Hecala

2. Schol. Callim. Hymn. Apoll. 106 ἐγκαλεῖ διὰ τούτων τοὺς σκώπτοντας αὐτὸν μὴ δύνασθαι ποιῆσαι μέγα ποίημα, ὅθεν ἠναγκάσθη ποιῆσαι τὴν Ἑκάλην.

3. E.M. s.v. Ἐκάλη· ἡ ἡρωίς, εἰς ἣν καὶ ποίημα ἔγραψε Καλλίμαχος· ἡ πρὸς ἑαυτὴν πάντας καλοῦσα. ταύτην Ἑκάλην (leg. Ἑκαλίνην) ἔλεγον οἱ παλαιοὶ ὑποκοριζόμενοι. ἔθυον δὲ αὐτῇ διὰ τὸ ξενίσαι Θησέα. Cf. Suid. s.v. Ἑκάλη.

4. Petronius 135: Qualis in Actaea quondam fuit hospita terra Digna sacris Hecale, quam Musa loquentibus annis Battiadae veteris mirando tradidit aevo.

5. Epigr. Anonym. Bern. 5 f.: μέλπω δὲ γραὸς τῆς πολυξένου τρόπους καὶ τὴν τελευτὴν Θησέως τε τὴν ἄγραν.

[δεί]ελος ἀλλ’ ἢ νύξ ἢ ἔνδιος ἢ ἔσετ’ ἠώς, εὖτε κόραξ, [ὃ]ς νῦν γε καὶ ἂν κύκνοισιν ἐρίζοι καὶ γάλακι χροιὴν καὶ κύματος ἄκρῳ ἀώτῳ, κυάνεον φὴ πίσσαν ἐπὶ πτερὸν οὐλοὸν ἕξει, ἀγγελίης ἐπίχε [ι]ρα τά οἵ ποτε Φοῖβος ὀπάσσει, ὁππότε [κ]εν Φλεγύαο Κορωνίδος ἀμφὶ θυγατρὸς Ἴσχυι πληξίππῳ σπομένης μιερόν τ[ι] πύθηται. τὴν μὲν ἄρ’ ὣς φαμένην ὕπνος λάβε, τὴν δ’ ἀΐουσαν· καδδραθέτην δ’ οὐ πολλὸν ἐπὶ χρόν [ον], αἶψα γὰρ ἦλθεν στιβήεις ἄγχουρος· ἴτ’, οὐκέτι χεῖρες ἔπαγροι φιλητέων· ἤδη γὰρ ἑωθινὰ λύχνα φαείνει· [ἀ]είδει καί πού τις ἀνὴρ ὑδατηγὸς ἱμαῖον· ἔγρει καί τιν’ ἔχοντα παρ[ὰ] πλόον οἰκίον ἄξων τετριγὼς ὑπ’ ἄμαξαν, ἀνιάζουσι δὲ πυκνοὶ [δμ]ῶοι χαλκῆες κωφώμενοι ἐν[τὸς] ἀκουήν.

τῖον δέ ἑ πάντες ὁδῖται ἦρα φιλοξενίης· ἔχε γὰρ τέγος ἀκλήιστον.

Schol. Aristoph. Acharn. 127 Καλλίμαχος ἐν Ἑκάλῃ. Cf. Suid. s.v. Ἐκάλη, . . . ἔχε κτλ.,

αἴθ’ ὄφελες θανέειν ἢ ὕστατον ὀρχήσασθαι.

Suid. s. v. (Gaisf. i. 1096) αἴθ’ κτλ.· ἐπειδὴ τὴν γλαῦκα ὅταν λάβωσι τὰ παιδία περιάγουσιν, ἡ δὲ μὴ βλέπουσα δι’ ἡμέρας ὥσπερ ὀρχεῖται· ἢ ὅταν πληγῇ, τελευτῶσα στρέφεται ὥσπερ ὀρχουμένη. Καλλίμαχος ἐν Ἑκάλῃ λέγει περὶ αὐτῆς.

ἁρμοῖ που κἀκείνῳ ἐπέτρεχεν ἁβρὸς ἴουλος.

Suid. s.v. ἁρμοῖ που· . . . Καλλίμαχος ἐν Ἑκάλῃ.ἁρμοῖ κτλ. Cf. E.M. s.v. ἁρμῷ.

Νηπείης ᾗ τ’ ἄργος, ἀοίδιμος Ἀδρήστεια.

Schol. Apoll. Rh. i. 1116.

βουσσόον, ὅν τε μύωπα βοῶν καλέουσιν ἀμορβοί.

Suid. s.v. μύωψ, . . . λέγεται παρὰ Καλλιμάχῳ ἐν Ἑκάλῃ· βοῦς σῶος (sic) μύωψ, ὁ τὰς βοῦς σοβῶν καὶ διώκων, but the whole line is quoted more or less correctly schol. Odyss. xii. 299 and elsewhere, where it is attributed to Callimachus.

ὁππότε λύχνου δαιομένου πυρόεντες ἄδην ἐγένοντο μύκητες.

Choerobosc. in Theodos. (Bekker, Anecd. p. 1399); cf. schol. Arat. 976, schol. Aristoph. Vesp. 262.

οἵ νυ καὶ Ἀπόλλωνα παναρκέος Ἠελίοιο χωρὶ διατμήγουσι καὶ εὔποδα Δηωίνην Ἀρτέμιδος.

Schol. Pind. N. i. 3 Καλλίμαχος ἐν Αἰκάλῃ (sic)· οἵ νυ κτλ.

ναὶ μὰ τὸ ῥικνὸν σῦφαρ ἐμόν, ναὶ τοῦτο τὸ δένδρεον αὖον ἐόν περ.

Suid. s.v. σῦφαρ. So s.v. ναὶ μὰ τό. Schol. Apoll. Rh. i. 669.

γεργέριμον πίτυρίν τε καὶ ἣν ἀπεθήκατο λευκὴν εἰν ἁλὶ νήχεσθαι φθινοπωρίδα.

Athenaeus ii. 56 Καλλίμαχος δ’ ἐν τῇ Ἑκάλῃ γένη ἐλαῶν καταλέγει· γεργέριμον πίτυρίν τε. Suid. s.v. γεργέριμον, τὴν ἐν τῷ δένδρῳ πεπανθεῖσαν ἐλαίαν, πίτυρίν τε καὶ ἣν ἀπεθήκατο λευκήν, τουτέστι τὴν συνθλασθεῖσαν καὶ οὕτως ἀποτεθεῖσαν ἐλαίαν, εἰν ἁλὶ δὲ νήχεσθαι φθινοπωρίδα, τὴν κολυμβάδα λέγει. Cf. Nonnus xvii. 54 f. χύδην δ’ ἐπέβαλλε τραπέζῃ | εἰν ἁλὶ νηχομένης φθινοπωρίδος ἄνθος ἐλαίης Βρόγγος ἔχων μίμημα φιλοστόργοιο νομῆος [i.e. Molorcus who entertained Heracles].

Plin. N. H. xxii. 88 Estur et sonchos — ut quem Theseo apud Callimachum adponat Hecale — uterque, albus uterque, et niger.

Schol. Nicandr. Ther. 909 κρῆθμον· ἤτοι λάχανόν ἐστι. καὶ γὰρ μέμνηται αὐτοῦ καὶ Καλλίμαχος ἐν τῇ Ἑκάλῃ.

Plin. N. H. xxvi. 82 eadem vis crethmo ab Hippocrate admodum laudato. est autem inter eas quae eduntur silvestrium herbarum. hanc certe apud Callimachum adponit rustica illa Hecale.

δινομένην ὑπὸ βουσὶν ἐμὴν ἐφύλασσον ἅλωα.

Suid. s.v. δεινουμένην. E.M. s.v. ἅλως. Cf. Cramer, Anecd. Ox. ii. p. 376, Bekker, Anecd. p. 1440, etc.

ἡνίκα μὲν γὰρ ταὐτὰ φαείνεται ἀνθρώποισιν, αὐτοὶ μὲν φιλέουσ’, αὐτοὶ δέ τε πεφρίκασιν· ἑσπέριον φιλέουσιν, ἀτὰρ στυγέουσιν ἑῷον.

Olympiodorus in Meteor. Aristot. p. 12 ὅτι γὰρ ὁ αὐτός ἐστι καὶ ἑῷος καὶ ἑσπέριος, δηλοῖ καὶ Καλλίμαχος λέγων ἐν Αἰκάλῃ [sic]· ἡνίκα μὲν γὰρ φαίνεται τοῖς ἀνθρώποις ταὐτά [corr. Hecker] . . ἀποστυγέουσιν ἑῷον. Eustath. Il. 1271. 35 ὡς καὶ Καλλιμάχῳ δοκεῖ ἔνθα φησὶν ὡς ἑσπέριον φιλέουσιν, ἀτὰρ στυγέουσιν ἑῷον. So the last line is given Tzetz. Chil. viii. 837, Ep. xliii.

ἡ δ’ ἐκόησεν τοὔνεκεν Αἰγέος ἔσκε.

Ammonius, De simil. et diff. voc. p. 139 Valck., E.M. s.v. κοάλεμον. Cf. Hellad. Phot. Bibl. p. 531. 13, Suid. s.v. ἐκόησεν.

πολυπτῶκές τε Μέλαιναι.

Etym. Gud. 300. 11 παρὰ Καλλιμάχῳ πολυ. κτλ. Steph. Byz. Μελαινεῖς, δῆμος τῆς Ἀντιοχίδος φυλῆς. Καλλίμαχος δὲ Μελαίνας φησὶ τὸν δῆμον ἐν Ἑκάλῃ.

Steph. Byz. s.v. Τρινεμεῖς, δῆμος τῆς Κεκροπίδος φυλῆς. . . . Καλλίμαχος Ἑκάλῃ Τρινέμειαν.

Hesych. s.v. γηφάγοι· πένητες, ἄποροι, ὡς τὰς ἐκ γῆς βοτάνας σιτιζόμενοι τροφῆς ἀμοιροῦντες. Καλλίμαχος ἐν Ἑκάλῃ.

στάδιον δ’ ὑφέεστο χιτῶνα.

Schol. Apoll. Rhod. iii. 1226 τινὲς δὲ στάδιον ὡς εὐπαγῆ, ὃν καὶ Καλλίμαχος λέγει· στάδιον κτλ. Suid. s.v. στάδιον· . . . καὶ στάδιος χιτών, ὁ ποδήρης, ὁ τέλειος, παρὰ Καλλιμάχῳ ἐν Ἑκάλῃ.

ἐν μὲν γὰρ Τροιζῆνι κολουραίῃ ὑπὸ πέτρῃ θῆκε σὺν ἁρπίδεσσι.

Tzetz. Lycophr. 494, cf. id. 1322. E.M. s.v. ἁρπίς. Suid. s.v. κολουραία πέτρα.

εὖτ’ ἂν ὁ παῖς ἀπὸ μὲν γυαλὸν λίθον ἀγκάσσασθαι ἄρκιος ᾖ χείρεσσιν ἑλὼν Αἰδήψιον ἄορ.

Λιμναίῳ δὲ χοροστάδας ἦγον ἑορτάς.

Schol. Aristoph. Ran. 216. Cf. Steph. Byz. s.v. Λίμναι.

τοῦτο γὰρ αὐτὴν κωμῆται κάλεον περιηγέες.1

Suid. s.v. κωμῆται· καὶ οἱ γείτονες . . . Καλλίμαχος Ἑκάλῃ· τοῦτο κτλ.

παλαίθετα κᾶλα καθῄρει.

Etym. Paris. 2720 (Cramer, Anec. Par. iv. 53) Καλλίμαχος Ἑκάλῃ· παλαίθετα κτλ. Cf. Suid. s.v. κᾶλα παλαίθετα.

ναὶ μὰ τόν.

Suid. s.v. ναὶ μὰ τό· . . . καὶ Ἑκάλη εἶπε ναὶ μὰ τόν καὶ οὐκέτι ἐπάγει τὸν θεόν, ῥυθμίζει δὲ ὁ λόγος πρὸς εὐσέβειαν.

οὐ γάρ μοι πενίη πατρώϊος, οὐδ’ ἀπὸ πάππων εἰμὶ λιπερνῆτις· βάλε μοι, βάλε τὸ τρίτον εἴη.

E.M. s.v. λιπερνῆτις (cod. Vossianus Gaisford). Et. Flor. p. 207 Müller. Schol. Dion. Thrac. p. 946. 15 βάλε μοι . . . εἴη, Καλλίμαχος.

Schol. Eurip. Hippol. 32 πέτραν δὲ Παλλάδος φησὶ τὸ ἐν τῇ Ἀττικῇ Γλαυκώπιον, οὗ Καλλίμαχος ἐν Ἑκάλῃ μέμνηται.

Suid. s.v. Κωλιάς· ναός ἐστι τῆς Ἀφροδίτης οὕτω καλούμενος. . . . μέμνηται καὶ Καλλίμαχος ἐν Ἑκάλῃ.

Schol. Euseb. Praep. Evang. iv. 16 οὐ τὴν πρὸς ταῖς Ἀθήναις Σαλαμῖνα λέγει. αὕτη γὰρ Κούλουρις πάλαι ἐλέγετο, ὡς καὶ Καλλίμαχος ἐν Ἑκάλῃ φησίν, ἀλλὰ τὴν κατὰ Κύπρον Σαλαμῖνα λέγει.

ἴθι, πρηεῖα γυναικῶν, τὴν ὁδὸν ἣν ἀνίαι θυμαλγέες οὐ περόωσιν. πολλάκι σεῖο 〈δέ〉,1 μαῖα, φιλοξείνοιο καλιῆς μνησόμεθα· ξυνὸν γὰρ ἐπαύλιον ἔσκεν ἅπασιν.

Suid. s.v. ἐπαύλιον δὲ μονή. περὶ Ἑκάλης θανούσης· ἴθι κτλ. Cf E.M. s.v. θάνατος . . . . ἴθι . . . περόωσι, Καλλίμαχος.

τοὔνεκα καὶ νέκυες πορθμήϊον οὔ τι φέρονται μούνῃ ἔνι πτολίων, ὅ τε τέθμιον οἰσέμεν ἄλλους ἐν στομάτεσσι νεὼς Ἀχεροντείας2 ἐπίβαθρον (δανάκην).

E.M. s.v. δανάκης νομίσματός ἐστιν ὄνομα βαρβαρικόν, πλέον ὀβολοῦ, ὃ τοῖς νεκροῖς ἐν τοῖς στόμασιν ἐτίθεσαν· Καλλίμαχος· τοὔνεκα κτλ. Cf. Suid. s.v. πορθμήϊον, ὁ μισθὸς τοῦ ναύτου. Καλλίμαχος· τοὔνεκα . . . φέρονται. ἐν Αἰγιαλῷ γὰρ καταβάσιόν ἐστιν Ἅιδου, εἰς ὃ ἀπελθοῦσα ἡ Δημήτηρ ἔμαθε παρὰ τῶν περιοἰκων περὶ τῆς κόρης. καὶ ἐδωρήσατο αὐτοῖς, ὡς λέγει, ἄφεσιν τοῦ πορθμηΐου. Cf. Suid. s.vv. Ἀχερουσία and δανάκη, Pollux ix. 6.

ἀλλὰ θεῆς, ἥτις με διάκτορον ἔλλαχε Παλλάς.

E.M. s.v. διάκτορος· . . . τοῦ γὰρ Ἑρμοῦ ἐπίθετον· παρὰ δὲ τοῖς ἄλλοις ποιηταῖς ἁπλῶς ἐπὶ τοῦ διακόνου τίθεται. Καλλίμαχος ἐπὶ γλαυκὸς τὸ ἐπίθετον· ἀλλὰ θεῆς κτλ.

ὁ μὲν εἷλκεν, ὁ δ’ εἵπετο νωθρὸς ὁδίτης.

Schol. Apoll. Rhod. i. 1162 καὶ Καλλίμαχος ἐπὶ τοῦ ταύρου ἡττηθέντος φησίν· ὁ μὲν κτλ.

πέδιλα, τὰ μὴ πύσε νήχυτος εὐρώς.

Suid. s.v. εὐρώς· ὑγρότης σεσηπυῖα. Καλλίμαχος πέδιλα κτλ. Cf. id. s.v. νήχυτος ἔρως [sic].

ἐκ δ’ ἄρτους σιπύηθεν ἅλις κατέθηκεν ἑλοῦσα.

Zonaras, p. 1645 σιπύη· τὸ κανίσκιον ἢ ἡ ἀρτοθήκη. Καλλίμαχος· ἐκ δ’ ἄρτους κτλ. Cf. Apoll. Dysc. De adverb. p. 605. 6.