Fragmenta

δι' οὓς φυλάττεσθαι τὰ τοιαῦτ' ὀρθῶς ἔχει.

πολλὰ δύσκολα

εὕροις ἂν ἐν τοῖς πᾶσιν· ἀλλ' εἰ πλείονα

τὰ συμφέροντ' ἔνεστι, τοῦτο δεῖ σκοπεῖν.

πλοῦτος δὲ πολλῶν ἐπικάλυμμ' ἐστὶν κακῶν.

οὐκ ἔστιν ἑκτεὺς τοῦτο, μὰ τὸν Ἀσκληπιόν.

πεντεκτένους μὲν καὶ περίνησα πορφυρᾶ

{ΓΕΩΡΓΟΣ}

εὐκαταφρόνητόν ἐστι, Γοργία, πένης,

κἂν πάνυ λέγῃ δίκαια· τούτου γὰρ λέγειν

ἕνεκα μόνου νομίζεθ' οὗτος, τοῦ λαβεῖν.

καὶ συκοφάντης εὐθὺς ὁ τὸ τριβώνιον

ἔχων καλεῖται, κἂν ἀδικούμενος τύχῃ.

ὁ δ' ἠδικηκὼς ὅστις ἔσθ' οὗτός ποτε

τὴν ὑμετέραν πενίαν, κακοδαίμων ἔσθ', ὅτι

τοῦτ' ἠδίκηκεν, οὗ τυχὸν μεταλήψεται.

εἰ καὶ σφόδρ' εὐπορεῖ γάρ, ἀβεβαίως τρυφᾷ·

τὸ τῆς τύχης γὰρ ῥεῦμα μεταπίπτει ταχύ.

οὗτος κράτιστός ἐστ' ἀνήρ, ὦ Γοργία,

ὅστις ἀδικεῖσθαι πλεῖστ' ἐπίστατ' ἐγκρατῶς·

τὸ δ' ὀξύθυμον τοῦτο καὶ λίαν πικρὸν

δεῖγμ' ἐστὶν εὐθὺς πᾶσι μικροψυχίας.

ἀγρὸν εὐσεβέστερον γεωργεῖν οὐδένα

οἶμαι· φέρει γὰρ ὅσα θεοῖς ἄνθη καλά,

κιττόν, δάφνην· κριθὰς δ' ἐὰν σπείρω, πάνυ

δίκαιος ὢν ἀπέδωχ' ὅσας ἂν καταβάλω.

εἰμὶ μὲν ἄγροικος, καὐτὸς οὐκ ἄλλως ἐρῶ,

καὶ τῶν κατ' ἄστυ πραγμάτων οὐ παντελῶς

ἔμπειρος, ὁ δὲ χρόνος τί μ' εἰδέναι ποιεῖ

πλέον.

βουβὼν ἐπήρθη τῷ γέροντι, θέρμα τε

ἐπέλαβεν αὐτόν.

ἦν δ' οὐ πονηρὸς οὐδ' ἐδόκουν.

ἐμβεβρόντησαι; γελοῖον, ὃς κόρης ἐλευθέρας

εἰς ἔρωθ' ἥκων σιωπᾷς καὶ μάτην ποθουμένους

περιορᾷς γάμους σεαυτῷ.

{ΔΑΚΤΥΛΙΟΣ}

τίς γὰρ οὑτοσὶ κακοδαίμων ἔφυ,

ὃς οὐκ ἂν ἐκδοίη θυγατέρας ἄσμενος,

καὶ ταῦτα πεντήκοντα παιδίσκας ἔχων.

οἰκόσιτον νυμφίον

οὐδὲν δεόμενον προικὸς ἐξευρήκαμεν.

ἀνεμιαῖον ἐγένετο

αὐτολήκυθοι

{ΔΑΡΔΑΝΟΣ}

καὶ λαιμὰ βακχεύει λαβὼν τὰ χρήματα.

Δρία παῖ, δειπνοποιεῖσθαι τί δεῖ;

{ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΩΝ}

ἀγαθόν τί μοι γένοιτο, πολύτιμοι θεοί·

ὑποδούμενος τὸν ἱμάντα γὰρ τῆς δεξιᾶς

ἐμβάδος ἀπέρρηξ'. {Β.} εἰκότως, ὦ φλήναφε·

σαπρὸς γὰρ ἦν, σὺ δὲ μικρολόγος ἄρ' οὐ θέλων

καινὰς πρίασθαι.

οὐ δεῖ γὰρ ἀδικεῖν οἰκέτας, ἄλλως τε καὶ

ὅταν μετ' εὐνοίας τι μὴ πονηρίᾳ

πταίσωσιν· αἰσχρόν ἐστι τοῦτο γὰρ πάνυ.

καὶ τυφλῷ δῆλον

ὀλόλους

{ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ}

τί τοῦτο, παῖ; διακονικῶς γὰρ νὴ Δία

προελήλυθας. {Β.} ναί· πλάττομεν γὰρ πλάσματα,

τὴν νύκτα τ' ἠγρυπνήκαμεν· καὶ νῦν ἔτι

ἀποίητα πάμπολλ' ἐστὶν ἡμῖν.

μακάριος ὅστις οὐσίαν καὶ νοῦν ἔχει·

χρῆται γὰρ οὗτος εἰς ἃ δεῖ ταύτῃ καλῶς.

βίος

ληνόν

{ΔΙΔΥΜΑΙ}

συμπεριπατήσεις γὰρ τρίβων' ἔχους' ἐμοί,

ὥσπερ Κράτητι τῷ κυνικῷ ποθ' ἡ γυνή.. . . . . . . . . . . . . . .

καὶ θυγατέρ' ἐξέδωκ' ἐκεῖνος, ὡς ἔφη

αὐτός, ἐπὶ πείρᾳ δοὺς τριάκονθ' ἡμέρας.

ὄρνεις φέρων ἐλήλυθα.

ὄρνιθας ἀποστέλλει.

{ΔΙΣ ΕΞΑΠΑΤΩΝ}

βουληφόρως

τὴν ἡμετέραν, ὦ Δημέα, προκατέλαβες

ὅρασιν.

ἐμοὶ παράστα· τὴν θύραν κόψας ἐγὼ

καλῶ τιν' αὐτῶν.

ὃν οἱ θεοὶ φιλοῦσιν ἀποθνῄσκει νέος.

οὐ Μεγάβυζος ἦν,

ὅστις γένοιτο ζάκορος.

{ΔΥΣΚΟΛΟΣ}

τῆς Ἀττικῆς νομίζετ' εἶναι τὸν τόπον

Φυλήν, τὸ Νυμφαῖον δ' ὅθεν προέρχομαι

Φυλασίων.

περὶ χρημάτων λαλεῖς, ἀβεβαίου πράγματος·

εἰ μὲν γὰρ οἶσθα ταῦτα παραμενοῦντά σοι

εἰς πάντα τὸν χρόνον, φύλαττε μηδενὶ

ἄλλῳ μεταδιδούς, αὐτὸς ὢν δὲ κύριος·

εἰ μὴ δὲ σαυτοῦ, τῆς τύχης δὲ πάντ' ἔχεις,

τί ἂν φθονοίης, ὦ πάτερ, τούτων τινί;

αὐτὴ γὰρ ἄλλῳ τυχὸν ἀναξίῳ τινὶ

παρελομένη σου πάντα προσθήσει πάλιν.

διόπερ ἔγωγέ φημι δεῖν, ὅσον χρόνον

εἶ κύριος, χρῆσθαί σε γενναίως, πάτερ,

αὐτόν, ἐπικουρεῖν πᾶσιν, εὐπόρους ποιεῖν

οὓς ἂν δύνῃ πλείστους διὰ σαυτοῦ· τοῦτο γὰρ

ἀθάνατόν ἐστι, κἄν ποτε πταίσας τύχῃς,

ἐκεῖθεν ἔσται ταὐτὸ τοῦτό σοι πάλιν.

πολλῷ δὲ κρεῖττόν ἐστιν ἐμφανὴς φίλος

ἢ πλοῦτος ἀφανής, ὃν σὺ κατορύξας ἔχεις.

ὡς θύουσι δ' οἱ τοιχωρύχοι,

κίστας φέροντες, σταμνί', οὐχὶ τῶν θεῶν

ἕνεκ', ἀλλ' ἑαυτῶν· ὁ λιβανωτὸς εὐσεβές,

καὶ τὸ πόπανον τοῦτ' ἔλαβεν ὁ θεὸς ἐπὶ τὸ πῦρ

ἅπαν ἐπιτεθέν· οἱ δὲ τὴν ὀσφὺν ἄκραν

καὶ τὴν χολὴν ὀστᾶ τ' ἄβρωτα τοῖς θεοῖς

ἐπιθέντες αὐτοὶ τἄλλα καταπίνους' ἀεί.

οὐδὲ εἷς

μάγειρον ἀδικήσας ἀθῷος διέφυγεν·

ἱεροπρεπής πώς ἐστιν ἡμῶν ἡ τέχνη.

οὐδενὸς χρὴ πράγματος

τὸν εὖ πονοῦνθ' ὅλως ἀπογνῶναί ποτε.. . . . . . . . . . . .

ἁλωτὰ γίνετ' ἐπιμελείᾳ καὶ πόνῳ

ἅπαντα.

σιωπῇ φασι τούτῳ τῷ θεῷ

οὐ δεῖν προσιέναι.

οὐκ ἔνεστί σοι φυγεῖν

οἰκειότητα, δᾶερ.

οὐ πῦρ γὰρ αἰτῶν, οὐδὲ λοπάδ' αἰτούμενος

ὦ δυστυχής, τί οὐ καθεύδεις;

εὑρηκὼς κἀγὼ τούτου τέχνην

ἀνδριάς

{ΕΑΥΤΟΝ ΠΕΝΘΩΝ}

{ΕΑΥΤΟΝ ΤΙΜΩΡΟΥΜΕΝΟΣ}

πρὸς τῆς Ἀθηνᾶς, δαιμονᾷς, γεγονὼς ἔτη

τοσαῦθ'; ὁμοῦ γάρ ἐστιν ἑξήκοντά σοι.

λουτρόν, θεραπαίνας, ἀργυρώματα.

ἐξ ἱσταρίου δ' ἐκρέματο φιλοπόνως πάνυ.

. . . . . καὶ θεραπαινὶς ἦν μία·

αὕτη συνύφαινεν ῥυπαρῶς διακειμένη.

ἀνδρὸς χαρακτὴρ ἐκ λόγου γνωρίζεται.

πᾶς πατὴρ μωρός.

οἴκοι μένειν χρὴ καὶ μένειν ἐλεύθερον

ἢ μηκέτ' εἶναι τὸν καλῶς εὐδαίμονα.

μετ' ἄριστον γὰρ ὡς ἀμυγδαλὰς [ἐγὼ]

παρέθηκα, καὶ τῶν ῥοιδίων ἐτρώγομεν.

ταῦτά σοι καὶ Πύθια

καὶ Δήλια.

ἀλλ' ἢν χιτών σοι

{ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ}

οὐχ ὅθεν ἂν ᾤμην ἠτύχηκα· πάντα δὲ

τὰ μηδὲ προσδοκώμεν' ἔκστασιν φέρει.

τοῦ δ' ἆρα Κωρυκαῖος ἠκροάσατο.

πίε. {Β.} πιεῖν ἀναγκάσω

τὴν ἱερόσυλον πρῶτα.

ὑπὲρ ὄνου σκιᾶς

{[ΕΚΥΡΑ]}

{ΕΜΠΙΜΠΡΑΜΕΝΗ}

. . . ἐξώλης ἀπόλοιθ' ὅστις ποτὲ

ὁ πρῶτος ἦν γήμας, ἔπειθ' ὁ δεύτερος,

εἶθ' ὁ τρίτος, εἶθ' ὁ τέταρτος, εἶθ' ὁ μεταγενής.

τρία γάρ ἐστι, δέσποτα,

δι' ὧν ἅπαντα γίνετ', ἢ κατὰ τοὺς νόμους,

ἢ ταῖς ἀνάγκαις, ἢ τὸ τρίτον ἔθει τινί.

ἐφ' ᾧ φρονεῖς μέγιστον ἀπολεῖ τοῦτό σε,

τὸ δοκεῖν τιν' εἶναι· καὶ γὰρ ἄλλους μυρίους.

ὡς ἀγαθόν ἐστι πρᾶγμα τὸ γενέσθαι τινὸς

πατέρα.

καὶ νῦν ὑπὲρ τούτων συνάγουσι κατὰ μόνας.

ἐπλήρωσέν τε τὸ συναγώγιον.

{ΕΠΑΓΓΕΛΛΟΜΕΝΟΣ}

τὸ σὸν ταπεινὸν ἂν σὺ σεμνύνῃς, καλὸν

ἔξω φανεῖται, φίλ' ἄνερ· ἂν δ' αὐτὸς ποιῇς

ταπεινὸν αὐτὸ καὶ τιθῇς ἐν μηδενί,

οἰκεῖος οὗτος κατάγελως νομίζεται.

τὰ γὰρ τολμηρὰ τῶν ὄχλων ἔχει

ἐν τοῖς λογισμοῖς τὰς ἐπιδείξεις δυσκόλους,

ἐν τῷ δὲ πράττειν, ἂν λάβῃ τὸν καιρὸν εὖ,

ἀπροσδόκητον τὴν τέχνην ἐξηύρετο.

τοῖς ἀναιδέσιν βοηθεῖ γὰρ λόγοις τοῦθ' ἓν μόνον,

ἂν βραχεῖς αὐτοὺς ποιῇ τις τόν τε καιρὸν εὖ λάβῃ.

{ΕΠΙΚΛΗΡΟΣ}

ἆρ' ἐστὶ πάντων ἀγρυπνία λαλίστατον.

ἐμὲ γοῦν ἀναστήσασα δευρὶ προάγεται

λαλεῖν ἀπ' ἀρχῆς πάντα τὸν ἐμαυτοῦ βίον.

ὥσπερ τῶν χορῶν

οὐ πάντες ᾄδους', ἀλλ' ἄφωνοι δύο τινὲς

ἢ τρεῖς παρεστήκασι πάντων ἔσχατοι

εἰς τὸν ἀριθμόν, καὶ τοῦθ' ὁμοίως πως ἔχει·

χώραν κατέχουσι, ζῶσι δ' οἷς ἐστιν βίος.

ἢ δεῖ μόνον

ζῆν ἢ γενόμενον πατέρα παίδων ἀποθανεῖν·

οὕτω τὸ μετὰ ταῦτ' ἐστὶ τοῦ βίου πικρόν.

ἀλεκτρυών τις ἐκεκράγει μέγα.

. . . οὐ σοβήσετ' ἔξω, φησί, τὰς

ὄρνιθας ἀφ' ἡμῶν;

αὕτη ποτ' ἐξεσόβησε τὰς ὄρνεις μόλις.

τί δ' ἂν ἔχοι νεκρὸς

ἀγαθόν, ὅπου γ' οἱ ζῶντες ἔχομεν οὐδὲ ἕν;

ὅρα σὺ καὶ φρόντιζε κἀπόστα βραχύ.

οὔπω σοι πεπίστευμαι;

{ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΕΣ}

μὴ καταφρονήσῃς τῶν θεῶν· ἐν παντὶ δεῖ

καιρῷ τὸ δίκαιον ἐπικρατεῖν ἁπανταχοῦ,

καὶ τὸν παρατυγχάνοντα τούτου τοῦ μέρους

ἔχειν πρόνοιαν κοινόν ἐστι τῷ βίῳ.

οἴει τοσαύτην τοὺς θεοὺς ἄγειν σχολήν,

ὥστε τὸ κακὸν καὶ τἀγαθὸν καθ' ἡμέραν

νέμειν ἑκάστῳ, Σμικρίνη;

ἀργὸς δ' ὑγιαίνων τοῦ πυρέττοντος πολὺ

ἀθλιώτερος, διπλάσια γοῦν ἐσθίει μάτην.

ἐλευθέρῳ τὸ καταγελᾶσθαι μὲν πολὺ

αἴσχιστόν ἐστι, τὸ δ' ὀδυνᾶσθ' ἀνθρώπινον.

οὐκ οἰμώξεται

καταφθαρεὶς ἐν ματρυλείῳ τὸν βίον;

ἐπέπασα

ἐπὶ τὸ τάριχος ἅλας, ἐὰν οὕτω τύχῃ.

οὐδὲν πέπονθας δεινόν, ἂν μὴ προσποιῇ.

οὐχ εὕρεσις τοῦτ' ἐστίν, ἀλλ' ἀφαίρεσις.

οἱ τηλικοῦτοι καὶ τοιοῦτοι τῷ γένει

ἐπιτρεπτέον τινὶ

ἔστιν περὶ τούτων.

ἐξετύφην μὲν οὖν

κλάουσα.

ἐχῖνος

{ΕΥΝΟΥΧΟΣ}

μὴ θεομάχει, μηδὲ προσάγου τῷ πράγματι

χειμῶνας ἑτέρους, τοὺς δ' ἀναγκαίους φέρε.

οὗτός ἐστι γαλεώτης γέρων.

πάντα τὰ ζητούμενα

δεῖσθαι μερίμνης φασὶν οἱ σοφώτεροι.

συστομώτερος σκάφης

λύκου πτερά

σιτοβόλια

τρόφιμον

{ΕΦΕΣΙΟΣ}

ἐγὼ μὲν ἤδη μοι δοκῶ, νὴ τοὺς θεούς,

ἐν τοῖς κύκλοις ἐμαυτὸν ἐκδεδυκότα

ὁρᾶν κύκλῳ τρέχοντα καὶ πωλούμενον.

ἐπ' ἀρίστῳ λαβὼν

ὀψάριον. . . . . . . . . . . .

τῶν ἰχθυοπωλῶν ἀρτίως τις τεττάρων

δραχμῶν ἐπώλει κωβιούς. {Β.} πολλοῦ σφόδρα.

παρέσομαι γὰρ ἓν δύο.

ἔσχατος Μυσῶν

Τενέδιος ἄνθρωπος

{ΗΝΙΟΧΟΣ}

ἀλλὰ θεὸς οὐδεὶς εἰς τὸ προκόλπιον φέρει

ἀργύριον, ἀλλ' ἔδωκεν εὔνους γενόμενος

πόρον, εἰσβολήν τ' ἔδειξεν εὐπορίας τινός,

ἣν ἂν παρῇς σύ, μηκέτ' αἰτιῶ θεόν,

ἤδη δὲ τῇ σαυτοῦ ζυγομάχει μαλακίᾳ.

οὐδείς μ' ἀρέσκει περιπατῶν ἔξω θεὸς

μετὰ γραός, οὐδ' εἰς οἰκίαν παρεισιὼν

ἐπὶ τοῦ σανιδίου. τὸν δίκαιον δεῖ θεὸν

οἴκοι μένειν σῴζοντα τοὺς ἱδρυμένους.

ἐλεεῖν δ' ἐκεῖνος ἔμαθεν εὐτυχῶν μόνος.. . . . . . . . . . . .

ὁ χρηστός, ὡς ἔοικε, καὶ χρηστοὺς ποιεῖ.. . . . . . . . . . . .

μί' ἐστὶν ἀρετὴ τὸν ἄτοπον φεύγειν ἀεί.

τὸν δὲ παῖδ' οὐδ' εἴδομεν,

ἀλλ' ἁρπαγὴν αὐτῷ κατασκευάζομεν.

ὧν δὲ μὴ αἴτιος τρόπος,

τά γ' ἀπὸ τῆς τύχης φέρειν δεῖ γνησίως τὸν εὐγενῆ.

αὐτολήκυθοι

παρῶμμαι

χειμάζειν

{ΗΡΩΣ}

δέσποιν', Ἔρωτος οὐδὲν ἰσχύει πλέον,

οὐδ' αὐτὸς ὁ κρατῶν τῶν ἐν οὐρανῷ θεῶν

Ζεύς, ἀλλ' ἐκείνῳ πάντ' ἀναγκασθεὶς ποιεῖ.

ἐχρῆν γὰρ εἶναι τὸ καλὸν εὐγενέστατον,

τοὐλεύθερον δὲ πανταχοῦ φρονεῖν μέγα.

ὡς οἰκτρόν, ἣ [τὰ] τοιαῦτα δυστυχῶ μόνη,

ἃ μηδὲ πιθανὰς τὰς ὑπερβολὰς ἔχει.

χοῦς κεκραμένου

οἴνου· λαβὼν ἔκπιθι τοῦτον.

πεφαρμάκευσαι, γλυκύτατ', ἀναλυθεὶς μόλις.

εὖ ἴσθι, κἀγὼ τοῦτο συγχωρήσομαι.

ὦ δυστυχής, εἰ μὴ βαδιεῖ

{ΘΑΙΣ}

ἐμοὶ μὲν οὖν ἄειδε τοιαύτην, θεά,

θρασεῖαν, ὡραίαν δὲ καὶ πιθανὴν ἅμα,

ἀδικοῦσαν, ἀποκλῄουσαν, αἰτοῦσαν πυκνά,

μηδενὸς ἐρῶσαν, προσποιουμένην δ' ἀεί.

φθείρουσιν ἤθη χρήσθ' ὁμιλίαι κακαί.

κατὰ μυὸς ὄλεθρον

Ἄρης τύραννος

πτωχότερος κίγκλου

μέταυλος

{ΘΕΟΦΟΡΟΥΜΕΝΗ}

εἴ τις προσελθών μοι θεῶν λέγοι ‘Κράτων,

ἐπὰν ἀποθάνῃς, αὖθις ἐξ ἀρχῆς ἔσει·

ἔσει δ' ὅ τι ἂν βούλῃ, κύων, πρόβατον, τράγος,

ἄνθρωπος, ἵππος· δὶς βιῶναι γάρ σε δεῖ·

εἱμαρμένον τοῦτ' ἐστίν, ὅ τι βούλει δ' ἑλοῦ·’

ἅπαντα μᾶλλον, εὐθὺς εἰπεῖν ἂν δοκῶ,

ποίει με πλὴν ἄνθρωπον· ἀδίκως εὐτυχεῖ

κακῶς τε πράττει τοῦτο τὸ ζῷον μόνον.

ὁ κράτιστος ἵππος ἐπιμελεστέραν ἔχει

ἑτέρου θεραπείαν· ἀγαθὸς ἂν γένῃ κύων,

ἐντιμότερος εἶ τοῦ κακοῦ κυνὸς πολύ.

ἀλεκτρυὼν γενναῖος ἐν ἑτέρᾳ τροφῇ

ἔστιν, ὁ δ' ἀγεννὴς καὶ δέδιε τὸν κρείττονα·

ἄνθρωπος ἂν ᾖ χρηστός, εὐγενής, σφόδρα

γενναῖος, οὐδὲν ὄφελος ἐν τῷ νῦν γένει.

πράττει δ' ὁ κόλαξ ἄριστα πάντων, δεύτερα

ὁ συκοφάντης, ὁ κακοήθης τρίτα λέγει.

ὄνον γενέσθαι κρεῖττον ἢ τοὺς χείρονας

ὁρᾶν ἑαυτοῦ ζῶντας ἐπιφανέστερον.

καὶ ταχὺ

πάλιν τὸ πρῶτον περισοβεῖ ποτήριον

αὐτοῖς ἀκράτου.

ὁ πλεῖστον νοῦν ἔχων

μάντις τ' ἄριστός ἐστι σύμβουλός θ' ἅμα.

μέσως μεθύων τὴν Θηρίκλειον ἔσπασεν.

ἀπὸ μηχανῆς θεὸς ἐπεφάνης.

δεύτερος πλοῦς

{ΘΕΤΤΑΛΗ}

καὶ τὸ κεράμιον

ἀνέῳχας· ὄζεις, ἱερόσυλ', οἴνου πολύ.

μικρά γε πρόφασίς ἐστι τοῦ πρᾶξαι κακῶς.

εὐθυμία βίε τὸν δοῦλον τρέφει.

ἔλυς' ἐμαυτόν, εἶτ' ἀπέδραν μόνος.

ὁλόκληρος οὗτός σοι, ξένε.

λυχνοκαΐαν

{ΘΗΣΑΥΡΟΣ}

εἶτ' οὐ μέγιστός ἐστι τῶν θεῶν Ἔρως

καὶ τιμιώτατός γε τῶν πάντων πολύ;

οὐδεὶς γὰρ οὕτως ἐστὶ φειδωλὸς σφόδρα

ἄνθρωπος οὐδ' οὕτως ἀκριβὴς τοὺς τρόπους,

ὃς οὐχὶ τούτῳ μερίδα τῷ θεῷ νέμει

τῆς οὐσίας· ὅσοις μὲν οὖν πρᾴως ἔχει,

νέοις ἔτ' οὖσι τοῦτο προστάττει ποιεῖν·

οἱ δ' εἰς τὸ γῆρας ἀναβολὰς ποιούμενοι,

οὗτοι προσαποτίνουσι τοῦ χρόνου τόκους.

ὅταν δ' ἐρῶντος τόλμαν ἀφέλῃς οἴχεται,

εἰς τοὺς ἰαλέμους τε τοῦτον ἔγγραφε.

πολλοῖς ὑπέκκαυμ' ἔστ' ἔρωτος μουσική.

ἄσιτος ἑπτὰ μῆνας, ὕδατος στράγγ' ἔχων

κανθάρου μελάντερος

{ΘΡΑΣΥΛΕΩΝ}

κατὰ πόλλ' ἄρ' ἐστὶν οὐ καλῶς εἰρημένον

τὸ γνῶθι σαυτόν· χρησιμώτερον γὰρ ἦν

τὸ γνῶθι τοὺς ἄλλους.

ὁ δεύτερος πλοῦς ἐστι δήπου λεγόμενος,

ἂν ἀποτύχῃ τις οὐρίου, κώπαισι πλεῖν.

φιλοσοφεῖ δὲ τοῦθ' ὅπως

καταπράξεται τὸν γάμον.

ἡ δ' ἀνέῳγε τὴν θύραν.

ὡς ὀκνηρός, πάντα μέλλων, σιτόκουρος ὁμολογῶν

παρατρέφεσθαι.

{ΙΕΡΕΙΑ}

οὐδεὶς δι' ἀνθρώπου θεὸς σῴζει, γύναι,

ἑτέρου τὸν ἕτερον· εἰ γὰρ ἕλκει τὸν θεὸν

τοῖς κυμβάλοις ἄνθρωπος εἰς ὃ βούλεται,

ὁ τοῦτο ποιῶν ἐστι μείζων τοῦ θεοῦ.

ἀλλ' ἔστι τόλμης καὶ βίου ταῦτ' ὄργανα

εὑρημέν' ἀνθρώποις ἀναιδέσιν, Ῥόδη,

εἰς καταγέλωτα τῷ βίῳ πεπλασμένα.

ὄνου παρακύψεως

{ΙΜΒΡΙΟΙ}

οὐκ ἔστιν οὐδέν, πάτερ, ἐν ἀνθρώπου φύσει

μεῖζον λογισμοῦ τῷ διαθέσθαι πράγματα.

ἕκαστός ἐστι καὶ λογίσασθαι κατὰ τρόπον

ἄρχων, στρατηγός, ἡγεμὼν δήμου, πάλιν

σύμβουλος· ὁ λογισμῷ διαφέρων πάντ' ἔχει.

{ΙΠΠΟΚΟΜΟΣ}

Μόνιμός τις ἦν ἄνθρωπος, ὦ Φίλων, σοφός,

ἀδοξότερος μικρῷ δ'. {Β.} ὁ τὴν πήραν ἔχων;

{Α.} πήρας μὲν οὖν τρεῖς· ἀλλ' ἐκεῖνος ῥῆμά τι

ἐφθέγξατ' οὐδὲν ἐμφερὲς μὰ τὸν Δία

τῷ γνῶθι σαυτόν, οὐδὲ τοῖς βοωμένοις

τούτοις· ὑπὲρ δὲ ταῦθ' ὁ προσαιτῶν καὶ ῥυπῶν·

τὸ γὰρ ὑποληφθὲν τῦφον εἶναι πᾶν ἔφη.

τὰ δ' ἐκ μέσου τριπόδια καὶ τραγήματα

τηγανισμοί

{ΚΑΝΗΦΟΡΟΣ}

τὸ γὰρ προθύμως μὴ πονήσαντας τυχεῖν

εὐδαιμονίας εἴωθ' ὑπερηφανίας ποιεῖν.

ἀλογίστου τρόπου

ἀτύχημα φεύγειν ἐστὶν οὐκ αὐθαίρετον.

ἐδεῖτο χρῆσαι τὴν σεαυτῆς θυγατέρα

ἀντάλλαγον.

ὃ δ' ἀποκρινεῖται, κἂν ἐγὼ λέγοιμί σοι.

γραῦς τις κακολόγος ἐκ δυοῖν Αἰξωνέοιν

{ΚΑΡΙΝΗ}

ὦ μεγίστη τῶν θεῶν

νῦν οὖς' ἀναίδει', εἰ θεὸν καλεῖν σε δεῖ.

δεῖ δέ· τὸ κρατοῦν γὰρ νῦν νομίζεται θεός.

ἐφ' ὅσον βαδίζεις, ἐφ' ὅσον ἥξειν μοι δοκεῖς.

περὶ τὸν τράχηλον ἁλύσιόν τί σοι δότω.

{ΚΑΡΧΗΔΟΝΙΟΣ}

ἐπιθυμίσας τῷ Βορέᾳ ἴδιον

ὀψάριον οὐδὲν ἔλαβον, ἑψήσω φακῆν.

αὑτὸν γὰρ οὐδεὶς οἶδε τοῦ ποτ' ἐγένετο,

ἀλλ' ὑπονοοῦμεν πάντες ἢ πιστεύομεν.

ἔργον ἐκ πολλοῦ χρόνου

ἄνοιαν ἡμέρᾳ μεταστῆσαι μιᾷ.

χρεία διδάσκει, κἂν ἄμουσος ᾖ, σοφὸν

Καρχηδόνιον.

ᾄδοντα λιτυέρσην ἀπ' ἀρίστου τέως

τὸ καλῶς ἔχον που κρεῖττόν ἐστι καὶ νόμου.

ἀσκοπυτίνη

μέσατος

{ΚΑΤΑΨΕΥΔΟΜΕΝΟΣ}

ἱππεῖς προκαλεῖσθαι εἰς πεδίον

τὸν ἀφ' ἱερᾶς

ἐπεπτώκειμεν

Μυλασεύς

{ΚΕΚΡΥΦΑΛΟΣ}

παρὰ τοῖς γυναικονόμοις δὲ τοὺς ἐν τοῖς γάμοις

διακονοῦντας ἀπογεγράφθαι πυθόμενος

πάντας μαγείρους κατὰ νόμον καινόν τινα,

ἵνα πυνθάνωνται τοὺς κεκλημένους, ἐὰν

πλείους τις ὧν ἔξεστιν ἑστιῶν τύχῃ,

ἐλθών—

εἶτ' εὐθὺς οὕτω τὰς τραπέζας αἴρετε,

μύρα, στεφάνους ἑτοίμασον, σπονδὰς ποίει.

ἡδὺ τὸ μύρον, παιδίον. {Β.} ἡδύ· πῶς γὰρ οὔ;

νάρδινον.

ταὐτόματον ἡμῖν ἀφανὲς ὂν συλλαμβάνει.

ἀπὸ μηχανῆς θεὸς ἐπεφάνης.

δεύτερος πλοῦς

ἀβυρτάκη

{ΚΙΘΑΡΙΣΤΗΣ}

ᾤμην ἐγὼ τοὺς πλουσίους, ὦ Φανία,

οἷς μὴ τὸ δανείζεσθαι πρόσεστιν, οὐ στένειν

τὰς νύκτας οὐδὲ στρεφομένους ἄνω κάτω

οἴμοι λέγειν, ἡδὺν δὲ καὶ πρᾷόν τινα

ὕπνον καθεύδειν [ἀλλὰ τῶν πτωχῶν τινα].

νυνὶ δὲ καὶ τοὺς μακαρίους καλουμένους

ὑμᾶς ὁρῶ πονοῦντας ἡμῖν ἐμφερῆ.

ἆρ' ἐστὶ συγγενές τι λύπη καὶ βίος·

τρυφερῷ βίῳ σύνεστιν, ἐνδόξῳ βίῳ

πάρεστιν, ἀπόρῳ συγκαταγηράσκει βίῳ.

τὸ κουφότατόν σε τῶν κακῶν πάντων δάκνει,

πενία· τί γὰρ τοῦτ' ἐστίν; ἧς γένοιτ' ἂν εἷς

φίλος βοηθήσας ἰατρὸς ῥᾳδίως.

εἰ τοὺς ἀδικηθέντας, πάτερ, φευξούμεθα,

τίσιν ἂν βοηθήσαιμεν ἄλλοις ῥᾳδίως;

τὸ μηδὲν ἀδικεῖν ἐκμαθεῖν γάρ, ὦ Λάχης,

ἀστεῖον ἐπιτήδευμα κρίνω τῷ βίῳ.

φιλόμουσον εἶν' αὐτὸν πάνυ,

ἀκούσματ' εἰς τρυφήν τε παιδεύεσθ' ἀεί.

οὐκ οἰκοσίτους τοὺς ἀκροατὰς λαμβάνεις.

οὕτω τι πρᾶγμ' ἔστ' ἐπίπονον τὸ προσδοκᾶν.

ὡς ποικίλον πρᾶγμ' ἐστὶ καὶ πλάνον τύχη.

σκοῖδον Διόνυσον

{ΚΝΙΔΙΑ}

οὐδὲν γένους γένος γὰρ οἶμαι διαφέρειν,

ἀλλ' εἰ δικαίως ἐξετάσεις, καὶ γνήσιος

ὁ χρηστός ἐστιν, ὁ δὲ πονηρὸς καὶ νόθος.

ταὐτόματόν ἐστιν ὡς ἔοικέ που θεός,

σῴζει τε πολλὰ τῶν ἀοράτων πραγμάτων.

{ΚΟΛΑΞ}

σπονδή· δίδου σὺ σπλάγχν' ἀκολουθῶν· ποῖ βλέπεις;

σπονδή· φέρ' ὦ παῖ Σωσία· σπονδή· καλῶς.

ἔγχει. θεοῖς Ὀλυμπίοις εὐχώμεθα

Ὀλυμπίαισι πᾶσι πάσαις (λάμβανε

τὴν γλῶτταν ἐν τούτῳ) διδόναι σωτηρίαν,

ὑγίειαν, ἀγαθὰ πολλά, τῶν ὄντων τε νῦν

ἀγαθῶν ὄνησιν πᾶσι· ταῦτ' εὐχώμεθα.

{ΒΙΑΣ.} κοτύλας χωροῦν δέκα

ἐν Καππαδοκίᾳ κόνδυ χρυσοῦν, Στρουθία,

τρὶς ἐξέπιον μεστόν γ'. {ΣΤ.} Ἀλεξάνδρου πλέον

τοῦ βασιλέως πέπωκας. {Β.} οὐκ ἔλαττον, οὔ,

μὰ τὴν Ἀθηνᾶν. {ΣΤ.} μέγα γε.

οὐδεὶς ἐπλούτησεν ταχέως δίκαιος ὤν·

ὁ μὲν γὰρ αὑτῷ συλλέγει καὶ φείδεται,

ὁ δὲ τὸν πάλαι τηροῦντ' ἐνεδρεύσας πάντ' ἔχει.

Χρυσίδα, Κορώνην, Ἀντίκυραν, Ἰσχάδα,

καὶ Ναννάριον ἔσχηκας ὡραίαν σφόδρα.

ἀλλ' οὐδὲ γεννήτην δύναμ' εὑρεῖν οὐδένα

ὄντων τοσούτων, ἀλλ' ἀπείλημμαι μόνος.

γελῶ τὸ πρὸς τὸν Κύπριον ἐννοούμενος.

πρόσεισιν οἷον ἀψοφητὶ θρέμματος

(ἁπτόμενος).

κωβιός, ἠλακατῆνες,

κυνὸς οὐραῖον

βοῦς Κύπριος

{ΚΡΗΣ}

{ΚΥΒΕΡΝΗΤΑΙ}

τἀργύριον εἶναι μειράκιόν σοι φαίνεται

οὐ τῶν ἀναγκαίων καθ' ἡμέραν μόνον

τιμὴν παρασχεῖν δυνατόν, ἄρτων, ἀλφίτων,

ὄξους, ἐλαίου, μείζονος δ' ἄλλου τινός;

ἀθανασίας δ' οὐκ ἔστιν, οὐδ' ἂν συναγάγῃς

τὰ Ταντάλου τάλαντ' ἐκεῖνα λεγόμενα·

ἀλλ' ἀποθανεῖ καὶ ταῦτα καταλείψεις τισίν.

τί οὖν λέγω; μηδ' αὐτὸς εἰ σφόδρ' εὐπορεῖς

πίστευε τούτῳ, μήτε τῶν πτωχῶν πάλιν

ἡμῶν καταφρόνει, τοῦ δέ γ' εὐτυχεῖν ἀεὶ

πάρεχε σεαυτὸν τοῖς ὁρῶσιν ἄξιον.

οἷοι λαλοῦμεν ὄντες οἱ τρισάθλιοι

ἅπαντες οἱ φυσῶντες ἐφ' ἑαυτοῖς μέγα·

αὐτοὶ γὰρ οὐκ ἴσασιν ἀνθρώπων φύσιν.

οὗτος μακάριος ἐν ἀγορᾷ νομίζεται·

ἐπὰν δ' ἀνοίξῃ τὰς θύρας, τρισάθλιος,

γυνὴ κρατεῖ πάντων, ἐπιτάττει, μάχετ' ἀεί,

ἀπὸ πλειόνων ὀδυνᾶτ', ἐγὼ δ' ἀπ' οὐδενός.

τί λέγων ἀποτρώγειν ἀξιώσει νῦν ἐμοῦ

τὸ μισθάριον; μένω γὰρ ἐξ ἐχθιζινοῦ.

εἰς τὴν πονηρίαν ἀτυφίαν νομίσαντές ποτε ἀξιοῦσι πέρας.

ἐπελάθεθ' αὑτὸν ὅστις εἴη.

{ΚΩΝΕΙΑΖΟΜΕΝΑΙ}

ὥστε μηδεὶς πρὸς θεῶν

πράττων κακῶς λίαν ἀθυμήσῃ ποτέ·

ἴσως γὰρ ἀγαθοῦ τοῦτο πρόφασις γίνεται.

τὸ γνῶθι σαυτὸν ἔστιν, ἂν τὰ πράγματα

εἰδῇς τὰ σαυτοῦ καὶ τί σοι ποιητέον.

{ΛΕΥΚΑΔΙΑ}

ὅστις ὑπέχει χρυσίῳ

τὴν χεῖρα, κἂν μὴ φῇ, πονηρὰ βούλεται.

ἀεὶ νομίζονθ' οἱ πένητες τῶν θεῶν.

ἐπίθες τὸ πῦρ ἡ ζάκορος· οὑτωσὶ καλῶς.

οὗ δὴ λέγεται πρώτη Σαπφὼ

τὸν ὑπέρκομπον θηρῶσα Φάων'

οἰστρῶντι πόθῳ ῥῖψαι πέτρας

ἀπὸ τηλεφανοῦς ἅλμα κατ' εὐχὴν

σήν, δέσποτ' ἄναξ . . . .

εὐφημείσθω

τέμενος πέρι Λευκάδος ἀκτῆς.

πάφωνε οὐρεία χέλυς

ὀνόματα

συντρίβειν

{ΛΟΚΡΟΙ}

ὑγιέστερος κροτῶνος

{ΜΕΘΗ}

εἶτ' οὐχ ὅμοια πράττομεν καὶ θύομεν;

ὅπου γε τοῖς θεοῖς μὲν ἠγορασμένον

δραχμῶν ἄγω προβάτιον ἀγαπητὸν δέκα,

αὐλητρίδας δὲ καὶ μύρον καὶ ψαλτρίας,

Μενδαῖον, Θάσιον, ἐγχέλεις, τυρόν, μέλι,

μικροῦ τάλαντον, γίνεταί τε κατὰ λόγον

δραχμῶν μὲν ἀγαθὸν ἄξιον λαβεῖν δέκα

ἡμᾶς, ἐὰν καὶ καλλιερηθῇ τοῖς θεοῖς,

τούτων δὲ πρὸς ταῦτ' ἀνελεῖν τὴν ζημίαν,

πῶς οὐχὶ τὸ κακὸν τῶν ἱερῶν διπλάζεται;

ἐγὼ μὲν οὖν ὤν γ' ὁ θεὸς οὐκ εἴασα τὴν

ὀσφὺν ἂν ἐπὶ τὸν βωμὸν ἐπιθεῖναί ποτε,

εἰ μὴ καθήγιζέν τις ἅμα τὴν ἔγχελυν,

ἵνα Καλλιμέδων ἀπέθανεν εἷς τῶν συγγενῶν.

ἐμὲ γὰρ διέτριψεν ὁ

κομψότατος ἀνδρῶν Χαιρεφῶν, ἱερὸν γάμον

φάσκων ποιήσειν δευτέραν μετ' εἰκάδα

καθ' αὑτόν, ἵνα τῇ τετράδι δειπνῇ παρ' ἑτέροις·

τὰ τῆς θεοῦ γὰρ πανταχῶς ἔχειν καλῶς.

. . . . . . . Ἀδράστεια καὶ

θεὰ σκυθρωπὲ Νέμεσι, συγγινώσκετε.

. . . εἶτ' οὐκ εἶχεν οὐ πῦρ, οὐ λίθον,

οὐκ ἄλλο τοιοῦθ' ἕτερον.

{ΜΕΣΣΗΝΙΑ}

{ΜΗΝΑΓΥΡΤΗΣ}

οὕτω μαθεῖν δεῖ πάντα καὶ πλοῦτον φέρειν·

ἀσχημοσύνης γὰρ γίνετ' ἐνίοις αἴτιος.

προπίνων Θηρικλείαν τρικότυλον

{ΜΙΣΟΓΥΝΗΣ}

πρὸς τὸ πρᾶγμ' ἔχω

κακῶς. {Β.} ἐπαριστέρως γὰρ αὐτὸ λαμβάνεις·

τὰ δυσχερῆ γὰρ καὶ τὰ λυπήσαντά σε

ὁρᾷς ἐν αὐτῷ, τὰ δ' ἀγάθ' οὐκέτι βλέπεις.

εὕροις δ' ἂν οὐδὲν τῶν ἁπάντων, Σιμύλε,

ἀγαθὸν ὅτῳ τι μὴ πρόσεστι καὶ κακόν.

γυνὴ πολυτελής ἐστ' ὀχληρόν, οὐδ' ἐᾷ

ζῆν τὸν λαβόνθ' ὡς βούλετ'· ἀλλ' ἔνεστί τι

ἀγαθὸν ἀπ' αὐτῆς, παῖδες· ἐλθόντ' εἰς νόσον

τὸν ἔχοντα ταύτην ἐθεράπευσεν ἐπιμελῶς,

ἀτυχοῦντι συμπαρέμεινεν, ἀποθανόντα τε

ἔθαψε, περιέστειλεν οἰκείως· ὅρα

εἰς ταῦθ', ὅταν λυπῇ τι τῶν καθ' ἡμέραν.

οὕτω γὰρ οἴσεις πᾶν τὸ πρᾶγμ'· ἂν δ' ἐκλέγῃ

ἀεὶ τὸ λυποῦν, μηδὲν ἀντιπαρατιθεὶς

τῶν προσδοκωμένων, ὀδυνήσει διὰ τέλους.

ἐθύομεν δὲ πεντάκις τῆς ἡμέρας,

ἐκυμβάλιζον δ' ἑπτὰ θεράπαιναι κύκλῳ·

αἱ δ' ὠλόλυζον.

ἕλκει δὲ γραμματείδιον

ἐκεῖσε δίθυρον καὶ παράστασις, μία

δραχμή.

ὄμνυμί σοι τὸν ἥλιον,

ἦ μὴν ἀποίσειν σοι γραφὴν κακώσεως.

χαῖρ', ὦ Γλυκέριον. {ΓΛ.} καὶ σύ. {Α.} πολλοστῷ χρόνῳ

ὁρῶ σε.

ἀλλ' οὐ τὰ βίου νῷν ἴσως δεῖ φροντίσαι.

χλαμύδα, καυσίαν,

λόγχην, ἀορτήν, ἱμάτια.

ἐπιχρύσους σανδαλοθήκας

{ΜΙΣΟΥΜΕΝΟΣ}

εἰ γὰρ ἐπίδοιμι τοῦτο, καὶ ψυχὴν πάλιν

λάβοιμ' ἐγώ· νυνὶ γάρ—ἀλλὰ ποῦ θεοὺς

οὕτως δικαίους ἔστιν εὑρεῖν, ὦ Γέτα;

παρ' ἐμοὶ γάρ ἐστιν ἔνδον, ἔξεστιν δέ μοι

καὶ βούλομαι τοῦθ', ὡς ἂν ἐμμανέστατα

ἐρῶν τις, οὐ ποιῶ δέ.

Ἄπολλον, ἀνθρώπων τιν' ἀθλιώτερον

ἑόρακας; ἆρ' ἐρῶντα δυσποτμώτερον;

παιδισκάριόν με καταδεδούλωκ' εὐτελές,

ὃν οὐδεὶς τῶν πολεμίων πώποτε.

ἀπαμφιεῖ γὰρ τὸ κατάπλαστον τοῦτό σου

καὶ λανθάνειν βουλόμενον ἡ μέθη ποτέ.

ἐκ Κύπρου λαμπρῶς πάνυ

πράττων· ἐκεῖ γὰρ ὑπό τιν' ἦν τῶν βασιλέων.

ὦ δυστυχής,

τί οὐ καθεύδεις; σύ μ' ἀποκναίεις περιπατῶν.

εἴσελθε κἂν νῦν, ὦ μακάριε.

Λακωνικὴ

κλείς ἐστιν ὡς ἔοικέ μοι περιοιστέα.

ὦ πάτερ,

μισοῦσι μὲν Θράσων', ἀπεκτάγκασι δ' οὔ.

{ΘΡ.} οὐπώποτ' ἠράσθης, Γέτα;

{Γ.} οὐ γὰρ ἐνεπλήσθην.

ἀφανεῖς γεγόνασιν αἱ σπάθαι.

σπαθᾶν

{ΝΑΥΚΛΗΡΟΣ}

ἥκει λιπὼν Αἰγαῖον ἁλμυρὸν βάθος

Θεόφιλος ἡμῖν, ὦ Στράτων. ὡς εἰς καλὸν

τὸν υἱὸν εὐτυχοῦντα καὶ σεσῳσμένον

πρῶτος λέγω σοι τόν τε χρυσοῦν κάνθαρον.

{ΣΤΡ.} ποῖον; {Α.} τὸ πλοῖον· οὐδὲν οἶσθας, ἄθλιε.

{ΣΤΡ.} τὴν ναῦν σεσῷσθαί μοι λέγεις; {Α.} ἔγωγε μὴν

τὴν ναῦν ἐκείνην ἣν ἐποίησε Καλλικλῆς

ὁ Καλύμνιος, Εὐφράνωρ δ' ἐκυβέρνα Θούριος.

ὦ φιλτάτη γῆ μῆτερ, ὡς σεμνὸν σφόδρ' εἶ

τοῖς νοῦν ἔχουσι κτῆμα πολλοῦ τ' ἄξιον.

ὡς δῆτ' ἐχρῆν, εἴ τις πατρῴαν παραλαβὼν

γῆν καταφάγοι, πλεῖν τοῦτον ἤδη διὰ τέλους,

καὶ μηδ' ἐπιβαίνειν γῆς, ἵν' οὕτως ᾔσθετο,

οἷον παραλαβὼν ἀγαθὸν οὐκ ἐφείσατο.

ὅ τε Πολυνείκης πῶς ἀπώλετ' οὐχ ὁρᾷς;

ὦ Ζεῦ πολυτίμηθ', οἷόν ἐστ' ἐλπὶς κακόν.

καὶ φύσει πως εὐάγωγόν ἐστι πᾶς ἀνὴρ ἐρῶν.

{ΝΟΜΟΘΕΤΗΣ}

ἑτέρου λυχνοῦχος, ἑτέρου λήκυθος

{ΞΕΝΟΛΟΓΟΣ}

ἀνδρὸς πένητος υἱός, ἐκτεθραμμένος

οὐκ ἐξ ὑπαρχόντων, ὁρῶν ᾐσχύνετο

τὸν πατέρα μίκρ' ἔχοντα· παιδευθεὶς γὰρ εὖ

τὸν καρπὸν εὐθὺς ἀπεδίδου χάριτος καλόν.

οὕτως ἀσυλλόγιστον ἡ τύχη ποιεῖ,

τὸ συμφέρον τί ποτ' ἐστὶν ἀνθρώπου βίῳ,

οὐ χρῆται νόμοις, καθ' οὓς κρίνει τὰ πράγματα,

οὐδ' ἔστιν εἰπεῖν ζῶντα ‘ταῦτ' οὐ πείσομαι’.

{ΟΛΥΝΘΙΑ}

ὡς ἄδικον, ὅταν ἡ μὲν φύσις

ἀποδῷ τι σεμνόν, τοῦτο δ' ἡ τύχη κακοῖ.

μετ' Ἀριστοτέλους γὰρ τέτταρας τῆς ἡμέρας

ὀβολοὺς φέρων

ὡς οὐχ ὑπάρχων, ἀλλὰ τιμωρούμενος

περιθέτην (κόμην)

{ΟΜΟΠΑΤΡΙΟΙ}

χρηστοὺς νομιζομένους ἐφόδιον ἀσφαλὲς

εἰς πάντα καιρὸν καὶ τύχης πᾶσαν ῥοπήν.

πᾶς ἐρυθριῶν χρηστὸς εἶναί μοι δοκεῖ.

ἦν δῆλον οὔ τι νυμφίος τε ἀλφάνει.

{ΟΡΓΗ}

καίτοι νέος ποτ' ἐγενόμην κἀγώ, γύναι,

ἀλλ' οὐκ ἐλούμην πεντάκις τῆς ἡμέρας

τότ'· ἀλλὰ νῦν. οὐδὲ χλανίδ' εἶχον· ἀλλὰ νῦν.

οὐδὲ μύρον εἶχον· ἀλλὰ νῦν. καὶ βάψομαι,

καὶ παρατιλοῦμαι νὴ Δία καὶ γενήσομαι

Κτήσιππος, οὐκ ἄνθρωπος ἐν ὀλίγῳ χρόνῳ·

κᾆθ' ὡς ἐκεῖνος κατέδομαι καὶ τοὺς λίθους

ἁπαξάπαντας, οὐ γὰρ οὖν τὴν γῆν μόνην.

διαφέρει Χαιρεφῶντος οὐδὲ γρῦ

ἅνθρωπος ὅστις ἐστίν, ὃς κληθείς ποτε

εἰς ἑστίασιν δωδεκάποδος, ὄρθριος

πρὸς τὴν σελήνην ἔτρεχε τὴν σκιὰν ἰδὼν

ὡς ὑστερίζων, καὶ παρῆν ἅμ' ἡμέρᾳ.

ὁ λιμὸς ὑμῶν τὸν καλὸν τοῦτον δακὼν

Φιλιππίδου λεπτότερον ἀποδείξει [νεκρόν].

οὐκ ἔστι μοιχοῦ πρᾶγμα τιμιώτερον·

θανάτου γάρ ἐστιν ὤνιον.

τοῦθ' ἑταῖρός ἐστιν ὄντως. οὐκ ἐρωτᾷ, πηνίκα

δεῖπνόν ἐστιν, ὥσπερ ἕτεροι, καὶ τί δειπνεῖν κωλύει

τοὺς παρόντας, εἶτα δεῖπνον ἕτερον εἰς τρίτην βλέπει,

. . . . . . . . εἶτα περίδειπνον πάλιν.

ἄδειπνον

οὐ μάτην

{ΠΑΙΔΙΟΝ}

ἂν πάντα δουλεύειν ὁ δοῦλος μανθάνῃ,

πονηρὸς ἔσται· μεταδίδου παρρησίας,

βελτίον' αὐτὸν τοῦτο ποιήσει πολύ.

Ἐφέσια τοῖς γαμοῦσιν οὗτος περιπατεῖ

λέγων ἀλεξιφάρμακα.

ἁλύσιον

χρυσοῦν ἐπόρισας. εἴθε λιθοκόλλητον ἦν·

καλὸν ἦν ἂν οὕτως.

μάραγδον εἶναι ταῦτ' ἔδει καὶ σάρδια.

εἴ τις δικαστὴς ἢ διαιτητὴς θεῶν—

ἐνταῦθ' ἀπόστα μικρόν.

{ΠΑΛΛΑΚΗ}

μικρὸν ἐπιμείνας προστρέχει,

‘ἠγόρακά σοι περιστέρια’ λέγων.

νῦν πῖθι, νῦν ἀφύβρισον. {Β.} ἢν ἀφύβρικα.

πολλοὺς λογισμοὺς ἡ πονηρία κυκλοῖ.

ἀλλὰ τῶν χρηστῶν ἔχει τιν' ἐπιμέλειαν καὶ θεός.

{ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ}

εὔπιστον ἀτυχῶν ἐστιν ἄνθρωπος φύσει·

τὸν πλησίον γὰρ οἴεται μᾶλλον φρονεῖν

ὁ τοῖς λογισμοῖς τοῖς ἰδίοις πταίων ἀεί.

πεποιήκατ' ἔργον οὐχ ἑταίρων . . .

. . . . . ταὐτὰ δ' ὄντα γράμματα

τὴν προσαγόρευσιν οὐ σφόδρ' εὔσημον ποιεῖ.

στρατεία δ' οὐ φέρει περιουσίαν

οὐδεμί', ἐφήμερον δὲ καὶ προπετῆ βίον,

οὗ πεῖραν ἔχομεν ὄντος οὐ σωτηρίου.

ὁλκὴν ταλάντου χρυσίου σοι, παιδίον,

ἕστηκα τηρῶν.

μακάριος ἐκεῖνος δέκα τάλαντα καταφαγών.

αἰσχρὸν γενέσθαι πτωχὸν ἀσθενῆ θ' ἅμα.

ἔστι κρίσις ἄδικος, ὡς ἔοικε, κἀν θεοῖς.

τοὺς ὄφεις καλῶς γέ μοι

ἠγόρασας.

συνακολούθει μεθ' ἡμῶν.

θύραν ἔξελε

{ΠΕΡΙΚΕΙΡΟΜΕΝΗ}

οὕτω ποθεινόν ἐστιν ὁμότροπος φίλος.

ὅμως δ' ἀπόδειξον ταῦτα τῇ γυναικί.

{ΠΕΡΙΝΘΙΑ}

ὅστις παραλαβὼν δεσπότην ἀπράγμονα

καὶ κοῦφον ἐξαπατᾷ θεράπων, οὐκ οἶδ' ὅ τι

οὗτος μεγαλεῖόν ἐστι διαπεπραγμένος,

ἐπαβελτερώσας τὸν πρότερον ἀβέλτερον.

οὐπώποτ' ἐζήλωσα πολυτελῆ νεκρόν·

εἰς τὸν ἴσον ὄγκον τῷ σφόδρ' ἔρχετ' εὐτελεῖ.

ὅς' ἔστι μαλακὰ συλλαβὼν

ἐκ τῆς πόλεως τὸ σύνολον ἐκπήδα, φίλος.

ἐπὶ τῶν ἁμαξῶν εἰσι πομπεῖαί τινες

σφόδρα λοίδοροι.

οὐδεμίαν ἡ γραῦς ὅλως

κύλικα παρῆκεν, ἀλλὰ πίνει τὴν κύκλῳ.

τὸ παιδίον δ' εἰσῆλθεν ἑψητοὺς φέρον.

οὐδ' αὐτός εἰμι σὺν θεοῖς ὑπόξυλος.

τὰ δ' ἄλλ' ἀνέπαφα σώματ' οὐδ' ἕλῃ.

Αἰάντειος γέλως

{ΠΛΟΚΙΟΝ}

ἐπ' ἀμφότερον οὖς ἡπίκληρος ἡ καλὴ

μέλλει καθευδήσειν· κατείργασται μέγα

καὶ περιβόητον ἔργον· ἐκ τῆς οἰκίας

ἐξέβαλε τὴν λυποῦσαν ὡς ἐβούλετο,

ἵν' ἀποβλέπωσι πάντες εἰς τὸ Κρωβύλης

πρόσωπον ᾖ τ' εὔγνωστος οὖς' ἐμὴ γυνὴ

δέσποινα· καὶ τὴν ὄψιν ἣν ἐκτήσατο

ὄνος ἐν πιθήκοις τοῦτο δὴ τὸ λεγόμενον

ἔστιν. σιωπᾶν βούλομαι τὴν νύκτα τὴν

πολλῶν κακῶν ἀρχηγόν. οἴμοι Κρωβύλην

λαβεῖν ἔμ', ἑκκαίδεκα τάλαντα . . .

τὴν ῥῖν' ἔχουσαν πήχεως. εἶτ' ἐστὶ τὸ

φρύαγμά πως ὑποστατόν; μὰ τὸν Δία

τὸν Ὀλύμπιον καὶ τὴν Ἀθηνᾶν, οὐδαμῶς.

παιδισκάριον θεραπευτικὸν δὲ καὶ λόγου

τάχιον ἀπαγέσθω δέ τις ἢ ἄρ' ἀντεισαγάγοι.

ἔχω δ' ἐπίκληρον Λάμιαν· οὐκ εἴρηκά σοι

τοῦτ'; εἶτ' ἄρ' οὐχί; κυρίαν τῆς οἰκίας

καὶ τῶν ἀγρῶν καὶ τῶν πατρῴων ἄντικρυς

ἔχομεν, Ἄπολλον, ὡς χαλεπῶν χαλεπώτατον.

ἅπασι δ' ἀργαλέα 'στίν, οὐκ ἐμοὶ μόνῳ,

υἱῷ πολὺ μᾶλλον, θυγατρί. {Β.} πρᾶγμ' ἄμαχον λέγεις.

{Α.} εὖ οἶδα.

ὦ τρὶς κακοδαίμων, ὅστις ὢν πένης γαμεῖ

καὶ παιδοποιεῖθ'. ὡς ἀλόγιστός ἐστ' ἀνήρ,

ὃς μήτε φυλακὴν τῶν ἀναγκαίων ἔχει,

μήτ' ἂν ἀτυχήσας εἰς τὰ κοινὰ τοῦ βίου

ἐπαμφιέσαι δύναιτο τοῦτο χρήμασιν,

ἀλλ' ἐν ἀκαλύπτῳ καὶ ταλαιπώρῳ βίῳ

χειμαζόμενος ζῇ, τῶν μὲν ἀνιαρῶν ἔχων

τὸ μέρος ἁπάντων, τῶν δ' ἀγαθῶν οὐδὲν μέρος·

ὑπὲρ γὰρ ἑνὸς ἀλγῶν ἅπαντας νουθετῶ.

ὅστις πένης ὢν ζῆν ἐν ἄστει βούλεται,

ἀθυμότερον ἑαυτὸν ἐπιθυμεῖ ποιεῖν·

ὅταν γὰρ εἰς τρυφῶντα καὶ σχολὴν ἄγειν

δυνάμενον ἐμβλέψῃ, τότ' αὐτὸν ἔστ' ἰδεῖν

ὡς ἄθλιον ζῇ καὶ ταλαίπωρον βίον.. . . . . . . . . . . .

κακῶς ὁ δεσπότης βεβούλευται πάνυ·

ἐν ἀγρῷ γὰρ οἰκῶν οὐ σφόδρ' ἐξηλέγχετο

τῆς μερίδος ὢν τῆς οὐδαμοῦ τεταγμένος,

εἶχεν δὲ παραπέτασμα τὴν ἐρημίαν.

ὦ Παρμένων, οὐκ ἔστιν ἀγαθὸν τῷ βίῳ

φυόμενον ὥσπερ δένδρον ἐκ ῥίζης μιᾶς,

ἀλλ' ἐγγὺς ἀγαθοῦ παραπέφυκε καὶ κακόν,

ἐκ τοῦ κακοῦ τ' ἤνεγκεν ἀγαθὸν ἡ φύσις.

ἆρ' ἐστὶν ἀρετῆς καὶ βίου διδάσκαλος

ἐλευθέρου τοῖς πᾶσιν ἀνθρώποις ἀγρός.

μεστὰς τρίχας φθειρῶν τε καὶ ῥύπου, διδοὺς

πιεῖν, ἀνηδαξᾶτ' ἄν, ὥστε μὴ πιεῖν.

ἀεὶ τὸ λυποῦν ἀποδίωκε τοῦ βίου·

μικρόν τι τὸ βίου καὶ στενὸν ζῶμεν χρόνον.

οὐκ ἔστιν εὑρεῖν βίον ἄλυπον οὐδενός.

γυνὴ κυεῖ δέκα μῆνας;

δεύτερος πλοῦς

τρυγόνος λαλίστερον

{ΠΡΟΓΑΜΟΙ}

τὸ τῆς τύχης τοι μεταβολὰς πολλὰς ἔχει.. . . . . . . . . . . .

τυφλόν γε καὶ δύστηνόν ἐστιν ἡ τύχη.

{ΠΡΟΕΓΚΑΛΩΝ}

οἷον τὸ γενέσθαι πατέρα παίδων ἦν . .

λύπη, φόβος, φροντίς, πέρας ἐστὶν οὐδὲ ἕν.

τὸ δ' εὖ

κελευόμενον μέν ἐστιν ἀσφαλέστατον

δούλῳ ποιεῖν, ὥς φασιν.

{ΠΩΛΟΥΜΕΝΟΙ}

(οἴμοι) τάλας, ἕστηκας ἔτι πρὸς ταῖς θύραις

τὸ φορτίον θείς; σιτόκουρον ἄθλιον,

ἄχρηστον εἰς τὴν οἰκίαν εἰλήφαμεν.

οὐ πανταχοῦ τὸ φρόνιμον ἁρμόττει παρόν,

καὶ συμμανῆναι δ' ἔνια δεῖ.

γραμματικός

διασείστους (ἀστραγάλους)

καταφαγᾶς

{ΡΑΠΙΖΟΜΕΝΗ}

ὁ μὴ δεχόμενος τῶν θεῶν τὸ σύμφορον

αὐτῷ διδόντων ἕνεκα τοῦ ζῆν, οὐ βούλεται

. . . τὸ δ' ἀτυχεῖν ἢ τὸ μὴ

θεὸς δίδωσιν, οὐ τρόπου δ' ἔσθ' ἁμαρτία.

ἀτύχημα κἀδίκημα διαφορὰν ἔχει·

τὸ μὲν διὰ τύχην γίνεται, τὸ δ' αἱρέσει.

ἆρ' ἐστὶν ἀγαθῶν πᾶσι πλείστων ἀξία

ἡ σύνεσις, ἂν ᾖ πρὸς τὰ βελτίω σοφή.

τοὐμὸν θυγάτριον· πάνυ γάρ ἐστι τῇ φύσει

. . φιλάνθρωπον τὸ παιδάριον σφόδρα.

πόθεν γάρ, ὦ φίλοι θεοί,

τούτους ἀνεσπάκασιν οὗτοι τοὺς λόγους;

ὁ μυόχοδος γέρων

λεληθέναι σφόδρ' οἰόμενος

εἶτ' ἀμφορεαφόρος τις ἀποφορὰν φέρων

οὐχ ὁρᾶτε τὴν τροφὸν

ζῶμ' ἐνδεδυμένην;

ἔρχεται τἀληθὲς εἰς φῶς ἐνίοτ' οὐ ζητούμενον.

καὶ τυφλῷ δῆλον

ἀνηνέχθη

ἀπελευθέραν

{ΣΑΜΙΑ}

φέρε τὴν λιβανωτόν· σὺ δ' ἐπίθες τὸ πῦρ, Τρύφη.

{ΣΙΚΥΩΝΙΟΣ}

ἅβραν γὰρ ἀντωνούμενος

ἐρωμένην αὐτῇ μὲν οὐ παρέδωκ' ἔχειν,

τρέφει δὲ χωρίς, ὡς ἐλευθέραν πρέπει.

εὐλοιδόρητον, ὡς ἔοικε, φαίνεται

τὸ τοῦ στρατιώτου σχῆμα καὶ τὸ τοῦ ξένου.

ὁ πλέων κατήχθη, κρίνεθ' οὗτος πολέμιος·

ἐὰν δ' ἔχῃ τι μαλακόν, ἀγγαρεύεται.

κακὴ μὲν ὄψις, ἐν δὲ δείλαιαι φρένες.

Στρατοφάνη, λιτόν ποτ' εἶχες χλαμύδιον καὶ παῖδ' ἕνα.

ὡς αἰεὶ τὸν ὁμοῖον ἄγει θεὸς ὡς τὸν ὁμοῖον.

παλίμβολος τρίπρατος

ἀναίνεσθαι

{ΣΤΡΑΤΙΩΤΑΙ}

ἀπορῶν τι βούλευσαι κατὰ σαυτὸν γενόμενος·

τὸ συμφέρον γὰρ οὐχ ὁρᾶται τῷ βοᾶν,

ἐν τῷ πρὸς αὑτὸν δ' ἀναλογισμῷ φαίνεται.

οὐδεὶς ξύνοιδεν ἐξαμαρτάνων πόσον

ἁμαρτάνει τὸ μέγεθος, ὕστερον δ' ὁρᾷ.

{ΣΥΝΑΡΙΣΤΩΣΑΙ}

Ἔρως δὲ τῶν θεῶν

ἰσχὺν ἔχων πλείστην ἐπὶ τούτου δείκνυται·

διὰ τοῦτον ἐπιορκοῦσι τοὺς ἄλλους θεούς.

ἀστεῖον τὸ μὴ

συνάγειν γυναῖκας μηδὲ δειπνίζειν ὄχλον,

ἀλλ' οἰκοσίτους τοὺς γάμους πεποιηκέναι.

ἂν ἔτι πιεῖν μοι δῷ τις. {Β.} ἀλλ' ἡ βάρβαρος

ἅμα τῇ τραπέζῃ καὶ τὸν οἶνον ᾤχετο

ἄρας' ἀφ' ἡμῶν.

τρισάθλιόν γε καὶ ταλαίπωρον φύσει

πολλῶν τε μεστόν ἐστι τὸ ζῆν φροντίδων.

καὶ τὸν ἐπὶ κακῷ

γινόμενον ἀλλήλων ἀγαπησμόν, οἷος ἦν.

πατὴρ δ' ἀπειλῶν οὐκ ἔχει μέγαν φόβον.

γυναικείαν ἀγοράν

{ΣΥΝΕΡΩΣΑ}

ἄφες τὸν ἄνθρωπον. τί κόπτεις, ὦ μέλε;

ἀναπετῶ

{ΣΥΝΕΦΗΒΟΙ}

{ΤΙΤΘΗ}

οἱ τὰς ὀφρῦς αἴροντες ὡς ἀβέλτεροι

καὶ ‘σκέψομαι’ λέγοντες· ἄνθρωπος γὰρ ὢν

σκέψει σύ; περὶ τοῦ; δυστυχεῖς ὅταν τύχῃ·

αὐτόματα γὰρ τὰ πράγματ' ἐπὶ τὸ συμφέρον

ῥεῖ κἂν καθεύδῃς ἢ πάλιν τοὐναντίον.

ἢν ἄν τις ὑμῶν παιδίον

ᾐτήσατ' ἢ κέχρηκεν, ἄνδρες γλυκύτατοι.

{ΤΡΟΦΩΝΙΟΣ}

ξένου τὸ δεῖπνόν ἐστιν ὑποδοχῆς. {Β.} τίνος;

ποδαποῦ; διαφέρει τῷ μαγείρῳ τοῦτο γάρ·

οἷον τὰ νησιωτικὰ ταυτὶ ξενύδρια

ἐν προσφάτοις ἰχθυδίοις τεθραμμένα

καὶ παντοδαποῖς, τοῖς ἁλμίοις μὲν οὐ πάνυ

ἁλίσκετ', ἀλλ' οὕτω παρέργως ἅπτεται·

τὰς δ' ὀνθυλεύσεις καὶ τὰ κεκαρυκευμένα

μᾶλλον προσεδέξατ'· Ἀρκαδικὸς τοὐναντίον

ἀθάλαττος ἐν τοῖς λοπαδίοις ἁλίσκεται·

Ἰωνικὸς πλούταξ· ὑποστάσεις ποιῶ,

κάνδαυλον, ὑποβινητιῶντα βρώματα.

τὸ μηδὲν ἀδικεῖν καὶ φιλανθρώπους ποιεῖ.

χορτασθείς

{ΥΔΡΙΑ}

ὡς ἡδὺ τῷ μισοῦντι τοὺς φαύλους τρόπους

ἐρημία, καὶ τῷ μελετῶντι μηδὲ ἓν

πονηρὸν ἱκανὸν κτῆμ' ἀγρὸς τρέφων καλῶς.

ἐκ τῶν ὄχλων δὲ ζῆλος, ἥ τε κατὰ πόλιν

αὕτη τρυφὴ λάμπει μέν, ἐς δ' ὀλίγον χρόνον.

γέροντα δυστυχοῦντα τῶν θ' αὑτοῦ κακῶν

ἐπαγόμενον λήθην ἀνέμνησας πάλιν

ἐπὶ τἀτυχεῖν τ' ἤγειρας.

εὐθὺς καταχρήσεσθ' αὑτὸν ἀνορωρυγμένην

ταύτην ἰδόντα.

οἱ Θρᾷκες, Λίβυ,

Τρῶες καλοῦνται· πάντα νῦν ἤδη 'σθ' ὁμοῦ.

οἱ δὲ κατὰ χειρῶν λαβόντες περιμένουσι φίλτατοι.

παρουσία

{ΥΜΝΙΣ}

νὴ τὴν Ἀθηνᾶν, μακάριόν γ' ἡ χρηστότης

πρὸς πάντα καὶ θαυμαστὸν ἐφόδιον βίῳ.

τούτῳ λαλήσας ἡμέρας σμικρὸν μέρος

εὔνους ἐγὼ νῦν εἰμι. ‘πειστικὸν λόγος’

πρὸς τοῦτ' ἂν εἴποι τις μάλιστα τῶν σοφῶν.

τί οὖν ἑτέρους λαλοῦντας εὖ βδελύττομαι;

τρόπος ἔσθ' ὁ πείθων τοῦ λέγοντος, οὐ λόγος.

τὸ γὰρ λέγειν εὖ δεινόν ἐστιν εἰ φέροι

βλάβην τινά.

οὐ πάνυ τι γηράσκουσιν αἱ τέχναι καλῶς,

ἂν μὴ λάβωσι προστάτην φιλάργυρον.

νῦν δὲ κατὰ πόλιν

εὕρηκε τὸν ἕτερον, τὸν σέ, τὸν ἐμὲ τουτονί.

ἀλλὰ τἀργυρώματα

ἥκω λαβεῖν βουλόμενος.

οὐ πῦρ γὰρ αἰτῶν, οὐδὲ λοπάδ' αἰτούμενος

βάκηλος εἶ

κιγκλισμός

παρυφές

πόσθων

{ΥΠΟΒΟΛΙΜΑΙΟΣ Η ΑΓΡΟΙΚΟΣ}

τοῦτον εὐτυχέστατον λέγω,

ὅστις θεωρήσας ἀλύπως, Παρμένων,

τὰ σεμνὰ ταῦτ' ἀπῆλθεν, ὅθεν ἦλθεν, ταχύ,

τὸν ἥλιον τὸν κοινόν, ἄστρ', ὕδωρ, νέφη,

πῦρ· ταῦτα, κἂν ἑκατὸν ἔτη βιῷς, ἀεὶ

ὄψει παρόντα, κἂν ἐνιαυτοὺς σφόδρ' ὀλίγους,

σεμνότερα τούτων ἕτερα δ' οὐκ ὄψει ποτέ.

πανήγυριν νόμισόν τιν' εἶναι τὸν χρόνον,

ὅν φημι, τοῦτον ἢ 'πιδημίαν, ἐν ᾧ

ὄχλος, ἀγορά, κλέπται, κυβεῖαι, διατριβαί·

ἂν πρῶτον ἀπίῃς καταλύσεις, βελτίονα

ἐφόδι' ἔχων ἀπῆλθες, ἐχθρὸς οὐδενί·

ὁ προσδιατρίβων δὲ σκοπιάσας ἀπώλεσε,

κακῶς τε γηρῶν ἐνδεής που γίνεται,

ῥεμβόμενος ἐχθροὺς ηὗρ', ἐπεβουλεύθη ποθέν,

οὐκ εὐθανάτως ἀπῆλθεν ἐλθὼν εἰς χρόνον.

παύσασθε νοῦν λέγοντες· οὐδὲν γὰρ πλέον

ἁνθρώπινος νοῦς ἐστιν, ἀλλ' ὁ τῆς τύχης

(εἴτ' ἐστὶ τοῦτο πνεῦμα θεῖον εἴτε νοῦς)

τοῦτ' ἔστι τὸ κυβερνῶν ἅπαντα καὶ στρέφον

καὶ σῷζον, ἡ πρόνοια δ' ἡ θνητὴ καπνὸς

καὶ φλήναφος. πείσθητε κοὐ μέμψεσθέ με·

πάνθ' ὅσα νοοῦμεν ἢ λέγομεν ἢ πράττομεν

τύχη 'στίν, ἡμεῖς δ' ἐσμὲν ἐπιγεγραμμένοι.. . . . . . . . . . . .

τύχη κυβερνᾷ πάντα· ταύτην καὶ φρένας

δεῖ καὶ πρόνοιαν τὴν θεὸν καλεῖν μόνην,

εἰ μή τις ἄλλως ὀνόμασιν χαίρει κενοῖς.

τὰ δεύτερ' ἀεὶ τὴν γυναῖκα δεῖ λέγειν,

τὴν δ' ἡγεμονίαν τῶν ὅλων τὸν ἄνδρ' ἔχειν.

οἶκος δ' ἐν ᾧ τὰ πάντα πρωτεύει γυνή,

οὐκ ἔστιν ὅστις πώποτ' οὐκ ἀπώλετο.

τοῦτο μόνον ἐπισκοτεῖ

καὶ δυσγενείᾳ καὶ τρόπου πονηρίᾳ

καὶ πᾶσιν οἷς ἔσχηκεν ἄνθρωπος κακοῖς,

τὸ πολλὰ κεκτῆσθαι· τὰ δ' ἄλλ' ἐλέγχεται.

οὐ παντὸς ἀγαθοῦ τὴν πρόνοιαν αἰτίαν

κρίνων ἂν ὀρθῶς ὑπολαβεῖν τίς μοι δοκεῖ,

ἀλλ' ἔστι καὶ ταὐτόματον ἔνια χρήσιμον.

ἀεὶ κράτιστόν ἐστι τἀληθῆ λέγειν.

ἐν παντὶ καιρῷ τοῦτ' ἐγὼ παρεγγυῶ

εἰς ἀσφάλειαν τῷ βίῳ πλεῖστον μέρος.

πολλῶν κατὰ γῆν καὶ κατὰ θάλατταν θηρίων

ὄντων, μέγιστόν ἐστι θηρίον γυνή.

Ἄπολλον, ἀλλὰ σκαιὸν οὐ μετρίως λέγεις,

μετὰ μαρτύρων ἀτυχεῖν, παρὸν λεληθέναι.

δυσπαρακολούθητόν τι πρᾶγμ' ἐστὶν τύχη.

τὸν ἄμητα, Χαίριππ', οὐκ ἐᾷς πέττειν τινά.

ὡς μηδὲν ἀποκρινουμένου δ' οὕτω λάλει.

γέρων ἀπεμέμυκτ' ἄθλιος λέμφος.

μικρὰ Παναθήναι' ἐπειδὴ δι' ἀγορᾶς πέμποντά σε,

Μοσχίων, μήτηρ ἑώρα τῆς κόρης ἐφ' ἅρματος.

{ΦΑΝΙΟΝ}

οἷα δὴ φιλοῦσιν ἰατροὶ λέγειν

τὰ φαῦλα μείζω καὶ τὰ δείν' ὑπέρφοβα,

πυργοῦντες αὑτούς.

ὑπελήλυθέν τέ μου

νάρκα τις ὅλον τὸ δέρμα.

ἄνθρωπος ὢν ἥμαρτον· οὐ θαυμαστέον.

φειδωλὸς ἦν καὶ μέτριος ἀγοραστής.

{ΦΑΣΜΑ}

ἐπισημαίνεσθ', ἐὰν

ἡ σκευασία καθάρειος ᾖ καὶ ποικίλη.

ἔμβαρος

{ΦΙΛΑΔΕΛΦΟΙ}

ἤδη δ' ἐπιχύσεις διάλιθοι, λαβρώνιοι,

Πέρσαι δ' ἔχοντες μυιοσόβας ἑστήκεσαν.

οὐ ῥᾴδιον

ἄνοιαν ἐν μικρῷ μεταστῆσαι χρόνῳ.

νὴ τὸν Δία τὸν μέγιστον ἐκτυφήσομαι.

ὡς ἡδὺ τὸ ζῆν, εἰ μεθ' ὧν κρίνῃ τις ἄν.. . . . . . . . . . . . .

τοῦτ' ἔστι τὸ ζῆν, οὐχ ἑαυτῷ ζῆν μόνον.

ὥστ' ἔγωγ' ἂν εἱλόμην που σαυνίῳ πεπληγμένος—

{ΧΑΛΚΕΙΑ}

οὐκ ἂν γένοιτ' ἐρῶντος ἀθλιώτερον

οὐδὲν γέροντος πλὴν ἕτερος γέρων ἐρῶν·

ὃς γὰρ ἀπολαύειν βούλεθ' ὧν ἀπολείπεται

διὰ τὸν χρόνον, πῶς οὗτος οὐκ ἔστ' ἄθλιος;

τοῦτο δὴ τὸ νῦν ἔθος,

‘ἄκρατον’ ἐβόων ‘τὴν μεγάλην’. ψυκτῆρά τις

προὔπινεν αὐτοῖς ἀθλίους ἀπολλύων.

ἀντήλιος

{ΧΑΛΚΙΣ}

{ΧΗΡΑ}

ἑκοῦσα δ' ἁδελφὴ ποιήσει τοῦτό σοι

ἀντάλλαγόν γ' ἕξουσα τούτῳ διδομένη.

τὸ λεγόμενον τοῦτ' ἔστι νῦν,

τἄνω κάτω, φασίν, τὰ κάτω δ' ἄνω.

βοῶν ποιείτω τὴν πόλιν διάστατον.

πρὸς τὴν ἀδελφὴν ἀνάδοχον τῶν χρημάτων

δὶς παῖδες οἱ γέροντες

{ΨΕΥΔΗΡΑΚΛΗΣ}

μάγειρ', ἀηδής μοι δοκεῖς εἶναι σφόδρα·

πόσας τραπέζας μέλλομεν ποιεῖν, τρίτον

ἤδη μ' ἐρωτᾷς· χοιρίδιον ἓν θύομεν,

ὀκτὼ ποιήσοντες τραπέζας δ' ἢ μίαν,

τί σοὶ διαφέρει τοῦτο; παράθες σημίαν.

οὐκ ἔστι κανδύλους ποιεῖν, οὐδ' οἷα σὺ

εἴωθας εἰς ταὐτὸν καρυκεύειν, μέλι,

σεμίδαλιν, ᾠά. πάντα γὰρ τἀναντία

νῦν ἐστιν· ὁ μάγειρος γὰρ ἐγχύτους ποιεῖ,

πλακοῦντας ὀπτᾷ, χόνδρον ἕψει καὶ φέρει

μετὰ τὸ τάριχος, εἶτα θρῖον καὶ βότρυς.

ἡ δημιουργὸς δ' ἀντιπαρατεταγμένη

κρεάδι' ὀπτᾷ καὶ κίχλας τραγήματα.

ἔπειθ' ὁ δειπνῶν μὲν τραγηματίζεται,

μυρισάμενος δὲ καὶ στεφανωσάμενος πάλιν

δειπνεῖ μελίπηκτα τὰς κίχλας.

νῦν δ' εἰς γυναικωνῖτιν εἰσιόνθ' ὅταν

ἴδω παράσιτον, τὸν δὲ Δία τὸν κτήσιον

ἔχοντα τὸ ταμιεῖον οὐ κεκλεισμένον,

ἀλλ' εἰστρέχοντα πορνίδια—

μήτηρ τέθνηκε ταῖν ἀδελφαῖν ταῖν δυοῖν

ταύταιν· τρέφει δὲ παλλακή τις τοῦ πατρὸς

αὐτάς, ἅβρα τῆς μητρὸς αὐτῶν γενομένη.

ὑπὲρ μὲν οἴνου μηδὲ γρῦ, τίτθη, λέγε·

ἂν τἄλλα δ' ᾖς ἄμεμπτος, ἕκτην ἐπὶ δέκα

Βοηδρομιῶνος ἐνδελεχῶς ἄξεις ἀεί.

ἀστοργίαν ἔχει τιν' ὁ σκληρὸς βίος.

χαῦνόν τι πλάσμα καὶ διάκενον

οὐκ ἐπείρα Νάννιον;

Καρκίνου ποιήματα

{ΨΟΦΟΔΕΗΣ}

ἐπίσημον οὖν τὴν ἀσπίδ' εἰς τὴν τοῦ Διὸς

στοὰν ἀνέθηκαν.

ὄνος λύρας

Νοῦθος

Πάνακτος

{ΑΔΗΛΩΝ ΔΡΑΜΑΤΩΝ}

ὅταν δ' ἀγρυπνεῖν εἴπῃς τισε . . . . .

τὴν αἰτίαν γνώσει περιπατεισ . . .

εἰσῆλθες εὐθύς, ἂν κοπιάση . . .

μαλακῶς ἐλούσω· πάλιν ἀνασ . . . .

πρὸς ἡδονὴν ὕπνος αὐτοσοβ . . . .

τὸ πέρας· κακὸν ἔχεις οὐδὲν η . . . .

ἔστι ην διῆλθες· φορτικωτερ . . .

ἐπέρχεταί μοι, τρόφιμε, συγγν . . . .

τὸ δὴ λεγόμενον, οὐκ ἔχεις ον . . .

ὑπὸ τῶν ἀγαθῶν, εὖ ἴσθι· μη . . . .

ικοιταληθῆ λέγω, νὴ τοὺς θε .

τοῦτ' ἔστι τἀρρώστημα καὶ μὴ . . .

ἀτόπως ἐμαυτοῦ καὶ βαρέως . . . .

.... νικόν ἐστι τἀνόητο . . .

.. ν πάνυ γὰρ ταυτειλελ . . . . .

.. παραινεῖς ὅτι πα . . . . .

εἰ μέν τι κακὸν ἀληθὲς εἶχες, Φειδία,

ζητεῖν ἀληθὲς φάρμακον τούτου ς' ἔδει·

νῦν δ' οὐκ ἔχεις· κενὸν εὕρηκα τὸ φάρμακον

πρὸς τὸ κενόν· οἰήθητι δ' ὠφελεῖν τί σε.

περιμαξάτωσάν ς' αἱ γυναῖκες ἐν κύκλῳ

καὶ περιθεωσάτωσαν· ἀπὸ κρουνῶν τριῶν

ὕδατι περίρραν' ἐμβαλὼν ἅλας, φακούς.

εἰ γὰρ ἐγένου σύ, Τρόφιμε, τῶν πάντων μόνος,

ὅτ' ἔτικτεν ἡ μήτηρ ς', ἐφ' ᾧ τε διατελεῖν

πράττων ἃ βούλει καὶ διευτυχεῖν ἀεί,

καὶ τοῦτο τῶν θεῶν τις ὡμολόγησέ σοι,

ὀρθῶς ἀγανακτεῖς· ἔστι γάρ ς' ἐψευσμένος

ἄτοπόν τε πεποίηκ'. εἰ δ' ἐπὶ τοῖς αὐτοῖς νόμοις

ἐφ' οἷσπερ ἡμεῖς ἔσπασας τὸν ἀέρα

τὸν κοινόν, ἵνα σοι καὶ τραγικώτερον λαλῶ,

οἰστέον ἄμεινον ταῦτα καὶ λογιστέον.

τὸ δὲ κεφάλαιον τῶν λόγων, ἄνθρωπος εἶ,

οὗ μεταβολὴν θᾶττον πρὸς ὕψος…

…