Σοφία Ἰησοῦ Σειράχ

ΠΑΣA σοφία παρὰ Κυρίου, καὶ μετʼ αὐτοῦ ἐστιν εἰς τὸν

αἰῶνα.

ἄμμον θαλασσῶν καὶ σταγόνας ὑετοῦ καὶ ἡμέρας αἰῶνος τίς

ἐξαριθμήσει ;

ὕψος οὐρανοῦ καὶ πλάτος γῆς καὶ ἄβυσσον καὶ σοφίαυ

τίς ἐξιχνιάσει ;

προτέρα πάντων ἔκτισται σοφία,

καὶ σύνεσις φρονήσεως ἐξ αἰῶνυς.

ῥίζα σοφίας τίνι ἀπεκαλύφθη;

καὶ τὰ πανουργεύματα αὐτῆς τίς ἔγνω;

εἷς ἐστὶν σοφός, φοβερὸς σφόδρα,

καθήμενος ἐπὶ τοῦ θρόνου αὐτοῦ.

Κύριος ⁹αὐτὸς ἔκτισεν αὐτήν,

καὶ ἴδεν καὶ ἐξηρίθμησεν αὐτήν,

(10)καὶ ἐξέχεεν αὐτὴν ἐπὶ πάντα τὰ ἔργα αὐτοῦ,

μετὰ πάσης σαρκὸς κατὰ τὴν δόσιν αὐτοῦ,

καὶ ἐχορήγησεν αὐτὴν τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν.

φόβος Κυρίου δόξα καὶ καύχημα

καὶ εὐφροσύνη καὶ στέφανος ἀγαλλιάματος.

φόβος Κυρίου τέρψει καρδίαν,

καὶ δώσει εὐφροσύνην καὶ χαρὰν καὶ μακροημέρευσιν.

τῷ φοβουμένῳ τὸν κύριον εὖ ἔσται ἐπʼ ἐσχάτων,

καὶ ἐν ἡμέρᾳ τελευτῆς αὐτοῦ εὑρήσει χάριν.

ἀρχὴ σοφίας φοβεῖσθαι τὸν θεόν,

καὶ μετὰ πιστῶν ἐν μήτρᾳ συνεκτίσθη αὐτοῖς·

καὶ μετὰ ἀνθρώπων θεμέλιον αἰῶνος ἐνόσσευσεν,

καὶ μετὰ τοῦ σπέρματος αὐτῶν ἐμπιστευθήσεται.

πλησμονὴ σοφίας φοβεῖσθαι τὸν κύριον.

καὶ μεθύσκει αὐτοὺς ἀπὸ τῶν καρπῶν αὐτῆς·

πάντα τὸν οἶκον αὐτῆς ἐμπλήσει ἐπιθυμημάτων,

καὶ τὰ ἀποδοχεῖα ἀπὸ τῶν γενημάτων αὐτῆς.

στέφανος σοφίας φόβος Κυρίου,

ἀναθάλλων εἰρήνην καὶ ὑγείαν ἰάσεως.

καὶ εἶδεν καὶ ἐξηρίθμησεν αὐτήν,

(24)ἐπιστήμην καὶ γνῶσιν συνέσεως ἐξώμβρησεν,

καὶ δόξαν κρατούντων αὐτῆς ἀνύψωσεν.

ῥίζα σοφίας φοβεῖσθαι τὸν κύριον.

καὶ οἱ κλάδοι αὐτῆς μακροημέρευσις.

Οὐ δυνήσεται θυμὸς ἄδικος δικαιωθῆναι·

ἡ γὰρ ῥοπὴ τοῦ θυμοῦ αὐτοῦ πτῶσις αὐτῷ.

ἕως καιροῦ ἀνθέξεται μακρόθυμος,

καὶ ὕστερον αὐτῷ ἀναδώσει εὐφροσύνη·

ἕως καιροῦ κρύψει τοὺς λόγους αὐτοῦ,

καὶ χείλη πιστῶν ἐκδιηγήσεται σύνεσιν αὐτοῦ.

ἐν θησαυροῖς σοφίας παραβολὴ· ἐπιστήμης,

βδέλυγμα δὲ ἁμαρτωλῷ θεοσέβεια.

ἐπιθυμήσας σοφίαν διατήρησον ἐντολάς,

καὶ Κύριος χορηγήσει σοι αὐτήν.

σοφία γὰρ καὶ παιδεία φόβος Κυρίρυ,

καὶ ἡ εὐδοκία αὐτοῦ (35)πίστις καὶ πρᾳότης.

μὴ ἀπειθήσῃς φόβῳ Κυρίου,

καὶ μὴ προσέλθῃς αὐτῷ ἐν καρδίᾳ δισσῇ.

μὴ ὑποκριθῇς ἐν στόμασιν ἀνθρώπαν,

καὶ ἐν τοῖς χείλεσίν σου πρόσεχε.

μὴ ἐξύψου σεαυτόν, ἵνα μὴ πέσῃς

καὶ ἐπαγάγῃς· τῇ ψυχῇ σου ἀτιμίαν,

(39)καὶ ἀποκαλύψει Κύριος τὰ κρυπτά σου.

καὶ ἐν μέσῳ συναγωγῆς καταβαλεῖ σε,

(40)ὅτι οὐ προσῆλθες φόβῳ Κυρίου,

καὶ ἡ καρδία σου πλήρης δόλου.

Τέκνον, εἰ προσέρχῃ δουλεύειν Κυρίῳ θεῷ,

ἑτοίμασον τὴν ψυχήν σου εἰς πειρασμόν·

εὔθυνον τὴν καρδίαν σου καὶ καρτέρησον,

καὶ μὴ σπεύσῃς ἐν καιρῷ ἐπαγωγῆς·

κολλήθητι αὐτῷ καὶ μὴ ἀποστῇς,

ἵνα αὐξηθῇς ἐπʼ ἐσχάτων σου.

πᾶν ὃ ἐὰν ἐπαχθῇ σοι δέξαι,

καὶ ἐν ἀλλάγμασιν ταπεινώσεως σου μακροθύμησον·

ὅτι ἐν πυρὶ δοκιμάζεται χρυσός,

καὶ ἄνθρωποι δεκτοὶ ἐν καμίνῳ ταπεινώσεαως.

πίστευσον αὐτῷ καὶ ἀντιλήμψεταί σου·

εὔθυνον τὰς ὁδούς σου καὶ ἔλπισον ἐπʼ αὐτόν.

οἱ φοβούμενοι τὸν κύριον, ἀναμείνατε τὸ ἔλεος αὐτοῦ,

καὶ μὴ ἐκκλινητε, ἵνα μὴ πέσητε.

οἱ φοβούμενοι Κύριον, πιστεύσατε αὐτῷ,

καὶ οὐ μὴ πταίσῃ ὁ μισθὸς ὑμῶν.

οἱ φοβούμενοι Κύριον, ἐλπίσατε εἰς ἀγαθὰ

καὶ εἰς εὐφροσύυην αἰῶνος καὶ ἐλέους.

ἐμβλέψατε εἰς ἀρχαίας γενεὰς καὶ ἴδετε·

τίς ἐνεπίστευσεν Κυρίῳ καὶ κατῃσχύνθη;

(12)ἢ τίς ἐνέμεινεν τῷ φόβῳ αὐτοῦ καὶ ἐγκατελείφθης

ἢ τίς ἐπεκαλέσατο αὐτόν, καὶ ὑπερεῖδεν αὐτόν;

διότι οἰκτείρμων καὶ ἐλεήμων ὁ κύριρς,

καὶ ἀφίησιν ἁμαρτίας καὶ σώζει ἐν καιρῷ θλίψεως.

οὐαὶ καρδίαις δειλαῖς καὶ χερσὶν παρειμέναις,

καὶ ἁμαρτωλῷ ἐπιβαίνοντι ἐπὶ δύο τρίβους.

οὐαὶ καρδίᾳ παρειμένῃ, ὅτι οὐ πιστεύει·

διὰ τοῦτο οὐ σκεπασθήσεται.

οὐαὶ ὑμῖν τοῖς ἀπολωλεκόσιν τὴν ὑπομονήν·

καὶ τί ποιήσετε ὅταν ἐπισκέπτηται ὁ κύριος ;

οἱ φοβούμενοι Κύριον οὐκ ἀπειθήσουσνι ῥημάτων αὐτοῦ,

καὶ οἱ ἀγαπῶντες αὐτὸν συντηρήσουσιν τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ.

οἱ φοβούμενοι Κύριον ζητήσουσιν εὐδοκίαν αὐτοῦ,

καὶ οἱ ἀγαπῶντες αὐτὸν ἐμπλησθήσονται τοῦ νόμου.

οἱ φοβούμενοι Κύριον ἑτοιμάσουσιν καρδίας αὐτῶν,

καὶ ἐνώπιον αὐτοῦ ταπεινώσουσιν τὰς ψυχὰς αὐτῶν.

ἐμπεσούμεθα εἰς χεῖρας Κυρίου καὶ οὐκ εἰς χεῖρας ἀνθρώπων·

(23)ὡς γὰρ ἡ μεγαλωσύνη αὐτοῦ, οὕτως καὶ τὸ ἔλεος αὐτοῦ.

Ἐμοῦ τοῦ πατρὸς ἀκούσατε, τέκνα,

καὶ οὕτως ποιήσατε, ἴνα σαωθῆτε.

ὁ γὰρ Κύριος ἐδόξασεν πατέρα ἐπὶ τέκνοις,

καὶ κρίσιν μητρὸς ἐστερέωσεν ἐφʼ υἱοῖς.

ὁ τιμῶν πατέρα ἐξιλάσεται ἁμαρτίας·

καὶ ὡς ὁ ἀποθησαυρίζων ὁ δοξάζων μητέρα αὐτοῦ.

ὁ τιμῶν πατέρα εὐφρανθήσεται ὑπὸ τέκνων,

καὶ ὡς ὁ ἀποθησαυρίζων ὁ δοξάζων μητέρα αὐτοῦ·

καὶ ἐν ἡμέρᾳ προσευχῆς αὐτοῦ εἰσακουσθήσεται.

ὁ δοξάζων πατέρα μακροημερεύσει,

καὶ ὁ εἰσακούων Κυρίου ἀναπαύσει μητέρα αὐτοῦ,

καὶ ὡς δεσπόταις δουλεύσει ἐν τοῖς γεννήσασιν αὐτόν.

ἐν ἔργῳ καὶ λόγῳ τίμα τὸν πατέρα σου,

(10)ἵνα ἐπέλθῃ σοι εὐλογία παρʼ αὐτοῦ·

εὐλογία γὰρ πατρὸς στηρίζει οἴκους τέκνων,

κατάρα δέ μητρὸς ἐκριζοῖ θεμέλια.

μὴ δοξάζου ἐν ἀτιμίᾳ πατρός σου,

οὐ γάρ ἐστίν σοι δόξα πρὸς ἀτιμίαν·

ἡ γὰρ δόξα ἀνθρώπου ἐκ τιμῆς πατρὸς αὐτοῦ,

καὶ ὄνειδος τέκνοις μήτηρ ἐν ἀδοξίᾳ.

τέκνον, ἀντιλαβοῦ ἐν γήρᾳ πατρός σου,

καὶ μὴ λυπήσῃς αὐτὸν ἐν τῇ ζωῇ αὐτοῦ·

κἂν ἀπολείπῃ σύνεσιν, συγγνώμην ἔχε,

καὶ μὴ ἀτιμάσῃς αὐτὸν ἐν πάσῃ ἰσχύι σου.

ἐλεημοσύνη γὰρ πατρὸς οὐκ ἐπιλησθήσεται,

(16) καὶ ἀντὶ ἁμαρτιῶν (17)προσανοικοδομηθήσεταί σοι·

ἐν ἡμέρᾳ θλίψεως σου ἀναμνησθήσεταί σου·

ὡς εὐδία ἐπὶ παγετῷ, οὕτως ἀναλυθήσονταί σου αἱ

ἁμαρτίαι.

ὡς βλάσφημος ὁ ἐγκαταλιπὼν πατέρα,

καὶ κεκατηραμένος ὑπὸ Κυρίου ὁ παροργίζων μητέρα

αὐτοῦ.

Τέκνον, ἐν πρᾳύτητι τὰ ἔργα σου διέξαγε,

καὶ ὑπὸ ἀνθρώπου δεκτοῦ ἀγαπηθήσῃ.

ὅσῳ μέγας εἰ, τοσούτῳ ταπεινοῦ σεαυτόν,

καὶ ἔναντι Κυρίου εὑρήσεις χάριν·

ὅτι μεγάλη ἡ δυναστεία τοῦ κυρίου

καὶ ὑπὸ τῶν ταπεινῶν δοξάζεται.

χαλεπώτερά σου μὴ ζήτει.

καὶ ἰσχυρότερά σου μὴ ἐξέταζε.

ἃ προσετάγη σοι, ταῦτα διανοοῦ·

(23)οὐ γάρ ἐστίν σοι χρεία τῶν κρυπτῶν.

ἐν τοῖς περισσοῖς τῶν ἔργων σου μὴ περιεργάζου·

(25) πλείονα γὰρ συνέσεως ἀνθρώπων ὑπεδείχθη σοι.

πολλοὺς γὰρ ἐπλάνησεν ἡ ὑπόλημψις αὐτῶν,

καὶ ὑπόνοια πονηρὰ ὠλίσθησεν διανοίας αὐτῶν.

καὶ ὁ ἀγαπῶν κίνδυνον ἐν αὐτῷ ἐμπεσεῖται·

καρδία σκληρὰ κακωθήσεται ἐπʼ ἐσχάτων,

καρδία σκληρὰ βαρυνθήσεται ἐπʼ ἐσχάτων.

καρδία σκληρὰ βαρυνθήσεται πόνοις,

καὶ ὁ ἁμαρταυλὸς προσθήσει ἁμαρτίαν ἐφʼ ἁμαρτίαις.

ἐπαγωγῇ ὑπερηφάνου οὐκ ἔστιν ἴασις,

φυτὸν γὰρ πονηρίας ἐρρίζωκεν ἐν αὐτῷ.

καρδία συνετοῦ διανοηθήσεται παραβολήν,

καὶ οὖς ἀκροατοῦ ἐπιθυμία σοφοῦ.

πῦρ φλογιζόμενον ἀποσβέσει ὕδωρ,

καὶ ἐλεημοσύνη ἐξιλάσεται ἁμαρτίας.

ὁ ἀνταποδιδοὺς χάριτας μέμνηται εἰς τὰ μετὰ ταῦτα,

καὶ ἐν καιρῷ πτώσεαως εὑρήσει στήριγμα.

Τέκνον, τὴν ζωὴν τοῦ πτωχοῦ μὴ ἀποστερήσῃς,

καὶ μὴ παρελκύσῃς ὀφθαλμοὺς ἐπιδεεῖς.

ψυχὴν πεινῶσαν μὴ λυπήσῃς,

καὶ μὴ παροργίσῃς ἄνδρα ἐν ἀπορίᾳ αὐτοῦ.

καρδίαν παροργισμένην μὴ προσταράξῃς,

καὶ μὴ παρελκύσῃς δόσιν προσδεομένου.

ἱκέτην θλιβόμενον μὴ ἀπαναίνου,

καὶ μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσαωπόν σου ἀπὸ πτωχοῦ.

ἀπὸ δεομένου μὴ ἀποστρέψῃς ὀφθαλμόν,

καὶ μὴ δῷς τόπον ἀνθρώπῳ καταράσασθαί σε·

καταραωμένου γάρ σε ἐν πικρίᾳ ψυχῆς αὐτοῦ,

τῆς δεήσεως αὐτοῦ ἐπακούσεται ὁ ποιήσας αὐτόν.

προσφιλῆ συναγωγῇ σεαυτὸν ποίει,

καὶ μεγιστᾶνι ταπείνου τὴν κεφαλήν σου.

κλῖνον πτωχῷ τὸ οὖς σου,

καὶ ἀποκρίθητι αὐτῷ εἰρηνικὰ ἐν πρᾳύτητι.

ἐξελοῦ ἀδικούμενον ἐκ χειρὸς ἀδικοῦντος,

καὶ μὴ ὀλιγοψυχήσῃς ἐν τῷ κρίνειν σε.

γίνου ὀρφανοῖς ὡς πατήρ,

καὶ ἀντὶ ἀνδρὸς τῇ μητρὶ αὐτῶν·

(11)καὶ ἔσῃ ὡς υἱὸς Ὑψίστου,

καὶ ἀγαπήσει σε μᾶλλον ἢ μήτηρ σου.

Ἡ σοφία υἱοὺς ἑαυτῇ ἀνύψωσεν,

καὶ ἐπιλαμβάνεται τῶν ζητούντων αὐτήν.

ὁ ἀγαπῶν αὐτὴν ἀγαπᾷ ζωήν,

καὶ οἱ ὀρθρίζοντες πρὸς αὐτὴν ἐμπλησθήσονται

εὐφροσύνης·

ὁ κρατῶν αὐτῆς κληρονομήσει δόξαν,

καὶ οὗ εἰσπορεύεται, εὐλογήσει Κύριος·

οἱ λατρεύοντες αὐτῇ λειτουργήσουσιν ἁγίῳ,

καὶ τοὺς ἀγαπῶντας αὐτὴν ἀγαπᾷ ὁ κύριος·

ὁ ὑπακούων αὐτῆς κρινεῖ ἔθνη,

καὶ ὁ προσελθὼν αὐτῇ κατασκηνώσει πεποιθώς.

ἐὰν ἐμπιστεύσῃς, κατακληρονομήσεις αὐτήν,

καὶ ἐν κατασχέσει ἔσονται αἱ γενεαὶ αὐτοῦ·

ὅτι διεστραμμένως πορεύεται μετʼ αὐτοῦ ἐν πρώτοις,

(19)φόβον δὲ καὶ δειλίαν ἐπάξει ἐπʼ αὐτόν,

καὶ βασανίσει αὐτὸν ἐν παιδίᾳ αὐτῆς,

ἕως οὗ ἐνπιστεύσῃ τῇ ψυχῇ αὐτοῦ·

καὶ πειράσει αὐτὸν ἐν τοῖς δικαιώμασιν αὐτῆς·

καὶ πάλιν ἐπανήξει κατʼ εὐθεῖαν πρὸς αὐτὸν καὶ εὐφρανεῖ

αὐτόν,

(21)καὶ ἀποκαλύψει αὐτῷ τὰ κρυπτὰ αὐτῆς.

ἐὰν ἀποπλανηθῇ, ἐγκαταλείψει αὐτόν,

καὶ παραδώσει αὐτὸν εἰς χεῖρας πτώσεως αὐτοῦ.

Συντήρησον καιρὸν καὶ φύλαξαι ἀπὸ πονηροῦ,

(²⁴)καὶ περὶ τῆς ψυχῆς σου μὴ αἰσχυνθῇς·

ἔστιν γὰρ αἰσχύνη ἐπάγουσα ἁμαρτίαν,

καὶ ἔστιν αἰσχύνη δόξα καὶ χάρις.

μὴ λάβῃς πρόσωπον κατὰ τῆς ψυχῆς σου,

(27)καὶ μὴ ἐντραπῇς εἰς πτῶσίν σου.

μὴ κωλύσῃς λόγον ἐν καιρῷ σωτηρίας·

ἐν γὰρ λόγῳ γνωσθήσεται σοφία,

καὶ παιδεία ἐν ῥήματι γλώσσης.

μὴ ἀντίλεγε τῆ ἀληθεία,

καὶ περὶ τῆς ἀπαιδευσίας σου ἐντράπητι·

μὴ αἰσχυνθῇς ὁμολογῆσαι ἐφʼ ἁμαρτίαις σου,

(32)καὶ μὴ βιάζου ῥοῦν ποταμοῦ.

καὶ μὴ ὑποστρώσῃς σεαυτὸν ἀνθρώπῳ μωρῷ,

καὶ μὴ λάβῃς πρόσωπον δυνάστου.

ἕως τοῦ θανάτου ἀγώνισαι περὶ τῆς ἀληθείας,

καὶ Κύριος ὁ θεὸς πολεμήσει ὑπέρ σοῦ.

μὴ γίνου τραχὺς ἐν γλώσσῃ σου,

καὶ νωθρὸς καὶ παρειμένος ἐν τοῖς ἔργοις σου.

μὴ ἴσθι ὡς λέων ἐν τῷ οἴκῳ σου,

καὶ φαντασιοκοπῶυ ἐν τοῖς οἰκέταις σου.

μὴ ἔστω ἡ χείρ σου ἐκτεταμένη εἰς τὸ λαβεῖν,

καὶ ἐν τῷ ἀποδιδόναι συνεσταλμένη.

μὴ ἔπεχε ἐπὶ τοῖς χρήμασίν σου,

καὶ μὴ εἴπῃς Αὐτάρκη μοί ἐστιν.

μὴ ἐξακολούθει τῇ ψυχῇ σου καὶ τῇ ἰσχύι σου, πορεύεσθαι

ἐν ἐπιθυμίαις καρδίας σου·

καὶ μὴ εἴπῃς Τίς με δυναστεύσει;

ὁ γὰρ κύριος ἐκδικῶν ἐκδικήσει σε.

μὴ εἴπῃς Ἥμαρτον, καὶ τί μοι ἐγένετο ;

ὁ γὰρ κύριός ἐστιν μακρόθυμος.

περὶ ἐξιλασμοῦ μὴ ἄφοβος γίνου.

προσθεῖναι ἁμαρτίαν ἐφʼ ἁμαρτίαις·

καὶ μὴ εἴπῃς Ο οἰκτειρμὸς αὐτοῦ πολύς,

τὸ πλῆθος τῶν ἁμαρτιῶν μου ἐξιλάσεται·

(7)ἔλεος γὰρ καὶ ὀργὴ παρʼ αὐτοῦ,

καὶ ἐπὶ ἁμαρτωλοὺς καταπαύσει ὁ θυμὸς αὐτοῦ·

μὴ ἀνάμενε ἐπιστρέψαι πρὸς Κύριον,

καὶ μὴ ὑπερβάλλου ἡμέραν ἐξ ἡμέρας·

(9)ἐξάπινα γὰρ ἐξελεύσεται ὀργὴ Κυρίου.

καὶ ἐν καιρῷ ἐκδικήσεως ἐξολῇ.

μὴ ἔπεχε ἐπὶ χρήμασιν ἀδίκοις·

οὐδὲν γὰρ ὠφελήσεις ἐν ἡμέρᾳ ἐπαγωγῆς

μὴ λίκμα ἐν παντὶ ἀνέμῳ,

καὶ μὴ πορεύου ἐν πάσῃ ἀτραπῷ·

οὕτως ὁ ἁμαρτωλὸς ὁ δίγλωσσος.

ἵσθι ἐστηριγμένος ἐν συνέσει σου,

καὶ εἷς ἔστω σου ὁ λόγος.

γίνου ταχὺς ἐν ἀκροάσει σου,

καὶ ἐν μακροθυμίᾳ φθέγγου ἀπόκρισιν.

εἰ ἔστιν σοι σύνεσις, ἀποκρίθητι τῷ πλησίον·

εἰ δὲ μή, ἡ χείρ σου ἔστω ἐπὶ στόματί σου.

δόξα καὶ ἀτιμία ἐν λαλιᾷ,

καὶ γλῶσσα ἀνθρώπου πτῶσις αὐτῷ.

μὴ κληθῇς ψίθυρος,

καὶ τῇ γλώσσῃ σου μὴ ἐνεδρευθῇς·

(17)ἐπὶ γὰρ τῷ κλέπτῃ ἐστὶν αἰσχύνη,

καὶ κατάγνωσις πονηρὰ ἐπὶ διγλώσσου.

ἐν μεγάλῳ καὶ ἐν μικρῷ μὴ ἀγνόει,

καὶ ἀντὶ φίλου μὴ γίνου ἐχθρός·

ὄνομα γὰρ πονηρὸν αἰσχύνη, καὶ ὄνειδος κληρονομήσει·

οὕτως ὁ ἁμαρτωλὸς ὁ δίγλωσσος.

μὴ ἐπάρῃς σεαυτὸν ἐν βουλῇ ψυχῆς σου,

ἵνα μὴ διαρπαγῇ ὡς ταῦρος ἡ ψυχή σου·

τὰ φύλλα σου καταφάγεσαι

καὶ τοὺς καρποὺς σου ἀπολέσεις,

καὶ ἀφήσεις σεαυτὸν ὡς ξύλον ξηρόν.

Ψυχὴ πονηρὰ ἀπολεῖ τὸν κτησάμενον αὐτήν,

καὶ ἐπίχαρμα ἐχθρῶν ποιήσει αὐτόν.

λάρυγξ γλυκὺς πληθυνεῖ φίλους αὐτοῦ,

καὶ γλῶσσα εὔλαλος πληθυνεῖ εὐπροσήγορα.

οἱ εἰρηνεύοντές σοι ἔστωσαν πολλοί,

οἱ δὲ σύμβουλοί σου εἰς ἀπὸ χιλίων.

εἰ κτᾶσαι φίλον, ἐν πειρασμῷ κτῆσαι αὐτόν,

καὶ μὴ ταχὺ ἐμπιστεύσῃς αὐτῷ.

ἔστιν γὰρ φίλος ἐν καιρῷ αὐτοῦ,

καὶ οὐ μὴ παραμείνῃ ἐν ἡμέρᾳ θλίψεως σου·

καὶ ἔστιν φίλος μετατιθέμενος εἰς ἔχθραν,

καὶ μάχην ὀνειδισμοῦ σου ἀποκαλύψει·

καὶ ἔστιν φίλος κοινωνὸς τραπεζῶν,

καὶ οὐ μὴ παραμείνῃ ἐν ἡμέρᾳ θλίψεώς σου·

καὶ ἐν τοῖς ἀγαθοῖς σου ἔσται ὡς σύ,

καὶ ἐπὶ τοὺς οἰκέτας σου παρρησιάσεται·

ἐὰν ταπεινωθῇς, ἔσται κατὰ σοῦ,

καὶ ἀπὸ τοῦ προσώπου σου κρυβήσεται.

ἀπὸ τῶν ἐχθρῶν σου διαχωρίσθητι,

καὶ ἀπὸ τῶν φίλων σου πρόσεχε.

φίλος πιστὸς σκέπη κραταιά·

ὁ δὲ εὑρὼν αὐτόν, εὗρεν θησαυρόν.

φίλου πιστοῦ οὐκ ἔστιν ἀντάλλαγμα,

καὶ οὐκ ἔστιν σταθμὸς τῆς καλλονῆς αὐτοῦ.

φίλος πιστὸς φάρμακον ζωῆς,

καὶ οἱ φοβούμενοι Κύριον εὑρήσουσιν αὐτόν.

ὁ φοβούμενος Κύριον εὐθυνεῖ φιλίαν αὐτοῦ,

ὅτι κατʼ αὐτὸν οὕτως καὶ ὁ πλησίον αὐτοῦ.

Τέκνον, ἐκ νεότητός σου ἐπίλεξαι παιδίαν,

καὶ ἕως πο λιῶν εὑρ ήσεις σος φίαν·

ὡς ὁ ἀροτριῶν καὶ ὁ σπείρφφν πρόσελθε αὐτῇ,

καὶ ἀνάμενε τοὺς ἀγαθοὺς καρποὺς αὐτῆς·

(20)ἐν γὰρ τῇ ἐργασίᾳ αὐτῆς ὀλίγον κοπιάσεις,

καὶ ταχὺ φάγεσαι τῶν γενημάτων αὐτῆς.

ὡς ταχεῖά ἐστιν σφόδρα τοῖς ἀπαιδεύτοις,

καὶ οὐκ ἐμμενεῖ ἐν αὐτῇ ἀκάρδιος·

ὡς λίθος δοκιμασίας ἰσχυρὸς ἔσται ἐπʼ αὐτῷ,

καὶ οὐ χρονιεῖ ἀπορῖψαι αὐτήν.

σοφία γὰρ κατὰ τὸ ὄνομα αὐτῆς ἐστιν,

καὶ οὐ πολλοῖς ἐστιν φανερά.

ἄκουσον, τέκνον, καὶ δέξαι γνώμην μου,

καὶ μὴ ἀπαναίνου τὴν συμβουλίαν μου·

καὶ εἰσένεγκον τοὺς πόδας σου εἰς τὰς πέδας αὐτῆς,

καὶ εἰς τὸν κλοιὸν αὐτῆς τὸν τράχηλόν σου·

ὑπόθες τὸν ὖμόν σου καὶ βάσταξον αὐτήν,

καὶ μὴ προσοχθίσῃς τοῖς δεσμοῖς αὐτῆς·

ἐν πάσῃ ψυχῇ σου πρόσελθε αὐτῇ,

καὶ ἐν ὅλῃ δυνάμει σου συντήρησον τὰς ὁδοὺς αὐτῆς.

ἐξίχνευσον καὶ ζήτησον, καὶ γνωσθήσεταί σοι,

καὶ ἐγκρατὴς γενόμενος μὴ ἀρῇς αὐτήν·

ἐπ᾿ ἐσχάτων γὰρ εὑρήκεις τὴν ἀνάπαυσιν αὐτῆς,

καὶ στραφήσεταί σοι εἰς εὐφροσύνην·

καὶ ἔσονταί σοι αἱ πέδαι εἰς σκέπην ἰσχύος,

καὶ οἱ κλάδοι αὐτῆς εἰς στολὴν δόξης.

κόσμος γὰρ χρύσεός ἐστιν ἐπʼ αὐτῆς,

καὶ οἱ δεσμοὶ αὐτῆς κλῶσμα ὑακίνθινον·

στολὴν δόξης ἐνδύσῃ αὐτήν,

καὶ στέφανον ἀγαλλιάματος περιθήσεις σεαυτῷ.

ἐὸν θέλῃς, τέκνον, παιδευθήσῃ,

καὶ ἐὰν δῷς τὴν ψυχὴν σου, πανοῦργος ἔσῃ·

ἐὰν ἀγαπήσῃς ἀκούειν, ἐκδέξῃ,

καὶ ἐὰν κλίνῃς τὸ οὖς σου, σοφὸς ἔσῃ.

ἐν πλήθει πρεσβυτέρων στῆθι

καὶ τίς σοφός; αὐτῷ προσκολλήθητι.

πᾶσαν διήγησιν θείαν θέλε ἀκούειν,

καὶ παροιμίαι συνέσεως μὴ ἐκφευγέτωσάν σε.

ἐὰν ἴδῃς συνετόν, ὄρθριζε πρὸς αὐτόν,

καὶ βαθμοὺς θυρῶν αὐτοῦ ἐκτριβέτω ὁ πούς σου.

διανοοῦ ἐν τοῖς προστάγμασιν Κυρίου,

καὶ ἐν ταῖς ἐντολαῖς αὐτοῦ μελέτα διὰ παντός·

αὐτὸς στηριεῖ τὴν καρδίαν σου,

καὶ ἡ ἐπιθυμία τῆς σοφίας σου δοθήσεταί σοι.

Μὴ ποίει κακά, καὶ οὐ μή σε καταλάβῃ κακόν·

ἀπόστηθι ἀπὸ ἀδίκου, καὶ ἐκκλινεῖ ἀπὸ σοῦ.

υἱέ, μὴ σπεῖρε ἐπʼ αὔλακας ἀδικίας,

καὶ οὐ μὴ θερίσῃς αὐτὰς ἑπταπλασίως.

μὴ ζήτει παρὰ Κυρίου ἡγεμονίαν,

μηδὲ παρὰ βασιλέως καθέδραν δόξης.

μὴ δικαιοῦ ἔναντι Κυρίου,

καὶ παρὰ βασιλεῖ μὴ σοφίζου.

μὴ ζήτει γενέσθαι κριτής.

μὴ οὐκ ἐξισχύσεις ἐξᾶραι ἀδικίας·

μή ποτε εὐλαβηθῇς ἀπὸ προσώπου δυνάστου,

καὶ θήσεις σκάνδαλον ἐν εὐθύτητί σου.

μὴ ἁμάρτανε εἰς πλῆθος πόλεως,

καὶ μὴ καταβάλῃς σεαυτὸν ἐν ὄχλῳ.

μὴ καταδεσμεύσῃς δὶς ἁμαρτίαν,

ἐν γὰρ τῇ μιᾷ οὐκ ἀθῷος ἔσῃ.

μὴ εἴπῃς Τῷ πλήθει τῶν δώρων μου ἐπόψεται,

καὶ ἐν τῷ προσενέγκαι με θεῷ ὑψίστῳ προσδέξεται.

μὴ ὀλιγοψυχήσῃς ἐν τῇ προσευχῇ σου,

καὶ ἐλεημοσύνην ποιῆσαι μὴ παρίδῃς.

μὴ καταγέλα ἄνθρωπον ὄντα ἐν πικρίᾳ ψυχῆς αὐτοῦ·

ἔστιν γὰρ ὁ ταπεινῶν καὶ ἀνυψῶν.

μὴ ἀροτρία ψεῦδος ἐπ᾿ ἀδελφῷ σου.

μηδέ φίλῳ τὸ ὅμοιον ποίει.

μὴ θέλε ψεύδεσθαι πᾶν ψεῦδος·

ὁ γὰρ ἐνδελεχισμὸς αὐτοῦ οὐκ εἰς ἀγαθόν.

μὴ ἀδολέσχει ἐν πλήθει πρεσβυτέρων,¶

καὶ μὴ δευτερώσῃς λόγον ἐν προσευχῇ σου.

μὴ μισήσῃς ἐπίπονον ἐργασίαν

καὶ γεωργίαν ὑπὸ Ὑψίστου ἐκτισμένην.

μὴ προσλογίζου σεαυτὸν ἐν πλήθει ἁμαρτωλῶν·

ταπείνωσον σφόδρα τὴν ψυχήν σου.

μνήσθητι ὅτι ὀργὴ οὐ χρονιεῖ,

ὅτι ἐκδίκησις ἀσεβοῦς πῦρ καὶ σκώληξ,

μὴ ἀλλάξῃς φίλον ἕνεκεν ἀδιαφόρου,

μηδὲ ἀδελφὸν γνήσιον ἐν χρυσίῳ Σουφείρ.

μὴ ἀστόχει γυναικὸς σοφῆς καὶ ἀγαθῆς,

καὶ γὰρ χάρις αὐτῆς ὑπὲρ τὸ χρυσίον.

μὴ κακώσῃς οἰκέτην ἐργαζόμενον ἐν ἀληθεία,

μηδὲ μίσθιον διδόντα ψυχὴν αὐτοῦ·

οἰκέτην ἀγαθὸν ἀγαπάτω σου ἡ ψυχή·

μὴ στερήσῃς αὐτὸν ἐλευθερίας.

Κτήνη σοί ἐστιν ; ἐπισκέπτου αὐτά,

καὶ εἰ ἔστιν σοι χρήσιμα, ἐμμενέταω σοι.

τέκνα σοί ἐστιν; παίδευσον αὐτά,

καὶ κάμψον ἐκ νεότητος τὸν τράχηλον αὐτῶν.

θυγατέρες σοί εἰσιν; πρόσεχε τῷ σώματι αὐτῶν,

καὶ μὴ ἱλαρώσῃς πρὸς αὐτὰς τὸ πρόσαωπόν σου.

εκδου θυγατέρα, καὶ ἔσῃ τετελεκὼς ἔργον μέγα,

καὶ ἀνδρὶ συνετῷ δώρησαι αὐτήν.

γυνή σοί ἐστιν κατὰ ψυχήν μὴ ἐκβάλῃς αὐτήν.

ἐν ὅλῃ καρδἰᾳ (29)δόξασον τὸν πατέρα σου,

καὶ μητρὸς ὠδῖνας μὴ ἐπιλάθῃ·

μνήσθητι ὅτι δι᾿ αὐτῶν ἐγενήθης,

καὶ τί ἀνταποδώσεις αὐτοῖς καθὼς αὐτοὶ σοί;

ἐν ὅλῃ ψυχῇ σου εὐλαβοῦ τὸν κύριον.

καὶ τοὺς ἱερεῖς αὐτοῦ θαύμαζε·

ἐν ὅλῃ δυνάμει ἀγάπησον τὸν ποιήσαντά σε,

καὶ τοὺς λειτουργοὺς αὐτοῦ μὴ ἐγκαταλίπῃς.

φοβοῦ τὸν κύριον καὶ δόξασον ἱερέα,

(34)καὶ δὸς τὴν μερίδα αὐτῷ καθὼς ἐντέταλταί σοι ἀπʼ ἀρχῆς.

(35)καὶ περὶ πλημμελίας καὶ δόσιν βραχιόνων

καὶ θυσίαν ἁγιασμοῦ καὶ ἀπαρχήν.

καὶ πτωχῷ ἔκτεινον τὴν χεῖρά σου,

ἵνα τελειωθῇ ἡ εὐλογία σου.

χάρις δόματος ἔναντι παντὸς ζῶντος,

καὶ ἐπὶ νεκρῷ μὴ ἀποκωλύσῃς χάριν.

μὴ ὑστέρει ἀπὸ κλαιόντων,

καὶ μετὰ πευθούντων πένθησον.

μὴ ὄκνει ἐπισκέπτεσθαι ἄρρωστον·

ἐκ γὰρ τῶν τοιούταων ἀγαπηθήσῃ.

ἐν πᾶσι τοῖς λόγοις σου μιμνήσκου τὰ ἔσχατά σου,

καὶ εἰς τὸν αἰῶνα οὐχ ἁμαρτήσεις.

Μὴ διαμάχου μετὰ ἀνθρώπου δυνάστου,

μὴ ποτε ἐμπέσῃς εἰς τὰς χεῖρας αὐτοῦ.

μὴ ἔριζε μετὰ ἀνθρώπου πλουσίου,

μὴ ποτε ἀντιστήσῃ σου τὴν ὁλκήν·

(3)πολλοὺς γὰρ ἀπώλεσεν τὸ χρυσίον,

καὶ καρδίας βασιλέων ἐξέκλινεν.

μὴ διαμάχου μετὰ ἀνθρώπου γλωσσώδους,

καὶ μὴ ἐπιστοιβάσῃς ἐπὶ τὸ πῦρ αὐτοῦ ξύλα.

μὴ πρόσπαιζε ἀπαιδεύτῳ,

ἵνα μὴ ἀτιμάζωνται οἱ πρόγονοί σου.

μὴ ὀνείδιζε ἄνθρωπον ἀποστρέφοντα ἀπὸ ἁμαρτίας·

μνήσθητι ὅτι πάντες ἐσμὲν ἐν ἐπιτίμοις.

μὴ ἀτιμάσῃς ἄνθρωπον ἐν γήρει αὐτοῦ,

καὶ γὰρ ἐξ ἡμῶν γηράσκουσιν.

μὴ ἐπίχαιρε ἐπὶ νεκρῷ·

μνήσθητι ὅτι πάντες τελευτῶμεν.

μὴ παρίδῃς διήγημα σοφῶν,

καὶ ἐν ταῖς παροιμίαις αὐτῶν ἀναστρέφου·

(10)ὅτι παρʼ αὐτῶν μαθήσῃ παιδείαν

καὶ λειτουργῆσαι μεγιστᾶσιν.

μὴ ἀστόχει διηγήματος γερόντων,

καὶ γὰρ αὐτοὶ ἔμαθον παρὰ τῶν πατέρων αὐτῶν·

ὅτι παρʼ αὐτῶν μαθήσῃ σύνεσιν καὶ ἐν καιρῷ χρείας

δοῦναι ἀπόκρισιν.

μὴ ἔκκαιε ἄνθρακας ἁμαρτωλοῦ,

μὴ ἐμπυρισθῇς ἐν πυρὶ φλογὸς αὐτοῦ.

μὴ ἐξαναστῇς ἀπὸ προσώπου ὑβριστοῦ,

ἵνα μὴ ἐνκαθίσῃ ὡς ἔνεδρον τῷ στόματί σου.

μὴ δανίσῃς ἀνθρὠπῳ ἰσχυροτέρῳ σου,

καὶ ἐὰν δανίσῃς, ὡς ἀπολωλεκὼς γίνου.

μὴ ἐγγυήσῃ ὑπέρ δύναμίν σου,

καὶ ἐὰν ἐγγυήσῃ, ὡς ἀποτίσων φρόντιζε.

μὴ δικάζου μετὰ κριτοῦ·

κατὰ γὰρ τὴν δόξαν αὐτοῦ κρινοῦσιν αὐτῷ.

μετὰ τολμηροῦ μὴ πορεύου ἐν ὁδῷ,

ἵνα μὴ καταβαρύνηται κατὰ σοῦ·

§αὐτὸς γὰρ κατὰ τὸ θέλημα αὐτοῦ ποιήσει,

καὶ τῇ ἀφροσύνῃ αὐτοῦ συναπολῇ.

μετὰ θυμώδους μὴ ποιήσῃς μάχην,

καὶ μὴ διαπορεύου μετʼ αὐτοῦ τὴν ἔρημον·

ὅτι ὡς οὐδὲν ἐν ὀφθαλμοῖς αὐτοῦ αἷμα,

καὶ ὅπου οὐκ ἔστιν βοήθεια καταβαλεῖ σε.

μετὰ μωροῦ μὴ συμβουλεύου,

οὐ γὰρ δυνήσεται λόγον στέξαι.

ἐνώπιον ἀλλοτρίου μὴ ποιήσῃς κρυπτόν,

οὐ γὰρ γινώσκεις τί τέξεται.

παντὶ ἀνθρώπῳ μὴ ἔκφαινε σὴν καρδίαν,

καὶ μὴ ἀναφερέτω σοι χάριν.

Μὴ ζήλου γυναῖκα τοῦ κόλπου σου,

μηδὲ διδάξῃς ἐπὶ σεαυτὸν παιδείαν πονηράν

μὴ δῷς γυναικὶ τὴν ψυχήν σου,

ἐπιβῆναι αὐτὴν ἐπὶ τὴν ἰσχύν σου.

μὴ ὑπάντα γυναικὶ ἑταιριζομένῃ,

μή ποτε ἐμπέσῃς εἰς τὰς παγίδας αὐτῆς.

μετὰ ψαλλούσης μὴ ἐνδελέχιζε.

μή ποτε ἁλῷς ἐν τοῖς ἐπιχειρήμασιν αὐτῆς.

παρθένον μὴ καταμάνθανε,

μή ποτε σκανδαλισθῇς ἐν τοῖς ἐπιτιμίοις αὐτῆς.

μὴ δῷς πόρναις τὴν ψυχήν σου,

ἵνα μὴ ἀπολέσῃς τὴν κληρονομίαν σου.

μὴ περιβλέπου ἐν ῥύμαις πόλεως,

καὶ ἐν ταῖς ἐρήμοις αὐτῆς μὴ πλανῶ.

ἀπόστρεψον ὀφθαλμὸν ἀπὸ γυναικὸς εὐμόρφου.

καὶ μὴ καταμάνθανε κάλλος ἀλλότριον·

(9)ἐν κάλλει γυναικὸς πολλοὶ ἐπλανήθησαν,

καὶ ἐκ τούτου φιλία ὡς πῦρ ἀνακαίεται.

μετὰ ὑπάνδρου γυναικὸς μὴ κάθου τὸ σύνολον,

(13)καὶ μὴ συμβολοκοπήσῃς μετʼ αὐτῆς ἐν οἴνῳ·

μή ποτε ἐκκλίνῃ ἡ ψυχὴ σου ἐπʼ αὐτήν,

καὶ τῷ πνεύματί σου ὀλισθήσῃς εἰς ἀπώλειαν.

Μὴ ἐγκαταλίπῃς φίλον ἀρχαῖον,

ὁ γὰρ πρόσφατος οὐκ ἔστιν ἔφισος αὐτῷ·

(15)οἶνος νέος φίλος νέος·

ἐὰν παλαιωθῇ, μετʼ εὐφροσύνης πίεσαι αὐτόν.

μὴ ζηλώσῃς δόξαν ἁμαρτωλοῦ·

οὐ γὰρ οἶδας τί ἔσται ἡ καταστροφὴ αὐτοῦ.

μὴ εὐδοκήσῃς ἐν εὐδοκίᾳ ἀσεβῶν,

μνήσθητι ὅτι ἕως ᾅδου οὐ μὴ δικαιωθῶσιν.

μακρὰν ἄπεχε ἀπὸ ἀνθρώπου ὃς ἔχει ἐξουσίαν τοῦ φονεῦσαι,

καὶ οὐ μὴ ὑποπτεύσῃς φόβον θανάτου·

(19)κἂν προσέλθῃς, μὴ πλημμελήσῃς.

ἵνα μὴ ἀφέληται τὴν ζωήν σου·

(20)ἐπίγνωθι ὅτι ἐν μέσῳ παγίδων διαβαίνεις,

καὶ ἐπὶ ἐπάλξεων πόλεων περιπατεῖς.

κατὰ τὴν ἰσχύν σου στόχασαι τοὺς πλησίον,

καὶ μετὰ σοφῶν συμβουλεύου·

καὶ μετὰ συνετῶν ἔστω ὁ διαλογισμός σου,

καὶ πᾶσα διήγησίς σου ἐν νόμῳ Ὑψίστου.

ἄυδρες δίκαιοι ἔσταοσαν σύνδειπνοί σου,

καὶ ἐν φόβῳ Κυρίου ἔστω τὸ καύχημά σου.

ἐν χειρὶ τεχνικῶν ἔργον ἐπαινεσθήσεται,

καὶ ὁ ἡγούμενος λαοῦ σοφὸς ἐν λόγῳ αὐτοῦ.

φοβερὸς ἐν πόλει αὐτοῦ ἀνὴρ γλωσσώδης,

καὶ ὁ προπετὴς ἐν λόγῳ αὐτοῦ μισηθήσεται.

Κριτὴς σοφὸς παιδεύσει τὸν λαὸν αὐτοῦ,

καὶ ἡγεμονία συνετοῦ τεταγμένη ἔσται.

κατὰ τὸν κριτὴν τοῦ λαοῦ αὐτοῦ οὕτως καὶ οἱ λειτουργοὶ

αὐτοῦ,

καὶ κατὰ τὸν ἡγούμενον τῆς πόλεως πάντες οἱ κατοικοῦντες

αὐτὴν.

βασιλεὺς ἀπαίδευτος ἀπολεῖ τὸν λαὸν αὐτοῦ,

καὶ πόλις οἰκισθήσεται ἐν συνέσει δυναστῶν.

ἐν χειρὶ Κυρίου ἐξουσία τῆς γῆς.

καὶ τὸν χρήσιμον ἐγερεῖ εἰς καιρὸν ἐπʼ αὐτῆς.

ἐν χειρὶ Κυρίου εὐοδία ἀνδρός,

καὶ προσώπῳ γραμματέως ἐπιθήσει δόξαν αὐτοῦ.

Ἐπὶ παντὶ ἀδικήματι μὴ μηνιάσῃς τῷ πλησίον,

καὶ μὴ πρᾶσσε μηδὲν ἐν ἔργοις ὕβρεως.

μισητὴ ἔναντι Κυρίου καὶ ἀνθρώπων ὑπερηφανία,

καὶ ἐξ ἀμφοτέρων πλημμελήσει ἄδικα.

βασιλεία ἀπὸ ἔθνους εἰς ἔθνος μετάγεται

διὰ ἀδικίας καὶ ὕβρεις καὶ χρήματα.

τί ὑπερηφανεύεται γῆ καὶ σποδός;

ὅτι ἐν ζωῇ ἔρριψα τὰ ἐνδόσθια αὐτοῦ.

μακρὸν ἀρρώστημα, σκώπτει ἰατρός·

καὶ βασιλεὺς σήμερον, καὶ αὔριον τελευτήσει.

ἐν γὰρ τῷ ἀποθανεῖν ἄνθρωπον κληρονομήσει ἑρπετὰ καὶ

θηρία, σκώληκας.

ἀρχὴ ὑπερηφανίας ἀνθρώπου ἀφισταμένου ἀπὸ Κυρίου,

(15)καὶ ἀπὸ τοῦ ποιήσαντος αὐτὸν ἀπέστη ἡ καρδία αὐτοῦ.

ὅτι ἀρχὴ ὑπερηφανίας ἁμαρτία,

καὶ ὁ κρατῶν αὐτῆς ἐξομβρήσει βδέλυγμα.

(16)διὰ τοῦτο παρεδόξασεν Κύριος τὰς ἐπαγωγάς.

καὶ κατέστρεψεν εἰς τέλος αὐτοὺς·

θρόνους ἀρχόντων καθεῖλεν ὁ κύριος.

καὶ ἐκάθισεν πρᾳεῖς ἀντʼ αὐτῶν·

ῥίζας ἐθνῶν ἐξέτιλεν ὁ κύριος.

καὶ ἐφύτευσεν ταπεινοὺς ἀντʼ αὐτῶν·

χώρας ἐθνῶν κατέστρεψεν ὁ κύριος.

καὶ ἀπώλεσεν αὐτὰς ἕως θεμελίων γῆς·

ἐξήρανεν ἐξ αὐτῶν καὶ ἀπώλεσεν αὐτούς,

καὶ κατέπαυσεν ἀπὸ γῆς τὸ μνημόσυνον αὐτῶν.

οὐκ ἔκτισται ἀνθρώποις ὑπερηφανία,

οὐδὲ ὀργὴ θυμοῦ γεννήμασιν γυναικῶν.

σπέρμα ἔντιμον ποῖον; σπέρμα ἀνθρώπου·

σπέρμα ἔντιμον ποῖον; οἱ φοβούμενοι τὸν κύριον.

σπέρμα ἄτιμον ποῖον; σπέρμα ἀνθρώπου·

σπέρμα ἄτιμον ποῖον; οἱ παραβαίνοντες ἐντολάς.

ἐν μέσῳ ἀδελφῶν ὁ ἡγούμενος αὐτῶν ἔντιμος.

καὶ οἱ φοβούμενοι Κύριον ἐν ὀφθαλμοῖς αὐτοῦ.

γτλούσιος καὶ ἔνδοξος καὶ πτωχός,

τὸ καύχημα αὐτῶν φόβος Κυρίου.

οὐ δίκαιον ἀτιμάσαι πτωχὸν συνετόν,

καὶ οὐ καθῆκεν δοξάσαι ἄνδρα ἁμαρτωλόν.

μεγιστὰν καὶ κριτὴς καὶ δυνάστης δοξασθήσεται,

καὶ οὐκ ἔστιν αὐτῶν τις μείζων τοῦ φοβουμένου τὸν

κύριον.

οἰκέτῃ σοφῷ ἐλεύθεροι λειτουργήσουσιν,

καὶ ἀνὴρ ἐπιστήμων οὐ γογγύσει.

Μὴ σοφίζου ποιῆσαι τὸ ἔργον σου,

καὶ μὴ δοξάζου ἐν καιρῷ στενοχωρίας σου.

κρείσσων ἐργαζόμενος ἐν πᾶσιν ἢ περιπατῶν,

ἢ δοξαζόμενος καὶ ἀπορῶν ἄρτων.

τέκνον, ἐν πρᾳύτητι δόξασον τὴν ψυχήν σου,

καὶ δὸς αὐτῇ τιμὴν κατὰ τὴν ἀξίαν αὐτῆς.

τὸν ἁμαρτάνοντα εἰς τὴν…

καὶ…

π…