Fragmenta

{ΑΙΓΕΣ}

ὡς δή ποτ' αὐτῶν ἢν κάμῃ τις, εὐθέως

ἐρεῖ· πρίω μοι σελάχι'· ἤν τ' ἴδῃ λύκον,

κεκράξεται φράσει τε πρὸς τὸν αἰπόλον.

σὺ δ' αἰγιάζεις ἐνθαδὶ καθήμενος.

καὶ ζῆν μαθόντι μηδὲ τάγυρι μουσικῆς.

ἐγὼ τελῶ τὸν μισθὸν ὅντιν' ἂν χρῇ.

καὶ τῆς λοπάδος· ἔνεισι δ' ἑψητοί τινες.

ὦ Χάριτες, αἷς μέλουσιν ἑψητοί.

πλὴν

ἅπαξ ποτ' ἐν Φαίακος ἔφαγον καρίδας.

Διόνυσε χαῖρε. μή τι πέντε καὶ δύο;

τὴν πανδοκεύτριαν γὰρ ὁ γλάμων ἔχει.

προσένεγκέ μοὐγγὺς τὸ στόμ' ὀσφρέσθαι τὸ σόν.

ταύτην ἐγὼ ζητῶν πάλαι τὴν ἁρμογήν.

τοῦδε νῦν γεῦσαι λαβών.

ἐπίσταμαι γὰρ αἰπολεῖν, σκάπτειν, νεᾶν, φυτεύειν.

βοσκόμεθ' ὕλης ἀπὸ παντοδαπῆς, ἐλάτης, πρίνου κομάρου τε

πτόρθους ἁπαλοὺς ἀποτρώγουσαι, καὶ πρὸς τούτοισί γε θαλλόν,

κύτισόν τ' ἠδὲ σφάκον εὐώδη, καὶ σμίλακα τὴν πολύφυλλον,

κότινον, σχῖνον, μελίαν, λεύκην, ἀρίαν, δρῦν, κιττόν, ἐρίκην,

πρόμαλον, ῥάμνον, φλόμον, ἀνθέρικον, φηγόν, κισθόν, θύμα, θύμβραν.

αὐτοῦ τὴν χερνίβα παύσεις.

σφυράδων πολλῶν ἀναμέστη

βουκολεῖσθαι αἶγας

ἱερεὺς Διονύσου

νεόκοπον κάρδοπον

ἀνακές

ἀνεσκιρτημένας

βαλλαντίδια

βίος

ἐλεινόν

ἐλελήθεισαν

ἔφιππον

μεμβράδες

νεανισκεύεται

χορδῶν

{ΑΣΤΡΑΤΕΥΤΟΙ Η ΑΝΔΡΟΓΥΝΑΙ}

Πείσανδρος εἰς Πακτωλὸν ἐστρατεύετο,

κἀνταῦθα τῆς στρατιᾶς κάκιστος ἦν ἀνήρ.

ἐν εὐσκίοις δρόμοισιν Ἀκαδήμου θεοῦ.

δοκῶ μοι νῦν ὁρᾶν ἀφαδίαν.

Ἀθηναίων εἰ βούλεταί τις ἐγγράφειν—

μήποτε θρέψω

παρὰ Περσεφόνῃ τοιόνδε ταὧν, ὃς τοὺς εὕδοντας ἐγείρει.

ἄνδρες ἑταῖροι, δεῦρο δὴ τὴν γνώμην προσίσχετε,

εἰ δυνατὸν καὶ μή τι μεῖζον πράττουσα τυγχάνει. * * * *

καὶ ξυνεγιγνόμην ἀεὶ τοῖς ἀγαθοῖς φάγροισιν.

{ΑΥΤΟΛΥΚΟΣ Α ΚΑΙ Β}

οἰκοῦσι δ' ἐνθάδ' ἐν τρισὶν καλιδίοις,

οἴκημ' ἔχων ἕκαστος.

ἤδη γὰρ Ἀρίσταρχον στρατηγοῦντ' ἄχθομαι.

ὅτι τὰ πατρῷα πρὸς σὲ καταδιέφθορα.

ἆρα σφόδρ' ἐνεούρησεν ἐξώλης γέρων;

τί δῆτ' ἄν, εἰ μὴ τὸ σκάφιον αὐτῇ παρῆν;

σκέλη δὲ καὶ κωλῆνες εὐθὺ τοὐρόφου.

ἐλλιμένιον δοῦναι πρὶν εἰσβῆναί σε δεῖ.

ἀτὰρ ἤγαγες καινόν τι φῖτυ τῶν βοῶν.

ἀνεκάς τ' ἐπαίρω καὶ βδελυρὸς σὺ τὸ σκέλος.

καπνοὺς ἀποφαίνει καὶ σκιάς.

ἐπὶ καινοτέρας ἰδέας ἀσεβῶν βίον, ὦ μοχθηρός, ἔτριβες.

{Β.} πῶς ὦ πολλῶν ἤδη λοπάδων τοὺς ἄμβωνας περιλείξας;

δίφρος Θετταλικὸς τετράπους

ἀκαλήφας

ἀναφλασμόν

ἀπρασία

ἀρρωστήμων

βιασμός

ἐπίπεμπτον

νουθέτησιν

πορνεύεσθαι

{ΒΑΠΤΑΙ}

ἀναρίστητος ὢν

κοὐδὲν βεβρωκώς, ἀλλὰ γὰρ στέφανον ἔχων

ὅτι οὐκ ἀτρύφερος οὐδ' ἄωρός ἐστ' ἀνήρ.

ἀλλ' ἐξολεῖς με ναὶ μὰ τὴν ἀμυγδαλῆν.

ἐπιχώριος δ' ἔστ' ἢ ξένης ἀπὸ χθονός;

ὦ ῥύμβε μαστίξας ἐμέ

ἀλλ' οὐχὶ δυνατόν ἐστιν· οὐ γὰρ ἀλλὰ προ-

βούλευμα βαστάζουσι τῆς πόλεως μέγα.

ἀνόσια πάσχω ταῦτα ναὶ μὰ τὰς Νύμφας.

{Β.} πολλοῦ μὲν οὖν δίκαια ναὶ μὰ τὰς κράμβας.

ἐκεῖ γὰρ ἕξεις ἀγαθὰ πολλὰ δὴ πρῴ.

ἀλλὰ τὰς κίστας γ' ἔχουσι πλουσίως σεσαγμένας.

ὃς καλῶς μὲν τυμπανίζεις

καὶ διαψάλλει τριγώνοις

κἀπικινεῖς ταῖς κοχώναις

καὶ πείθεις ἄνω σκέλη.

κἀκείνους τοὺς Ἱππέας

συνεποίησα τῷ φαλακρῷ τούτῳ κἀδωρησάμην.

σὺ δ' ὕπαγ' εἰς τοὔμπροσθεν.

χαλκῷ περὶ κοττάβῳ

κάπνην

παλιναιρέτους

{ΔΗΜΟΙ}

οὐ γὰρ μὰ τὴν Μαραθῶνι τὴν ἐμὴν μάχην

χαίρων τις αὐτῶν τοὐμὸν ἀλγυνεῖ κέαρ.

{ΝΙΚ.} πῶς γὰρ ἐγένου δίκαιος; * * *

{ΑΡΙΣΤ.} ἡ μὲν φύσις τὸ μέγιστον ἦν, ἔπειτα δὲ

κἀγὼ προθύμως τῇ φύσει συνελάμβανον.

τὸ γὰρ δίκαιον πανταχοῦ φυλακτέον.

ὅ τι περ κεφάλαιον τῶν κάτωθεν ἤγαγες.

κράτιστος οὗτος ἐγένετ' ἀνθρώπων λέγειν·

ὁπότε παρέλθοι δ', ὥσπερ ἁγαθοὶ δρομῆς,

ἐκ δέκα ποδῶν ᾕρει λέγων τοὺς ῥήτορας,

ταχὺν λέγεις μέν, πρὸς δέ γ' αὐτοῦ τῷ τάχει

πειθώ τις ἐπεκάθιζεν ἐπὶ τοῖς χείλεσιν·

οὕτως ἐκήλει καὶ μόνος τῶν ῥητόρων

τὸ κέντρον ἐγκατέλειπε τοῖς ἀκροωμένοις.

λαλεῖν ἄριστος, ἀδυνατώτατος λέγειν.

ῥήτωρ γάρ ἐστι νῦν τις, ὅν γ' ἔστιν λέγειν;

{Β.} ὁ Βουζύγης ἄριστος ἁλιτήριος.

τί κέκραγας ὥσπερ Βουζύγης ἀδικούμενος;

{ΠΕΡΙΚΛ.} ὁ νόθος δέ μοι ζῇ;{ΜΥΡΩΝΙΔ.} καὶ πάλαι γ' ἂν ἦν ἀνήρ,

εἰ μὴ τὸ τῆς πόρνης ὑπωρρώδει κακόν.

οὐ δεινὸν οὖν κριοὺς ἔμ' ἐκγεννᾶν τέκνα,

ὄρνεις δ' ὁμοίους τοὺς νεοττοὺς τῷ πατρί;

καὶ μηκέτ', ὦναξ Μιλτιάδη καὶ Περίκλεες,

ἐάσατ' ἄρχειν μειράκια βινούμενα,

ἐν τοῖν σφυροῖν ἕλκοντα τὴν στρατηγίαν.

ἀνὴρ πολίτης πουλύπους ἐς τοὺς τρόπους.

ταδὶ δὲ τὰ δένδρα Λαισποδίας καὶ Δαμασίας

αὐταῖσι ταῖς κνήμαισιν ἀκολουθοῦσι μοι.

Ἱπποκράτους τε παῖδες ἐμβόλιμοί τινες,

βληχητὰ τέκνα κοὐδαμῶς τοῦ τρόπου.

ἅπασα γὰρ ποθοῦμεν ἡ κλεινὴ πόλις.

ἀμβλυστονῆσαι καὶ χλοῆσαι τὴν πόλιν.

καὶ τοῦ μὲν ἐν κύκλῳ γε παύσομαι λόγου,

φράσω δέ σοι τὸ πρᾶγμα διὰ τῶν χωρίων.

ἔχων τὸ πρόσωπον καρίδος μασθλητίνης.

τὸ χαλκίον

θέρμαινέ θ' ἡμῖν καὶ θύη πέττειν τινὰ

κέλευ', ἵνα σπλάγχνοισι συγγενώμεθα.

γυναῖκ' ἔχοντα μάλα καλήν τε κἀγαθήν·

αὕτη νεανικοῦντος ἐπεθύμησέ μου.

τοιαῦτα μέντοι νιγλαρεύων κρούματα—

ἐνταῦθα τοίνυν ἦν ἐκείνοισιν πιθών.

ἔχων στατῆρας χρυσίου τρισχιλίους.

ἐγὼ δὲ συμψήσασα τἀργυρίδιον—

λέγ' ὅτου 'πιθυμεῖς, κοὐδὲν ἀτυχήσεις ἐμοῦ.

ὅτῳ δ' ἂν οἶνος ᾖ πολὺς πίσει.

τοιγαροῦν στρατηγὸς ἐξ ἐκείνου τοῦ χρόνου

οὐδεὶς δύναται ὥσπερ μειαγωγὸς ἑστιῶν

τῆς τοῦδε νίκης πλείον' ἑλκύσαι σταθμόν.

καὶ μὴν ἐγὼ πολλῶν παρόντων οὐκ ἔχω τί λέξω·

οὕτω σφόδρ' ἀλγῶ τὴν πολιτείαν ὁρῶν παρ' ἡμῖν.

ἡμεῖς γὰρ οὐχ οὕτω τέως ᾠκοῦμεν οἱ γέροντες,

ἀλλ' ἦσαν ἡμῖν τῇ πόλει πρῶτον μὲν οἱ στρατηγοὶ

ἐκ τῶν μεγίστων οἰκιῶν, πλούτῳ γένει τε πρῶτοι,

οἷς ὡσπερεὶ θεοῖσιν ηὐχόμεσθα· καὶ γὰρ ἦσαν·

ὥστ' ἀσφαλῶς ἐπράττομεν· νυνὶ δ', ὅταν τύχωμεν,

στρατευόμεσθ' αἱρούμενοι καθάρματα στρατηγούς.

κἄν τις τύχῃ πρῶτος δραμών, εἴληφε χειρόνιπτρον,

ἀνὴρ δ' ὅταν τις ἀγαθὸς ᾖ καὶ χρήσιμος πολίτης,

νικᾷ τε πάντας χρηστὸς ὤν, οὐκ ἔστι χειρόνιπτρον.

ἀναθῶμεν νῦν χἠμεῖς τούτοις τασδὶ τὰς εἰρεσιώνας

καὶ προσαγήλωμεν ἐπελθόντες. χαίρετε πάντες. {Α.} δεχόμεσθα.

ὃν χρῆν ἔν τε ταῖς τριόδοις κἀν τοῖς ὀξυθυμίοις

προστρόπαιον τῆς πόλεως κάεσθαι τετριγότα.

μὴ παιδὶ τὰ κοινά.

ὅτι; τὸ πυριατήριον.

ἐγχώριος ἀνήρ, ἐγχώριον πρᾶγμα

ἀριστητικός

ἥσθημα

θηρία

καπνοδόκην

καυχήσεται

{[ΔΙΑΙΤΩΝ]}

{[ΔΙΑΣ]}

{ΕΙΛΩΤΕΣ}

καὶ γένηται τοῖσδε σάμερον κοπίς.

τὰ Στησιχόρου τε καὶ Ἀλκμᾶνος Σιμωνίδου τε

ἀρχαῖον ἀείδειν· ὁ δὲ Γνήσιππος ἔστιν ἀκούειν.

κεῖνος νυκτερίν' εὗρε μοιχοῖς ἀείσματ' ἐκκαλεῖσθαι

γυναῖκας ἔχοντας ἰαμβύκην τε καὶ τρίγωνον.

τέμενος Ποτειδᾶ ποντίω

ὀβολὸν τὸν καλλιχέλωνον

λαγώς

τήγανον

{[ΚΛΟΠΑΙ]}

{ΚΟΛΑΚΕΣ}

ἔνδον μέν ἐστι Πρωταγόρας ὁ Τήιος * * *

ὃς ἀλαζονεύεται μὲν ἁλιτήριος

περὶ τῶν μετεώρων, τὰ δὲ χαμᾶθεν ἐσθίει.

πίνειν γὰρ αὐτὸν Πρωταγόρας ἐκέλευ', ἵνα

πρὸ τοῦ κυνὸς τὸν πνεύμον' ἔκκλυστον φορῇ.

λαφύσσεται λαφυγμὸν ἀνδρεῖον πάνυ.

δεῖπνον θὲς ἑκατὸν δραχμάς. {Β.} ἰδού.

{Α.} οἶνον θὲς ἑτέραν μνᾶν.

δραχμῶν ἑκατὸν ἰχθῦς ἐώνημαι μόνον

ὀκτὼ λάβρακας, χρυσόφρυς δὲ δώδεκα.

ἄκουε δὴ σκεύη τὰ κατὰ τὴν οἰκίαν.

παραπλήσι' ὄντα σοι γέγραπται τἄπιπλα.

ἵππον κέλητ' ἀσκοῦντα θές.

θὲς νῦν ἀγροὺς καὶ πρόβατα καὶ βοῦς.

ἐκεῖνος ἦν φειδωλός, ὃς ἐπὶ τοῦ βίου

πρὸ τοῦ πολέμου μὲν τριχίδας ὠψώνης' ἅπαξ,

ὅτε τἀν Σάμῳ δ' ἦν, ἡμιωβολίου κρέα.

φοροῦσιν ἁρπάζουσιν ἐκ τῆς οἰκίας

τὸ χρυσίον, τἀργύρια πορθεῖται.

καὶ τὸν Κέκροπα τἄνωθεν ἀνδρός φας' ἔχειν

μέχρι τῶν κοχωνῶν, τὰ δὲ κάτωθεν θυννίδος.

τουτὶ λαβὼν τὸ κόρημα τὴν αὐλὴν κόρει.

Ἀλκιβιάδης ἐκ τῶν γυναικῶν ἐξίτω. {Β.} τί ληρεῖς;

οὐκ οἴκαδ' ἐλθὼν τὴν σεαυτοῦ γυμνάσεις δάμαρτα;

ἀλλὰ δίαιταν ἣν ἔχους' οἱ κόλακες πρὸς ὑμᾶς

λέξομεν· ἀλλ' ἀκούσαθ' ὡς ἐσμὲν ἅπαντα κομψοὶ

ἄνδρες· ὅτοισι πρῶτα μὲν παῖς ἀκόλουθός ἐστιν

ἀλλότριος τὰ πολλά, μικρὸν δέ τι κἀμὸν αὐτοῦ.

ἱματίω δέ μοι δύ' ἐστὸν χαρίεντε τούτω,

οἷν μεταλαμβάνων ἀεὶ θάτερον ἐξελαύνω

εἰς ἀγοράν. ἐκεῖ δ' ἐπειδὰν κατίδω τιν' ἄνδρα

ἠλίθιον, πλουτοῦντα δ', εὐθὺς περὶ τοῦτον εἰμί.

κἄν τι τύχῃ λέγων ὁ πλούταξ, πάνυ τοῦτ' ἐπαινῶ,

καὶ καταπλήττομαι δοκῶν τοῖσι λόγοισι χαίρειν.

εἶτ' ἐπὶ δεῖπνον ἐρχόμεσθ' ἄλλυδις ἄλλος ἡμῶν

μᾶζαν ἐπ' ἀλλόφυλον, οὗ δεῖ χαρίεντα πολλὰ

τὸν κόλακ' εὐθέως λέγειν, ἢ 'κφέρεται θύραζε.

οἶδα δ' Ἀκέστορ' αὐτὸ τὸν στιγματίαν παθόντα·

σκῶμμα γὰρ εἶπ' ἀσελγές, εἶτ' αὐτὸν ὁ παῖς θύραζε

ἐξαγαγὼν ἔχοντα κλοιὸν παρέδωκεν Οἰνεῖ.

φημὶ δὲ βροτοῖσι πολὺ πλεῖστα παρέχειν ἐγὼ

καὶ πολὺ μέγιστ' ἀγαθά. ταῦτα δ' ἀποδείξομεν.

παρὰ τῷδε Καλλίᾳ πολλὴ θυμηδία,

ἵνα πάρα μὲν κάραβοι καὶ βατίδες καὶ λαγῴ,

καὶ γυναῖκες εἱλίποδες.

οὐ πῦρ οὐδὲ σίδηρος

οὐδὲ χαλκὸς ἀπείργει

μὴ φοιτᾶν ἐπὶ δεῖπνον.

ὃς χαρίτων μὲν ὄζει,

καλλαβίδας δὲ βαίνει,

σησαμίδας δὲ χέζει,

μῆλα δὲ χρέμπτεται.

φροῦδον τὸ χειρόνιπτρον

πεζὰς μόσχους

κεκρύφαλοί τε καὶ τύλη

μολυβδίνους κρατευτάς

κοιλιοδαίμων

ταγηνοκνισοθήρας

λευκὴ ἡμέρα

ἐφάπαξ

περίστατοι

συμπαροίκους

{ΛΑΚΩΝΕΣ}

τὰ συκάρι' ἐποίησε μυττωτὸν πολύν.

{ΜΑΡΙΚΑΣ}

καὶ πόλλ' ἔμαθον ἐν τοῖσι κουρείοις ἐγὼ

ἀτόπως καθίζων κοὐδὲ γιγνώσκειν δοκῶν.

{Α.} πόσου χρόνου γὰρ συγγεγένησαι Νικίᾳ;

{Β.} οὐδ' εἶδον, εἰ μὴ '/ναγχος ἑστῶτ' ἐν ἀγορᾷ.

{Α.} ἁνὴρ ὁμολογεῖ Νικίαν ἑορακέναι.

καίτοι τί παθὼν ἂν εἶδεν, εἰ μὴ προὐδίδου;

{Γ.} ἠκούσατ', ὦ ξυνήλικες,

ἐπ' αὐτοφώρῳ Νικίαν εἰλημμένον;

{Β.} ὑμεῖς γάρ, ὦ φρενοβλαβεῖς,

λάβοιτ' ἂν ἄνδρ' ἄριστον ἐν κακῷ τινι;

ἄκουε νῦν Πείσανδρος ὡς ἀπόλλυται.

{Β.} ὁ στρεβλός; {Α.} οὐκ ἀλλ' ὁ μέγας, οὑνοκίνδιος.

ἀλλ' εὐθὺ πόλεως εἶμι· θῦσαι γάρ με δεῖ

κριὸν Χλόῃ Δήμητρι.

κρούων γε μὴν αὐτὰς ἐωνούμην ἐγώ.

τῶν γὰρ πονηρῶν μικρόν ἐστι τοὐβολοῦ.

πότερ' ἦν τὸ τάριχος Φρύγιον ἢ Γαδειρικόν;

περιήλθομεν καὶ φῦλον ἀμφορεαφόρων.

νὼ γάρ, ἄνδρες, οὐχ ἱππεύομεν.

ἀλλ' οὖν ἔγωγέ σοι λέγω Μαρικᾶντα μὴ κολάζειν.

ὃς θυμήνας τοῖς στρατιώταις λοιμὸν καὶ ψῶζαν ἔπεμψεν.

πεπέρακεν μὲν ὁ περσέπτολις ἤδη Μαρικᾶς

ψάγδαν ἐρυγγάνοντα

ἁμαρτωλία

αὐτοκάβδαλον

ἐντεθετταλίσμεθα

θερισμόν

ὀφλισκάνειν

σταμνάριον

{ΝΟΥΜΗΝΙΑΙ}

{ΠΟΛΕΙΣ}

οὓς δ' οὐκ ἂν εἵλεσθ' οὐδ' ἂν οἰνόπτας πρὸ τοῦ,

νυνὶ στρατηγοὺς ἔχομεν. ὦ πόλις, πόλις,

ὡς εὐτυχὴς εἶ μᾶλλον ἢ καλῶς φρονεῖς.

ὁ Φιλῖνος οὗτος, τί ἄρα πρὸς ταύτην βλέπεις;

οὐκ ἀπολιβάξεις εἰς ἀποικίαν τινά;

Συρακόσιος δ' ἔοικεν, ἡνίκ' ἂν λέγῃ,

τοῖς κυνιδίοισι τοῖσιν ἐπὶ τῶν τειχίων·

ἀναβὰς γὰρ ἐπὶ τὸ βῆμ' ὑλακτεῖ περιτρέχων.

κακὸς μὲν οὐκ ἦν, φιλοπότης δὲ κἀμελής·

κἀνίοτ' ἂν ἀπεκοιμᾶτ' ἂν ἐν Λακεδαίμονι,

κἂν Ἐλπινίκην τήνδε καταλιπὼν μόνην.

χἀμυνίας ἐκεῖνος ἀμέλει κλαύσεται,

ὅτι ὢν ἄγροικος ἵσταται πρὸς τῷ μύρῳ,

ὅτι θεῶν ἕνεκ' ἔπλευσε κακὸς ὢν εἴσεται.

οὐκ ἀργαλέα δῆτ' ἐστὶ πάσχειν ταῦτ' ἐμέ,

τὸν Λευκολοφίδου παῖδα τοῦ Πορθάονος;

ὡς οὖν τίν' ἔλθω δῆτά σοι τῶν μάντεων;

πότερος ἀμείνων ἀμφοτέρων; ἢ Στιλβίδης;

Ἱερόκλεες βέλτιστε χρησμῳδῶν ἄναξ

καὶ τῷ Πυριλάμπους ἆρα Δήμῳ κυψέλη

ἔνεστιν;

ὄρτυγας ἔθρεψας σύ τινας ἤδη πώποτε;

{Β.} ἔγωγε μικρά γ' ὀρτύγια· κἄπειτα τί;

ὥσπερ ἐπὶ τὴν Λύκωνος ἔρρει πᾶς ἀνήρ.

ὃς τὴν Μαραθῶνι κατέλιφ' ἡμῖν οὐσίαν.

τί δ' ἔστ' Ἀθηναίοισι πρᾶγμ' ἀπώμοτον;

ἐξ Ἡρακλείας ἀργύριον ὑφείλετο.

ὡς ὑμῖν ἐγὼ

πάντως ἀποκρινοῦμαι πρὸς τὰ κατηγορούμενα.

ἣν οὐκ ἀνέῳξα πώποτ' ἀνθρώποις ἐγώ.

ὡς μόλις ἀνήρρης'· οὐδέν ἐσμεν οἱ σαπροί.

οὐ γὰρ πολυπράγμων ἐστίν, ἀλλ' ἁπλήγιος.

ἄνδρες λογισταὶ τῶν ὑπευθύνων χορῶν

ἐμοὶ γὰρ οὐκ ἔστ' οὐδὲ λάσαν' ὅπου χέσω.

κακὰ τοιάδε

πάσχουσα, μηδὲ πρᾶσιν αἰτῶ;

καὶ Χαόνων καὶ Παιόνων καὶ Μαρδόνων

ἄνευ καλαθίσκων καὶ πόρων καὶ πηνίων

καρδόπους,

κρατῆρας ὀκτώ, δέκα χύτρας, δύο τρυβλίω,

κνέφαλλα δέκα, θέρμαυστριν, ἓξ θρόνους, χύτραν,

κάννας ἑκατόν, κόρημα, κιβωτόν, λύχνον.

ἔχω γὰρ ἐπιτήδειον ἄνδρ' αὐτῇ πάνυ.

πεφυτευμένη δ' αὕτη 'στὶν ἢ ψιλὴ μόνον;

Τῆνος αὕτη,

πολλοὺς ἔχουσα σκορπίους ἔχεις τε συκοφάντας.

αὕτη Χίος, καλὴ πόλις ...

πέμπει γὰρ ὑμῖν ναῦς μακρὰς ἄνδρας θ' ὅταν δεήσῃ,

καὶ τἄλλα πειθαρχεῖ καλῶς, ἄπληκτος ὥσπερ ἵππος.

ἡ δ' ὑστάτη ποῦ 'σθ'; {Β.} ἥδε Κύζικος πλέα στατήρων.

{Α.} ἐν τῇδε τοίνυν τῇ πόλει φρουρῶν ποτ' αὐτὸς

γυναῖκ' ἐκίνουν κολλύβου καὶ παῖδα καὶ γέροντα,

κἀξῆν ὅλην τὴν ἡμέραν τὸν κύσθον ἐκκορίζειν.

ἄσπουδος δ' ἀνὴρ σπουδαρχίδου κακίων.

ἔστι δέ τις θήλεια Φιλόξενος ἐκ Διομείων.

ὦ δέσποτα, καὶ τάδε νῦν ἄκουσον, ἃν λέγω σοι.

γράσος

{ΠΡΟΣΠΑΛΤΙΟΙ}

μήτηρ τις αὐτῷ Θρᾷττα ταινιόπωλις ἦν.

τὸ δεινῆς ἀκούεις; Ἡράκλεις, τοῦτ' ἔστι σοι

τὸ σκῶμμ' ἀσελγὲς καὶ Μεγαρικὸν καὶ σφόδρα

ψυχρόν. γελᾷς, ὡς ὁρᾷς, τὰ παιδία.

τί κατακροᾶσθέ μου τὰ μουσοδονήματα;

πάντα γὰρ τυχὼν ἄπει.

ὅτι χωλὸς τὴν χεῖρα σὺ σφόδρα.

ἢ πηλὸν ὀργάζειν τινά

{ΤΑΞΙΑΡΧΟΙ}

{ΦΟΡΜ.} οὔκουν περιγράψεις ὅσον ἐναριστᾶν κύκλον;

{ΔΙΟΝ.} τί δ' ἔστιν; εἰς ὤμιλλαν ἀριστήσομεν;

ἢ κόψομεν τὴν μᾶζαν ὥσπερ ὄρτυγα;

ἀντὶ ποικίλου

πιναρὸν ἔχοντ' ἀλουτίᾳ κάρα τε καὶ

τρίβωνα

ὅτ' ἦν μέντοι νεώτερος, κρόκης

πέντε στατῆρας εἶχε, ναὶ μὰ τὸν Δία.

{Β.} νῦν δὲ ῥύπου γε δύο τάλαντα ῥᾳδίως.

δίδου μασᾶσθαι Ναξίας ἀμυγδάλας,

οἶνόν τε πίνειν Ναξίων ἀπ' ἀμπέλων.

ὡς οὐκέτ' ἂν

φάγοιμι ... στιβάδος ἐξ ὅτου '/φυγον.

ἐπιφαγεῖν μηδὲν ἄλλ' ἢ κρόμμυον

λέποντα καὶ τρεῖς ἁλμάδας.

ὅστις πύελον ἥκεις ἔχων καὶ χαλκίον,

ὥσπερ λεχὼ στρατιῶτις ἐξ Ἰωνίας.

οὐκ ἢν φυλάττῃ γ' ὧδ' ἔχων τὴν ἀσπίδα.

οὐ θᾶττον αὐτὴν δεῦρό μοι τῶν τοξοτῶν

ἄγων ἀποκηρύξει τις ὅ τι ἂν ἀλφάνῃ;

ἐγὼ δέ γε στίξω σε βελόναισιν τρισίν.

ὄνος ἀκροᾷ σάλπιγγος

ἀγκυρίσας ἔρρηξεν

σιδηρῖτιν τέχνην

σκευοφοριώτην

{ΥΒΡΙΣΤΟΔΙΚΑΙ}

{ΦΙΛΟΙ}

νὴ τὸν Ποσειδῶ, κοὐδέποτέ γ' ἴσχει θύρα.

οὐ δεινὰ ταῦτα δὲ Ἀργείας φορεῖν

σχιστὰς ἐνεργεῖν.

ῥέγκειν δὲ τοὺς ὅλμους . οἴμοι τῶν κακῶν.

οὐκ ἐσωφρόνησας, ὦ πρεσβῦτα, τὴν κατάστασιν

τήνδε λαμβάνων ἄφνω πρὶν καὶ μαθεῖν τὴν ἱππικήν.

Χῖος δεσπότην ὠνήσατο

εὐφρανῶ δὲ νώ

τί μισθοῖ; ποῖ; πόση τις ἡ φορά;

τὴν δ' αὐτὸς ἐκκανάξει

ἀνακογχυλίσασθαι

{ΧΡΥΣΟΥΝ ΓΕΝΟΣ}

δωδέκατος ὁ τυφλός, τρίτος ὁ τὴν κάλην ἔχων,

ὁ στιγματίας τέταρτός ἐστιν ἐπὶ δέκα,

πέμπτος δ' ὁ πυρρός, ἕκτος ὁ διεστραμμένος·

χοὖτοι μέν εἰς' ἑκκαίδεκ' εἰς Ἀρχέστρατον.

ἐς τὸν δὲ φαλακρὸν ἑπτακαίδεκ'. {Β.} ἴσχε δή.

{Α.} ὄγδοος ὁ τὸ τριβώνιον ἔχων.

λοιπὸς γὰρ οὐδείς· ἡ τροφαλὶς ἐκεινηὶ

ἐφ' ὕδωρ βαδίζει σκῖρον ἠμφιεσμένη.

ἔπειθ' ὁ κουρεὺς τὰς μαχαιρίδας λαβὼν

ὑπὸ τῆς ὑπήνης κατακερεῖ τὴν εἰσφοράν.

ὁρῶ. {Β.} θεῶ νῦν τήνδε Μαριανδυνίαν.

ὦλκαῖε Σικελιῶτα Πελοποννήσιε

οὐκ ἀλλ' ἔθυον δέλφακ' ἔνδον θἠστίᾳ

καὶ μάλα καλήν.

ἀτεχνῶς μὲν οὖν τὸ λεγόμενον σκύτη βλέπει.

ἀλλ' ὦ φίλε Ζεῦ κατάχυτλον τὴν ῥῖν' ἔχεις.

τί γάρ ἐστ' ἐκεῖνος; {Β.} ἀποπάτημ' ἀλώπεκος.

καὶ σκεῦος οὐδὲν εὗρον ἐν τᾠκήματι.

ἀριθμεῖν θεατὰς ψαμμακοσίους

εἰ μή τις αὐτὴν κατακλιεῖ

ἔπειτ' εἴσειμ', ἐνθάδε μείνας

εἰς ὤμιλλαν, κἂν μὴ μετίῃ.

αὐτόματοι δ' ἀγαθοὶ δειλῶν ἐπὶ δαῖτας ἴασιν.

ὦ καλλίστη πόλι πασῶν, ὅσας Κλέων ἐφορᾷ,

ὡς εὐδαίμων πρότερόν τ' ἦσθα νῦν τε μᾶλλον ἔσει * * * *

ἔδει πρῶτον μὲν ὑπάρχειν πάντων ἰσηγορίαν * * * *

πῶς οὖν οὐκ ἄν τις ὁμιλῶν χαίροι τοιᾷδε πόλει,

ἵν' ἔξεστιν πάνυ λεπτῷ κακῷ τε τὴν ἰδέαν—

ὦ κατάλαβρ', ὦ κιθαραοιδότατε

τοῦ Διὸς τὸ σάνδαλον

Παντακλῆς σκαιός

Λάμπων οὑξηγητής

κατὰ χειρὸς ὕδωρ

ἀχυρός

νεοκάτοικος

πισοῦ

σιπύα

{ΑΔΗΛΩΝ ΔΡΑΜΑΤΩΝ}

ἄγε δὴ πότερα βούλεσθε τὴν νῦν διάθεσιν

ᾠδῆς ἀκούειν, ἢ τὸν ἀρχαῖον τρόπον;

{Β.} ἀμφότερ' ἐρεῖς, ἐγὼ δ' ἀκούσας τοῖν τρόποιν

ὃν ἂν δοκῇ μοι βαστάσας αἱρήσομαι.

περιῆλθον εἰς τὰ σκόροδα καὶ τὰ κρόμμυα

καὶ τὸν λιβανωτόν, κεὐθὺ τῶν ἀρωμάτων,

καὶ περὶ τὰ γέλγη χοὖ τὰ βυβλί' ὤνια.

τίς οὑξεγείρας μ' ἐστίν; οἰμώξει μακρά,

ὁτιή μ' ἀνέστης' ὠμόυπνον.

εἶδες χορηγὸν πώποτε ῥυπαρώτερον

τοῦδε;

πόλιν γε θεοφιλεστάτην

οἰκοῦσιν ἀφθονεστάτην τε χρήμασιν.

πρῶτος γὰρ ἡμᾶς, ὦ Κλέων,

χαίρειν προσεῖπας πολλὰ λυπῶν τὴν πόλιν.

συνέτυχεν ἐξιόντι μοι

ἄνθρωπος ἀποφρὰς καὶ βλέπων ἀπιστίαν.

καὶ λέγουσί γε

τὰ μειράκια προϊστάμενα τοῖς ἀνδράσιν.

οὐ πάνυ ταχὺ

ῥίψας ἐμοὶ τοῦτ' ἀναβαλεῖς τὸ κρητικόν;

ῥαφανίδες ἄπλυτοι, σηπίαι,

δρυπεπεῖς τ' ἐλᾶαι.

σὺ δὲ τὰ καλώδια

ταῦθ' ἁρκυώρει.

οἷόν γέ πού 'στι γλῶσσα κἀνθρώπου λόγος.

μὴ τρηχὺς ἴσθι.

ὦ δαιμόνι' ἀνδρῶν, μὴ φθονερὸν ἴσθ' ἀνδρίον.

κατ' ἀντιβολίαν δέκα τάλαντ' ἀπετισάμην.

ἀλλ' ὥσπερ ἵππῳ μοὐπιβαλεῖς τρυσίππιον;

τῇ χειρὶ νῶσαι μαλθακωτάτην κρόκην

ὥσπερ ἀνέμου 'ξαίφνης ἀσελγοῦς γενομένου

καὶ μὴ πονηρούς, ὦ πονήρα, προξένει.

ἐγὼ δ' ἄδειπνος ἑσπέρας ηὐλιζόμην.

οὐ γὰρ κατάξει τῆς κεφαλῆς τὰ ῥήματα.

ἄνω ῥοθιάζει περὶ τὰ χείλη τῆς νεώς.

ὅταν δὲ δὴ πίνωσι τὴν ἐπιδέξια—

οἴνου παρόντος ὄξος ἠράσθη πιεῖν.

ἐγὼ δὲ χαίρω πρός γε τοῖς σοῖς παιδικοῖς.

γυνὴ μέλαιναν δέρριν ἠμφιεσμένη

ἐκ τῶν ἀγρῶν ἥκουσιν ἐβλαστηκότες.

οὐ γὰρ λέλειπται τῶν ἐμῶν οὐδ' ἔγκαφος.

ὡς οἴχεται μὲν τυρὸς ἐξεγλυμμένος.

εἰ μὴ κόρη δεύσειε τὸ σταῖς ᾔθεος.

βάπτειν τὰ κάλλη τὰ περίσεμνα τῇ θεῷ.

αὐτοῦ δ' ὄπισθεν κατέλαβεν τὸν κόντιλον.

ὄψῳ πονηρῷ πολυτελῶς ἠρτυμένῳ

καὶ μουσικὴ πρᾶγμ' ἐστὶ βαθύ τι καὶ καμπύλον.

ὃς τὸν νεανίσκον συνὼν διέφθορεν.

τὸ σῶμ' ἔχουσι λεῖον ὥσπερ ἐγχέλεις.

λυγίζεται καὶ συστρέφει τὸν αὐχένα.

μάττει γὰρ ἤδη, καὶ τὸ πῦρ ἐκκάεται.

καὶ τοὺς περιπόλους ἀπιέν' εἰς τὰ φρούρια.

ἀποφθαρεὶς δὲ δύο κύβω καὶ τέτταρα—

ὅτι χωλός ἐστι τὴν ἑτέραν χεῖρ' οὐ λέγεις.

παρὰ τῃδεδὶ σὺ τῇ σοβάδι κατηγάγου;

(ἤδη) κατεικάζουσιν ἡμᾶς ἰσχάδι

βολβῷ τε.

τῶν περὶ τάγηνον καὶ μετ' ἄριστον φίλων

ὅσος δ' ὁ βρυγμὸς καὶ κοπετὸς ἐν τῇ στέγῃ.

ὥσπερ γὰρ εἰς ζητρεῖον ἐμπεσών

καὶ γὰρ αἰσχρὸν ἀλογίου 'στ' ὀφλεῖν.

τῆ νῦν καταδέχεσθε τοὺς φακούς.

{ΑΛΚΙΒ.} μισῶ λακωνίζειν, ταγηνίζειν δὲ κἂν πριαίμην.

{Β.} πολλὰς δ' .. οἶμαι νῦν βεβινῆσθαι ....

{Α.} .... ὃς δὲ πρῶτος ἐξεῦρεν τὸ πρῲ 'πιπίνειν;

{Β.} πολλήν γε λακκοπρωκτίαν ἡμῖν ἐπίστας' εὑρών.

{Α.} εἶεν. τίς εἶπεν ‘ἁμίδα παῖ’ πρῶτος μεταξὺ πίνων;

{Β.} Παλαμηδικόν γε τοῦτο τοὐξεύρημα καὶ σοφόν σου.

μισῶ δὲ καὶ τὸν Σωκράτην, τὸν πτωχὸν ἀδολέσχην,

ὃς τἄλλα μὲν πεφρόντικεν,

ὁπόθεν δὲ καταφαγεῖν ἔχοι τούτου κατημέληκεν.

ἀλλ' ἀδολεσχεῖν αὐτὸν ἐκδίδαξον, ὦ σοφιστά.

οὐδὲν κενὸν τρύπημ' ἂν ἐν ταῖς οἰκίαις ἂν εὕροις.

ταὐτὸν ποιεῖ τό τ' Ἀττικὸν τῷ ζῆλα συγκεραννύς.

ἦ πολλά γ' ἐν μακρῷ χρόνῳ γίγνεται μεταλλαγῇ

πραγμάτων· μένει δὲ χρῆμ' οὐδὲν ἐν ταὐτῷ ῥυθμῷ.

ἀλλ' ἀκούετ', ὦ θεαταί, τἀμὰ καὶ ξυνίετε

ῥήματ'· εὐθὺ γὰρ πρὸς ὑμᾶς πρῶτον ἀπολογήσομαι. * * *

ὅ τι παθόντες τοὺς ξένους μὲν λέγετε ποιητὰς σοφούς,

ἢν δέ τις τῶν ἐνθάδ' αὐτοῦ μηδὲ ἓν χεῖρον φρονῶν

ἐπιτιθῆται τῇ ποιήσει, πάνυ δοκεῖ κακῶς φρονεῖν,

μαίνεταί τε καὶ παραρρεῖ τῶν φρενῶν τῷ σῷ λόγῳ.

ἀλλ' ἐμοὶ πείθεσθε πάντως. μεταβαλόντες τοὺς τρόπους

μὴ φθονεῖθ' ὅταν τις ἡμῶν μουσικῇ χαίρῃ νέων.

ὡρᾳζομένη καὶ θρυπτομένη

ἐξεπλάγη γὰρ ἰδὼν στίλβοντα τὰ λάβδα.

χήτει τοι πρίνης ἀρίας ποιούμεθα γόμφους.

δεξάμενος δὲ Σωκράτης τὴν ἐπίδειξιν

Στησιχόρου πρὸς τὴν λύραν, οἰνοχόην ἔκλεψεν.

εἰωθὸς τὸ κομμάτιον τοῦτο

εἰς Ἄτραγα νύκτωρ

ἀγελαίας ἰσχάδας

ἀκούοντα ἄριστα

ἄνεμος καὶ ὄλεθρος ἄνθρωπος

ἀνωφέλητος ἄνθρωπος

αὐλὴ πρόσειλος

γάλα ὀρνίθων

γῆν σμηκτρίδα

εὖ ἔχειν στόμα

εὔζωρον κέρασον καὶ εὐζωρότερον

εὐκτότατον γάμον

μακρὸν χαλκίον

περίζυξ καὶ ἄζυξ

πρόσισχε τὸν νοῦν τῇδε.

σαρκίνη γυνή

σκύτινα χηλεύει

ἀγλαΐσαι

ἀγυιᾶς

Ἀδραμύττειον

Ἀμύρους

ἀμφιπτολεμοπηδησίστρατος

ἀναγχιππεῖν

ἀναρρύει

ἀνδραποδιστικώτατα

ἀνεπίπληκτος

ἀντερώμενος

ἀποκαθεύδουσιν

ἀποκαρτέον

βάπτριαν

βούπαις

βοῶπις

Γαληψός

γέρροιν (ἀποσταυροῦν)

τὸ γλύμμα

δαμαρίππεως

Δαμασικόνδυλον

διακόλλημα

δυσάλγητον

ἐκλακτίζειν

ἐμίαν

ἐμνήσατο

ἐραστρίας

ἐχῖνος

ᾔδησθα

θηλάστριαν

κενολογήσω

κικίννους

κλεπτίσκον

κομμοῦσθαι

κόριον

κρέξ

κύβοι

λάρυγγα

λελάβηκα

λέπτει

λίβηθρα

μαστιγιᾶν

μελαγχρής

μικρολογεῖσθαι

μισθάριον

οἰσυουργὸν

Ὄνου γνάθος

πεπαγοίην

περιαμφίδας

πιθῶνες

Πράστιλλος

σακτός

σαννίον

σάξας

σαπρόν

σιληνοί

σιοκόμος

σκιὰς καὶ σκιάδειον

σκοπός

σοφιστήν

συμβίοτοι

συνεχῶς

Τραγεαί

τρασιά

τροπαῖον

χοιροτροφεῖον

{ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΙΜΑ ΚΑΙ ΨΕΥΔΕΠΙΓΡΑΦΑ}

κρήμνη σεαυτὴν ἐκ μέσης ἀντηρίδος.

Κλέων Προμηθεύς ἐστι μετὰ τὰ πράγματα.

ἡρῷον εἴ πως μοι κομίσαιο τοῦ Λύκου

ἀντεμμάσασθαι

ἀντραῖος

κύτισόν τ' ἠδὲ σφάκον εὐώδη, καὶ σμίλακα τὴν πολύ-

κότινον, σχῖνον, μελίαν, πεύκην, ἀρίαν, δρῦν, κιττόν, ἐρίκην,

πρόμαλον, ῥάμνον, φλόμον, ἀνθέρικον, φηγόν, κισθόν, θύμα, θύμβραν.