Fragmenta

ETYM. GUD. cod. Paris. suppl. Gr. 172 p. 302 (z; s. 13) ed.

Chr. Theodorides, Glotta 50, 1972, 29—34 (vgl. ETYM. ORION. 101, 30

Sturz): ‘μαστροπός’· παρὰ τὸ ‘μαίεσθαι’ τοὺς ‘τρόπους’ τῶν πορνευουσῶν

γυναικῶν. οὕτως <〈Ἀπολλόδωρος〉 ἐν Ὑπομνήματι τῶν Σώφρονος

Ἀνδρείων 〈μίμων〉> (F 69 Kaibel).

ETYM. GUD. cod. Paris. suppl. Gr. 172 p. 285 (z) ed. Chr.

Theodorides, Glotta 50, 1972, 34 (vgl. ETYM. ORION. 94, 9 Sturz):

‘λαγωιός’· παρὰ τὸ ‘λα—’ ἐπιτατικὸν μόριον καὶ τὸ ‘ὦς ὠτός’, ὁ μεγάλα ὦτα

ἔχων. <Ἀπολλόδωρος> δὲ ὅτι λαγαρός ἐστι.

ETYM. ORION. 163, 26 Sturz: ‘χεῖρες’· ... ὡς δὲ <Ἀπολλό-

δωρος>, ἀπὸ τοῦ διιστᾶν τοὺς δακτύλους καὶ διέχειν ...

PAP. KÖLN 5604 s. I a. edd. Ludwig Koenen/Reinhold

Merkelbach (Albert Henrichs), Collectanea Papyrologica (Festschr.

Herbert Chajjim Youtie) 1 ed. Ann Ellis Hanson, Bonn 1976, 3—26

(Taf. 3c. 1): (col. 1) περὶ ...] τῆς γενέσεως ˈ [ ] καὶ ὡς ‘Παλλὰς’ καὶ

‘Τριˈ[τογένεια’ ἐπεκ]λήθη, ἐπὶ τοσοῦτον ˈ [ἡμῖν εἰρή]σθω ἐπὶ τοῦ παρόντος. ˈ

[ κα?]τ' Ἐπίχαρμον, ἔτι ˈ [ ]!α ἃ δὴ μετο—ˈ[ ] ὑπὲρ ˈ ...

(col. 2; Epicharm. F 85a Austin:) [‘... ἀναθοροῦσαν] ἐκ τᾶς τοῦ Διὸς

φαντὶ κεφαλᾶς ˈ ἀπολέσαι πράτιστα πάντων ˈ ἐμ μάχαι

ταῖ γενομέναι καˈτὰ Κρόνον Πάλλαντα, τὸ δὲ τούˈτω δέρος

πὸτ τὸ φοβερὰν εὐˈθὺς εἶμεν περιβαλεῖν αὑτᾶς κύˈκλωι·

διόπερ αὐτὰν ’Παλλάδ'‘ ὀνοˈμασθῆμεν ὑπὸ πάντων τόκα.’ ˈ

περιεπέσομεν δὲ ποιήμασιν, ˈ ἐφ' ὧν ἦν ἐπιγραφὴ ‘Μεροπίς’, ˈ οὐ δηλ?ο?ῦσα τὸν

ποήσα?[ντα], ἣ ˈ πρ?ὸ?ς? τοῖς ἄλλοις Μέροψ?ι? [τ]ο?ῖ?ς? ˈ ἐν τῆι Κώιαι καταριθ-

μουμέˈνοις καὶ Ἄστερον ὑπάρχειν διεσάφει· τοῦτον δ' εἶναι ˈ μάχιμόν τινα καὶ

δυνατόν, ἔτι ˈ δὲ ἄτρωτον. ἐπὶ τοῦ οὖν Ἡραˈκλῆν εἰς τὴν Κώιαν παραγίˈνεσθαι

καὶ πόλεμ[ον] τ?οῖς ˈ Κώιοις συστήσασθαι, θλιβοˈ[μέ]νων δὲ αὐτῶν ὑπὸ τοῦ

Ἀςˈ[τέ]ρου τὴν Ἀθηνᾶν ἐπιβοηˈθῆσαι εἰδυῖαν ὅτι ὑπὸ μὲν Ἡραˈ[κλέ]ους οὐθὲν

ἂν πάθοι, μᾶλˈ[λο]ν δ' ἂν ὑπ' αὐτοῦ Ἡρακλῆς ἀˈ[ναι]ρεθείη. τέλος δὲ ἀπολο-ˈ

μένου τούτου ὑπ' αὐτῆς συνˈθεωρῆσαι χρήσιμον αὐτοῦ ˈ τὸ δέρος ἐσόμενον πρὸς

τοὺς ˈ [ἄλ]λους κινδύνους· διόπερ ἐˈ[ξη]λύτρωσεν αὐτὸ σύν τε τοῖς ˈ [πο]σὶν

καὶ ταῖ〈ς〉 χερσὶ περιθέςˈ[θα]ι?. ἐδόκει δέ μοι τὰ ποήμαˈ[τα] νεωτέρου τινὸς

εἶναι, διὰ ˈ [δὲ] τὸ ἰδίωμα τῆς ἱστορίας ˈ [ἐξε]λάβομεν αὐτό. εἶχεν δὲ ˈ [τὰ

ἔ]πη οὕτω·

‘ἔνθ' ὁ μὲν ἄλˈ[λ'] ἧ?κ?εν Μερόπων κατὰ νήˈ[ριτ]α φῦλα

νευρῆι ἔπι ψάλλων ...’.ˈ

[εἶτε]ν?·

‘ἀλλ' οὐκ Ἄστερον ἰὸς ἐˈ(col. 3)δάμνατο· τρὶς γὰρ ἐπ' [αὐτῶι ˈ

ἧκε διαννευρῆς, ἀ[λλ' οὐ]ˈ χρόα τῆνος ἵκανεν·

ἠ[ΰτ' ἀπὸ ς]ˈκληρῆς πέτρης ἔξαλτ[ο χαμᾶ]ˈζε

δριμὺ βέλος. πικρ[ὸν δ' ἄ]ˈχος ἔσχεθεν Ἡρακλ[ῆα

ὡς]ˈ ἴδεν?’.

μετὰ δὲ ὀλίγα·

‘κ?[αί νύ]ˈ κεν Ἡρακλῆα κατέκτ[ανεν], ˈ εἰ μὴ Ἀθήνη

λάβρον [ἐπεβρόν]ˈτησε διὲγ νεφέων κα[ταβᾶ]ˈσα·

πληξαμένη{ι} θέν[αρι]ˈ δ' ἁπαλὸν χρόα πρόσθ[ε φαάν]ˈθη

Ἡρακλῆος ἄνακτ[ος ⏑–]ˈ, ὁ δ' ἐν ἄσθματι θυμ[οῦ

γνῶ ῥα]ˈ θεόν’.

εἶτεν μετά τιν[α ἡ Ἀθηνᾶ]ˈ κελεύει τὸν μὲν Ἡρα[κλῆν πε]ˈρὶ τοὺς ἄλλους

γίνεσ[θαι Μέρο]ˈπας, αὐτὴ{ι} δὲ τῶι Ἀστ[έρωι ἀν]ˈθίσταται·

‘ἔνθ' ὁ μὲν ε[ἰς πλη]ˈθὺν Μερόπων κίεν, ἡ [δὲ δια]ˈπρὸ

αἰχμῆι στῆθος [ἔπειρεν],ˈ ὁ δ' ἐ{χ}ξέχυτ'· οὐ γὰρ [ὁμοῖαι

ἀ]ˈθανάτων θνηταῖσι βολ[αὶ κατὰ]ˈ γαῖαν ἔασιν.

πρηνὴ[ς δ ]ˈτησε· μέλας δ' ἐπερείδ?[ετο εὐ]ˈρὼς

ὀφθαλμοῖς, Ἄϊδος [δὲ δ' ἀπή]ˈλυθε θυμὸς ἀναιδής’.

εἶτεν αὐ]ˈτὸν ἐγδείρει·

‘καὶ τοῦ [μὲν βού]ˈλευσε πε?ρ?ὶ? χρόα ῥι?ν?ὸ?ν? [Ἀθήνη]ˈ

ἕσσασθαι’·

εἶτεν·

‘ἔγδε[ιρεν δ' ἄρ']ˈ ἅπαν σκύλος ἄλκιμο?ν?· [αἶψα δὲ]ˈ πέπλ〈ος〉

αὐάνθη· τοῦ μὲν ν?[έκταρ]ˈ κατέχευε φέρουσα

ἀ[θανάτη]ˈ· περὶ σῶμα δ' ἑλιξα?[μένη φέρε πές]ˈκος

αὐταῖς σὺν χ[είρεσσι καὶ]ˈ εὐρήεσσι πεδίλοις.

ὣς ἄρα κος]ˈμηθεῖσα τετ?ά?[ρπετ]ο’.

ὁ δὲ Ο[!!!!! ὅτι τὴν]ˈ Ἀστέρου δορὰν ἡ Ἀθ[ηνᾶ δέδυκεν]ˈ ὁμολογεῖ, ἀλλ' οὐ

τ?ο?[ῦ !!!!!!!!!! Μέ]ˈροπος· τούτου μὲν []