβουλίδης ὁ κερατίνας ἐρωτῶν

καὶ ψευδαλαζόσιν λόγοις τοὺς ῥήτορας κυρίττων

ἐπῆλθ' ἔχων Δημοσθένους τὴν ῥωποπερπερήθραν.

εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς ἕκαστον ἐπικεκλωσμένην ἔχει

τὴν ἀπόβασιν.

εἶτα, φίλ', ὃς ἔχεις γυναῖκα σχοινίων πωλουμένων;

Πάμφιλος γαμεῖ; γαμείτω· καὶ γὰρ ἠδίκησέ με.

πόρνοι μεγάλοι Τιμαρχώδεις

Θεόδωρος

δραχμὴ χαλαζῶσα

ἀγάμητον

ἀλείπτριαν

ἀντίκλειδες

ἀντίπαις

ἀπφία, ἀπφίον

δεῖπνον

δειπνοπίθηκος

διαβασιλίζεται

εἰργασμένον (ἱμάτιον)

ἐμμακεδονίξαι

καψιδρώτιον

λουτῆρας

μαχαίρια

ὀρεινόν

ὀστοθήκην, ὀστοκόπον

πισύγγους, πισύγγια

πονηρούς

προσωποποιόν

προυνίκους

στράβωνες

ὑπόξυλον

αὕτη πόλις ἔσθ' Ἑλληνὶς ἡ ῥόδοις ἴσην

εὐωδίαν ἔχουσα χἄμ' ἀηδίαν.

τὰ γὰρ Ἁλίεια τὰ μεγάλ' εἰς σχολὴν ἄγει,

τὸ δ' ἁλιακὸν ἔτος με μαίνεσθαι ποιεῖ·

ὅταν δὲ τὴν λεύκην τις αὐτῶν πραέως

ἁλιακὸν εἶναι στέφανον εἴπῃ, πνίγομαι

οὕτως ἐπ' αὐτοῖς, ὥστε μᾶλλον ἂν θέλειν

ἀποκαρτερεῖν ἢ ταῦτ' ἀκούων καρτερεῖν.

τοιοῦτο τῶν ξένων τι καταχεῖται σκότος.

χλανίσι δὲ δὴ φαναῖσι περιπεπεμμένοι

καὶ μαστίχην τρώγοντες, ὄζοντες μύρου.

τὸ δ' ὅλον οὐκ ἐπίσταμαι

ἐγὼ ψιθυρίζειν, οὐδὲ κατακεκλασμένος

πλάγιον ποιήσας τὸν τράχηλον περιπατεῖν,

ὥσπερ ἑτέρους ὁρῶ κιναίδους ἐνθάδε

πολλοὺς ἐν ἄστει καὶ πεπιττοκοπημένους.

δέσποιν' ἁπασῶν, πότνι' Ἀθηναίων πόλι,

ὡς πάγκαλόν σου φαίνεται τὸ νεώριον,

ὡς καλὸς ὁ Παρθενών, καλὸς δ' ὁ Πειραιεύς.

ἄλση δὲ τίς πω τοιάδ' ἔσχ' ἄλλη πόλις;

καὶ τοὐρανοῦ γ', ὥς φασιν, ἐστὶν ἐν καλῷ.

ἂν μῦς διορύξῃ βωμὸν ὄντα πήλινον

κἂν μηδὲν ἄλλ' ἔχων διατράγῃ θύλακον,

ἀλεκτρυὼν τρεφόμενος ἂν ἐφ' ἑσπέρας

ᾄσῃ, τιθέμενοι τοῦτο σημεῖόν τινος—

. . . . ἄλλους δὲ πλήρεις κραιπάλης,

αὐχμῶντας, ὠχριῶντας ἔστιν εἰσορᾶν,

τὰ πρόσωπα πελιτνοὺς κἀπὶ τῇ χθεσινῇ μέθῃ

ἄλλην ἕωθεν αὖθις ἀντλοῦντας μέθην.

ὁ δ' οὔτ' ἄγαν ὀπτοῖσιν οὔθ' ἑφθοῖς ἄγαν,

οὔθ' ἧττον οὔτε μᾶλλον οὔτε διὰ μέσου

ἠρτυμένοισι χαίρων ὥστ' ἐπαινέσαι.

πλευρίτιδες, περιπλευμονίαι, φρενίτιδες,

στραγγουρίαι, δυσεντερίαι, ληθαργίαι,

ἐπιληψίαι, σηπεδόνες, ἄλλα μυρία.

πᾶς ὁ καθ' ἑαυτὸν τεχνολογῶν θαυμάζεται,

διακρινόμενος δὲ πρὸς ἑτέρους ἐλέγχεται

ὑποβολιμαίαν σύνεσιν ἠμφιεσμένος.

ὅταν ποιῶν πονηρὰ χρηστά τις λαλῇ

καὶ τὸν παρόντα πλησίον μὴ λανθάνῃ,

διπλάσιος αὐτῷ γίνεθ' ἡ πονηρία.

εἶτά μοι σκάπτων ἐρεῖ

ἐφ' οἷς γεγόνασιν αἱ διαλύσεις· ταῦτα γὰρ

πολυπραγμονῶν νῦν ὁ κατάρατος περιπατεῖ.

οἶνος δ' ἀληθείας ἔφυ γονιμώτατος·

ἧς μὴ παρούσης οὐδέν ἐστ' ἐμπειρίας

οὐδ' ἀγχινοίας ὄφελος.

μὴ τὴν ὕειον ἁρμονίαν ἡρμοσμένοι

ἐκ νύκτα νυκτὸς χἠμέραν ἐξ ἡμέρας

(αἰσχρῶς) καλινδώμεσθα.

ἐς τὰς πανηγύρεις

ἀπιὼν τοσοῦτον πλῆθος ἀνθρώπων ὁρᾷς

συλλεγόμενον ἐπὶ τὴν θέαν τῶν τοιούτων καὶ

θέατρα μυρίανδρα συμπληρούμενα

καὶ τοὺς ἀγωνιστὰς

ἐπαινουμένους, τὸν δὲ καὶ νικήσαντα αὐτῶν ἰσόθεον νομιζόμενον.

ἄν τις εἰσίδῃ βάκηλον ἢ

πίθηκον εὐθὺς ἐξιὼν τῆς οἰκίας,

ἐπὶ πόδ' ἀναστρέφει τε κἀπανέρχεται.

οἶδε θηρεύειν φίλους

ὃς πᾶσιν εὖ πράττουσι μὲν συνήδεται,

πεπονθόσιν δ' οἷ' οὐκ ἔδει συνάχθεται.

. . . πάντα ταῦθ' ὑπὸ φιλανθρωπίας

θεοὶ πονοῦσι πρὸς τὸν ἐπὶ τῆς γῆς βίον

ἕκαστα συντελοῦντες.

καὶ ποῖ βαδιεῖται τὸ κακὸν ἢ ποῦ στήσεται;

οὐκ οἶσθ' ὅτι πηγὴν ἀέναον πονηρίας

κινεῖς;

ὁ γὰρ Ποσειδῶν τὰς νεφέλας συνήγαγε

καὶ ἐτάραξε τὸν πόντον

ὥσπερ τορύνην τὴν τρίαιναν ἐμβαλών.

περὶ μεγάλων γὰρ πραγμάτων σκοπουμένοις

εὐνουστάτη σύμβουλος ἡ παρρησία.. . . . . . . . . . . .

παρρησίαν δὲ παντὸς ὠνοῦ χρυσίου.

τόλμα τι, κινδύνευε, πρᾶττ', ἀποτύγχανε,

ἐπίτυχε· πάντα μᾶλλον ἢ σαυτὸν προοῦ.

τοῖς συμμέτροις μὲν αὔξεται ψυχὴ πόνοις,

τοῖσιν δ' ὑπερβάλλουσι καὶ βαπτίζεται.

τί τἀλλότριον, ἄνθρωπε βασκανώτατε,

κακὸν ὀξυδορκεῖς, τὸ δ' ἴδιον παραβλέπεις;

πρὸς θῆλυ νεύεις μᾶλλον ἢ 'πὶ τἄρρενα;

{Β.} ὅπου προσῇ τὸ κάλλος, ἀμφιδέξιος.

αὐχμῶντα δ' οὕτως ἄνδρα καὶ κεκονιμένον

κάλλιον ἢ τῶν νῦν παλαιστῶν ὁστισοῦν

σὺ δ' ἄθλιος τὰ μὲν παραδραμών, τὰ δὲ βάδην

ἄναντα πολλὰ καὶ κάταντα πνευστιᾷς.

Ἅιδην ὑπειλήφασιν ὑπὸ τῇ γῇ τόπον

βαθύν, πολύχωρον καὶ ζοφερὸν κἀνήλιον.

καὶ πυραμίδες στῆλαί τε κἀπιγράμματα

πῶς οὐ περιττὰ παιδιαῖς τ' ἐοικότα;

ἐς τὸ φανερὸν μὲν οὐχὶ τολμῶσιν λέγειν,

ὑποτονθορύζουσιν δὲ συγκεκυφότες.

ἀπὸ τῆς πατρῴας ἑστίας ἐξέρχεται

κάτω κεκυφὼς κοὐδέν' ἐξ ἐναντίου

μηδέποτ' ἐλάαν ἔσθι' ἀκαλήφην ἔχων,

χειμῶνος ὥρᾳ βολβοφακῆν. {Β.} βαβαί, βαβαί.

ἅ γ' εἴ τις εἰς τὸ φῶς ἄγοι, σάφ' ἴσθι, τῶν

δώδεκα θεῶν δέοιντ' ἂν εἰς σωτηρίαν.

τἀκ τῶν ἀγρῶν ἃ δίδωσιν ἐνιαυτὸς μόλις,

οὗτοι διαρρίπτουσιν ἐν ἀκαρεῖ χρόνῳ.

πολλῶν ὀφείλω σοι χάριτας, γονῆς, τροφῆς·

ἀμείβομαί σε τῷ φυγεῖν τὴν οἰκίαν.

ψαιστά, λιβανωτόν, πόπανα· ταῦτ' ὠνήσομαι·

οὐ τοῖς φίλοις θύω γάρ, ἀλλὰ τοῖς θεοῖς.

οὐχ αἵματος καὶ τῶν ὅσα τούτοις κίρναται,

ἀλλ' ἐξ ἀδάμαντος καὶ πέτρας εἶ καὶ Στυγός.

Ἀγαμέμνονος τὸ πρόσωπον ὅδ' ὑποκρίνεται,

Μίθαικος ὤν τις τἄνδοθεν ἢ Θεαρίων.

ὧν ἐστι τὸ ζῆν οὐδὲν ἄλλ' ἢ κραιπάλη,

βαλανεῖ', ἄκρατος, ἁμίδες, ἀργία, πότος.

ἵππον ταλάντων εἶχε πεντεκαίδεκα,

αὐτὸς δὲ χαλκῶν τιμιώτερος τριῶν.

ἐγὼ πάλαι περισκοπῶν τὰς ὁλκάδας

μετέωρος ἀεὶ πρὸς τὸ μέλλον γίνομαι.

ἀλλ' ὡς ἔοικε μόνον ὁρᾷς τὸ χρυσίον,

ἄγει δέ ς' αὐτὸ καὶ ποιεῖ μετάρσιον.

μέγ' εἰς πόθον γάρ ἐστιν ἀνθρώποις πατρίς·

μάρτυς δ' Ὀδυσσεὺς τῆς Καλυψοῦς ὑπεριδών.

πέτρας γεωργεῖν ἐστι συμφορώτερον

ἢ πεδία χαλεποὺς γείτονας κεκτημένοις.

τοῖσιν δὲ καρποῖς ἡ πάχνη λυμαίνεται,

καὶ τοὺς ἱδρῶτας τοῖς ἀνέμοις χαρίζομαι.

‘ἄνδρες δικασταί’ φθεγγομένους διηνεκῶς

ἡ τῶν γεωργῶν τάξις οὐ προσίεται.

οὐκ ἔστ' ἀνεπιδόκητον ἀνθρώποις κακόν,

ὀλίγῳ χρόνῳ δὲ πάντα μεταρρίπτει θεός.

οὐ μέθυσός ἐσθ'; ὁ γὰρ τριῶν πίνων πλέον

καὶ μὴ μεθυσθεὶς ὑπερέβη πολλῷ μέτρον.

ἐγὼ δ' ἐν ἀνθρώποισι μέχρι τούτου δοκῶ

πράττειν καλῶς, μέχρι ἂν φθονεῖσθαί μοι δοκῶ.

κεῖται δ' ὁ τλήμων τὸ στόμα παρεστραμμένος,

ὃ τὸν δίμορφον Σωκράτην ἀπώλετο.

Λυδοὶ πονηροί, δεύτεροι δ' Αἰγύπτιοι,

τρίτοι δὲ πάντων Κᾶρες ἐξωλέστατοι.

τοιαῦτα μέντοι πόλλ' ἀναγκαίως ἔχει

πάσχειν, ὅταν λάγνην τὸν ὀφθαλμὸν φορῇς.

τὸ γνῶθι σαυτὸν ἐν λόγοις οὐδὲν μέγα,

ἔργῳ δὲ τοῦτο μόνος ἐπίσταται θεός.

τί ποτ' ἐστὶ χλωρόν, ἀντιβολῶ, τὸ χρυσίον;

{Β.} δέδοικ', ἐπιβουλευόμενον ὑπὸ πάντων ἀεί.

μὴ πολλάκις πρὸς τὸν αὐτὸν λίθον

πταίειν ἔχοντα καιρὸν ὁμολογούμενον.

ψελλόν ἐστι καὶ καλεῖ

τὴν ἄρκτον ἄρτον, τὴν δὲ Τυρὼ τροφαλίδα,

τὸ δ' ἄστυ σῦκα.

. . περιφέρειν ματτύην καὶ ποδάριον,

καὶ γαστρίον τακερόν τι καὶ μήτρας ἴσως.

. . ἔοικεν, ἣν ἀνάπτουσιν βροτοὶ

παρ' ἡλίου κλέπτοντες ἐντέχνως τὸ φῶς.

. . ἐκείνων οὖν ἀπόσχου τῶν λόγων·

λῆροι γάρ εἰσι παντελῶς καὶ φλήναφοι.

εὐθὺς δὲ Φοῖνιξ γίνομαι·

τῇ μὲν δίδωμι χειρί, τῇ δὲ λαμβάνω.

τοῖς γὰρ λάλοισιν ἐξ ἄκρου

ἡ γλῶττα πᾶσίν ἐστι τετρυπημένη.

οὐ σοὶ γάρ εἰσιν οἱ λόγοι·

πολλοῖσιν ἔργοις τοῦτο σοῖς τεκμαίρομαι.

τίς γὰρ ἂν

ἀντὶ ῥαφανῖδος ὀξυθύμι' εἰσορῶν

ἔλθοι πρὸς ἡμᾶς;

ἅτερος πρὸς τὸν ἕτερον

ὑπαλείφεται τὼ χεῖρέ θ' ὑποκονίεται.

δέξαι, τέκνον . . . . . ἔγχεαι·

εἴ τί με φιλεῖς, μικρὸν ἔτι τοῦτο πρόσφαγε.

τὸ μὲν λέγειν βροτοῖς

ἡ φύσις ἔδωκε, τὸ δὲ καλῶς λέγειν τέχνη.

ἰσχυρόν ἐστι πλούσιος ἀγνοούμενον

ἔχων κληρονόμον.

ἀνθρώπων γέ τοι

ὀφλεῖν γέλωτα κρεῖττον ἢ μέμψιν θεῶν.

πάντα ταῦτα γὰρ

τύχη δίδωσι καὶ παραιρεῖται πάλιν.

ἐπὶ γῆν καταβαλὼν ὡσπερεὶ τοὺς θυλάκους

τοὺς σφόδρα γέμοντας

πρὸς τὸν ἥλιον

διψῶντες ᾄδους' οὐδὲν ὠφελούμενοι.

πῶς οὐκ ἀνοίας ἐσχάτης τὸ κακὸν κακῷ

ζητεῖν ἰᾶσθαι;

ἐν Σπάρτῃ μόνῃ

τυφλός ἐσθ' ὁ πλοῦτος ὥσπερ ἄψυχος γραφή.

ὥστε μοι δοκῶ

πλεῖν ἢ παλαστῇ γεγονέναι σοφώτερος.

ἡ δ' ἀρετὴ μόνη

καὶ διὰ καλοῦ τοῦ σώματος καταφαίνεται.

παρὰ τοῖς βαρβάροις

φασὶν δεδέσθαι τοὺς κακούργους χρυσίῳ.

οὐ γάρ μοι σχολὴ

τανῦν· ξενικῷ τῳ γὰρ ἰδιάζω πράγματι.

αὐλεῖ Μαριανδυνοῖς καλάμοις θρηνῳδίαν

κρούων ἰαστί.

ὀρνιθίων

ὀπτῶν φακῆς τε καὶ πισῶν αὐταῖς χύτραις

ἀγρὸν ἔσχ' ἐλάττω γῆν ἔχοντ' ἐπιστολῆς

Λακωνικῆς.

ἀλλ' ὡσπερεὶ

ἥρως ἐν ἀσπίδι ξενίσαι σε βούλομαι.

ἐγὼ μὲν ἠρίστησα, νὴ τὴν Ἄρτεμιν,

μάλ' ἡδέως.

τῇ κλίμακι

διαστρέφονται κατὰ μέλη στρεβλούμενοι.

ἀγάλματα

χρυσοῦ 'στ' ἀπέφθου, τοῖς Παταίκοις ἐμφερῆ.

. . . . ποταμὸν δὲ φεύγων ἀγνοεῖς

εἰς τὴν θάλατταν ἐμπεσών.

οὔτ' ἀλφίτοισι χαίρομεν·

πλήρης γὰρ ἄρτων ἡ πόλις.

ἀπεσκοτώθης, φίλτατε,

οἴνου σπάσας τοσοῦτον.

ἀμφότερον εὑρεῖν εὐτυχοῦντ' οὐ ῥᾴδιον

ἄνθρωπον.

ἀκρόπολις

πόρρωθεν ἀστράπτους' ἀπὸ πάσης εἰσόδου

καλὸν μένειν ἐφ' ἧς τετύχηκε τάξεως

ἕκαστον.

γαστέρας

αὐταῖσι μήτραις καὶ καλῶν ζωμῶν πλέας

οὕτως ἔρως ἰσχυρὸς ἐντέτηκέ μοι

τῆς πατρίδος.

ἔστι γὰρ

τὰ πολλὰ τοῖς πολλοῖσι τοῦ δείπνου χάριν.

εἶμι γὰρ

ἐπ' αὐτὸν ἤδη τὸν κολοφῶνα τοῦ λόγου.

ἀνδρὶ γὰρ

πεινῶντι κλέπτειν ἔστ' ἀναγκαίως ἔχον.

ὀξύτερον . .

οἱ γείτονες βλέπουσι τῶν ἀλωπέκων.

. . . . αὐτοὶ καθ' ἑαυτῶν τὴν κόνιν

ἀμώμενοι 'φάνησαν.

ὁ μέν τις ἀμπέλους

τρυγῶν ἄν, ὁ δ' ἀμέργων ἐλάας . . .

εἶτα δὴ

εἰς πόλιν ἄξεις τήνδε τὴν ὀνώνιδα;

Μυκονίων δίκην

ἐπεισπέπαικεν εἰς τὰ συμπόσια.

καλοῦ

γήρως θεμέλιον σωμάτων εὐεξία.

ὦ τάλας ἐγώ,

τὸ μηδὲ τούτων ἕνα γενέσθαι.

σὲ γὰρ δεῖ τήμερον

χρηστὸν φανῆναι μᾶλλον ἢ (δεινὸν λέγειν).

χαλκεὺς οἷά τις

γέμων καπνοῦ τε καὶ μαρίλης

πλέον δυοῖν σοι χοινίκων ὁ δεσπότης

παρέχει.

πουλύποδος δίκην

αὐτὸς σεαυτὸν καταφαγών

δεῖται προφάσεως ἡ πονηρία μόνον.

ἔχει τελευτήν, ἧσπερ εἵνεκ' ἐγένετο.

ἂν πολλὰ βάλλῃς, ἄλλοτ' ἀλλοῖον βαλεῖς.

ὡς τοῖς ἐς ᾅδου βουλομένοις οὐδεὶς φθόνος.

τὰ δ' εἰς τὸ πρόσθεν ἀδυνατεῖ μύλης ὕπο.

ἀνὴρ ἄριστος τἄλλα πλὴν ἐν ἀσπίδι.

ἐν οἷς τὸ νικᾶν βλαβερόν, ἡττᾶσθαι καλόν.

οἴνῳ τὸν οἶνον, κραιπάλῃ δὲ κραιπάλην

ἄμας ἀπῄτουν· οἱ δ' ἀπηρνοῦντο σκάφας.

τὸ φάρμακόν σου τὴν νόσον μείζω ποιεῖ.

πενία δὲ τοῦτ' οὐκ ἔστιν, ἀλλ' ἀπληστία.

στρωμνὰς ἁλουργοὺς καὶ τραπέζας πολυτελεῖς

χρηστῆς δὲ φύσεως οἷον ἐξανθήματα

πρὸς καππάριον ζῇς δυνάμενος πρὸς ἀνθίαν.

Δελφοῖσι θύσας αὐτὸς ὀψωνεῖ κρέας.

τουτὶ μὲν ᾔδη πρὶν Θέογνιν γεγονέναι.

χαρᾶς γὰρ οὕτω γόνιμον οὐδὲν ὡς χάρις.

οὐ διὰ τραπέζης οὐδ' ἐφ' ἑστίας φίλους

δειπνῶμεν, ἵνα θύωμεν, ἵνα λουώμεθα.

οἱ δ' ἐκ μιᾶς τῷδ' οἰνοχόης πεπωκότες

ἐκ τοῦ βοὸς γὰρ τοὺς ἱμάντας λαμβάνει.

(ἢ) τῆς θαλάττης ἐξαριθμεῖσθαι τοὺς χόας

(οἶνος)ποιεῖ χορευτήν, κἂν ἄμουσος ᾖ τὸ πρίν.

οὐκ εἰσενεγκεῖν ἔστιν ὥσπερ χρήματα.

ὄναρ λέγεις ἢ γρῖφον ἢ οὐκ ἔχω τί φῶ.

τὸ μὲν γὰρ ἔλιπε κῦμα, τὸ δ' ἐπελάμβανεν.

ἅπαντ' ἐκεῖνα μέστ' ἂν ἦν τραγῳδίας.

οὐ ταὐτόν, ὦ 'τάν, Ἰφικλῆς τε χἠρακλῆς.

στηλῶν γὰρ ἔξω καὶ Γαδείρων ἔσθ' ὁ νοῦς.

ἡ Μυῖα δ' ἔδακνεν αὐτὸν ἄχρι τῆς καρδίας.

τουτὶ μὲν ὑπομόχθηρον· ἄλλο μοι λέγε.

τὰ τῶν πλεόντων ἐστὶν ἐπ' ἐμοί· πλεῖ δ' ἔτι.

πείσθητί μοι καὶ πῖθι, καὶ ῥᾴων ἔσει.

οὐκ ἂν προσείμην καὐτὸν ἀνδρὸς δεόμενον.

παλινδρομῆσαι μᾶλλον ἢ κακῶς δραμεῖν

καὶ διάτορόν τι καὶ καταπληκτικὸν βοᾷ.

εὑρήματα ταῦτα γρᾳδίων καὶ παίγνια.

τήμερον ἄρ' ἕξω πράγματ' ἐξ ἀπραξίας.

οὐδέν ς' ὀνήσει βολβός, ἂν μὴ νεῦρ' ἔχῃς.

(ὄξος)ὃ μόνον ἄριστόν ἐστι τῶν ἡδυσμάτων.

τί γὰρ ἀσπίδι ξύνθημα καὶ βακτηρίᾳ;

ἀφόρητός ἐστιν εὐτυχῶν μαστιγίας.

βασιλεῖς ἐγένοντο χοἰ πρὶν ὄντες αἰπόλοι.

ἔνθα ταθεὶς φρές μ' ὡς τὸ μειρακύλλιον.

(οὐκ ἔστιν) οὐδὲν ξηρότερον ὑδρωπικοῦ.

ὑπ' εὐπορίας γὰρ οὐκ ἔχεις ὅπου χέσῃς.

λοῦταί γε μὲν δὴ λουτρὸν αὖ τὸ δεύτερον.

βλέφαρα κέκλῃταί γ' ὡς καπηλείου θύραι.

ἥλῳ τὸν ἧλον, παττάλῳ τὸν πάτταλον

ἐμοὶ δ' ἐκέρασαν οἱ θεοὶ τὰ τῆς τύχης.

ἐμὲ δ' ἐκέλευεν ἀδυνάτων ἀφεστάναι.

σωροὺς ἐφ' ἁμάξης ἧκε βυβλίων ἄγων.

ἐμοὶ γάρ ἐστιν ἀντὶ γυναικὸς ἡ τέχνη.

τὸ προπηλακίζειν παραπέτασμα ταῖς κλοπαῖς.

μάταιον ὁρμὴ μὴ λαβοῦσα τὴν τύχην.

δεινή 'στι βάσανος ἀνδρὸς ἐπιδεῖξαι φύσιν.

Μεγαρεῖς γὰρ ἔξω τοῦ λόγου καὶ τἀριθμοῦ.

παίδων γάρ ἐστι ταῦτα μυθολογήματα.

(πολλοὶ)θυμὸν τὸν ἐγγενόμενον ἐξερρίπισαν.

ὅθεν ἐν ταραχαῖς τε καὶ κακοῖς τὰ πράγματα.

κᾆθ' οἱ μὲν ἠσέλγαινον, ὁ δ' ἐβρενθύετο.

γῆν καὶ θάλατταν ἡμέρᾳ μιᾷ μετρεῖν

ζῆν τὴν ῥοπὴν ἔχοντα τῆς τύχης καλόν.

γνῶμαι δὲ πολλοῖς τῆς τύχης βελτίονες.

ἀπαλλαγείην τοῦ Κρόνου τούτου ποτέ.

λεπτὴν ἔχοντες ἐλπίδ' εἰς σωτηρίαν

μὴ μεῖζον ἔστω τῆς νεὼς τὸ φορτίον.

ἐπέτριψεν ἡ πρὸς τοὺς φίλους ἀπιστία.

ἐκ τοῦ λαλεῖν ἀεὶ τὸ λαλεῖν περιγίνεται.

ἅπαντα συγχεῖν ὥσπερ εἰς Μύκονον μίαν

ἐσθῆτα δὲ μίαν μυρίων ὠνούμεναι

ψιμυθίῳ πίθηκος ἐντετριμμένος

αἰσχρὸν δὲ κρίνειν τὰ καλὰ τῶν πολλῶν ψόφῳ.

ἄρξαντος ἀνδρὸς δημόσια τὰ χρήματα.

ὢν ἄγριος οὕτως καὶ μονήρης τὸν τρόπον

ὀργὰς μαραίνειν καὶ κατακοιμίζειν φιλεῖ.

ἀργύριον ἂν ᾖ, πάντα θεῖ κἀλαύνεται.

σπουδῆς ἀνάπαυλα δ' ἐνίοτ' ἔσθ' ἡ παιδιά.

ἐγώ τε καὶ σὺ ταὐτὸν ἕλκομεν ζυγόν.

ὁ Κρὴς ἄρ' ἐδόκει τὴν θάλατταν ἀγνοεῖν.

δεινοὶ γάρ εἰσιν εὐγενείας προστάται

Ἴρου παρεῖχε γυμνότερον χρόνος πολύς.

οὐ τὴν Δίκην, οὐ βάραθρον εὐλαβούμενος

καὶ μηδὲν ἄβατον μηδ' ἀθέατον καταλιπεῖν

ξυνῆκα γὰρ τοὺς Ταντάλου κήπους τρυγῶν.

οὕτως ἀράττει τῇ κεφαλῇ τὸν οὐρανόν.

ἅπαντα τὰ καλὰ τοῦ πονοῦντος γίνεται.

ὁ δὲ βίος ἔστ' ἀλαζονείας δεόμενος.

ἱμάτιον ἐφόρει μαλακὸν ἐρίων Σικελικῶν.

τὸ δὲ προσκεφάλαιόν φησιν ἅμα σοὶ βούλομαι.

Μεγαρεῖς δὲ φεῦγε πάντας· εἰσὶ γὰρ πικροί.

καλὸν δὲ τὸ ζῆν, ἄν τις ὡς δεῖ ζῆν μάθῃ.

πᾶς ἐστι δούλῳ δεσπότης μονοσύλλαβος.

ἀλωπεκίζειν πρὸς ἑτέραν ἀλώπεκα

ἂν οἶνον αἰτῇ, κονδύλους αὐτῷ δίδου.

ἅπαντα τοῖς σοφοῖσίν ἐστιν εὔκολα.

δίκη δίκην ἔτικτε καὶ βλάβη βλάβην.

εἰ μὴ δύναιο βοῦν ἔλαυν' ὄνον.

εἰς ἀσθενοῦντας ἀσθενῶν ἐλήλυθα.

ὁ Ζεὺς κατεῖδε χρόνιος εἰς τὰς διφθέρας.

ἀρχαιότερα τῆς διφθέρας λέγεις Διός.

ζητῶν γὰρ ὄψον θοἰμάτιον ἀπώλεσα.

θύραζε, Κᾶρες· οὐκέτ' Ἀνθεστήρια.

ἀνδρὸς γέροντος αἱ γνάθοι βακτηρία.

ἀηδόνες λέσχαισιν ἐγκαθήμεναι

γέροντι μηδὲν μηδέποτε χρηστὸν ποιεῖν.

γυνὴ στρατηγεῖ καὶ γυνὴ στρατεύεται.

ἢ χρὴ τραγῳδεῖν πάντας ἢ μελαγχολᾶν.

οὐκ ἔστ' ἐμὸν τὸ πρᾶγμα· πολλὰ χαιρέτω.

πρότερον χελώνη παραδραμεῖται δασύποδα.

πολλοὶ στρατηγοὶ Καρίαν ἀπώλεσαν.

ῥόδον παρελθὼν μηκέτι ζήτει πάλιν.

βουλήσεταί τις μᾶλλον ἢ δυνήσεται.

δεινά γε τὰ δεινά. {Β.} δεινότερά γε Δεινίου.

ἐν τοῖς ἐμαυτοῦ δικτύοις ἁλώσομαι.

λέων ὅπου χρή, καὶ πίθηκος ἐν μέρει.

ὀβολοῦ τάριχος, δύ' ὀβολῶν ἀρτύματα.

σοφόν γ', ὁ βοῦς ἔφασκεν ἀστράβην ἰδών.

τὴν αὐτὸς αὑτοῦ γὰρ θύραν κρούει λίθῳ.

τί δεῖ παρεῖναι λέκιθον, ἢν ἔτνος παρῇ;

τί τὸν τάρανδον πρὸς ἐμὲ ποικίλλεις ἔχων;

τί δ' ἂν κάπηλος παρὰ καπήλιδος λάβοι;

ἐν τῷ μέρει τις καὶ τὸ πῦρ σκαλευσάτω.

γῇ θάλατταν συναναμίγνυσιν (βοῶν).

ἡ γλῶττ' ἀνέγνωχ', ἡ δὲ φρὴν οὐ μανθάνει.

οὗτοι δ' ἀφεστήκασι πλεῖν ἢ δύο δόχμα.

νέα δ' ἔτ' ἐστίν, οὐχ ὁρᾷς; καὶ γνῶμ' ἔχει.

τὸ γνῶμα γοῦν βέβληκεν ὡς οὖς' ἑπτέτις.

τὸν ἄνδρ' ἀπεωσάμην τε κἀπεγλαψάμην.

ἀκράχολον καὶ δύσκολόν τι φθέγγεται.

αἰσχυνόμενος δὲ περιπλέκει τὴν συμφοράν.

ἀνόητά γ', εἰ τοῦτ' ἦλθες ἐπιτάξων ἐμοί.

δι' ἀσχολίας πολλῆς (γὰρ) ἦλθον ἐπὶ τόδε.

ἅπανθ' ὅμοια καὶ Ῥοδῶπις ἡ καλή.

οὐδ' ὅσον ἀκαρῆ τῆς τέχνης ἐπίσταμαι.

κατέπεσον ἀκαρὴς τῷ δέει.

γήμαντος αὐτοῦ δ' εὐθὺς ἔσομ' ἐλεύθερος.

ὡς τοῦτο δ' εἶδεν, εὐθὺς ἦν ἄνω κάτω.

οὗτος πατὴρ τοῦ παιδός. {Β.} εἰ γὰρ ὤφελεν.

ναστούς, τροφαλίδας, ἀμφιφῶντας, ἰτρία.

συνεπίνομέν τε καὶ συνεκοτταβίζομεν.

τῶν κοτταβίων τὰ πολλὰ ἡμέτερα ἦν.

αὗται γὰρ ἐπιθυμοῦσιν ὑγιείας τυχεῖν.

δεινότατος ἀπομάκτης τε μεγάλων συμφορῶν

ἀργοὶ κάθηνταί μοι γυναῖκες τέτταρες.

οὐδεὶς γὰρ οἶδεν, ἐν Κέῳ τίς ἡμέρα.

ἀλλ' ἢ τρίορχος ἢ πτέρων ἢ στρουθίας

σοφίζεταί τε καὶ παρακρούεται λόγῳ.

ὡς μήτε κροῦσαι μήθ' ὑπὲρ χεῖλος βαλεῖν

ὦ πρόδοτι καὶ παραγωγὲ καὶ μύραινα σύ

μήθ' ἁλμυρὸν εἶναι μήτε μῶρον ἐς τὸ πᾶν

νυνί μ' ἔπεισας μᾶλλον ἢ νυνδὴ λέγων.

οὐδὲν φρονεῖ δίκαιον ἐστυκὼς ἀνήρ.

οὐκ ἂν φθάνοιμι τὴν μάχαιραν παρακονῶν.

οὐ παντὸς ἀνδρὸς ἐς Κόρινθόν ἐσθ' ὁ πλοῦς.

παῦσαι μελῳδοῦς', ἀλλὰ πεζῇ μοι φράσον.

τὰ Ταντάλου τάλαντα τανταλίζεται.

τὴν χεῖρα προσφέροντα τὸν θεὸν καλεῖν

ἢ πέντε πίνειν ἢ τρί' ἢ μὴ τέτταρα

ἤδη γάρ εἰμι μουσικώτερος τρύχνου.

τρώκτης σφόδρ' ἐστίν, ἅμα σεσηρὼς καὶ γελῶν.

ἀσπαζόμεσθ' ἐρετμία καὶ σκαλμίδια.

τὸ κνῖσος ὀπτῶν ὀλλύεις τοὺς γείτονας.

ἀλλ' ἔπεσε ταχέως· δειλινὸς γὰρ ἤρξατο.

χωλῷ παροικῶν κἂν ἑνὶ σκάζειν μάθοις.

ἀμέλει, ταδί μοι πρῶτον ἀμπίσχου λαβών.

ἵνα μὴ τὸ γῆρας ἐπαναβὰν αὐτὸν λάθῃ.

ἤδη δὲ λέξω τὸν λόγον τοῦ δράματος.

σκῆψις εὑρεθήσεται,

λόγος τις.

οὐκ ἔστιν ἀνδρὸς συκοφάντου βαρύτερον.

ἔχω χάριν δὲ τοῖς πολισσούχοις θεοῖς.

οὐ γὰρ ἐν γαστρὸς βορᾷ

τὸ χρηστόν ἐστιν.

ἂν μὴ παρῇ

κρέας, τάριχος στέργεται.

. . . ποσταῖος δ' ἀπ' οὐρανοῦ πάρει;

{Β.} τριταῖος.

κυψέλην δ' ἔχεις

ἄπλατον ἐν τοῖς ὠσίν.

καταπεσεῖν τι βούλομαι

τραγικὸν πέσημα.

πάντων γέ τοι

μέτρον ἐστὶ τοὐπιεικές.

γρᾴδια

μεθύοντα καὶ λυττῶντα

. . ἀγροίκου μὴ καταφρόνει ῥήτορος.

. . πρὸ τούτου ς' ᾠόμην κέρατ' ἔχειν.

. . ἐχίδνης καρδίαν ἐδήδοκεν.

. . ἐγώ τοι πάντα ποιήσω θέρος.

. . ἔοικα βοῦς ἐπὶ σφαγὴν μολεῖν.

. . καταβαλῶ σε παρὰ τῷδε μανθάνειν.

κάμινον ἔχων ἐν τῷ πνεύμονι

. . ἐγώ σε προσκυνήσω, βάρβαρε;

κρείττων Ζώπυρος

ἑκατὸν Βαβυλώνων.

. . . ταῦτα δ' ἐστὶ πλεῖν ἢ ναυτιᾶν.

. . . ἀνάπιπτ'. {Β.} ἀνδριάντας ἑστιᾷς;

. . . αὑτὸν οὐ τρέφων κύνας τρέφεις;

ἐπικάρσια δῆ(τα) προσπεσοῦμαι.

ἔχων μὲν ἐν τῇ χειρὶ μῶλυ

κενὰ τῆς γνάθου ... πολλὰ χωρία.

οὐδὲ εἰς τὸν ὀδόντα ἔχει φαγεῖν.

προβῦσαι φορτικὸν γέλωτα

ὑποσακίζεται τὰ χρήματα.

οὗτος, καθεύδεις, ὦ κακόδαιμον;

. . ἐφοιτάτην ποτ' ἐς διδασκάλου.

τὼ δ' οὐκ ἐβοάτην.

ἐσπάτην γνάθοιν

εὔχρηστον.

ἄλλος βίος,

ἄλλη δίαιτα.

εὐρῶτα γήρως καὶ πάχνην

εὗρεν ἡ λοπὰς τὸ πῶμα.

ταῖς γραυσὶν ἐξούλης ὀφλεῖν

. . . . ἔοικεν Εὐρίπου στροφαῖς.

. . . . γενναῖος ἐκ βαλλαντίου

. . . . ἄλλως ἀναλίσκεις ὕδωρ.

τὸ Πάσητος ἡμιωβόλιον

γελοιότερος Μελιττίδου

αὐτόκακον ἔοικε τῷδε

. . . . ἀγρίοισι κατακαῦσαι ξύλοις

βουλιμιᾷ τὰ βαλλάντια.

ἐρρωγότας λέγειν λόγους

ἄγουσιν ἑορτὴν οἱ κλέπται.

. . . . ἐπὶ τοῖς ὅπλοις ἀκκίζεται.

περίθες σεαυτῷ τὸν πνιγέα.

ἀφάρμακον χρῶμ' Οἰδίποδος

Ἀφροδίσιος ὅρκος οὐ δάκνει.

λιθωμόται δημηγόροι

φθάνοντος ἔργον γίνεται.

ἠχὼ πετραίαν χυτρόπωλιν

συνδήσας ἄρα

τὼ χεῖρε

μηδὲ σὺ

ζήτει πυθέσθαι.

τοῦ πατρὸς τὸ παιδίον.

Μεγαρέων οὐδεὶς λόγος.

σκαπτέτω (σκαψάτω) τὰς ἀμπέλους.

τοκάδα τὴν κεφαλὴν ἔχει.

τοῖς βυβλίοις εἴξασι.

βοιωτιάζειν ἔμαθες.

ἀντὶ πέρκης σκορπίον

εἷς ἀνήρ, οὐδεὶς ἀνήρ.

ἐκκέκοφθ' ἡ μουσική.

εὐγενέστερος Κόδρου

ἰαλέμου ψυχρότερος

ὄνῳ τις ἔλεγε μῦθον.

Συβαριτικὴ τράπεζα

ἄλλος οὗτος Ἡρακλῆς.

ἄκων μέν, ὡς Ζεὺς οἶδεν

μὴ λόγους ἀντ' ἀλφίτων.

μὴ πρὸς ἐμὲ τὰ ποικίλα.

νῦν ὀσπρίων ἄμητος.

πρᾳότερος περιστερᾶς

πρὸς δύ' οὐδ' ἂν Ἡρακλῆς.

καπνοῦ σκιὰν δέδοικεν.

λόγοι λόγους τίκτουσιν.

οὐδὲν ἐξ ἀγροῦ λέγεις.

τέττιγος εὐφωνότερος

βοίδιον Μολοττικόν

ὀβολὸν εὗρε Παρνύτης.

ὄξος ἠκρατισμένος

αὐτὸ τοὔμπαλιν λέγεις.

αὖθις αὖ Πυθώδ' ὁδός.

αὐτὰ καὶ τὰ φίλτατα

Αἴτνη (πέφυχ') ἅνθρωπος.

κυψέλαι φρονημάτων

οὐκ ἀπείρῳ προσέβαλεν.

παρακεκροῦσθαι τῶν φρενῶν

παλάμημα καὶ τύρευμα

τἄλλα καὶ φιλώμεθα.

χρυσοχοεῖν ἐμάνθανε.

κᾆτ' ἀπερρώγειν ὁ πούς.

ὁ δ' ἀγοράζει κλῇδ' ἔχων.

οὐ φενίνδα σφαιριῶν

ἀρραβῶνα Σίφνιον

κύων παρ' ἐντέροισι

οὐδ' ἐτρύπησεν κρόκην.

πλύνον καταπλυντήριζε

. . πολύτορον δέρμ' ἐχίνου . . .

Σκύθης ὄνειον δαῖτα

στατῆρσι προστιθέντες

ἡ κύων ἐπὶ τῆς φάτνης

Λυδὸς ἐν μεσημβρίᾳ

λύχνον ἐν μεσημβρίᾳ (ἅπτεις).

κἀπικνῆν κἀπεσθίειν

οὐδὲ τἀρχαῖον ποιεῖ.

τὴν γλαῦκα τωθάζουσι.

τῶν γὰρ ὑστάτων χάρις.

τοὺς νόμους μεγάλους ἄγω.

ἀλλ' Ἡράκλεις αὐλεῖ τις.

. . . . . . . ἐχενῇδος δίκην

ἔχεται.

πέλαγος ἡ πόλις

ἐστίν.

κατὰ κοιλίαν νοσεῖ.

. . . . . . Ραδάμανθυς τοὺς τρόπους.

. . . . τοῦ κατ' ἐμὲ κόμματος . .

. . . αὐτὸς αὑτὸν αὐλεῖ . . .

. σκορπίους βέβρωκεν.

. βλίτυρι καὶ σκινδαψός

μέχρι τῶν ἀμφωτίδων

ἀποφθάρηθί μου.

δίαιτα τοῦ οὐρανοῦ

Κορίνθιαι πέδαι

παύσω σε τῆς σκύζης.

. . . Σύβαρις διὰ πλατείας . . .

οὐράνιον . . παιδιάν

βάψας ποιήσω μέλαν.

ἀκούεις ὡς στένει;

Ἀστυάναξ γέγονα.

ἀστῆς ἐλάας

ἀγαθὰ Κιλλικῶν

ἅμ' ἔπος ἅμ' ἔργον.

Ἀρχίλοχον πατεῖς.

κεραμέως πλοῦτος (πλοῦτος κεραμέως)

κράδης ῥαγείσης

εἰ καὶ λίθον εἶχες

δικαιόσυνος Ζεύς

Ἰλιὰς κακῶν

Εὐδώρου σέλας

Θάμυρις μαίνεται.

νὴ τὴν ὑγίειαν

σχῖνον διατρώγων

οὐκ αἰσθήσομαι.

πλευμονίαν νόσον

ὑψοῦ διᾴττει.

Κέρδων…

βά…