Fragmenta

{Ἀδελφοὶ βʹ}

χὢ μακάριόν φα〈σιν〉, γυναῖκ' οὐ λαμβάνω.

εἰ δ' ἔστιν οὗτος τὴν κόρην 〈ὁ〉 διεφθορώς.

ἔργον εὑρεῖν συγγενῆ

πένητός ἐστιν· οὐδὲ εἷς γὰρ ὁμολογεῖ

αὑτῷ προσήκειν τὸν βοηθείας τινὸς

δεόμενον, αἰτεῖσθαι γὰρ ἅμα τι προσδοκᾷ.

οὐ παντελῶς δεῖ τοῖς πονηροῖς ἐπιτρέπειν,

ἀλλ' ἀντιτάττεσθ'· εἰ δὲ μή, τἄνω κάτω

ἡμῶν ὁ βίος λήσει μεταστραφεὶς ὅλος.

πρὸς ἅπαντα δειλὸν ὁ πένης ἐστὶ γὰρ

καὶ πάντας αὑτοῦ καταφρονεῖν ὑπολαμβάνει.

ὁ γὰρ μετρίως πράττων περισκελέστερον

ἅπαντα τἀνιαρά, Λαμπρία, φέρει.

κοινὰ 〈γὰρ〉 τὰ τῶν φίλων.

ἐγὼ δ' ἄγροικος, ἐργάτης, σκυθρός, πικρός,

φειδωλός.

τί πολλὰ τηρεῖν πολλὰ δεῖ δεδοικότα;

θεός ἐστι τοῖς χρηστοῖς ἀεὶ

ὁ νοῦς γάρ, ὡς ἔοικεν, ὦ σοφώτατοι.

{ΑΛΑΕΙΣ}

{ΑΛΙΕΥΣ}

ὁ πρῶτος εὑρὼν διατροφὴν πτωχῷ τέχνην

πολλοὺς ἐποίησεν ἀθλίους· ἁπλοῦν γὰρ ἦν

τὸν μὴ δυνάμενον ζῆν ἀλύπως ἀποθανεῖν.

ὡς δὲ τὴν ἄκραν

κάμπτοντας ἡμᾶς εἶδον, ἐμβάντες ταχὺ

ἀνηγάγοντο.

ἐκλελάκτικεν

ὁ χρηστὸς ἡμῖν μοιχός· ἀλλ' ἀντάλλαγος

δύ' οἰκίας

φηλῶν γερόντων, ὡς λέγεις, ἀβελτέρων.

χαλεπόν γε θυγάτηρ κτῆμα καὶ δυσδιάθετον.

δύναται τὸ πλουτεῖν καὶ φιλανθρώπους ποιεῖν.

καὶ χρυσολαβὲς καλὸν πάνυ

ἐγχειρίδιον.

παχὺς γὰρ ὗς ἔκειτ' ἐπὶ στόμα.

ἐτρύφησεν, ὥστε μὴ πολὺν τρυφᾶν χρόνον.

ἴδιον ἐπιθυμῶν μόνος μοι θάνατος οὗτος φαίνεται

εὐθάνατος, ἔχοντα πολλὰς χολλάδας κεῖσθαι παχὺν

ὕπτιον, μόλις λαλοῦντα καὶ τὸ πνεῦμ' ἔχοντ' ἄνω,

ἐσθίοντα καὶ λέγοντα ‘σήπομ' ὑπὸ τῆς ἡδονῆς.’

εὐποροῦμεν, οὐδὲ μετρίως· ἐκ Κυΐνδων χρυσίον,

Περσικαὶ στολαὶ δ' ἐκεῖναι πορφυρᾶ τε στρώματα

ἔνδον ἔστ', ἄνδρες, ποτήρι' 〈Ἰν〉δι〈κ〉ά 〈τε〉 τορεύματα

κἀκτυπωμάτων πρόσωπα, τραγέλαφοι, λαβρώνια.

καὶ θάλαττα βορβορώδης, ἣ τρέφει θύννον μέγαν.

ἀναπετῶ τουτὶ προσελθὼν κοὐκ ἀνέξομ' οὐκέτι.

ἀμφιβλήστρῳ περιβάλλεται

ἡδυλίζειν

{ΑΝΑΤΙΘΕΜΕΝΗ}

Ἀράβιον ἆρ' ἐγὼ κεκίνηκ' ἄγγελον.

{ΑΝΔΡΙΑ}

νῦν δ' οὐ λέληθάς με ...

εὑρετικὸν εἶναί φασι τὴν ἐρημίαν

οἱ τὰς ὀφρῦς αἴροντες.

Ἄρτεμι

Λούσατ' αὐτὴν αὐτίκα.

καὶ τεττάρων

ᾠῶν μετὰ τοῦτο, φιλτάτη, τὸ νεόττιον.

τί ποτ' ἀκούσομαι;

ἂν θεὸς θέλῃ,

οὐκ ἂν ἀπολοίμην.

ἀ]πὸ Λοξίου σὺ μυρρίνας

...........

οὕτως αὐτός ἐστιν.

τὸ δ' ἐρᾶν ἐπισκοτεῖ

ἅπασιν, ὡς ἔοικε, καὶ τοῖς εὖ λόγῳ

καὶ τοῖς κακῶς ἔχουσιν.

ζῶμεν γὰρ οὐχ ὡς θέλομεν, ἀλλ' ὡς δυνάμεθα.

{ΑΝΔΡΟΓΥΝΟΣ Η ΚΡΗΣ}

τὰ προσπεσόντα προσδοκᾶν ἅπαντα δεῖ

ἄνθρωπον ὄντα· παραμένει γὰρ οὐδὲ ἕν.

πλήσας † γὰρ ἔφθειρ' ἐκ παρατάξεώς ποθεν

τὰς ἐν Λαμίᾳ πάσας.

τὸ γὰρ σύνηθες οὐδαμοῦ παροπτέον.

μαρτύρομαι τὸν φίλιον, ὦ Κράτων, Δία.

Μυσῶν ἔσχατος

πολέμιος

{[ΑΝΕΧΟΜΕΝΟΣ]}

{ΑΝΕΨΙΟΙ}

φύσει γάρ ἐστ' ἔρως

τοῦ νουθετοῦντος κωφόν· ἅμα δ' οὐ ῥᾴδιον

νεότητα νικᾶν ἐστι καὶ θεὸν λόγῳ.

εὐδαιμονία τοῦτ' ἔστιν, υἱὸς νοῦν ἔχων,

ἀλλὰ θυγάτηρ κτῆμ' ἐστὶν ἐργῶδες πατρί.

〈οἶς'〉 εἰσιὼν

πανόν, λύχνον, λυχνοῦχον, ὅ τι πάρεστι· φῶς

μόνον πολὺ ποίει.

ὁ φανός ἐστι μεστὸς ὕδατος οὑτοσί·

δεῖ τ' οὐχὶ σείειν, ἀλλ' ἀποσείειν αὐτόθεν.

τὰ κακῶς τρέφοντα χωρί' ἀνδρείους ποιεῖ.

{ΑΠΙΣΤΟΣ}

ᾤμην, εἰ τὸ χρυσίον λάβοι

ὁ γέρων, θεράπαιναν εὐθὺς ἠγορασμένην

ἅβραν ἔσεσθαι.

{ΑΡΡΗΦΟΡΟΣ Η ΑΥΛΗΤΡΙΣ}

{{Α.}} οὐ γαμεῖς, ἂν νοῦν ἔχῃς,

τοῦτον καταλείπων τὸν βίον· γεγάμηκα γὰρ

αὐτός· διὰ τοῦτό σοι παραινῶ μὴ γαμεῖν.

{{Β.}} δεδογμένον τὸ πρᾶγμ'· ἀνερρίφθω κύβος.

{{Α.}} πέραινε, σωθείης δέ· νῦν ἀληθινὸν

εἰς πέλαγος αὑτὸν ἐμβαλεῖς γὰρ πραγμάτων,

οὐ Λιβυκὸν οὐδ' Αἰγαῖον 〈οὐδὲ .....〉,

οὗ τῶν τριάκοντ' οὐκ ἀπόλλυται τρία

πλοιάρια· γήμας δ' οὐδὲ εἷς σέσωσθ' ὅλως.

ἐὰν δὲ κινήσῃ μόνον τὴν Μυρτίλην

ταύτην τις, ἢ τίτθην καλῇ, πέρας 〈οὐ〉 ποιεῖ

λαλιᾶς· τὸ Δωδωναῖον ἄν τις χαλκίον,

ὃ λέγουσιν ἠχεῖν, ἂν παράψηθ' ὁ παριών,

τὴν ἡμέραν ὅλην, καταπαύσαι θᾶττον ἢ

ταύτην λαλοῦσαν· νύκτα γὰρ προσλαμβάνει.

πάντας μεθύσους τοὺς ἐμπόρους

ποεῖ τὸ Βυζάντιον· ὅλην ἐπίνομεν

τὴν νύκτα διὰ σὲ καὶ σφόδρ' ἄκρατόν μοι δοκῶ·

ἀνίσταμαι γοῦν τέτταρας κεφαλὰς ἔχων.

τὰ πατρῷα μὲν ποιεῖ καιρός ποτε

ἀλλότρια, σῴζει δ' αὐτά που τὰ σώματα.

βίου δ' ἔνεστιν {μί'} ἀσφάλει' ἐν ταῖς τέχναις.

{{Α.}} ἑλλέβορον ἤδη πώποτ' ἔπιες, Σωσία;

{{ΣΩ.}} ἅπαξ. {Α.} πάλιν νῦν πῖθι· μαίνει γὰρ κακῶς.

πάντ' ἐστὶ τῷ καλῷ λόγῳ

ἱερόν· ὁ νοῦς γάρ ἐστιν ὁ λαλήσων θεός.

ὦ τρισκατάρατε, ζωπύρει τοὺς ἄνθρακας.

ἀνδρὸς χαρακτὴρ ἐκ λόγου γνωρίζεται.

ἢ χαλκοῦν μέγα

ὁλκεῖον.

{ΑΣΠΙΣ}

ὦ τρισάθλιοι

〈οὗτοι〉, τί πλέον ἔχουσι τῶν ἄλλων; βίον

ὡς οἰκτρὸν ἐξαντλοῦσιν οἱ τὰ φρούρια

τηροῦντες, ἢ τὰς ἀκροπόλεις κεκτημένοι.

εἰ πάντας ὑπονοοῦσιν οὕτω ῥᾳδίως

ἐγχειρίδιον ἔχοντας αὑτοῖς προσιέναι,

οἵαν δίκην διδόασιν.

ὃ βούλεται γὰρ μόνον ὁρῶν καὶ προσδοκῶν

ἀλόγιστος ἔσται τῆς ἀληθείας κριτής.

στρατιώτην, Σμικρίνη, σωτηρίας

ἔστ' ἔργον εὑρεῖν πρόφασιν, ὀλέθρου δ' εὔπορον.

πολλοὶ γὰρ ἐκλελοιπότες

τὸν χάρακα τὰς κώμας ἐπόρθουν.

ἔχων τὴν ἀσπίδα

ἔκειτο συντετριμμένην.

Ἑλληνίς, οὐκ Ἰβηρίς.

κανδύτανες (?)

{ΑΥΛΗΤΡΙΣ}

{ΑΥΤΟΝ ΠΕΝΘΩΝ}

τυφλὸν ὁ πλοῦτος καὶ τυφλοὺς

〈τοὺς〉 ἐμβλέποντας εἰς ἑαυτὸν δεικνύει.

στεφανοῦν

{ΑΥΤΟΝ ΤΙΜΩΡΟΥΜΕΝΟΣ}

{ΑΦΡΟΔΙΣΙΟΣ}

ἀλλ' ὅταν ἐρῶντα νοῦν ἔχειν τις ἀξιοῖ,

παρὰ τίνι τἀνόητον οὗτος ὄψεται;

ἐκφυγοῦσα δ' ἣν εἶχεν νόσον

οὐκ ἔσχε τοὺς ῥηθέντας ἀναθέσθαι λόγους.

εἰ τὰς ἀληθείας ἁπλῶς τίς σοι λέγει.

{ΑΧΑΙΟΙ ?}

{ΒΟΙΩΤΙΑ}

οὐ δεῖ διαβολῆς καταφρονεῖν, οὐδ' ἂν σφόδρ' ᾖ

ψευδής· ἐπίσταντ' αὐξάνειν αὐτήν τινες,

δι' οὓς φυλάττεσθαι τὰ τοιαῦτ' ὀρθῶς ἔχει.

πολλὰ δύσκολα

εὕροις ἂν ἐν τοῖς πᾶσιν· ἀλλ' εἰ πλείονα

τὰ συμφέροντ' ἔνεστι, τοῦτο δεῖ σκοπεῖν.

πλοῦτος δὲ πολλῶν ἐπικάλυμμ' ἐστὶν κακῶν.

οὐκ ἔστιν ἑκτεὺς τοῦτο, μὰ τὸν Ἀσκληπιόν.

πεντεκτένους μὲν καὶ περίνησα πορφυρᾶ.

{ΓΕΩΡΓΟΣ}

{ΓΛΥΚΕΡΑ}

Γλυκέρα, τί κλάεις; ὀμνύω σοι τὸν Δία

τὸν Ὀλύμπιον καὶ τὴν Ἀθηνᾶν, φιλτάτη,

ὀμωμοκὼς καὶ πρότερον ἤδη πολλάκις.

{ΔΑΚΤΥΛΙΟΣ}

πῶς ὁ κακοδαίμων ἔφη,

ὡς οὐκ ἂν ἐκδοίη θυγατέρας ἄσμενος,

καὶ ταῦτα πεντήκοντα παιδίσκας ἔχων;

οἰκόσιτον νυμφίον

οὐδὲν δεόμενον προικὸς ἐξευρήκαμεν.

ἀνεμιαῖον ἐγένετο.

{ΔΑΡΔΑΝΟΣ}

καὶ λαιμὰ βακχεύει λαβὼν τὰ χρήματα.

Δρύα παῖ, δειπνοποιεῖσθαι τί δεῖ;

{ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΩΝ}

〈οὕτω, Λάχης,〉 ἀγαθόν τί μοι

γένοιτο— 〈{Β.} τί λέγεις;〉 {Α.} ὦ πολυτίμητοι θεοί·

ὑποδούμενος τὸν ἱμάντα 〈γὰρ〉 τῆς δεξιᾶς

ἐμβάδος ἀπέρρηξ'. {Β.} εἰκότως, ὦ φλήναφε·

σαπρὸς γὰρ ἦν, σὺ δὲ μικρολόγος 〈ἄρ'〉 οὐ θέλων

καινὸν πρίασθαι.

οὐ δεῖ γὰρ ἀδικεῖν οἰκέτας, ἄλλως τε καὶ

ὅταν μετ' εὐνοίας τι μὴ πονηρίᾳ

πταίσωσιν· αἰσχρόν ἐστι τοῦτο γὰρ πάνυ.

καὶ τυφλῷ δῆλον

{ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ}

τί τοῦτο, παῖ; διακονικῶς γάρ, νὴ Δία,

προελήλυθας. {Β.} ναί· μάττομεν γὰρ πέμματα

τὴν νύκτα τ' ἠγρυπνήκαμεν· καὶ νῦν ἔτι

ἀποίητα πάμπολλ' ἐστὶν ἡμῖν.

μακάριος ὅστις οὐσίαν καὶ νοῦν ἔχει·

χρῆται γὰρ οὗτος εἰς ἃ δεῖ ταύτῃ καλῶς.

{ΔΙΔΥΜΑΙ}

συμπεριπατήσεις γὰρ τρίβων' ἔχους' ἐμοί,

ὥσπερ Κράτητι τῷ κυνικῷ ποθ' ἡ γυνή.

ὄρνεις φέρων ἐλήλυθα...............

ὄρνιθας ἀποστέλλει.

{ΔΙΣ ΕΞΑΠΑΤΩΝ}

βουληφόρως

〈τὴν〉 ἡμετέραν, 〈ὦ〉 Δημέα, προκατέλαβες

ὅρασιν.

ἐμοὶ παράστα· τὴν θύραν κόψας ἐγὼ

καλῶ τιν' αὐτῶν.

ὃν οἱ θεοὶ φιλοῦσιν ἀποθνῄσκει νέος.

οὐ Μεγάβυζος ἦν,

ὅστις γένοιτο ζάκορος.

περιττὸν ἄχθος ὄντα γῆς, ὡς εἶπέ τις.

νῦν δ' ἔλπομαι μέν, ἐν θεῷ γε μὴν τέλος.

{ΔΥΣΚΟΛΟΣ}

τῆς Ἀττικῆς νομίζετ' εἶναι τὸν τόπον

Φυλήν, τὸ Νυμφαῖον δ' ὅθεν προέρχομαι

Φυλασίων.

περὶ χρημάτων λαλεῖς, ἀβεβαίου πράγματος.

εἰ μὲν γὰρ οἶσθα ταῦτα παραμενοῦντά σοι

εἰς πάντα τὸν χρόνον, φύλαττε μηδενὶ

ἄλλῳ μεταδιδούς, αὐτὸς ὢν δὲ κύριος.

εἰ μὴ δὲ σαυτοῦ, τῆς Τύχης δὲ πάντ' ἔχεις,

τί ἂν φθονοίης, ὦ πάτερ, τούτων τινί;

αὐτὴ γὰρ ἄλλῳ, τυχὸν ἀναξίῳ τινί,

παρελομένη σοῦ πάντα προσθήσει πάλιν.

διόπερ ἔγωγέ φημι δεῖν, ὅσον χρόνον

εἶ κύριος, χρῆσθαί σε γενναίως, πάτερ,

αὐτόν, ἐπικουρεῖν πᾶσιν, εὐπόρους ποιεῖν

ὡς ἂν δύνῃ πλείστους διὰ σαυτοῦ· τοῦτο γὰρ

ἀθάνατόν ἐστι, κἄν ποτε πταίσας τύχῃς,

ἐκεῖθεν ἔσται ταὐτὸ τοῦτό σοι πάλιν.

πολλῷ δὲ κρεῖττόν ἐστιν ἐμφανὴς φίλος

ἢ πλοῦτος ἀφανής, ὃν σὺ κατορύξας ἔχεις.

ὡς θύουσι δ' οἱ τοιχωρύχοι

κοίτας φέροντες, σταμνί', οὐχὶ τῶν θεῶν

ἕνεκ' ἀλλ' ἑαυτῶν. ὁ λιβανωτὸς εὐσεβὴς

καὶ τὸ πόπανον· τοῦτ' ἔλαβεν ὁ θεὸς ἐπὶ τὸ πῦρ

ἅπαν ἐπιτεθέν. οἱ δὲ τὴν ὀσφὺν ἄκραν

καὶ τὴν χολήν, ὅτι ἔστ' ἄβρωτα, τοῖς θεοῖς

ἐπιθέντες αὐτοὶ τἄλλα καταπίνουσι ....

οὐδὲ εἷς

μάγειρον ἀδικήσας ἀθῷος διέφυγεν

ἱεροπρεπής πώς ἐστιν ἡμῶν ἡ τέχνη.

οὐδενὸς χρὴ πράγματος

τὸν εὖ πονοῦνθ' ὅλως ἀπογνῶναί ποτε·

ἁλωτὰ γίνετ' ἐπιμελείᾳ καὶ πόνῳ

ἅπαντα.

τί φὴς ἰδὼν ἔνθεν γε πᾶς δ' ἐλευθερῶν †

ἀπῆλθες εὐθὺς ὡς ταχύ.

σιωπῇ φασι τούτῳ τῷ θεῷ

οὐ δεῖν προσιέναι.

οὐκ ἔνεστ' ἴσως φυγεῖν

οἰκειότητα, Δᾶε.

οὐ πῦρ γὰρ αἰτῶν, οὐδὲ λοπάδ' αἰτούμενος.

ὦ δυστυχής, τί οὐ καθεύδεις;

εὑρηκὸς κἀγὼ τούτου τέχνην †

{ΕΑΥΤΟΝ ΠΕΝΘΩΝ}

{ΕΑΥΤΟΝ ΤΙΜΩΡΟΥΜΕΝΟΣ}

πρὸς τῆς Ἀθηνᾶς, δαιμονᾷς, γεγονὼς ἔτη

τοσαῦθ'· ὁμοῦ γάρ ἐστιν ἑξήκοντά σοι,

〈ὡς ὑπονοῶ〉· καὶ τῶν Ἅλῃσι χωρίον

κεκτημένος κάλλιστον εἶ, νὴ τὸν Δία,

ἐν τοῖς τρισίν γε, καὶ τὸ μακαριώτατον,

ἄστικτον.

λουτρόν, θεραπαίνας, 〈στρώματ'〉, ἀργυρώματα.

ἐξ ἱσταρίου δ' ἐκρέματο φιλοπόνως πάνυ.

καὶ θεραπαινὶς ἦν μία·

αὕτη συνύφαινεν ῥυπαρῶς διακειμένη.

πᾶς πατὴρ μῶρος.

οἴκοι μένειν χρὴ καὶ μένειν ἐλεύθερον,

ἢ μηκέτ' εἶναι τὸν καλῶς εὐδαίμονα.

ἐγὼ μετ' ἄριστον γὰρ ὡς ἀμυγδάλας

παρέθηκα καὶ τῶν ῥοιδίων ἐτρώγομεν.

ταῦτά σοι καὶ Πύθια καὶ Δήλια

ἀλλ' ἢν χιτών σοι.

{ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ}

οὐχ ὅθεν ἂν ᾤμην ἠτύχηκα· πάντα δὲ

τὰ μηδὲ προσδοκώμεν' ἔκστασιν φέρει.

τοῦ δ' ἆρ' ὁ Κωρυκαῖος ἠκροάζετο.

〈πίε〉. {Β.} πιεῖν ἀναγκάσω

τὴν ἱερόσυλον πρῶτα.

ὡς σεμνὸς ὁ Σάραπις θεός.

ὑπὲρ ὄνου σκιᾶς.

{ΕΜΠΙΜΠΡΑΜΕΝΗ}

ἐξώλης ἀπόλοιθ' ὅστις ποτὲ

ὁ πρῶτος ἦν γήμας, ἔπειθ' ὁ δεύτερος,

εἶθ' ὁ τρίτος, εἶθ' ὁ τέταρτος, εἶθ' ὁ μεταγενής.

τρία γάρ ἐστι, δέσποτα,

δι' ὧν ἅπαντα γίνετ', ἢ κατὰ 〈τοὺς〉 νόμους,

ἢ ταῖς ἀνάγκαις, ἢ 〈τὸ〉 τρίτον ἔθει τινί.

ἐφ' ᾧ φρονεῖς μέγιστον, ἀπολεῖ τοῦτό σε,

τὸ δοκεῖν τιν' εἶναι· καὶ γὰρ ἄλλους μυρίους.

ὡς ἀγαθόν ἐστι πρᾶγμα τὸ γενέσθαι τινὸς

πατέρα.

καὶ νῦν ὑπὲρ τούτων συνάγουσι κατὰ μόνας.

ἐπλήρωσέν τε τὸ συναγώγιον.

{ΕΠΑΓΓΕΛΛΟΜΕΝΟΣ}

τὸ σὸν ταπεινόν, ἂν σὺ σεμνύνῃ, καλὸν

ἔξω φανεῖται, φίλ' ἄνερ· ἂν δ' αὐτὸς ποιῇς

ταπεινὸν αὐτὸ καὶ τιθῇς ἐν μηδενί,

οἰκεῖος οὗτος κατάγελως νομίζεται.

τὰ γὰρ τολμηρὰ τῶν ὄχλων † ἔχει

ἐν τοῖς λόγοις μὲν τὰς ἐπιδείξεις δυσκόλους·

ἐν τῷ δὲ πράττειν, ἂν λάβῃ〈ς〉 τὸν καιρὸν εὖ,

τἀπροσδόκητον τὴν τέχνην ἐξηύρατο.

τοῖς ἀναιδέσι〈ν〉 βοηθεῖ γὰρ λόγοις τοῦθ' ἓν μόνον,

ἂν βραχεῖς αὐτοὺς ποῇ τις τόν τε καιρὸν εὖ λάβῃ.

εἰς τὸ δέον.

{ΕΠΙΚΛΗΡΟΣ}

ἆρ' ἐστὶ πάντων ἀγρυπνία λαλίστατον;

ἐμὲ γοῦν ἀναστήσασα δευρὶ προάγεται

λαλεῖν ἀπ' ἀρχῆς πάντα τὸν ἐμαυτοῦ βίον.

ὥσπερ τῶν χορῶν

οὐ πάντες ᾄδους', ἀλλ' ἄφωνοι δύο τινὲς

ἢ τρεῖς παρεστήκασι πάντων ἔσχατοι

εἰς τὸν ἀριθμόν, καὶ τοῦθ' ὁμοίως πως ἔχει·

χώραν κατέχουσι, ζῶσι δ' οἷς ἔστιν βίος.

ἢ δεῖ μόνον

ζῆν ἢ γενόμενον πατέρα παίδων ἀποθανεῖν·

οὕτω τὸ μετὰ ταῦτ' ἐστὶ τοῦ βίου πικρόν.

ἀλεκτρυών τις ἐκεκράγει μέγα.

〈ὁ δ' εὐθύς·〉 οὐ σοβήσετ' ἔξω, φησί, τὰς

ὄρνις ἀφ' ἡμῶν;

αὕτη ποτ' ἐξεσόβησε τὰς ὄρνις μόλις.

τί δ' ἂν ἔχοι νεκρὸς

ἀγαθόν, ὅπου γ' οἱ ζῶντες ἔχομεν οὐδὲ ἕν;

ὅρα σὺ καὶ φρόντιζε κἀπόστα βραχύ.

οὔπω σοι πεπίστευμαι;

{ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΕΣ}

{ΕΥΝΟΥΧΟΣ}

ἀλλὰ τί ποήσω;

μὴ θεομάχει μηδὲ προσάγου τῷ πράγματι

χειμῶνας ἑτέρους, τοὺς δ' ἀναγκαίους φέρε.

οὑτοσὶ δὲ γαλεώτης γέρων.

πάντα τὰ ζητούμενα

δεῖσθαι μερίμνης φασὶν οἱ σοφώτεροι.

συστομώτερος σκάφης.

{ΕΦΕΣΙΟΣ}

ἐγὼ μὲν ἤδη μοι δοκῶ, νὴ τοὺς θεούς,

ἐν τοῖς κύκλοις ἐμαυτὸν ἐκδεδυκότα

ὁρᾶν κύκλῳ τρέχοντα καὶ πωλούμενον.

ἐπ' ἀρίστῳ λαβὼν

ὀψάριον.

τῶν ἰχθυοπωλῶν ἀρτίως τις τεττάρων

δραχμῶν ἐτίμα κωβιούς. {Β.} 〈πολλοῦ〉 σφόδρα.

παρέσομαι γὰρ ἕνδυο.

ἔσχατος Μυσῶν.

Τενέδιος ἄνθρωπος.

{ΗΝΙΟΧΟΣ}

ἀλλὰ θεὸς οὐδεὶς εἰς τὸ προκόλπιον φέρει

ἀργύριον, ἀλλ' ἔδωκεν εὔνους γενόμενος

πόρνης βουλὴν † ἔδειξεν εὐπορίας τινός,

ἣν ἂν παρῇς 〈σύ〉, μηκέτ' αἰτιῶ θεόν,

ἤδη δὲ τῇ σαυτοῦ ζυγομάχει μαλακίᾳ.

οὐθείς μ' ἀρέσκει περιπατῶν ἔξω θεὸς

μετὰ γραός, οὐδ' εἰς οἰκίας παρεισιὼν

ἐπὶ τοῦ σανιδίου· τὸν δίκαιον δεῖ θεὸν

οἴκοι μένειν σῴζοντα τοὺς ἱδρυμένους.

ἐλεεῖν δ' ἐκεῖνος ἔμαθεν εὐτυχῶν μόνος.

ὁ χρηστός, ὡς ἔοικε, καὶ χρηστοὺς ποιεῖ.

μί' ἐστὶν ἀρετὴ τἄτοπον φεύγειν ἀεί.

τὸν παῖδα δ' οὐ † δίδομεν,

ἀλλ' ἁρπάγην αὐτῷ κατασκευάζομεν.

ὧν δὲ μὴ αἴτιος τρόπος,

τά γ' ἀπὸ τῆς τύχης φέρειν δεῖ γνησίως τὸν εὐγενῆ.

{ΗΡΩΣ}

{ΘΑΙΣ}

ἐμοὶ μὲν οὖν ἄειδε τοιαύτην, θεά,

θρασεῖαν, ὡραίαν δὲ καὶ πιθανὴν ἅμα,

ἀδικοῦσαν, ἀποκλείουσαν, αἰτοῦσαν πυκνά,

μηθενὸς ἐρῶσαν, προσποιουμένην δ' ἀεί.

ὁ ἀκρατής,

ἄγγαρος, ὄλεθρος· ἡδέως ἄν μοι δοκῶ

ὅμως πεπονθὼς ταῦτα νῦν ταύτην ἔχειν.

φθείρουσιν ἤθη χρήσθ' ὁμιλίαι κακαί.

κατὰ μυὸς ὄλεθρον.

Ἄρης τύραννος.

πτωχότερος κίγκλου.

{ΘΕΟΦΟΡΟΥΜΕΝΗ}

{ΘΕΤΤΑΛΗ}

καὶ τὸ κεράμιον

ἀνέῳχας· ὄζεις, ἱερόσυλ', οἴνου πολύ.

μικρά γε πρόφασίς ἐστι τοῦ πρᾶξαι κακῶς.

εὐθυμία, Τίβειε, τὸν δοῦλον τρέφει.

ἔλυς' ἐμαυτόν, εἶτ' ἀπέδραν μόνος.

ὁλόκληρος οὗτός σοι, ξένε.

λύχνων ἁφάς.

{ΘΗΣΑΥΡΟΣ}

εἶτ' οὐ μέγιστός ἐστι τῶν θεῶν Ἔρως

καὶ τιμιώτατός γε τῶν πάντων πολύ;

οὐδεὶς γὰρ οὕτως ἐστὶ φειδωλὸς σφόδρα

ἄνθρωπος οὐδ' οὕτως ἀκριβὴς τοὺς τρόπους,

ὃς οὐχὶ τούτῳ μερίδα τῷ θεῷ νέμει

τῆς οὐσίας· ὅσοις μὲν οὖν πρᾴως ἔχει,

νέοις ἔτ' οὖσι τοῦτο προστάττει ποεῖν·

οἱ δ' εἰς τὸ γῆρας ἀναβολὰς ποιούμενοι

οὗτοι προσαποτίνουσι τοῦ χρόνου τόκους.

ὅταν δ' ἐρῶντος τόλμαν ἀφέλῃς, οἴχεται,

εἰς τοὺς ἰαλέμους τε τοῦτον ἔγγραφε.

πολλοῖς ὑπέκκαυμ' ἐστ' ἔρωτος μουσικὴ

〈διδοῦς' ἀφορμάς.〉

〈ὢν〉 ἄσιτος ἑπτὰ μῆνας, ὕδατος 〈οὐδὲ〉 στράγγ' ἔχων.

κανθάρου μελάντερος.

{ΘΡΑΣΥΛΕΩΝ}

κατὰ πόλλ' ἄρ' ἐστὶν οὐ καλῶς εἰρημένον

τὸ γνῶθι σαυτόν· χρησιμώτερον γὰρ ἦν

τὸ γνῶθι τοὺς ἄλλους.

φιλοσοφεῖ δὲ τοῦθ' ὅπως

καταπράξεται τὸν γάμον.

ὁ δεύτερος πλοῦς ἐστι δήπου λεγόμενος,

ἂν ἀποτυχών τις οὐρίου κώπαις πλέῃ.

ἡ δ' ἀνέῳγε τὴν θύραν.

〈ὡς〉 ὀκνηρός, πάντα μέλλων, σιτόκουρος, ὁμολογῶν

παρατρέφεσθαι.

{ΘΥΡΩΡΟΣ}

οὐκ ἀδελφός, οὐκ ἀδελφὴ παρενοχλήσει, τηθίδα

οὐδ' ἑώρακεν τὸ σύνολον, θεῖον οὐδ' ἀκήκοεν.

εὐτύχημα δ' ἐστὶν ὀλιγοστοὺς ἀναγκαίους ἔχειν.

ἔργον 〈ἐστὶν〉 εἰς τρίκλινον συγγενείας εἰσπεσεῖν.

οὗ λαβὼν τὴν κύλικα πρῶτος ἄρχεται λόγου πατὴρ

καὶ παραινέσας πέπωκεν, εἶτα μήτηρ δευτέρα,

εἶτα τηθὶς παραλαλεῖ τις, εἶτα βαρύφωνος γέρων,

τηθίδος πατήρ, ἔπειτα γραῦς καλοῦσα φίλτατον.

ὃ δ' ἐπινεύει πᾶσι τούτοις.

{ΙΕΡΕΙΑ}

οὐθεὶς δι' ἀνθρώπου θεὸς σῴζει, γύναι,

ἑτέρου τὸν ἕτερον· εἰ γὰρ ἕλκει τὸν θεὸν

τοῖς κυμβάλοις ἄνθρωπος εἰς ὃ βούλεται,

ὁ τοῦτο ποιῶν ἐστι μείζων τοῦ θεοῦ.

ἀλλ' ἔστι τόλμης καὶ βίας ταῦτ' ὄργανα

εὑρημέν' ἀνθρώποις ἀναιδέσιν, Ῥόδη,

εἰς καταγέλωτα τῷ βίῳ πεπλασμένα.

ὄνου παρακύψεως.

{ΙΜΒΡΙΟΙ}

δι' ὅσου χρόνου σε, Δημέα βέλτιστ', ἐγώ

οὐκ ἔστιν οὐδέν, πάτερ, ἐν ἀνθρώπου φύσει

μεῖζον λογισμοῦ· τῷ διαθέσθαι πράγματα

ἕκαστός ἐστι καὶ λογίσασθαι κατὰ τρόπον

ἄρχων, στρατηγός, ἡγεμὼν δήμου, πάλιν

σύμβουλος· ὁ λογισμῷ διαφέρων πάντ' ἔχει.

βοῦς Κύπριος.

{ΙΠΠΟΚΟΜΟΣ}

{{Α.}} Μόνιμός τις ἦν ἄνθρωπος, ὦ Φίλων, σοφός,

ἀδοξότερος μικρῷ δ'. {Β.} ὁ τὴν πήραν ἔχων;

{{Α.}} πήρας μὲν οὖν τρεῖς· ἀλλ' ἐκεῖνος ῥῆμά τι

ἐφθέγξατ' οὐδὲν ἐμφερές, μὰ τὸν Δία,

τῷ ‘γνῶθι σαυτόν’ οὐδὲ τοῖς βοωμένοις

τούτοις, ὑπὲρ δὲ ταῦθ' ὁ προσαιτῶν καὶ ῥυπῶν·

τὸ γὰρ ὑποληφθὲν τῦφον εἶναι πᾶν ἔφη.

τὰ δ' ἐκ μέσου τριπόδια καὶ τραγήματα.

{ΚΑΝΗΦΟΡΟΣ}

τὸ μὴ προθύμως γὰρ πονήσαντ' εὐτυχεῖν

εὐδαιμονίαν εἴωθ' ὑπερηφανίαν ποιεῖν.

ἀλογίστου τρόπου

ἀτύχημα φεύγειν ἐστὶν οὐκ αὐθαίρετον.

ἐδεῖτο χρῆσαι τὴν σεαυτῆς θυγατέρα

ἀντάλλαγον.

ἃ δ' ἀποκρινεῖται, κἂν ἐγὼ λέγοιμί σοι.

γραῦς τις κακολόγος, ἐκ δυοῖν Αἰξωνέοιν.

{ΚΑΡΙΝΗ}

ὦ μεγίστη τῶν θεῶν

νῦν οὖς', Ἀναίδει', εἰ θεὸν καλεῖν σε δεῖ.

δεῖ δέ· τὸ κρατοῦν γὰρ νῦν νομίζεται θεός.

ἐφ' ὅσον βαδίζεις, ἐφ' ὅσον ἥξειν μοι δοκεῖς.

περὶ τὸν τράχηλον ἁλύσιόν τί σοι δότω.

{ΚΑΡΧΗΔΟΝΙΟΣ}

ἐπιθυμιάσας τῷ Βορέᾳ 〈λιβαν〉ίδιον

ὀψάριον οὐδὲν ἔλαβον· ἑψήσω φακῆν.

αὑτὸν γὰρ οὐθεὶς οἶδε τοῦ ποτ' ἐγένετο,

ἀλλ' ὑπονοοῦμεν πάντες ἢ πιστεύομεν.

ἔργον ἐκ πολλοῦ χρόνου

ἄνοιαν ἡμέρᾳ μεταστῆσαι μιᾷ.

χρεία διδάσκει, κἂν ἄμουσος ᾖ, σοφὸν

Καρχηδόνιον.

ᾄδοντα λιτυέρσην ἀπ' ἀρίστου τέως.

τὸ καλῶς ἔχον που κρεῖττόν ἐστι καὶ νόμου.

{ΚΑΤΑΨΕΥΔΟΜΕΝΟΣ}

τὸν ἀφ' ἱερᾶς.

{ΚΕΚΡΥΦΑΛΟΣ}

παρὰ τοῖς γυναικονόμοις δὲ τοὺς ἐν τοῖς γάμοις

διακονοῦντας ἀπογεγράφθαι πυθόμενος

πάντας μαγείρους κατὰ νόμον καινόν τινα,

ἵνα πυνθάνωνται τοὺς κεκλημένους, ἐὰν

πλείους τις ὧν ἔξεστιν ἑστιῶν τύχῃ,

ἐλθὼν ...

εἶτ' εὐθὺς οὕτω· τὰς τραπέζας αἴρετε,

μύρα, στεφάνους ἑτοίμασον, σπονδὰς ποίει.

ἡδὺ τὸ μύρον, παιδ〈άρ〉ιον. {Β.} ἡδύ· πῶς γὰρ οὔ;

νάρδινον.

ταὐτόματον ἡμῖν ἀφανὲς ὂν συλλαμβάνει.

π?α?ρέσει ........... ἐγὼ παραλήψομ?[αι.

ἀπὸ μηχανῆς θεὸς ἐπεφάνης.

δεύτερος πλοῦς.

{ΚΙΘΑΡΙΣΤΗΣ}

{ΚΝΙΔΙΑ}

οὐθὲν γένους γένος γὰρ οἶμαι διαφέρειν.

ἀλλ' εἰ δικαίως ἐξετάσεις, καὶ γνήσιος

ὁ χρηστός ἐστιν, ὁ δὲ πονηρὸς καὶ νόθος.

ταὐτόματόν ἐστιν, ὡς ἔοικέ, που θεὸς

σῴζει τε πολλὰ τῶν ἀοράτων πραγμάτων.

{ΚΟΛΑΞ}{ΚΡΗΣ}

{ΚΥΒΕΡΝΗΤΑΙ}

τἀργύριον εἶναι, μειράκιόν, σοι φαίνεται

οὐ τῶν ἀναγκαίων καθ' ἡμέραν μόνον

τιμὴν παρασχεῖν δυνατόν, ἄρτων, ἀλφίτων,

ὄξους, ἐλαίου, μείζονος 〈δ'〉 ἄλλου τινός·

ἀθανασίας δ' οὐκ ἔστιν, οὐδ' ἂν συναγάγῃς

τὰ Ταντάλου τάλαντ' ἐκεῖνα λεγόμενα·

ἀλλ' ἂν ἀποθάνῃς, ταῦτα καταλείψεις τισίν.

τί οὖν λέγω; μήτ' αὐτὸς εἰ σφόδρ' εὐπορεῖς,

πίστευε τούτῳ, μήτε τῶν πτωχῶν πάλιν

ἡμῶν καταφρόνει, τοῦ δέ γ' εὐτυχεῖν ἀεὶ

πάρεχε σεαυτὸν τοῖς ὁρῶσιν ἄξιον.

οἷοι λαλοῦμεν ὄντες. ὦ τρισάθλιοι

ἅπαντες οἱ φυσῶντες ἐφ' ἑαυτοῖς μέγα·

αὐτοὶ γὰρ οὐκ ἴσασιν ἀνθρώπου φύσιν.

οὗτος μακάριος ἐν ἀγορᾷ νομίζεται·

ἐπὰν δ' ἀνοίξῃ τὰς θύρας, τρισάθλιος,

γυνὴ κρατεῖ πάντων, ἐπιτάττει, μάχετ' ἀεί·

ἀπὸ πλειόνων ὀδυνᾶτ', ἐγὼ δ' ἀπ' οὐδενός.

τί λέγων ἀποτρώγειν ἀξιώσει νῦν ἐμοῦ

τὸ μισθάριον; μένω γὰρ ἐξ ἐχθιζινοῦ.

† εἰς τὴν πονηρίαν ἀτυφίαν νομίσαντές ποτε ἀξιοῦσι

πέρας. †

ἐπελάθεθ' αὑτὸν ὅστις εἴη.

{ΚΩΝΕΙΑΖΟΜΕΝΑΙ}

{ΛΕΥΚΑΔΙΑ}

ὅστις ὑπέχει χρυσίῳ

τὴν χεῖρα, κἂν μὴ φῇ, πονηρὰ βούλεται.

ἀεὶ νομίζονθ' οἱ πένητες τῶν θεῶν.

ἐπίθες τὸ πῦρ, ἡ ζάκορος. οὑτωσὶ καλῶς.

οὗ δὴ λέγεται πρώτη Σαπφὼ

τὸν ὑπέρκομπον θηρῶσα Φάων'

οἰστρῶντι πόθῳ ῥῖψαι πέτρας

ἀπὸ τηλεφανοῦς· ἀλλὰ κατ' εὐχὴν

σήν, δέσποτ' ἄναξ, εὐφημείσθω

τέμενος πέρι Λευκάδος ἀκτῆς.

πάμφωνε ... οὐρεία χέλυς.

{ΛΟΚΡΟΙ}

ὑγιέστερος κροτῶνος.

{ΜΕΘΗ}

εἶτ' οὐχ ὅμοια πράττομεν καὶ θύομεν·

ὅπου γε τοῖς θεοῖς μὲν ἠγορασμένον

δραχμῶν ἄγω προβάτιον ἀγαπητὸν δέκα,

αὐλητρίδας δὲ καὶ μύρον καὶ ψαλτρίας,

Μενδαῖον, ἐγχέλεις, Θάσιον, τυρόν, μέλι

μικροῦ ταλάντου· γίνεται τὸ κατὰ λόγον,

δραχμῶν μὲν ἀγαθὸν ἄξιον λαβεῖν δέκα

ἡμᾶς, ἐὰν καὶ καλλιερηθῇ τοῖς θεοῖς,

τούτων δὲ πρὸς ταῦτ' ἀντανελεῖν τὴν ζημίαν.

πῶς οὐχὶ τὸ κακὸν τῶν ἱερῶν διπλάζεται;

ἐγὼ μὲν οὖν ὤν γε θεὸς οὐκ εἴασα τὴν

ὀσφὺν ἂν ἐπὶ τὸν βωμὸν ἐπιθεῖναί ποτε,

εἰ μὴ καθήγιζέν τις ἅμα τὴν ἔγχελυν,

ἵνα Καλλιμέδων ἀπέθανεν, εἷς τῶν συγγενῶν.

ἐμὲ γὰρ διέτριψεν ὁ

κομψότατος ἀνδρῶν Χαιρεφῶν ἱερὸν γάμον

φάσκων ποιήσειν δευτέρᾳ μετ' εἰκάδας

καθ' αὑτόν, ἵνα τῇ τετράδι δειπνῇ παρ' ἑτέροις·

τὰ τῆς θεοῦ γὰρ πανταχῶς ἔχειν καλῶς.

Ἀδράστεια καὶ

θεὰ σκυθρωπὲ Νέμεσι, συγγινώσκετε.

εἶτ' οὐκ εἶχεν οὐ πῦρ, οὐ λίθον,

οὐκ ἄλλ' ὁτιοῦν ἕτερον.

{ΜΕΣΣΗΝΙΑ}

{{Α.}} οἱ δ' ἁρπάσαντες τοὺς κάδους 〈τοὺς〉 στρογγύλους

ὕδρευον ἀνδρειότατα † κ' ἡ πόλις πάλιν.

{{Β.}} ἤντλουν λέγειν δεῖ, καὶ κάδους οὐ δεῖ λέγειν,

ἀλλ' ἀντλιαντλητῆρας.

τίθημ' ἔχειν χολήν σε καλλιωνύμου

πλείω.

ἡγεῖται μ' ὅλως

ἐπικόπανόν τι.

Ψύλλος

{ΜΗΝΑΓΥΡΤΗΣ}

οὕτω μαθεῖν δεῖ πάντα, καὶ πλοῦτον φέρειν·

ἀσχημοσύνης γὰρ γίνετ' ἐνίοις αἴτιος.

προπίνων θηρίκλειον τρικότυλον.

{ΜΙΣΟΓΥΝΗΣ}

{Α.} πρὸς τὸ πρᾶγμ' ἔχω

κακῶς. {Β.} ἐπαριστέρως γὰρ αὐτὸ λαμβάνεις.

τὰ δυσχερῆ γὰρ καὶ τὰ λυπήσοντά σε

ὁρᾷς ἐν αὐτῷ, τὰ δ' ἀγάθ' οὐκ ἐπιβλέπεις.

εὕροις δ' ἂν οὐθὲν τῶν ἁπάντων, Σιμύλε,

ἀγαθόν, ἐν ᾧ τι μὴ πρόσεστι καὶ κακόν.

γυνὴ πολυτελής ἐστ' ὀχληρόν, οὐδ' ἐᾷ

ζῆν τὸν λαβόνθ' ὡς βούλετ'· ἀλλ' ἕν ἐστί τοι

ἀγαθὸν ἀπ' αὐτῆς, παῖδες· ἐλθόντ' εἰς νόσον

τὸν ἔχοντα ταύτην ἐθεράπευσεν ἐπιμελῶς,

ἀτυχοῦντι συμπαρέμεινεν, ἀποθανόντα τε

ἔθαψε, περιέστειλεν οἰκείως· ὅρα

εἰς ταῦθ', ὅταν λυπῇ τι τῶν καθ' ἡμέραν.

οὕτω γὰρ οἴσεις πᾶν τὸ πρᾶγμ'· ἂν δ' ἐκλέγῃ

ἀεὶ τὸ λυποῦν, μηδὲν ἀντιπαρατιθεὶς

τῶν προσδοκωμένων, ὀδυνήσῃ διὰ τέλους.

ἐθύομεν δὲ πεντάκις τῆς ἡμέρας·

ἐκυμβάλιζον δ' ἑπτὰ θεράπαιναι κύκλῳ,

αἳ δ' ὠλόλυζον.

ἕλκει δὲ γραμματείδιον

ἐκεῖ σε δίθυρον καὶ παράστασις, μία

δραχμή.

ὄμνυμί σοι τὸν Ἥλιον,

ἦ μὴν ἀποίσειν σοι γραφὴν κακώσεως.

ὦ χαῖρε, Γλυκέρα. {ΓΛ.} καὶ σὺ πόλλ'. {Α.} ὅσῳ χρόνῳ

ὁρῶ σε.

ἀλλ' οὐ τὰ 〈Τι〉βείου νῷν ἴσως δεῖ φροντίσαι.

χλαμύδα, καυσίαν,

λόγχην, ἀορτῆρ', ἱμάτια.

ἐπιχρύσους σανδαλοθήκας

{ΜΙΣΟΥΜΕΝΟΣ}

{ΝΑΥΚΛΗΡΟΣ}

ἥκει λιπὼν Αἰγαῖον ἁλμυρὸν βάθος

Θεόφιλος ἡμῖν, ὦ Στράτων, ὡς εἰς καλὸν

τὸν υἱὸν εὐτυχοῦντα καὶ σεσωσμένον

πρῶτος λέγω σοι τόν τε χρυσοῦν κάνθαρον.

{{ΣΤΡ.}} ποῖον; τὸ πλοῖον; {Α.} οὐδὲν οἶσθας, ἄθλιε.

{{ΣΤΡ.}} τὴν ναῦν σεσῶσθαί μοι λέγεις; {Α.} ἔγωγε μήν.

{{ΣΤΡ.}} τὴν ναῦν ἐκείνην ἣν ἐποίησε Καλλικλῆς

τὸν καλούμενον †, Εὐφράνωρ 〈δ'〉 ἐκυβέρνα Θούριος;

ὦ φιλτάτη Γῆ μῆτερ, ὡς σεμνὸν σφόδρ' εἶ

τοῖς νοῦν ἔχουσι κτῆμα πολλοῦ τ' ἄξιον.

ὡς δῆτ' ἐχρῆν, εἴ τις πατρῴαν παραλαβὼν

γῆν καταφάγοι, πλεῖν τοῦτον ἤδη διὰ τέλους

καὶ μηδ' ἐπιβαίνειν γῆς, ἵν' οὕτως ᾔσθετο,

οἷον παραλαβὼν ἀγαθὸν οὐκ ἐφείσατο.

ὁ δὲ Πολυνείκης πῶς ἀπώλετ' οὐχ ὁρᾷς;

ὦ Ζεῦ πολυτίμηθ', οἷόν ἐστ' ἐλπὶς κακόν.

καὶ φύσει πως εὐάγωγόν ἐστι πᾶς ἀνὴρ ἐρῶν.

{ΝΕΜΕΣΙΣ}

{ΝΟΜΟΘΕΤΗΣ}

ἑτέρου λυχνοῦχος, ἑτέρου λήκυθος.

ἑκκαίδεκα

κεῖνθ' ἁμίδες.

{ΞΕΝΟΛΟΓΟΣ}

ἀνδρὸς πένητος υἱός, ἐκτεθραμμένος

οὐκ ἐξ ὑπαρχόντων, ὁρῶν ᾐσχύνετο

τὸν πατέρα μίκρ' ἔχοντα· παιδευθεὶς γὰρ εὖ

τὸν καρπὸν εὐθὺς ἀπεδίδου καλόν.

οὕτως ἀσυλλόγιστον ἡ Τύχη ποιεῖ

τὸ συμφέρον τί ποτ' ἐστὶν ἀνθρώπου βίῳ·

καθ' οὓς κρινεῖ 〈τὰ〉 πράγματ' οὐ χρῆται νόμοις,

οὐδ' ἔστιν εἰπεῖν ζῶντα ‘ταῦτ' οὐ πείσομαι’.

{ΟΛΥΝΘΙΑ}

ὡς ἄδικον, ὅταν ἡ μὲν φύσις

ἀποδῷ τι σεμνόν, τοῦτο δ' ἡ τύχη κακοῖ.

μετ' Ἀριστοτέλους γὰρ τέτταρας τῆς ἡμέρας

ὀβολοὺς φέρων.

οὐχὶ παρακληθέντας ὑμᾶς δεῖ γὰρ ἡμῖν εὐνοεῖν

ἀλλ' ὑπάρχειν τοῦτο.

{ΟΜΟΠΑΤΡΙΟΙ}

χρηστοὺς νομιζομένους, ἐφόδιον ἀσφαλὲς

εἰς πάντα καιρὸν καὶ τύχης πᾶσαν ῥοπήν.

〈ἅ〉πας ἐρυθριῶν χρηστὸς εἶναί μοι δοκεῖ.

ἣν δῆλον οὔτι νυμφίος τε ἀλφάνει †

{ΟΡΓΗ}

καίτοι νέος ποτ' ἐγενόμην κἀγώ, γύναι·

ἀλλ' οὐκ ἐλούμην πεντάκις τῆς ἡμέρας

τότ', ἀλλὰ νῦν· οὐδὲ χλανίδ' εἶχον, ἀλλὰ νῦν·

οὐδὲ μύρον εἶχον, ἀλλὰ νῦν· καὶ βάψομαι

καὶ παρατιλοῦμαι, νὴ Δία, καὶ γενήσομαι

Κτήσιππος, οὐκ ἄνθρωπος, ἐν ὀλίγῳ χρόνῳ,

κἆθ' ὡς ἐκεῖνος κατέδομαι καὶ τοὺς λίθους

ἁπαξάπαντας, οὐ γὰρ οὖν τὴν γῆν μόνην.

διαφέρει Χαιρεφῶντος οὐδὲ γρῦ

ἅνθρωπος ὅστις ἐστίν, ὃς κληθείς ποτε

εἰς ἑστίασιν δωδεκάποδος ὄρθριος

πρὸς τὴν σελήνην ἔτρεχε τὴν σκιὰν ἰδὼν

ὡς ὑστερίζων καὶ παρῆν ἅμ' ἡμέρᾳ.

ὁ λιμὸς ὑμῖν τὸν καλὸν τοῦτον δακὼν

Φιλιππίδου λεπτότερον ἀποδείξει νεκρόν.

οὐκ ἔστι μοιχοῦ πρᾶγμα τιμιώτερον·

θανάτου γάρ ἐστιν ὤνιον.

καὶ Λαμπρίας ὄπισθεν ἀλάβαστον φέρων.

καὶ τοὔνομα τί λέγεις ἀλάστωρ;

τοῦθ' ἑταῖρός ἐστιν ὄντως· οὐκ ἐρωτᾷ πηνίκα

δεῖπνόν ἐστιν, ὥσπερ ἕτεροι, καὶ τί δειπνεῖν κωλύει

τοὺς παρόντας, εἶτα δεῖπνον ἕτερον εἰς τρίτην βλέπει

................. εἶτα περίδειπνον πάλιν.

οὐ μὰ τὴν

{ΠΑΙΔΙΟΝ}

ἂν πάντα δουλεύειν ὁ δοῦλος μανθάνῃ,

πονηρὸς ἔσται. μεταδίδου παρρησίας,

βελτίον' αὐτὸν τοῦτο ποιήσει πολύ.

Ἐφέσια τοῖς γαμοῦσιν οὗτος περιπατεῖ

λέγων ἀλεξιφάρμακα.

χρυσοῦν ἐπόρισας. εἴθε λιθοκόλλητον ἦν·

καλὸν ἦν ἂν οὕτως.

μάραγδον εἶναι ταῦτ' ἔδει καὶ σάρδια.

εἴ τις δικαστὴς ἢ διαιτητὴς θεῶν.

ἐνταῦθ' ἀπόστα μικρόν.

ε[desunt litterae fere 25]κοδι' οἰκῶν πλησ[ίον]

{ΠΑΛΛΑΚΗ}

μικρὸν ἐπιμείνας προστρέχει

‘ἠγόρακά σοι περιστέρια 〈ταδί〉’ λέγων.

νῦν πῖθι, νῦν ἀφύβρισον. {Β.} ἤν, ἀφύβρικα.

πολλοὺς λογισμοὺς ἡ πονηρία κυκλοῖ.

ἀλλὰ τῶν χρηστῶν ἔχει τιν' ἐπιμέλειαν καὶ θεός.

{ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ}

εὔπιστον ἀτυχῶν ἐστιν ἄνθρωπος φύσει.

τὸν πλησίον γὰρ οἴεται μᾶλλον φρονεῖν

ὁ τοῖς λογισμοῖς τοῖς ἰδίοις πταίων ἀεί.

πεποιήκατ' ἔργον οὐχ ἑταίρων γὰρ .....

〈μὰ Δί', ἀλλ' ἑταιρῶν〉· ταὐτὰ δ' ὄντα γράμματα

τὴν προσαγόρευσιν οὐ σφόδρ' εὔσχημον ποιεῖ.

στρατεία δ' οὐ φέρει περιουσίαν

οὐδεμί', ἐφήμερον δὲ καὶ προπετῆ βίον,

οὗ πεῖραν ἔχομεν ὄντος οὐ σωτηρίου.

ὁλκὴν ταλάντου χρυσίου σοι, παιδίον,

ἕστηκα τηρῶν

μακάριος

ἐκεῖνος 〈ἔσται〉 δέκα τάλαντα καταφαγών.

αἰσχρὸν γενέσθαι πτωχὸν ἀσθενῆ θ' ἅμα.

ἔστι κρίσις ἄδικος, ὡς ἔοικε, κἀν θεοῖς.

τοὺς ὄφεις καλῶς γέ μοι

ἠγόρασας.

συνακολούθει μεθ' ἡμῶν.

θύραν ἔξελε.

{ΠΕΡΙΚΕΙΡΟΜΕΝΗ}{ΠΕΡΙΝΘΙΑ}

{ΠΛΟΚΙΟΝ}

ἐπ' ἀμφότερα νῦν ἡ 'πίκληρος ἡ κ〈αλὴ〉

μέλλει καθευδήσειν. κατείργασται μέγα

καὶ περιβόητον ἔργον· ἐκ τῆς οἰκίας

ἐξέβαλε τὴν λυποῦσαν ἣν ἐβούλετο,

ἵν' ἀποβλέπωσιν πάντες εἰς τὸ Κρωβύλης

πρόσωπον, ᾖ τ' εὔγνωστος οὖς' ἐμὴ γυνὴ

δέσποινα. καὶ τὴν ὄψιν ἣν ἐκτήσατο·

‘ὄνος ἐν πιθήκοις’ τοῦτο δὴ τὸ λεγόμενόν

ἐστιν. σιωπᾶν βούλομαι τὴν νύκτα τὴν

πολλῶν κακῶν ἀρχηγόν. οἴμοι Κρωβύλην

λαβεῖν ἔμ', εἰ καὶ δέκα τάλαντ' 〈ἠνέγκατο,

τὴν〉 ῥῖν' ἔχουσαν πήχεως. εἶτ' ἐστὶ τὸ

φρύαγμα {εἰ} πῶς {ἀν} ὑποστατόν; 〈μὰ τὸν〉 Δία

τὸν Ὀλύμπιον καὶ τὴν Ἀθηνᾶν, οὐδαμῶς.

παιδισκάριον θεραπευτικὸν δὲ καὶ λόγου

τάχιον ἀπάγεσθ' ὧδε. τίν' ἄρ' ἂν εἰσάγοι;

{{Α.}} ἔχω δ' ἐπίκληρον Λάμιαν· οὐκ εἴρηκά σοι;

{{Β.}} τουτὶ γὰρ οὐχί. {Α.} κυρίαν τῆς οἰκίας

καὶ τῶν ἀγρῶν καὶ 〈τῶν ἁ〉πάντων ἄντικρυς

ἔχομεν. {Β.} Ἄπολλον, ὡς χαλεπόν. {Α.} χαλεπώτατον.

ἅπασι δ' ἀργαλέα 'στίν, οὐκ ἐμοὶ μόνῳ,

υἱῷ πολὺ μᾶλλον, θυγατρί. {Β.} πρᾶγμ' ἄμαχον λέγεις.

{{Α.}} εὖ οἶδα.

ὦ τρισκακοδαίμων, ὅστις ὢν πένης γαμεῖ

καὶ παιδοποιεῖθ'. ὡς ἀλόγιστός ἐστ' ἀνήρ,

ὃς μήτε φυλακὴν τῶν ἀναγκαίων ἔχει

μήτ' ἂν ἀτυχήσας εἰς τὰ κοινὰ τοῦ βίου

ἐπαμφιέσαι δύναιτο τοῦτο χρήμασιν,

ἀλλ' ἐν ἀκαλύπτῳ καὶ ταλαιπώρῳ βίῳ

χειμαζόμενος ζῇ, τῶν μὲν ἀνιαρῶν ἔχων

τὸ μέρος ἁπάντων, τῶν δ' ἀγαθῶν οὐδὲν μέρος.

ὑπὲρ γὰρ ἑνὸς ἀλγῶν ἅπαντας νουθετῶ.

ὅστις πένης ὢν ζῆν ἐν ἄστει βούλεται,

ἀθυμότερον ἑαυτὸν ἐπιθυμεῖ ποεῖν.

ὅταν γὰρ εἰς τρυφῶντα καὶ σχολὴν ἄγειν

δυνάμενον ἐμβλέψῃ, τότ' αὐτὸν ἔστ' ἰδεῖν,

ὡς ἄθλιον ζῇ καὶ ταλαίπωρον βίον.

κακῶς ὁ δεσπότης βεβούλευται πάνυ·

ἐν ἀγρῷ γὰρ οἰκῶν οὐ σφόδρ' ἐξηλέγχετο

τῆς μερίδος ὢν τῆς οὐδαμοῦ τεταγμένης,

εἶχεν δὲ παραπέτασμα τὴν ἐρημίαν.

ὦ Παρμένων, οὐκ ἔστ' ἀγαθὸν ἐν τῷ βίῳ

φυόμενον ὥσπερ δένδρον ἐκ ῥίζης μιᾶς,

ἀλλ' ἐγγὺς ἀγαθοῦ παραπέφυκε καὶ κακόν,

ἐκ τοῦ κακοῦ τ' ἤνεγκεν ἀγαθὸν ἡ φύσις.

ἆρ' ἐστὶν ἀρετῆς καὶ βίου διδάσκαλος

ἐλευθέρου τοῖς πᾶσιν ἀνθρώποις ἀγρός.

† τὸ μὴ τὰς τρίχας αἴρων καὶ τὸν ῥύπον διδοὺς

† πιεῖν ἀνηδαξᾶτο ὥστε μὴ πιεῖν.

ἀεὶ τὸ λυποῦν ἀποδίωκε τοῦ βίου·

μικρόν τι τὸ βίου καὶ στενὸν ζῶμεν χρόνον.

οὐκ ἔστιν εὑρεῖν βίον ἄλυπον οὐδενός.

λεπτὸν μεθ' ἑτέρας ἱστὸν ὕφαινεν.

γυνὴ κυεῖ δέκα μῆνας.

ὅστις δ' ὁμιλῶν ἥδεται.

Κρωβύλῃ τῇ μητρὶ πείθου καὶ γάμει τὴν συγγενῆ.

τρυγόνος λαλίστερος.

δεύτερος πλοῦς.

{ΠΡΟΓΑΜΩΝ}

τὸ τῆς Τύχης τοι μεταβολὰς πολλὰς ἔχει.

βάρβαρος,

ἄγγαρος ὄντως κοὐδενὸς προορώμενος.

{ΠΡΟΕΓΚΑΛΩΝ}

οἷον τὸ γενέσθαι πατέρα παίδων ἦν 〈ἄρα·〉

λύπη, φόβος, φροντίς, πέρας ἐστὶν οὐδὲ ἕν.

τὸ δὲ

κελευόμενον μέν ἐστιν ἀσφαλέστατον

δούλῳ ποεῖν, ὥς φασιν.

{ΠΩΛΟΥΜΕΝΟΙ}

〈οἴμοι〉, τάλας· ἕστηκας ἔτι πρὸς ταῖς θύραις

τὸ φορτίον θείς; σιτόκουρον ἄθλιον,

〈ἄχρηστον〉 εἰς τὴν οἰκίαν εἰλήφαμεν.

ἀγγαροφόρει καὶ ταῦθ' ἃ νῦν ποιεῖς, ποίει,

ἐξὸν διαρρηγνύμενον ἀγαθῶν μυρίων

σιτιζόμενον τὴν νύκτα καὶ τὴν ἡμέραν

διάγειν.

οὐ πανταχοῦ τὸ φρόνιμον ἁρμόττει παρόν·

καὶ συμμανῆναι δ' ἔνια δεῖ.

{ΡΑΠΙΖΟΜΕΝΗ}

ὁ μὴ δεχόμενος τῶν θεῶν τὸ σύμφορον

αὐτῷ διδόντων ἕνεκα τοῦ ζῆν βούλεται

† ...... τὸ δ' ἀτυχεῖν ἢ τὸ μὴ

θεὸς δίδωσιν, οὐ τρόπου 'σθ' ἁμαρτία.

ἀτύχημα κἀδίκημα διαφορὰν ἔχει·

τὸ μὲν διὰ τύχην γίνεται, τὸ δ' αἱρέσει.

ἆρ' ἐστὶν ἀγαθῶν πᾶσι πλείστων αἰτία

ἡ σύνεσις, ἂν ᾖ πρὸς τὰ βελτίω σοφή.

τοὐμὸν θυγάτριον· πάνυ γάρ ἐστι τῇ φύσει

.... φιλάνθρωπον τὸ παιδάριον σφόδρα.

πόθεν γάρ, ὦ φίλοι θεοί,

τούτους ἀνεσπάκασιν οὗτοι τοὺς λόγους;

ὁ μυόχοδος γέρων

λεληθέναι σφόδρ' οἰόμενος.

εἶτ' ἀμφορεαφόρος τις ἀποφορὰν φέρων.

οὐχ ὁρᾶτε τὴν τροφὸν

ζῶμ' ἐνδεδυμένην;

ἔρχεται τἀληθὲς εἰς φῶς ἐνίοτ' οὐ ζητούμενον.

καὶ τυφλῷ δῆλον.

οὐκ Ἔμβαρος εἶ.

{ΣΑΜΙΑ}

{ΣΙΚΥΩΝΙΟΣ}

ἅβραν γὰρ ἀντωνούμενος

ἐρωμένην ταύτῃ μὲν οὐ παρέδωκ' ἔχειν,

ἔτρεφε δὲ χωρὶς ὡς ἐλευθέρᾳ πρέπει.

εὐλοιδόρητον, ὡς ἔοικε, φαίνεται

τὸ τοῦ στρατιώτου σχῆμα καὶ τὸ τοῦ ξένου.

ὁ πλέων κατήχθη. κρίνεθ' οὗτος πολέμιος.

ἐὰν ἔχῃ τι μαλακόν, ἀγγαρεύεται.

κακὴ μὲν ὄψις, ἐν δὲ δείλαιαι φρένες.

Στρατοφάνη, λιτόν ποτ' εἶχες χλαμύδιον καὶ παῖδ' ἕνα.

ἡ τῶν ὁμοίων αἵρεσις μάλιστά πως

τὴν τοῦ βίου σύγκρασιν ὁμόνοιαν ποιεῖ.

{ΣΤΡΑΤΙΩΤΑΙ}

〈ἀπ〉ορῶν τι βούλευσαι κατὰ σαυτὸν γενόμενος·

τὸ συμφέρον γὰρ οὐχ ὁρᾶται τῷ βοᾶν,

ἐν τῷ πρὸς αὑτὸν δ' ἀναλογισμῷ φαίνεται.

οὐδεὶς σύνοιδεν ἐξαμαρτάνων πόσον

ἁμαρτάνει τὸ μέγεθος, ὕστερον δ' ὁρᾷ.

{ΣΥΝΑΡΙΣΤΩΣΑΙ}

Διονυσίων 〈γὰρ〉 ἦν

πομπή ........................

ὁ δέ μ' ἠκολούθησεν μέχρι τοῦ πρὸς τὴν θύραν

ἔπειτα φοιτῶν καὶ κολακεύων 〈ἐμέ τε καὶ〉

τὴν μητέρ' ἔγνω μ'.

Ἔρως δὲ τῶν θεῶν

ἰσχὺν ἔχων πλείστην ἐπὶ τούτου δείκνυται·

διὰ τοῦτον ἐπιορκοῦσι τοὺς ἄλλους θεούς.

ἀστεῖον τὸ μὴ

συνάγειν γυναῖκας μηδὲ δειπνίζειν ὄχλον,

ἀλλ' οἰκοσίτους τοὺς γάμους πεποιηκέναι.

ἂν ἔτι πιεῖν μοι δῷ τις· ἀλλ' ἡ βάρβαρος

ἅμα τῇ τραπέζῃ καὶ τὸν οἶνον ᾤχετο

ἄρας' ἀφ' ἡμῶν.

τρισάθλιόν γε καὶ ταλαίπωρον φύσει

πολλῶν τε μεστόν ἐστι τὸ ζῆν φροντίδων.

καὶ τὸν ἐπὶ κακῷ

γινόμενον ἀλλήλων ἀγαπησμὸν οἷος ἦν.

πατὴρ δ' ἀπειλῶν οὐκ ἔχει μέγαν φόβον.

ὡς ἀεὶ στιφρὰς ἐσομένας καὶ νέας, ταλάντατος.

γυναικείαν ἀγοράν.

{ΣΥΝΕΡΩΣΑ}

ἄφες τὸν ἄνθρωπον. τί κόπτεις, ὦ μέλε;

{ΣΥΝΕΦΗΒΟΙ}

οἱ γὰρ ἥρωες .....

κακοῦν ἕτοιμοι μᾶλλον ἤπερ ὠφελεῖν.

{ΤΙΤΘΗ}

οἱ τὰς ὀφρῦς αἴροντες ὡς ἀβέλτεροι

καὶ ‘σκέψομαι’ λέγοντες. ἄνθρωπος γὰρ ὢν

σκέψῃ σὺ περί του, δυστυχής, ὅταν τύχῃ;

αὐτόματα γὰρ τὰ πράγματ' ἐπὶ τὸ συμφέρον

ῥεῖ κἂν καθεύδῃς, ἢ πάλιν τἀναντία.

ἤδη τις ὑμῶν παιδίον

ᾐτήσατ' ἢ κέχρηκεν, ἄνδρες γλυκύτατοι;

{ΤΡΟΦΩΝΙΟΣ}

ξένου τὸ δεῖπνόν ἐστιν ὑποδοχή τινος.

{{Β.}} ποδαποῦ; διαφέρει τῷ μαγείρῳ τοῦτο γάρ.

οἷον τὰ νησιωτικὰ ταυτὶ ξενύδρια,

ἐν προσφάτοις ἰχθυδίοις τεθραμμένα

καὶ παντοδαποῖς, τοῖς ἁλμίοις μὲν οὐ πάνυ

ἁλίσκετ', ἀλλ' οὕτως παρέργως ἅπτεται,

τὰς δ' ὀνθυλεύσεις καὶ τὰ κεκαρυκευμένα

μᾶλλον προσεδέξατ'. Ἀρκαδικὸς τοὐναντίον

ἀθάλαττος ὢν τοῖς λοπαδίοις ἁλίσκεται·

Ἰωνικὸς πλούταξ· ὑποστάσεις ποιῶ,

κάνδαυλον, ὑποβινητιῶντα βρώματα.

τὸ μηθὲν ἀδικεῖν καὶ φιλανθρώπους ποιεῖ.

{ΥΔΡΙΑ}

ὡς ἡδὺ τῷ μισοῦντι τοὺς φαύλους τρόπους

ἐρημία· καὶ τῷ μελετῶντι μηδὲ ἓν

πονηρὸν ἱκανὸν κτῆμ' ἀγρὸς τρέφων καλῶς.

ἐκ τῶν ὄχλων δὲ ζῆλος, ἥ τε κατὰ πόλιν

αὕτη τρυφὴ λάμπει μέν, εἰς δ' ὀλίγον χρόνον.

γέροντα δυστυχοῦντα τῶν θ' αὑτοῦ κακῶν

ἐπαγόμενον λήθην ἀνέμνησας πάλιν

ἐπὶ τἀτυχεῖν τ' ἤγειρας.

εὐθὺς καταχρήσεθ' αὑτὸν ἀνορωρυγμένην

ταύτην ἰδών.

οἱ Θρᾷκες, Λίβυ,

Τρῶες καλοῦνται· πάντα νῦν ἤδη 'σθ' ὁμοῦ.

οἳ δὲ κατὰ χειρῶν λαβόντες περιμένουσι, φίλτατοι

{ΥΜΝΙΣ}

νὴ τὴν Ἀθηνᾶν, μακάριόν τι χρηστότης

πρὸς πάντα καὶ θαυμαστὸν ἐφόδιον βίῳ.

τούτῳ λαλήσας ἡμέρας μικρὸν μέρος

εὔνους ἐγὼ νῦν εἰμι. ‘πειστικὸν λόγος’,

πρὸς τοῦτ' ἂν εἴποι τις, ‘μάλιστα τῶν σοφῶν’.

τί οὖν ἑτέρους λαλοῦντας εὖ βδελύττομαι;

τρόπος ἔσθ' ὁ πείθων τοῦ λέγοντος, οὐ λόγος.

οὐ πάνυ τι γηράσκουσιν αἱ τέχναι καλῶς,

ἂν μὴ λάβωσι προστάτην φιλάργυρον.

νῦν δὲ κατὰ πόλιν

εὕρηκεν ἕτερον, τὸν σέ. {Β.} τὸν ἐμὲ τουτονί;

οὐ πῦρ γὰρ αἰτῶν οὐδὲ λοπάδ' αἰτούμενος.

ἀλλὰ τἀργυρώματα

ἥκω λαβεῖν βουλόμενος.

βάκηλος εἶ.

{ΥΠΟΒΟΛΙΜΑΙΟΣ Η ΑΓΡΟΙΚΟΣ}

τοῦτον εὐτυχέστατον λέγω,

ὅστις θεωρήσας ἀλύπως, Παρμένων,

τὰ σεμνὰ ταῦτ' ἀπῆλθεν, ὅθεν ἦλθεν, ταχύ

τὸν ἥλιον τὸν κοινόν, ἄστρ', ὕδωρ, νέφη,

πῦρ· ταῦτα, κἂν ἑκατὸν ἔτη βιῷς, ἀεὶ

ὄψει παρόντα, κἂν ἐνιαυτοὺς σφόδρ' ὀλίγους,

σεμνότερα τούτων ἕτερα 〈δ'〉 οὐκ ὄψει ποτέ.

πανήγυριν νόμισόν τιν' εἶναι τὸν χρόνον,

ὅν φημι, τοῦτον, τὴν ἐπιδημίαν ἄνω·

ὄχλος, ἀγορά, κλέπται, κυβεῖαι, διατριβαί.

† ἂν πρῶτος ἀπίῃς καταλύσεις, βελτίονα

ἐφόδι' ἔχων ἀπῆλθες ἐχθρὸς οὐδενί·

ὁ προσδιατρίβων δ' ἐκοπίασεν ἀπολέσας,

κακῶς δὲ γηρῶν ἐνδεής του γίνεται,

ῥεμβόμενος ἐχθροὺς εὗρ', ἐπεβουλεύθη ποθέν,

οὐκ εὐθανάτως ἀπῆλθεν ἐλθὼν εἰς χρόνον.

παύσασθε νοῦν ἔχοντες· οὐδὲν γὰρ πλέον

ἁνθρώπινος νοῦς ἐστιν, ἀλλ' ὁ τῆς Τύχης

—εἴτ' ἐστὶ τοῦτο πνεῦμα θεῖον, εἴτε νοῦς—

τοῦτ' ἔστι τὸ κυβερνῶν 〈ἅπαντα〉 καὶ στρέφον

καὶ σῷζον, ἡ πρόνοια δ' ἡ θνητὴ καπνὸς

καὶ φλήναφος. πείσθητε, κοὐ μέμψεσθέ με·

πάνθ' ὅσα νοοῦμεν ἢ λέγομεν ἢ πράττομεν,

τύχη 'στίν, ἡμεῖς δ' ἐσμὲν ἐπιγεγραμμένοι.

τὰ δεύτερ' ἀεὶ τὴν γυναῖκα δεῖ λέγειν,

τὴν δ' ἡγεμονίαν τῶν ὅλων τὸν ἄνδρ' ἔχειν.

〈συν〉οικία δ' ἐν ᾗ 〈τὰ〉 πρῶτ' ἔχει γυνή,

οὐκ ἔστιν ἥτις πώποτ' οὐκ ἀπώλετο.

τοῦτο μόνον ἐπισκοτεῖ

καὶ δυσγενείᾳ καὶ τρόπου πονηρίᾳ

καὶ πᾶσιν οἷς ἔσχηκεν ἄνθρωπος κακοῖς,

τὸ πολλὰ κεκτῆσθαι· τὰ δ' ἄλλ' ἐλέγχεται.

οὐ παντὸς ἀγαθοῦ τὴν πρόνοιαν αἰτίαν

κρίνων ἂν ὀρθῶς ὑπολαβεῖν τίς μοι δοκεῖ,

ἀλλ' ἔστι καὶ ταὐτόματον ἔνια χρήσιμον.

ἀεὶ κράτιστόν ἐστι τἀληθῆ λέγειν,

ἐν παντὶ καιρῷ· τοῦτ' ἐγὼ παρεγγυῶ

εἰς ἀσφάλειαν τῷ βίῳ πλεῖστον μέρος.

πολλῶν κατὰ γῆν καὶ κατὰ θάλατταν θηρίων

ὄντων κάκιστόν ἐστι θηρίον γυνή.

Ἄπολλον, ἀλλὰ σκαιὸν οὐ μετρίως λέγεις,

μετὰ μαρτύρων ἀτυχεῖν, παρὸν λεληθέναι.

δυσπαρακολούθητόν τι πρᾶγμ' ἐστὶν τύχη.

τὸν ἄμητα, Χαίριππ', οὐ καθ' Ἅιδην πέμπετε;

{{Β.}} τίν' ἄμητ' ἐν Ἅιδου προσδοκᾷς;

ὡς μηδὲν ἀποκρινουμένῳ δ' οὕτω λάλει.

γέρων ἀ〈πε〉μέμυκτ' ἄθλιος, λέμφος.

μικρὰ Παναθήναι' ἐπει〈δὴ〉 δι' ἀγορᾶς πέμποντά σε,

Μοσχίων, μήτηρ ἑώρα τῆς κόρης ἐφ' ἅρματος.

{ΦΑΝΙΟΝ}

ὑπελήλυθέν τέ μου

νάρκα τις ὅλον τὸ δέρμα

ἄνθρωπος ὢν ἥμαρτον· οὐ θαυμαστέον.

φειδωλὸς ἦν καὶ μέτριος ἀγοραστής.

πότων τε καὶ κώμων ἅπαντες ᾔδεμεν.

σιωπήσ〈ε〉ι πάλιν

ἐ?ν? τ?ῷ? μ?έρει.

{ΦΑΣΜΑ}

{ΦΙΛΑΔΕΛΦΟΙ}

χωρίδιον πρίω συναγαγὼν πάνθ' ὅσα

ἔχεις, τὸ δ' ἐγὼ δώσω. {Β.} σχολῇ μοι σύλλεγε.

ἤδη δ' ἐπιχύσεις διάλιθοι, λαβρώνιοι,

Πέρσαι δ' ἔχοντες μυιοσόβας ἑστήκεσαν.

οὐ ῥᾴδιον

ἄνοιαν ἐν μικρῷ μεταστῆσαι χρόνῳ.

νὴ τὸν Δία τὸν μέγιστον, ἐκτυφήσομαι.

ὡς ἡδὺ τὸ ζῆν, εἰ μεθ' ὧν κρίνει τις εὖ.

ὥστ' ἔγωγ' ἂν εἱλόμην που σαυνίῳ πεπληγμένος.

{ΧΑΛΚΕΙΑ}

οὐκ ἂν γένοιτ' ἐρῶντος ἀθλιώτερον

οὐθὲν γέροντος πλὴν ἕτερος γεραίτερος.

ὃς γὰρ ἀπολαύειν βούλεθ' ὧν ἀπολείπεται

διὰ τὸν χρόνον, πῶς οὗτος οὐκ ἔστ' ἄθλιος;

τοῦτο δὴ τὸ νῦν ἔθος

‘ἄκρατον’ ἐβόων, ‘τὴν μεγάλην’. ψυκτῆρά τις

προὔπινεν αὖ, τοὺς ἀθλίους ἀπολλύων.

{ΧΑΛΚΙΣ}

{ΧΗΡΑ}

ἑκοῦσα 〈δ'〉 ἁδελφὴ ποιήσει τοῦτό σοι

ἀντάλλαγον τέξουσα τούτῳ διδομένη.

τὸ λεγόμενον τοῦτ' ἔστι νῦν

τἄνω κάτω, {φασί,} τὰ κάτω δ' ἄνω.

βοῶν ποιείτω τὴν πόλιν διάστατον.

πρὸς τὴν ἀδελφὴν ἀνάδοχον τῶν χρημάτων.

δὶς παῖδες οἱ γέροντες

{ΧΡΗΣΤΗ}

{ΨΕΥΔΗΡΑΚΛΗΣ}

μάγειρ', ἀηδής μοι δοκεῖς εἶναι σφόδρα.

πόσας τραπέζας μέλλομεν ποιεῖν, τρίτον

ἤδη μ' ἐρωτᾷς. χοιρίδιον ἓν θύομεν,

ὀκτὼ ποιήσοντες τραπέζας δ' ἢ μίαν,

τί σοι διαφέρει τοῦτο; παράθες σημίαν †.

οὐκ ἔστι κανδύλους ποιεῖν οὐδ' οἷα σὺ

εἴωθας εἰς ταὐτὸν καρυκεύειν μέλι,

σεμίδαλιν, ᾠά· πάντα γὰρ τἀναντία

νῦν ἐστιν· ὁ μάγειρος γὰρ ἐγχύτους ποιεῖ,

πλακοῦντας ὀπτᾷ, χόνδρον ἕψει καὶ φέρει

μετὰ τὸ τάριχος, εἶτα θρῖον καὶ βότρυς·

ἡ δημιουργὸς δ' ἀντιπαρατεταγμένη

κρεάδι' ὀπτᾷ καὶ κίχλας, τραγήματα.

ἔπειθ' ὁ δειπνῶν μὲν τραγηματίζεται,

μυρισάμενος δὲ καὶ στεφανωσάμενος πάλιν

〈σύμμεικτα〉 δειπνεῖ τὰ μελίπηκτα ταῖς κίχλαις.

νῦν δ' εἰς γυναικωνῖτιν εἰσιόνθ' ὅταν

ἴδω παράσιτον, τὸν δὲ Δία τὸν Κτήσιον

ἔχοντα τὸ ταμιεῖον οὐ κεκλειμένον,

ἀλλ' εἰστρέχοντα πορνίδια—

μήτηρ τέθνηκε ταῖν ἀδελφαῖν ταῖν δυεῖν

ταύταιν· τρέφει δὲ παλλακή τις τοῦ πατρὸς

αὐτάς, ἅβρα τῆς μητρὸς αὐτῶν γενομένη.

ὑπὲρ μὲν οἴνου μηδὲ γρῦ, τίτθη, λέγε·

ἂν τἄλλα δ' ᾖς ἄμεμπτος, ἕκτην ἐπὶ δέκα

Βοηδρομιῶνος ἐνδελεχῶς ἄξεις ἀεί.

ἀστοργίαν ἔχει τιν' ὁ σκληρὸς βίος.

οὐκ ἐπείρα Νάννιον;

{ΨΟΦΟΔΕΗΣ}

ἐπίσημον οὖν τὴν ἀσπίδ' εἰς τὴν τοῦ Διὸς

στοὰν ἀνέθηκαν.

{ΑΔΗΛΩΝ ΔΡΑΜΑΤΩΝ}

ἅπαντα σιγῶν ὁ θεὸς ἐξεργάζεται.

τυφλόν γε καὶ δύστηνόν ἐστιν ἡ Τύχη.

οὐδὲν κατὰ λόγον γίνεθ' ὧν ποιεῖ Τύχη.

πᾶν τοὖργον ὀρθῶς ἐκμαθεῖν χρόνου μέτα.

οὐκ ἔστ' ἄπιστον οὐδὲν ἐν θνητῷ βίῳ

οὐδ' ἂν γένοιτο· πολλὰ ποικίλλει χρόνος

παράδοξα καὶ θαυμαστὰ καὶ ζώντων τρόποι.

εἰ πάντες ἐβοηθοῦμεν ἀλλήλοις ἀεί,

οὐδεὶς ἂν ὢν ἄνθρωπος ἐδεήθη Τύχης.

ἀδύνατον ὡς ἔστιν τι σῶμα τῆς Τύχης·

ὁ μὴ φέρων δὲ κατὰ φύσιν τὰ πράγματα

τύχην προσηγόρευσε τὸν ἑαυτοῦ τρόπον.

τί δ' ὄφελος 〈εὖ〉 λαλοῦντος, ἂν κακῶς φρονῇ;

ὁ μὲν λόγος 〈σου〉 συνέσεως πολλῆς γέμει,

τὰ δ' ἔργα σύνεσιν οὐκ ἔχοντα φαίνεται.

〈ὁ〉 μὴ φρονῶν μέν, πολλὰ δ' ἐφ' ἑκάστου λαλῶν

δείκνυσιν αὐτοῖς τὸν τρόπον τοῖς ῥήμασι.

{μανθάνειν}

ὅτου δ' ἂν ἔργου τυγχάνῃς ἄπειρος ὤν,

τὸ πυνθάνεσθαι τῶν κατειδότων καλόν.

πολὺ κρεῖττόν ἐστιν ἓν καλῶς μεμαθηκέναι

ἢ πολλὰ φαύλως περιβεβλῆσθαι πράγματα.

ὅταν λέγῃς μὲν πολλά, μανθάνῃς δὲ μή,

τὸ σὸν διδάξας τοὐμὸν οὐ μαθὼν ἔσῃ.

οὐδείς ἐστί μοι

ἀλλότριος, ἂν ᾖ χρηστός· ἡ φύσις μία

πάντων, τὸ δ' οἰκεῖον συνίστησιν τρόπος.

ἀνὴρ ἀχάριστος μὴ νομιζέσθω φίλος·

μήδ' αὖ πονηρὸς κατεχέτω χρηστοῦ τόπον.

οὐχὶ τὴν αὐτὴν ἔχει

διάνοιαν αἰτῶν εἷς ἕκαστος καὶ λαβών.

ἀεὶ δ' ὁ σωθείς ἐστιν ἀχάριστος φύσει.

ἅμ' ἠλέηται καὶ τέθνηκεν ἡ χάρις,

ἣν δεόμενος τότ' ἀθάνατον ἕξειν ἔφη.

κἂν σφόδρα σαφῶς εἰδῇς 〈τι〉, τὸν κρύπτοντά σε

μηδέποτ' ἐλέγξῃς· δύσκολον γὰρ πράγματα,

ἃ λανθάνειν τις βούλεται, ταῦτ' εἰδέναι.

μισῶ…

ἀσυλλόγ…