Fragmenta

Ὁ κάπηλος γὰρ οὑκ τῶν γειτόνων

ἄν τ' οἶνον ἄν τε φανὸν ἀποδῶταί τινι

ἄν τ' ὄξος, ἀπέπεμψ' ὁ κατάρατος δοὺς ὕδωρ.

{<ΠΛΟΥΤΟΣ.>}

{<ΣΥΡΟΣ.>}

Κηφισόδωρον οὐ κακῶς μὰ τὸν Δία

τὸν πλάνον φασὶ στενωπὸν εἰς στενὸν στῆσαί τινας

ἀγκαλίδας ἔχοντας, ὥστε μὴ παρελθεῖν μηδένα.

{<ΤΟΚΙΣΤΗΣ.>}

Καταλαμβάνομεν τὸν πορνοβοσκὸν καὶ δύο

ἑτέρους κατὰ χειρὸς ἀρτίως εἰληφότας

καὶ στέφανον. {Β.} εἶεν. καλὸς ὁ καιρός, Χαιρεφῶν.

{<ΨΕΥΔΟΣΤΙΓΜΑΤΙΑΣ.>}

Καὶ σὺ μέν

τὴν δευτέραν τράπεζαν εὐτρεπῆ ποίει.

κόσμησον αὐτὴν παντοδαποῖς τραγήμασιν,

μύρον, στεφάνους, λιβανωτόν, αὐλητρίδα λαβέ.

{INCERTARUM FABULARUM FRAGMENTA.}

Εἰ τὸ συνεχῶς καὶ πολλὰ καὶ ταχέως λαλεῖν

ἦν τοῦ φρονεῖν παράσημον, αἱ χελιδόνες

ἐλέγοντ' ἂν ἡμῶν σωφρονέστεραι πολύ.

„Οὐκ ἔστιν ὅστις πάντ' ἀνὴρ εὐδαιμονεῖ.“

νὴ τὴν Ἀθηνᾶν συντόμως γε, φίλτατε

Εὐριπίδη, τὸν βίον ἔθηκας εἰς στίχον.

Πάλιν χρόνῳ τἀρχαῖα καινὰ γίγνεται.

Οὐκ ἔστι δυσαρεστότερον οὐδὲ ἓν χρόνου·

οὐδέποτ' ἀρέσκει ταὐτὰ τούτῳ τῷ θεῷ.

Ἆρ' οἶσθ' ὅτι τὸ τῆς πενίας ὅπλον

παρρησία; ταύτην ἐάν τις ἀπολέσῃ,

τὴν ἀσπίδ' ἀποβέβληκεν οὗτος τοῦ βίου.

Μειράκιον δὲ κατὰ τύχην

ὑποσκαφιόκαρτόν τι κεχλαμυδωμένον

κατάγεις ἀναγκόσιτον.

Ἁλύσεις, καθετῆρας, δακτυλίους, βουβάλι', ὄφεις,

περισκελίδας, ἐλλέβορον.

Ῥήτορες

ἐξωρμενικότες δυσχερεῖς παλιναίρετοι.

Νὴ τὴν Ἀφροδίτην, ὦ ξένη,

βλοσυράν γε τὴν ψυχὴν ἔχεις.