Fragmenta

—s. Δυσπόντιον· ..... (F 4) καὶ ἐν κ̅ζ̅· <«Δάιππος

Κροτωνιάτης πύξ, Ἠλείων ἐκ Δυσποντίου τέθριππον.»>

—s. Λῆνος· χώρα τῆς Πισατῶν. ὁ πολίτης Ληναῖος. Φλέγων

μ̅η̅ ὀλυμπιάδι.

AFRICAN.—EUSEB. PE X 10 p. 488 C: ... Κῦρος Περσῶν

ἐβασίλευσεν, ὧι ἔτει ὀλυμπιὰς ἤχθη ν̅ε̅, ὡς ἐκ τῶν Βιβλιοθηκῶν Διοδώρου

(IX 21) καὶ τῶν Θάλλου (256 F 7) καὶ Κάστορος Ἱστοριῶν (250 F 6),

ἔτι δὲ Πολυβίου (254 F 3) καὶ Φλέγοντος ἔστιν εὑρεῖν, ἀλλὰ καὶ ἑτέρων

οἷς ἐμέλησεν ὀλυμπιάδων· ἅπασι γὰρ συνεφώνησεν ὁ χρόνος.

PHILOPON. De opif. mundi V 1 p. 208, 22 Reichardt:

ἱστορεῖ δὲ καὶ Φλέγων ἐν τῆι ἑκατοστῆι εἰκοστῆι τετάρτηι ὀλυμπιάδι

Λυσιμάχου τοῦ Μακεδόνος ἄταφον ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας τὸ σῶμα

κείμενον ὑπὸ κυνὸς φυλάττεσθαι, εἴργοντος τοῦ νεκροῦ τὰ θηρία, μέχρις

οὗ Θῶραξ ὁ Λαρισαῖος περιτυχὼν αὐτὸν ἔθαψε.

STEPH. BYZ. s. Νίβις· πόλις Αἰγύπτου. Φλέγων ρ̅μ̅

ὀλυμπιάδι.

—s. Βέλιτρα· πόλις Ἰταλίας, οὐ Ῥώμης ἀποτέρω, ὥς

φησι Φλέγων ὀλυμπιάδι ρ̅ο̅δ̅.

PHOT. Bibl. 97: (T 3) μέχρι τῆς ρ̅ο̅ζ̅ ὀλυμπιάδος, ἐν ἧι ἐνίκα

<Ἑκατόμνως Μιλήσιος στάδιον καὶ δίαυλον καὶ ὁπλίτην,

τρίς· (2) Ὑψικλῆς Σικυώνιος δόλιχον· Γάιος Ῥωμαῖος

δόλιχον· Ἀριστωνυμίδας Κῶιος πένταθλον· Ἰσί-

δωρος Ἀλεξανδρεὺς πάλην, ἄπτωτος περίοδον· Ἀτυάνας

Ἱπποκράτους † Ἀδραμυτίου παῖς πύξ· Σφοδρίας Σικυ-

ώνιος παγκράτιον· Σωσιγένης Ἀσιανὸς παίδων στάδιον·

Ἀπολλοφάνης Κυπαρισσιεὺς παίδων πάλην· Σωτήριχος

Ἠλεῖος παίδων πύξ· Κάλας Ἠλεῖος παίδων παγκράτιον·

Ἑκατόμνως Μιλήσιος ὁπλίτην (οὗτος ἐν τῆι αὐτῆι τὰ

τρία ἐστεφανώθη, στάδιον δίαυλον ὁπλίτην)· Ἁριστο-

λόχου [ὁ] Ἠλείου τέθριππον· Ἡγήμονος Ἠλείου κέλης·

Ἑλλανίκου Ἠλείου συνωρίς· τοῦ αὐτοῦ πωλικὸν

τέθριππον· Κλητία Ἠλείου πωλικὴ συνωρίς· Καλ-

λίππου Ἠλείου πωλικὸς κέλης.

(3) Λεύκολλος δὲ Ἀμισὸν ἐπολιόρκει, καὶ Μουρήναν

ἐπὶ τῆς πολιορκίας καταλιπὼν μετὰ δυοῖν ταγμάτοιν

αὐτὸς μετὰ τριῶν ἄλλων προῆγεν ἐπὶ Καβείρων, ὅπου

διεχείμαζε. καὶ Ἀδριανὸν ἐπέταξε πολεμῆσαι Μιθρι-

δάτηι· καὶ πολεμήσας ἐνίκησε. (4) καὶ σεισμοῦ ἐν

Ῥώμηι γενομένου πολλὰ ταύτης συνέπεσε.> (5) καὶ ἄλλα

δὲ πλεῖστα ἐν ταύτηι ξυνηνέχθη τῆι ὀλυμπιάδι.

(6) <καὶ Ῥωμαίων τῶι τρίτωι αὐτῆς ἔτει ἀπετιμή-

θησαν μυριάδες ἐνενήκοντα καὶ μία. (7) καὶ Σινατρού-

κην τὸν Πάρθων βασιλέα τελευτήσαντα διεδέξατο Φρα-

άτης ὁ ἐπικληθεὶς Θεός. (8) καὶ Φαῖδρον τὸν Ἐπικού-

ρειον διεδέξατο Πάτρων. (9) καὶ Οὐεργίλιος Μάρων ὁ

ποιητὴς ἐγεννήθη τούτου τοῦ ἔτους εἰδοῖς Ὀκτωβρίαις.

(10) τῶι δὲ τετάρτωι ἔτει Τιγράνης καὶ Μιθριδάτης

ἀθροίσαντες πεζοὺς μὲν τέσσαρας μυριάδας ἱππέας δὲ

τρεῖς καὶ τὸν Ἰταλικὸν αὐτοὺς τάξαντες τρόπον ἐπολέ-

μησαν Λευκόλλωι· καὶ νικᾶι Λεύκολλος. καὶ πεντα-

κισχίλιοι μὲν τῶν μετὰ Τιγράνους ἔπεσον, πλείους δὲ

τούτων ἠιχμαλωτίσθησαν χωρὶς τοῦ ἄλλου σύγκλυδος

ὄχλου. (11) καὶ τὸ Καπιτώλιον ἐν Ῥώμηι Κάτλος καθιέ-

ρωσε. (12) καὶ Μέτελλος ἐπὶ τὸν Κρητικὸν πόλεμον

ὁρμήσας, τρία τάγματα ἔχων, ἦλθεν εἰς τὴν νῆσον, καὶ

μάχηι νικήσας τὸν Λασθένη αὐτοκράτωρ ἀνηγορεύθη·

καὶ τειχήρεις κατέστησε τοὺς Κρῆτας. (13) καὶ Ἀθηνό-

δωρος πειρατὴς ἐξανδραποδισάμενος Δηλίους τὰ τῶν

λεγομένων θεῶν ξόανα διελυμήνατο· Γάιος δὲ Τριάριος

τὰ λελωβημένα τῆς πόλεως ἐπισκευάσας ἐτείχισε τὴν

Δῆλον.>

(14) μέχρι μὲν οὖν ταύτης μοι τῆς ὀλυμπιάδος ἐν λόγοις πέντε ἡ

ἀνάγνωσις γέγονεν.

STEPH. BYZ. s. Ταρραχίνη· πόλις Ἰταλίας. Φλέγων

ὀλυμπιάδι ρ̅π̅α̅· <ὅτι παιδίον ἐκ δούλης γενόμενον τῆι θ̅ καὶ

μ̅ τῆς γενέσεως τὸν προσαγορεύσαντα ἀντιπροσαγορεῦσαι,

ἐφ' οἷς τοὺς μάντεις προαγορεῦσαι ὄλεθρον.>

STEPH. BYZ. s. Αὔγουσται· πόλεις ἐν Κιλικίαι καὶ Ἰταλίαι.

οἱ πολῖται Αὐγυστανοί. Φλέγων ἐν Ὀλυμπιάδων η̅.

—s. Κρέμη· πόλις Πόντου. Φλέγων η̅ Χρονικῶν.

EUSEB. HIER. ol. 202; (sYNKELL. 614, 12;

MALAL. 240, 17; CHRON. PASCH. 412, 7; 417, 9): Iesus Christus secun-

dum prophetias quae de eo fuerant praelocutae ad passionem venit anno Tiberii

XVIII, quo tempore etiam in aliis ethnicorum commentariis 〈256 F 1〉 haec

ad verbum scripta repperimus ‘solis facta defectio, Bithynia terrae motu con-

cussa, et in urbe Nicaea aedes plurimae corruerunt’, quae omnia his congruunt

quae in passione Salvatoris acciderant. scribit vero super his et Flego, qui

olympiadarum egregius supputator est, in XIII libro ita dicens: «quarto

autem anno CCII olympiadis magna et excellens inter omnes

quae ante eam acciderant defectio solis facta; dies hora sexta ita in tene-

brosam noctem versus ut stellae in caelo visae sint terraeque motus in

Bithynia Nicae[n]ae urbis multas aedes subverterit.» haec supra dictus vir.

AFRIKAN.—SYNKELL. 610, 12: (Thallos 256 F 1) Φλέγων ἱστορεῖ ἐπὶ

Τιβερίου Καίσαρος ἐν πανσελήνωι ἔκλειψιν ἡλίου γεγόνεναι τελείαν ἀπὸ

ὥρας ἕκτης μέχρις ἐνάτης, δῆλον ὡς ταύτην.

PHILOPON. De opif.

mund. II 21 p. 99, 6 Reichardt: τούτου δὲ τοῦ σκότους ..... καὶ Φλέγων

ἐν ταῖς Ὀλυμπιάσιν ἐμνήσθη. λέγει γὰρ ὅτι τῶι δ̅[ευτέρωι] ἔτει τῆς δια-

κοσιοστῆς δευτέρας ὀλυμπιάδος ἐγένετο ἡλίου ἔκλειψις μεγίστη τῶν οὐκ ἐγνω-

σμένων πρότερον, καὶ νὺξ ὥραι ἕκτηι τῆς ἡμέρας ἐγένετο, ὥστε καὶ ἀστέρας

ἐν οὐρανῶι φανῆναι. ὅτι δὲ τῆς ἐν τῶι σταυρῶι τοῦ δεσπότου Χριστοῦ γενομένης

τοῦ ἡλίου ἐκλείψεως καὶ οὐχ ἑτέρας ἐμνήσθη καὶ Φλέγων, πρῶτον μὲν ἐκ τοῦ λέγειν

μὴ ἐγνῶσθαι τὴν τοιαύτην ἔκλειψιν τοῖς πρότερον χρόνοις ἐστὶ δῆλον ........ καὶ

ἀπ' αὐτῆς δὲ τῆς περὶ Τιβερίου Καίσαρος ἱστορίας δείκνυται. βασιλεύειν μὲν γὰρ

αὐτόν φησιν ὁ Φλέγων τῶι δευτέρωι ἔτει τῆς ἑκατοστῆς ἐνενηκοστῆς 〈ὀγδόης〉

ὀλυμπιάδος, τὴν δὲ ἔκλειψιν γεγονέναι ἐν τῶι τετάρτωι ἔτει τῆς διακοσιοστῆς

δευτέρας ὀλυμπιάδος .......

ORIGEN. c. Cels. II 33 (II 59): περὶ

δὲ τῆς ἐπὶ Τιβερίου Καίσαρος ἐκλείψεως, οὗ βασιλεύοντος καὶ ὁ Ἰησοῦς ἔοικεν

ἐσταυρῶσθαι, καὶ περὶ τῶν μεγάλων τότε γενομένων σεισμῶν τῆς γῆς ἀνέ-

γραψε καὶ Φλέγων ἐν τῶι τρισκαιδεκάτωι ἢ τῶι τεσσαρεσκαιδεκάτωι οἶμαι

τῶν Χρονικῶν.

——II 14: Φλέγων μέντοι ἐν τρισκαιδεκάτωι ἢ

τεσσαρεσκαιδεκάτωι οἶμαι τῶν Χρονικῶν καὶ τὴν περί τινων μελλόντων

πρόγνωσιν ἔδωκε τῶι Χριστῶι, συγχυθεὶς ἐν τοῖς περὶ Πέτρου ὡς περὶ

τοῦ Ἰησοῦ, καὶ ἐμαρτύρησεν ὅτι κατὰ τὰ εἰρημένα ὑπ' αὐτοῦ τὰ λεγόμενα

ἀπήντησε.

CONSTANT. PORPH. De them. II 12: μαρτυρεῖ δὲ καὶ

Φλέγων ἐν Ὀλυμπιάδων πεντεκαιδεκάτηι, ὅτι ἐβασιλεύετο ὁ Βόσπορος Κότυι

τῶι Βοσποριανῶι βασιλεῖ, ὧι καὶ διάδημα ἐκέλευσε φορεῖν ὁ Καῖσαρ, καὶ

τὰς πόλεις αὐτῶι καθυπέταξεν, ἐν αἷς συναριθμεῖ καὶ αὐτὴν Χερσῶνα.

STEPH. BYZ. s. Νεοκαισάρεια· Ποντικὴ πόλις. τὸ ἐθνικὸν

Νεοκαισαρεύς, ὡς Φλέγων ι̅ε̅ Ὀλυμπιάδων. οἱ αὐτοὶ καὶ Ἀδριανοπολῖται.

—s. Ὀλυμπιεῖον· τόπος ἐν † Δήλωι, ὃν κτίσαντες Ἀθη-

ναῖοι χρήμασιν Ἀδριανοῦ Νέας Ἀθήνας Ἀδριανὰς ἐκάλεσαν, ὡς Φλέγων

ἐν Ὀλυμπιάδων ι̅ε̅.

—s. Σκορδίσκοι καὶ Σκίρτιοι· ἔθνη Παιονίας, ὡς Φλέγων

ἐν Ὀλυμπιάδων ι̅ε̅.

—s. Τερβητία· πόλις Σικελίας. οἱ πολῖται Τερβητῖνοι

.... Φλέγων ἐν Ὀλυμπιάδων ι̅ε̅.

—s. Φουρνίτα· πόλις Λιβύης. οἱ οἰκήτορες Φουρνιτανοί.

Φλέγων ι̅ε̅ τῶν Ὀλυμπιάδων.

ET. M. p. 18, 54: Ἀδρίας· τὸ πέλαγος. Διονύσιος Σικελίας τύ-

ραννος, † ὃς πρότερον ἐπὶ τῆι * ὀλυμπιάδι πόλιν ἔκτισεν Ἀδρίαν ἐν τῶι Ἰονι-

κῶι κόλπωι, ἀφ' ἧς καὶ τὸ πέλαγος Ἀδρίας καλεῖται. Εὔδοξος δὲ ἐν τῶι θ̅ τῶν

Ἱστοριῶν (79 F 1) τὸ πέλαγος καὶ τὴν πόλιν ὀνομασθῆναι Ἀδρίαν φησὶν ἀπὸ

Ἀδρίου τοῦ Μεσσαπίου τοῦ Παύσωνος. Φλέγων ἐν Ὀλυμπιάσιν. οὕτως Ὠρίων.

EUAGR. HE I 20: εἰ δέ τωι περισπούδαστον ταύτας

εἰδέναι,

ἱστόρηται περιέργως Στράβωνι τῶι γεωγράφωι (XVI 2, 5) Φλέγοντι τε

καὶ Διοδώρωι τῶι ἐκ Σικελίας (XXI 1, 6), Ἀρριανῶι τε αὖ καὶ Πεισάνδρωι

τῶι ποιητῆι, καὶ πρός γε Οὐλπιανῶι Λιβανίωι τε καὶ Ἰουλιανῶι τοῖς

παναρίστοις σοφισταῖς.

HIERON. Quaest. Hebr. i. Gen. 10, 2

p. 15, 10 Lagarde: legamus Varronis De antiquitatibus libros et Sinnii

Capitonis et Graecum Phlegonta ceterosque eruditissimos viros: et videbimus

omnes paene insulas et totius orbis litora terrasque mari vicinas Graecis

accolis occupatas, qui, ut supra (p. 14, 6) diximus, ab Amano et Tauro

montibus omnia maritima loca usque ad oceanum possedere Britannicum.

PROKOP. GAZ. Comm. i. Gen. (Class. Auct. VI 297 Mai):

καὶ ἀσφάλτωι χρήσασθαι ὡς μᾶλλον ἀντέ-

χειν δυναμένηι πρὸς ὕδωρ—ἐγίνετο δὲ περί τι μέρος τοῦ Εὐφράτου, ὡς

ἱστοροῦσι Φλέγων τε καὶ Ἡρόδοτος (I 179).

SCHOL. LIV. 8, 15, 7 a. 336 a. Chr. (L. Voit Philol.

91, 1936, p. 310): Minutia virgo Ves 〈talis〉 †minutioris primo suspecta

cultus moxq(ue) flagitii servo accusante convicta ad porta(m) Collina(m)

viva defoditur, locusque sceleratus ex eo ca〈m〉pus dictus〉 miror aut(em),

cu(m) defossa(m) indicat, omisisse illum ex libris Sibillinis hoc esse

p(rae)ceptu(m), ut legisse me in ipsis apud Flegonte(m) temporis istius

versib(us) recolo.

STEPH. BYZ. s. Ἔλβονθις· πόλις μεταξὺ Αἰγύπτου καὶ

Κυρήνης. τὸ ἐθνικὸν Ἐλβονθίτης, ὡς Φλέγων.

—s. Μαιανδρούπολις· Μαγνησίας πόλις, ὡς Φλέγων ἐν

Ὀλυμπιάσι. τὸ ἐθνικὸν Μαιανδρουπολίτης.

—s. Μοτιηνή· χωρίον Ἰβηρίας. 〈Μοτίνη· πόλις Ἰταλίας〉,

ἄποικος Ῥωμαίων· Πολύβιος γ̅ (40, 8). Φλέγων δὲ Μουτίνην αὐτήν φησι.

—s. Πικεντία· πόλις Τυρρηνίας. Φλέγων δὲ Πίκεντον

αὐτὴν καλεῖ.

—s. Σινώπη· πόλις διαφανεστάτη τοῦ Πόντου, κτίσμα

Κρητί〈ν〉ου 〈καὶ〉 Κώιου (?), ὥς φησι Φλέγων.

—s. Τέρινα· πόλις Ἰταλίας καὶ ποταμὸς ὁμώνυμος, κτίσμα

Κροτωνιατῶν, ὡς Φλέγων.

—s. Ὠστία· ........ Φλέγων δὲ Ὠστίους αὐτοὺς καλεῖ

λέγων <«παρέλαβε δὲ τὴν Ὠστίων πόλιν».>

SUID. s. Θαλῆς· .... γεγονὼς πρὸ Κροίσου, ἐπὶ τῆς λ̅θ̅

ὀλυμπιάδος, κατὰ δὲ Φλέγοντα γνωριζόμενος ἤδη ἐπὶ τῆς ζ̅.

—s. Φλέγων· ..... τούτου τοῦ Φλέγοντος, † ὥς φησι

Φιλοστόργιος (HE I 1 p. 5, 23 Bidez), † ὅσον τὰ κατὰ τοὺς Ἰουδαίους

συμπεσόντα διὰ πλείονος ἐπεξελθεῖν τοῦ πλάτους, Φλέγοντος καὶ Δίωνος

βραχέως ἐπιμνησθέντων καὶ παρενθήκην αὐτὰ τοῦ οἰκείου λόγου ποιησα-

μένων. ἐπεὶ τῶν γε εἰς εὐσέβειαν καὶ τὴν ἄλλην ἀρετὴν ἑλκόντων οὐδ'

ὁτιοῦν οὐδ' οὗτος δείκνυται πεφροντικώς, ὅνπερ οὐδ' ἐκεῖνοι τρόπον.

τοὐναντίον μὲν οὖν ὁ Ἰώσηπος καὶ δεδοικότι ἔοικε καὶ εὐλαβουμένωι, ὡς

μὴ προσκρούσειεν Ἕλλησι.

SCRIPT. HIST. AUG. XXIX 7, 4: sunt enim Aegyptii, ut satis

nosti, † venti ventosi furibundi iactantes iniuriosi atque adeo vani liberi novarum

rerum usque ad cantilenas publicas cupientes, versificatores epigrammatarii

mathematici haruspices medici. (5) nam 〈in〉 eis Cristiani Samaritae et quibus

praesentia semper tempora cum enormi libertate displiceant. (6) ac ne quis mihi

Aegyptiorum irascatur et meum esse credat, quod in litteras rettuli, Hadriaini

epistolam promam ex libris Flegontis liberti eius proditam, ex qua penitus Aegyp-

tiorum vita detegatur.

(8) ‘Hadrianus Augustus Serviano consuli salutem. Aegyptum

quam mihi laudabas, Serviane carissime, totam didici levem pendulam et ad

omnia famae momenta volitantem. (2) illic qui Serapem colunt, Cristiani sunt;

et devoti sunt Serapi, qui se Cristi episcopos dicunt. (3) nemo illic archisynagogus

Iudaeorum, nemo Samarites, nemo Cristianorum presbyter non mathematicus,

non haruspex, non aliptes. (4) ipse ille patriarcha cum Aegyptum venerit, ab

aliis Serapidem adorare, ab aliis cogitur Christum. (5) genus hominum seditio-

sissimum vanissimum iniuriosissimum, civitas opulenta dives fecunda, in qua

nemo vivat otiosus. (6) alii vitrum conflant, aliis carta conficitur, omnes certe

linifiones 〈aut〉 cuiuscumque artis et 〈professionis〉 videntur; et habent poda-

grosi quod agant, habent 〈prae〉cisi quod agant, habent caeci quod faciant, ne

chiragrici quidem apud eos otiosi vivunt. (7) unus illis deus nummus est: hunc

Christiani, hunc Iudaei, hunc omnes venerantur et gentes. et utinam melius esset

morata civitas, digna profecta quae pro sui fecunditate, quae pro sui magnitudine

totius Aegypti teneat principatum. (8) huic ego cuncta concessi, vetera privilegia

reddidi, nova sic addidi ut praesenti gratias agerent, denique ut primum inde

discessi, et in filium meum Verum multa dixerunt, et de Antinoo quae dixerint

comperisse te credo. (9) nihil illis opto, nisi ut suis pullis alantur, quos quem

ad modum fecundant pudet dicere. (10) calices tibi allasontes [versicoloris] trans-

misi, quos mihi sacerdos templi obtulit, tibi et sorori meae specialiter dedicatos,

quos tu velim festis diebus conviviis adhibeas. caveas tamen, ne his Africanus

noster indulgenter utatur.’

COD. PALAT. GR. 398 p. 216 r lin. 1: (I) ** εἰς τὸν

ξενῶνα προσπορεύεται ταῖς θύραις, καὶ καιομένου τοῦ λύχνου καθημένην

〈ε〉ἶδεν τὴν ἄνθρωπον παρὰ τῶι Μαχάτηι. οὐκ ἔτι δὲ καρτερήσασα πλείονα

χρόνον διὰ τὸ θαυμαστὸν τῆς φαντασίας τρέχει πρὸς τὴν μητέρα, καὶ

βοήσασα μεγάληι τῆι φωνῆι ‘Χαριτοῖ’ καὶ ‘Δημόστρατε’, ὤιετο δεῖν ἀνα-

στάντας ἐπὶ τὴν θυγατέρα αὐτοὺς μετ' αὐτῆς πορεύεσθαι· πεφηνέναι γὰρ

ζῶσαν εἶναί τε μετὰ τοῦ ξένου διά τινα θείαν βούλησιν ἐν τῶι ξενῶνι.

(2) τῆς δὲ Χαριτοῦς παράδοξον λόγον ἀκουούσης συνέβη τὴν ψυχὴν τὸ

μὲν πρῶτον ἐκπλαγῆ γενομένην ἐκλυθῆναι διὰ τὸ μέγεθος τῆς ἀγγελίας

καὶ διὰ τὴν ταραχὴν τῆς τροφοῦ, μετὰ μικρὸν δὲ μνησθεῖσαν τῆς θυγατρὸς

κλαίειν, τὰ δὲ ἔσχατα καταγνῶναι τῆς πρεσβύτιδος μανίαν κελεύειν τε

ἀπαλλάττεσθαι ἀπ' αὐτῆς ταχέως. (3) ὀνειδιζούσης δὲ τῆς τροφοῦ καὶ

λεγούσης μετὰ παρρησίας, ὡς 〈αὐτὴ〉 μὲν φρονεῖ τε καὶ ὑγιής ἐστιν, ἡ δὲ

δι' ὄκνον οὐ βούλοιτο τὴν ἰδίαν θυγατέρα ἰδεῖν, μόλις ἡ Χαριτὼ τὰ μὲν

βιασθεῖσα ὑπὸ τῆς τροφοῦ, τὰ δὲ εἰδῆσαι βουλομένη τὸ συμβεβηκὸς παρα-

γίνεται πρὸς τὰς θύρας τῆς ξενῶνος· διὰ 〈δὲ〉 τὸ γεγονέναι πλείονα

χρόνον, ὡς ἂν δευτέρας † ἀγγελίας συντε〈τε〉λεσμένης, ὀψέ ποτε ἧκεν ἡ

Χαριτώ. διὸ συνέβαινεν ἐκείνους μὲν ἤδη ἀναπαύεσθαι. παρακύψασα δ'

οὖν ἡ μήτηρ τὰ μὲν ἱμάτια καὶ τὸν τύπον τῆς ὄψεως ἐνόμιζεν ἐπιγινώσκειν,

τὴν δὲ ἀλήθειαν ἐξετάσαι κατ' οὐδένα τρόπον δυναμένη, τὴν ἡσυχίαν ὤιετο

δεῖν ἔχειν· πρωὶ γὰρ ἤλπιζεν ἀναστᾶσα καταλήψεσθαι τὴν ἄνθρωπον.

ἐὰν δὲ ὑστερήσηι, διερωτήσειν τὸν Μαχάτην περὶ πάντων· οὐ γὰρ ἄν

ποτε ψεύσασθαι τηλικαύτην πρᾶξιν ἐρωτώμενον αὐτόν. διόπερ σιωπήσασα

ἀπῆλθεν. (4) ὄρθρου δὲ γενομένου τὴν μὲν εἴτε διὰ θείαν βούλησιν εἴτε

κατ' αὐτοματισμὸν λαθοῦσαν ἀπελθεῖν συνέβη, τὴν δὲ παραγενομένην διὰ

τὴν ἀπόλυσιν δυσφορεῖν [τῶι νεανίσκωι], καὶ τῶι ξένωι πάντα ἐξ ἀρχῆς

ἐξηγησαμένην ἀξιοῦν περὶ τὰ γόνατα περιπλεκομένην τοῦ Μαχάτου τὴν

ἀλήθειαν εἰπεῖν μηδὲν ἀποκρυψάμενον. ὁ δὲ νεανίσκος ἀγωνιάσας τὴν

ἀρχὴν μὲν διεταράχθη, μόλις δέ ποτε τὸ ὄνομα διεσάφησεν, ὅτι Φιλίννιον

εἴη· καὶ τὴν ἀρχὴν διηγήσατο τῆς εἰσόδου καὶ τὴν ἐπιθυμίαν αὐτῆς ἐδή-

λωσεν ὅση, καὶ ὅτι λάθραι τῶν γεννησάντων ἔφη παραγίνεσθαι πρὸς

αὐτόν, τά τε ὑπολελειμμένα ὑπὸ τῆς ἀνθρώπου, βουλόμενος ποιῆσαι τὸ

πρᾶγμα πιστόν, ἀνοίξας τὸν ῥίσκον ἐξαιρεῖ τόν τε δακτύλιον τὸν χρυσοῦν,

ὃν ἔλαβεν παρ' αὐτῆς, καὶ τὴν στηθοδεσμίδα, ἣν ἀπολελοίπει τῆι πρότερον

νυκτί. (5) ὡς δὲ εἶδεν ἡ Χαριτὼ τηλικαῦτα σημεῖα ἀναβοᾶι, καὶ διαρρή-

ξασα ἑαυτῆς τά τε ἐνδύματα καὶ τὸ ἱμάτιον ἀπό τε τῆς κεφαλῆς ῥίψασα

τὸν κεκρύφαλον πεσοῦσά τε εἰς τὴν γῆν καὶ περιχυθεῖσα τοῖς γνωρίσμασιν,

ἐξ ἀρχῆς ἐποίει τὸ πένθος. θεωρῶν δὲ ὁ ξένος τὸ γινόμενον καὶ πάντας

ὄντας ὑπερπαθεῖς καὶ θρηνοῦντας ὡσανεὶ νῦν μέλλοντας κατορύττειν τὴν

ἄνθρωπον, συνεχεῖτο καὶ παρεκάλει δεόμενος παύσασθαι, ἐπαγγελλόμενος

ἐὰν παραγένηται δείξειν αὐτήν. ἡ δὲ πεισθεῖσα καὶ ἐντειλαμένη αὐτῶι

φροντίσαι μὴ παρέργως τῶν ἐπηγγελμένων ἀπελύθη πρὸς αὑτήν. (6) νυκτὸς

δὲ ἐπιγενομένης καὶ τῆς ὥρας οὔσης καθ' ἣν ἡ Φιλίννιον εἰώθει παρα-

γίνεσθαι πρὸς αὐτόν, οἱ μὲν προσετήρουν εἰδῆσαι θέλοντες τὴν ἄφιξιν, ἡ

δὲ ἧκεν. εἰσελθούσης δὲ κατὰ τὸν εἰθισμένον καιρὸν καὶ καθεζομένης

ἐπὶ τὴν κλίνην, οὐδὲν προσποιηθεὶς ὁ Μαχάτης, ἐξετάσαι δὲ τὸ πρᾶγμα

βουλόμενος, τὸ πλέον οὐ πιστεύων, εἰ νεκρᾶι πλησιάζοι, οὕτως ἐπιμελῶς

παραγιγνομένης κατὰ τὸν αὐτὸν καιρόν, ἔτι δὲ δειπνούσης μετ' αὐτοῦ καὶ

συμπινούσης, ἀπίστως εἶχεν οἷς ἐκεῖνοι προήγγειλαν, ὤιετο δὲ νεκρορύκτας

τινὰς διωρυχέναι τὸν τάφον καὶ πεπρακέναι τὰ ἱμάτια καὶ τὰ χρυσία τῶι

πατρὶ τῆς ἀνθρώπου. βουλόμενος οὖν τὴν ἀκρίβειαν εἰδῆσαι πέμπει

τοὺς παῖδας λάθραι καλοῦντας αὐτούς. (7) ταχέως δὲ παραγενομένων

τοῦ τε Δημοστράτου καὶ τῆς Χαριτοῦς ἰδόντων τε αὐτὴν καὶ γενομένων

τὸ μὲν πρῶτον ἀφώνων τε καὶ ἐκπλαγῶν διὰ τὸ παράδοξον τῆς ὄψεως,

ὕστερον δὲ ἀναβοησάντων μέγα καὶ περιπεσόντων τῆι θυγατρί, τότε ἡ

Φιλίννιον τοσαῦτ' εἶπεν αὐτοῖς· ‘ὦ μῆτερ καὶ πάτερ, ὡς ἀδίκως ἐφθονή-

σατέ μοι μετὰ τοῦ ξένου ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας γενέσθαι ἐν τῆι πατρώιαι

οἰκίαι λυποῦσαν οὐδέν〈α〉. τοιγαροῦν ὑμεῖς μὲν πενθήσετε ἐξ ἀρχῆς διὰ

τὴν πολυπραγμοσύνην, ἐγὼ δὲ ἄπειμι πάλιν εἰς τὸν διατεταγμένον τόπον·

οὐ γὰρ ἄνευ θείας βουλήσεως ἦλθον εἰς ταῦτα’. (8) τοσαῦτα εἰποῦσα

παρὰ χρῆμα ἐγένετο νεκρά, ἐξετέτατό τε ἐπὶ τῆς κλίνης ἐμφανὲς τὸ

σῶμα. τῆς δὲ μητρὸς περιχυθείσης καὶ τοῦ πατρὸς περὶ αὐτὴν καὶ

θορύβου πολλοῦ καὶ θρήνου κατὰ τὴν οἰκίαν γενομένου διὰ τὸ πάθος,

ὡς ἀνηκέστου γεγονότος συμπτώματος ἅμα τε ἀπίστου θεάματος, ταχέως

ἐγένετο διὰ πόλεως τὸ πρᾶγμα περιβόητον καί μοι προσηγγέλθη. (9) τὴν

μὲν οὖν νύκτα ἐκείνην διακατέσχον ἐγὼ τοὺς ὄχλους ἀθροιζομένους ἐπὶ

τὴν οἰκίαν, εὐλαβηθεὶς μήτις εἴη νεωτερισμὸς διαδεδομένης τοιαύτης φήμης.

ὄρθρου δὲ βαθέος πλῆρες ἦν τὸ θέατρον. ῥηθέντων δὲ πάντων τῶν

κατὰ μέρος ἔδοξεν πρῶτον εἰσελθεῖν ἐπὶ τὸν τάφον ἡμᾶς καὶ ἀνοίξαντας

εἰδῆσαι, πότερον εἴη τὸ σῶμα ἐπὶ τῆς κλίνης ἢ κενὸν 〈τὸν〉 τόπον εὑρή-

σομεν· οὐδὲ γὰρ ἑξάμηνος 〈ἐπ〉εγεγόνει τῶι θανάτωι τῆς ἀνθρώπου.

ἀνοιχθείσης δὲ ὑφ' ἡμῶν τῆς καμάρας, εἰς ἣν πάντες οἱ οἰκεῖοι μεταλ-

λάσσοντες ἐτίθεντο, ἐπὶ μὲν τῶν ἄλλων κλινῶν ἐφάνη τὰ σώματα κείμενα,

τῶν δὲ παλαίτερον τετελευτηκότων τὰ ὁστᾶ, ἐπὶ μόνης δὲ ἧς ἡ Φιλίννιον

ἐτέθη καὶ συνέβη ταφῆναι εὕρομεν ἐπικείμενον τὸν δακτύλιον τὸν σιδηροῦν,

ὃς ἦν τοῦ ξένου, καὶ τὸ χρυσόκλυστον ποτήριον, ὅπερ ἔλαβε παρὰ τοῦ Μαχάτου

τῆι πρώτηι τῶν ἡμερῶν. (10) θαυμάσαντες δὲ καὶ ἐκπλαγέντες εὐθέως

παρεγενόμεθα πρὸς τὸν Δημόστρατον εἰς τὸν ξενῶνα ὀψόμενοι τὴν νεκράν,

εἰ κατ' ἀλήθειαν ἐμφανής ἐστιν. ἰδόντες δὲ χαμαὶ κειμένην εἰς τὴν ἐκκλη-

σίαν ἠθροιζόμεθα· τὰ γὰρ γεγονότα μεγάλα τε ἦν καὶ ἄπιστα. (11) θορύ-

βου δὲ ὄντος νεανικοῦ κατὰ τὴν ἐκκλησίαν καὶ σχεδὸν οὐδενὸς δυναμένου

κρῖναι τὰ πράγματα, πρῶτος Ὕλλος, ὁ νομιζόμενος παρ' ἡμῖν οὐ μόνον

μάντις ἄριστος ἀλλὰ καὶ οἰωνοσκόπος κομψὸς εἶναι, τά τε ἄλλα συνεωρακὼς

ἐν τῆι τέχνηι περιττῶς, ἀναστὰς ἐκέλευεν τὴν μὲν ἄνθρωπον κατακλείειν

ἐκτὸς ὁρίων· οὐ γὰρ συμφέρειν ἔτι ταύτην ἐντὸς ὁρίων τεθῆναι εἰς γῆν,

ἀποτροπιάσασθαι δὲ Ἑρμῆν Χθόνιον καὶ Εὐμενίδας, εἶτα οὕτω περικαθαί-

ρεσθαι πάντας, ἁγνίσαι δὲ καὶ τὰ ἱερὰ καὶ ὅσα θεοῖς χθονίοις νομίζεται

ποιῆσαι συνέτασσεν. ἐμοί τε ἰδίαι εἶπεν περὶ τοῦ βασιλέως καὶ τῶν

πραγμάτων θύειν τε Ἑρμῆι Διί τε Ξενίωι καὶ Ἄρει καὶ συντελεῖν ταῦτα

μὴ παρέργως. (12) ταῦτα δὲ ἀποφηναμένου τούτου τὸ μὲν συνταχθὲν

ἡμεῖς ἐπράττομεν, ὁ δὲ ξένος ὁ Μαχάτης, πρὸς ὃν παρεγένετο τὸ φάσμα,

ὑπ' ἀθυμίας ἑαυτὸν ἐξήγαγεν τοῦ ζῆν. ἐὰν οὖν σοι φαίνηται περὶ τούτων

γράφειν τῶι βασιλεῖ, ἐπίστειλον κἀμοί, ἵνα καὶ τῶν σωμάτων τινὰ τῶν

ἱστορούντων τὰ κατὰ μέρος ἐξαποστείλω σοι. ἔρρωσο.

(II) Ἱστορεῖ δὲ καὶ Ἱέρων ὁ Ἀλεξανδρεὺς ἢ Ἐφέσιος (IV) καὶ ἐν

Αἰτωλίαι φάσμα γενέσθαι. Πολύκριτος γάρ τις τῶν πολιτῶν ἐχειροτονήθη

ὑπὸ τοῦ δήμου Αἰτωλάρχης, ἐπὶ τρία ἔτη τῶν πολιτῶν αὐτὸν ἀξιωσάντων

διὰ τὴν ὑπάρχουσαν ἐκ προγόνων καλοκαγαθίαν. ὢν δὲ ἐν τῆι ἀρχῆι

ταύτηι ἄγεται γυναῖκα Λοκρίδα, καὶ συγκοιμηθεὶς τρισὶν νυξὶ τῆι τετάρτηι

τὸν βίον ἐξέλιπεν. ἡ δὲ ἄνθρωπος ἔμενεν ἐν τῆι οἰκίαι χηρεύουσα. ἡνίκα

δὲ ὁ τοκετὸς ἤπειγεν, τίκτει [παιδίον αἰδοῖα ἔχον δύο, ἀνδρεῖόν τε καὶ

γυναικεῖον, καὶ τὴν φύσιν θαυμαστῶς διηλλαγμένον· τὰ μὲν 〈γὰρ〉 ἄνω τοῦ

αἰδοίου σκληρά τε καὶ ἀνδρώδη ἦν, τὰ δὲ περὶ τοὺς μηροὺς γυναικεῖα καὶ

ἁπαλώτερα. (2) ἐφ' ὧι καταπλαγέντες οἱ συγγενεῖς ἀπήνεγκαν εἰς τὴν

ἀγορὰν τὸ παιδίον καὶ συναγαγόντες ἐκκλησίαν ἐβουλεύοντο περὶ αὐτοῦ,

θύτας τε καὶ τερατοσκόπους συγκαλέσαντες. τῶν δὲ οἱ μὲν ἀπεφήναντο

διάστασίν τινα τῶν Αἰτωλῶν καὶ Λοκρῶν ἔσεσθαι (κεχωρίσθαι γὰρ ἀπὸ

μητρὸς οὔσης Λοκρίδος καὶ πατρὸς Αἰτωλοῦ), οἱ δὲ δεῖν ὤιοντο τὸ παιδίον

καὶ τὴν μητέρα ἀπενεγκόντας εἰς τὴν ὑπερορίαν κατακαῦσαι. (3) ταῦτα

δὲ αὐτῶν βουλ〈ευ〉ομένων ἐξαίφνης φαίνεται ὁ Πολύκριτος ὁ προτεθνηκὼς

ἐν τῆι ἐκκλησίαι πλησίον τοῦ τέκνου ἔχων ἐσθῆτα μέλαιναν. τῶν δὲ

πολιτῶν καταπλαγέντων ἐπὶ τῆι φαντασίαι καὶ πολλῶν εἰς φυγὴν τραπο-

μένων παρεκάλεσε τοὺς πολίτας θαρρεῖν καὶ μὴ ταράττεσθαι ἐπὶ τῶι

γεγονότι φάσματι. ἐπεὶ δὲ ἔληξε τὸ πλέον τοῦ θορύβου καὶ τῆς ταραχῆς,

ἐφθέγξατο λεπτῆι τῆι φωνῆι τάδε· (4) ‘ἐγώ, ἄνδρες πολῖται, τῶι μὲν

σώματι τέθνηκα, τῆι δὲ εὐνοίαι καὶ τῆι χάριτι 〈τῆι〉 πρὸς ὑμᾶς ζῶ. καὶ

νῦν πάρειμι πρὸς ὑμᾶς 〈παραιτησάμενος〉 τοὺς κυριεύοντας τῶν κατὰ γῆν

ἐπὶ τῶι συμφέροντι τῶι ὑμετέρωι. παρακαλῶ τοίνυν ὑμᾶς, πολίτας ὄντας

ἐμοῦ, τοῦ μὴ ταράττεσθαι μηδὲ δυσχεραίνειν ἐπὶ τῶι παραδόξωι γεγονότι

φάσματι. δέομαι δὲ ὑμῶν ἁπάντων, κατευχόμενος πρὸς τῆς ἑκάστου σωτη-

ρίας, ἀποδοῦναί μοι τὸ παιδίον τὸ ἐξ ἐμοῦ γεγεννημένον, ὅπως μηδὲν

βίαιον γένηται ἄλλο τι βουλευσαμένων ὑμῶν μηδ' ἀρχὴ πραγμάτων δυσχε-

ρῶν καὶ χαλεπῶν διὰ τὴν πρὸς ἐμὲ φιλονεικίαν ὑμῖν γένηται. οὐ γὰρ

ἐνδέχεταί μοι περιιδεῖν κατακαυθὲν τὸ παιδίον ὑφ' ὑμῶν διὰ τὴν τῶν

ἐξαγγελλόντων ὑμῖν μάντεων ἀποπληξίαν. συγγνώμην μὲν οὖν ὑμῖν ἔχω,

ὅτι τοιαύτην ὄψιν ἀπροσδόκητον ἑωρακότες ἀπορεῖτε πῶς ποτε τοῖς

παροῦσι πράγμασιν ὀρθῶς χρήσεσθε. εἰ μὲν οὖν ἐμοὶ πεισθήσεσθε ἀδεῶς,

τῶν παρόντων φόβων καὶ τῶν ἐπερχομένων κακῶν ἔσεσθε ἀπηλλαγμένοι.

εἰ δὲ ἄλλως πως τῆι γνώμηι προπεσεῖσθε, φοβοῦμαι περὶ ὑμῶν μήποτε

εἰς ἀνηκέστους συμφορὰς ἀπειθοῦντες ἡμῖν ἐμπέσητε. ἐγὼ μὲν οὖν διὰ

τὴν ὑπάρχουσαν εὔνοιαν ὅτ' ἔζων καὶ νῦν ἀπροσδοκήτως παρὼν προεί-

ρηκα τὸ συμφέρον ὑμῖν. ταῦτ' οὖν ὑμᾶς ἀξιῶ μὴ πλείω με χρόνον παρέλ-

κειν, ἀλλὰ βουλευσαμένους ὀρθῶς καὶ πεισθέντας τοῖς εἰρημένοις ὑπ' ἐμοῦ

δοῦναί μοι μετ' εὐφημίας τὸ παιδίον. οὐ γὰρ ἐνδέχεταί μοι πλείονα

μηκύνειν χρόνον διὰ τοὺς κατὰ γῆν ὑπάρχοντας δεσπότας’. (5) ταῦτα δὲ

εἰπὼν ἡσυχίαν ἔσχεν ἐπ' ὀλίγον, καραδοκῶν ποίαν ποτὲ ἐξοίσουσιν αὐτῶι

γνώμην περὶ τῶν ἀξιουμένων. τινὲς μὲν οὖν ὤιοντο δεῖν ἀποδοῦναι τὸ

παιδίον καὶ ἀφοσιώσασθαι τό τε φάσμα καὶ τὸν ἐπιστάντα δαίμονα, οἱ

δὲ πλεῖστοι ἀντέλεγον, ἐπὶ σχολῆς δεῖν βουλεύσασθαι φάσκοντες, ὡς ὄντος

μεγάλου τοῦ πράγματος καὶ οὐ τῆς τυχούσης αὐτοῖς ἀπορίας. (6) συνιδὼν

δὲ αὐτοὺς οὐ προσέχοντας ἀλλ' ἐμποδίζοντας αὐτοῦ τὴν βούλησιν, ἐφθέ-

γξατο αὖθις τάδε· ‘ἀλλ' οὖν γε, ὦ ἄνδρες πολῖται, ἐὰν ὑμῖν συμβαίνηι τι

τῶν δυσχερεστέρων διὰ τὴν ἀβουλίαν, μὴ ἐμὲ αἰτιᾶσθε ἀλλὰ τὴν τύχην

τὴν οὕτως ἐπὶ τὸ χεῖρον ὑμᾶς ποδηγοῦσαν, ἥτις ἐναντιουμένη κἀμοὶ παρανο-

μεῖν ἀναγκάζει με εἰς τὸ ἴδιον τέκνον’. (7) τοῦ δὲ ὄχλου συνδραμόντος

καὶ περὶ τὴν ἄρσιν τοῦ τέρατος ἔχοντος, ἐπιλαβόμενος τοῦ παιδίου καὶ

τοὺς πλείστους αὐτῶν ἀνείρξας ἰταμώτερον διέσπασέ τε αὐτὸ καὶ ἤσθιε.

κραυγῆς δὲ γενομένης καὶ λίθων ἐπ' αὐτὸν ἐκριπτομένων ὑπελάμβανον

τροπὴν αὐτοῦ ποιήσασθαι. ὁ δὲ ἄπληκτος ὢν ὑπὸ τῶν λίθων τὸ σῶμα πᾶν

τοῦ παιδίου κατανάλωσε πλὴν τῆς κεφαλῆς, καὶ αὐτίκα ἀφανὴς ἐγένετο.

(8) δυσφορούντων δ' αὐτῶν ἐπὶ τοῖς γενομένοις καὶ ἐν ἀπορίαι καθεστη-

κότων οὐ τῆι τυχούσηι βουλομένων τε ἀποστεῖλαι εἰς Δελφούς, φθέγγεται

ἡ κεφαλὴ τοῦ παιδίου ἐπὶ τοῦ ἐδάφους κειμένη καὶ λέγει χρησμῶι τὰ

ἀποβησόμενα·

ὦ πολυύμνητον ναίων χθόνα λαὸς ἀπείρων,

μὴ στεῖχ' ἐς Φοίβου τέμενος ναόν τε θυώδη·

οὐ γάρ σοι καθαραὶ χέρες αἵματος αἰθέρ' ἔχουσιν,

ἀλλὰ μύσος προπάροιθε ποδῶν ἔντοσθε κελεύθου.

φράζεο δ' ἐξ ἐμέθεν, τρίποδος δ' ἀπόειπε κέλευθον·

μαντοσύνης πᾶσαν γὰρ ἐφετμήν σοι καταλέξω.

ἤματι γὰρ τούτωι περιτελλομένου ἐνιαυτοῦ

ὥρισται πᾶσιν θάνατος, ψυχαὶ δὲ βέονται

Λοκρῶν Αἰτωλῶν τ' ἀναμὶξ βουλῆισιν Ἀθήνης.

οὐδ' ἀναπαύλησις κακοῦ ἔσσεται οὐδ' ἠβαιόν·

ἤδη γὰρ ψακάδες φόνιαι κατὰ κρᾶτα κέχυνται,

νὺξ δ' ἐπὶ πάντα κέκευθε, μέλας δ' ἐπιδέδρομεν αἴθρη.

αὐτίκα νὺξ δ' ἔρεβος πᾶσαν κατὰ γαῖαν ὄρωρεν,

χῆροι δ' οἶκοι πάντες ἐπ' οὔδει γυῖα κλινοῦσιν,

οὐδὲ γυνὴ πένθος ποτὲ λείψεται οὐδέ νυ παῖδες

ἐν μεγάροις γοόωσι φίλους πατέρας περιφύντες·

τοῖον γὰρ τόδε κῦμα κατέδραμε πᾶσι κατ' ἄκρης.

αἲ αἲ πατρίδ' ἐμὴν αἰεὶ στένω αἰνὰ παθοῦσαν

μητέρα τ' αἰνοτάτην, ἣν ὕστερον ἔκλυσεν αἰών.

νώνυμνόν τε θεοὶ γένεσιν θήσουσιν ἅπαντες

Λοκρῶν τ' Αἰτωλῶν θ' ὅ τι που καὶ σπέρμα λίποιτο,

οὕνεκ' ἐμὴν κεφαλὴν λίποι αἰών, οὐδέ νυ πάντα

σώματος ἠφάνικεν μέλε' ἄκριτα, λεῖπε δὲ γαῖαν.

ἀλλ' ἄγ' ἐμὴν κεφαλὴν θέμεν ἠοῖ φαινομένηφι

μηδέ θ' ὑπὸ ζοφερὴν γαῖαν κατακρυπτέμεν ἔνδον·

αὐτοὺς δὲ προλιπόντας ἑὸν χῶρον μετόπισθεν

στείχειν εἰς ἄλλον χῶρον καὶ λαὸν Ἀθήνης,

εἴ τινά που θανάτοιο λύσιν κατὰ μοῖραν ἕλησθε.

(9) ἀκούσαντες δὲ οἱ Αἰτωλοὶ τοῦ χρησμοῦ γυναῖκας μὲν καὶ τὰ νήπια

τέκνα τούς τε ὑπέργηρως ὑπεξέθεντο οὗ ἕκαστος ἐδύνατο, αὐτοὶ δὲ ἔμενον

καραδοκοῦντες τὸ ἀποβησόμενον. καὶ συνέβη τῶι ἑξῆς ἔτει Αἰτωλοῖς καὶ

Ἀκαρνᾶσι συστῆναι πόλεμον καὶ φθορὰν πολλὴν ἑκατέρων γενέσθαι.

(III) Ἱστορεῖ δὲ καὶ Ἀντισθένης ὁ Περιπατητικὸς φιλόσοφος Ἀκείλιον

Γλαβρίωνα τὸν ὕπατον μετὰ πρεσβευτῶν Πορκίου Κάτωνος καὶ Λουκίου

Οὐαλερίου Φλάκκου παραταξάμενον Ἀντιόχωι ἐν Θερμοπύλαις γενναίως

τε ἀγωνισάμενον βιάσασθαι ῥῖψαι μὲν τὰ ὅπλα τοὺς μετ' Ἀντιόχου, αὐτὸν

δὲ τὰ μὲν πρῶτα εἰς Ἐλάτειαν μετὰ πεντακοσίων ὑπασπιστῶν φυγεῖν,

ἐκεῖθεν δὲ πάλιν εἰς Ἔφεσον ἀναγκάσαι ὑπεξελθεῖν. ὁ δὲ Ἀκείλιος Κάτωνα

μὲν εἰς Ῥώμην ἀπέστειλεν ἀπαγγελοῦντα τὴν νίκην, αὐτὸς δὲ ἐπ' Αἰτωλοὺς

καθ' Ἡράκλειαν ἐστράτευσεν, ἣν ἐξ εὐμαροῦς ἔλαβεν. (2) ἐν δὲ τῆι παρα-

τάξει τῆι γενομένηι πρὸς Ἀντίοχον ἐν Θερμοπύλαις ἐπιφανέστατα σημεῖα

ἐγένετο Ῥωμαίοις. † ἐπιφανέντος γὰρ Ἀντιόχου καὶ φυγόντος, τῆι ἐπιούσηι

ἡμέραι ἐγίνοντο οἱ Ῥωμαῖοι περὶ ἀναίρεσιν τῶν ἐκ τῆς σφετέρας δυνάμεως

πεπτωκότων καὶ περὶ συλλογὴν λαφύρων τε καὶ σκύλων καὶ αἰχμαλώτων.

(3) Βούπλαγος δέ τις τῶν ἀπὸ Συρίας ἱππάρχης, τιμώμενος παρὰ τῶι

βασιλεῖ Ἀντιόχωι, ἔπεσε καὶ αὐτὸς γενναίως ἀγωνισάμενος. ἀναιρουμένων

δὲ τῶν Ῥωμαίων πάντα τὰ σκῦλα καὶ μεσούσης τῆς ἡμέρας ἀνέστη ὁ

Βούπλαγος ἐκ τῶν νεκρῶν, ἔχων τραύματα δέκα δύο, καὶ παραγενόμενος

εἰς τὸ στρατόπεδον αὐτῶν ἀνεῖπε λεπτῆι τῆι φωνῆι τούσδε τοὺς στίχους·

παῦσαι σκυλεύων στρατὸν Ἄιδος εἰς χθόνα βάντα·

ἤδη γὰρ Κρονίδης νεμεσᾶι Ζεὺς μέρμερα λεύσσων,

μηνίει δὲ φόνωι στρατιᾶς καὶ σοῖσιν ἐπ' ἔργοις

καὶ πέμψει φῦλον θρασυκάρδιον εἰς χθόνα τὴν σήν,

οἵ ς' ἀρχῆς παύσουσιν, ἀμείψηι δ' οἷά γ' ἔρεξας.

(4) ταραχθέντες δὲ οἱ στρατηγοὶ ἐπὶ τοῖς ῥηθεῖσιν διὰ ταχέων συνήγαγον

τὸ πλῆθος εἰς ἐκκλησίαν καὶ ἐβουλεύοντο περὶ τοῦ γεγονότος φάσματος.

ἔδοξεν οὖν τὸν μὲν Βούπλαγον παρὰ χρῆμα μετὰ τὰ λεχθέντα ἔπη ἀπο-

πνεύσαντα κατακαύσαντας θάψαι, καθαρμὸν δὲ ποιήσαντας τοῦ στρατο-

πέδου θῦσαι Διὶ Ἀποτροπαίωι καὶ πέμψαι εἰς Δελφοὺς ἐρωτήσοντας τὸν

θεὸν τί χρὴ ποιεῖν. (5) παραγενομένων δὲ Πυθῶδε τῶν θεωρῶν καὶ

πυνθανομένων τί ποιητέον, ἀνεῖπεν ἡ Πυθία τόνδε τὸν χρησμόν·

ἴσχεο νῦν, Ῥωμαῖε, δίκη δέ τοι ἔμμονος ἔστω,

μή σοι ἐφορμήσηι Παλλὰς πολὺ φέρτερον Ἄρη

χηρώσηι τ' ἀγοράς, σὺ δέ, νήπιε, πολλὰ μογήσας

ἵξεαι ἐς χώρην τὴν σὴν πολὺν ὄλβον ὀλέσσας.

(6) ἀκούσαντες οὖν τοῦ λόγου τούτου τὸ μὲν ἐπιστρατεῦσαι ἐπί τινα τῶν

ἐν τῆι Εὐρώπηι κατοικούντων ἀπέγνωσαν τὸ παράπαν, ἀναζεύξαντες δὲ

ἀπὸ τοῦ προειρημένου τόπου παρεγένοντο ἐπὶ Ναύπακτον τῆς Αἰτωλίας,

οὗ ἐστιν ἱερὸν κοινὸν τῶν Ἑλλήνων, ηὐτρέπιζόν τε θυσίας δημοτελεῖς

ἀπαρχάς τε ἐξ ἔθους. τούτων δὲ ἐπιτελουμένων ὁ στρατηγὸς Πόπλιος

ἐμμανὴς γενόμενος καὶ παράφρων ἀποφθέγγεται πολλά τινα ἐνθουσιωδῶς,

τὰ μὲν ἐν μέτρωι, ἔστιν δ' ἃ καὶ καταλογάδην. διαγγελθέντος δὲ τῶι

πλήθει τοῦ πράγματος συνέθεον πάντες πρὸς τὴν σκηνὴν τοῦ Ποπλίου,

ἅμα μὲν ὑπεραγωνιῶντες καὶ ἐκπεπληγμένοι ἐπὶ τῶι τὸν κράτιστον αὐτῶν

καὶ δυνάμενον ἀφηγεῖσθαι μετ' ἐμπειρίας ἠτυχηκέναι, ἅμα δὲ ἀκούειν

βουλόμενοι τὰ λεγόμενα, 〈καὶ τοσοῦτος ἐγένετο ὠθισμός〉, ὥστε τινὰς

αὐτῶν πιεσθέντας βιαιότερον ἀποπνιγῆναι. (7) τὰ μὲν οὖν ἐν μέτρωι

ῥηθέντα ὑπ' αὐτοῦ, ἔτι ὄντος ἐν τῆι σκηνῆι, ἔστιν τάδε·

Ὦ πατρίς, οἷόν σοι λυγρὸν φέρει Ἄρη Ἀθήνη,

ἡνίκα πορθήσας' Ἀσίην πολύολβον ἵκηαι

Ἰταλίην ἐς γαῖαν ἐυστεφάνους τε πόληας

Θρινακίης νήσου πολυηράτου, ἣν κτίσατο Ζεύς·

ἥξει γὰρ στρατιὴ πολυφέρτατος, ὀβριμόθυμος

τηλόθεν ἐξ Ἀσίης, ὅθεν ἡλίου ἀντολαί εἰσιν,

καὶ βασιλεὺς διαβὰς στεινὸν πόρον Ἑλλησπόντου

ὅρκια πιστὰ τεμεῖ πρὸς κοίρανον Ἠπειρώτην.

ἄξει δ' εἰς † Ἀσίην στρατιὴν ἀνάριθμον ἀγείρας

πάντοθεν ἐκ τ' Ἀσίης ἠδ' Εὐρώπης ἐρατεινῆς,

καί σε δαμᾶι, χήρους δ' οἴκους καὶ τείχεα θήσει,

δουλοσύνην δ' ἐπὶ πᾶσιν ἐλεύθερον ἦμαρ ἀπούρας

τεύξει μήνιδος οὕνεκ' Ἀθηναίης μεγαθύμου.

(8) ἀνειπὼν δὲ τοὺς στίχους τούτους ὥρμησεν ἐκ τῆς σκηνῆς ἐν χιτῶνι

καὶ ἀπεφθέγγετο καταλογάδην τάδε· ‘μηνύομεν, ὦ ἄνδρες στρατιῶται καὶ

πολῖται, διαβάντας ἐκ τῆς Εὐρώπης εἰς τὴν Ἀσίαν νικῆσαι ὑμᾶς τὸν βασι-

λέα Ἀντίοχον ναυμαχήσαντάς τε καὶ πεζῆι παραταξαμένους, κυριεῦσαι δὲ

τῆς ἐπίταδε τοῦ Ταύρου χώρας πάσης καὶ τῶν πόλεων τῶν ἐκτισμένων

ἐν αὐτῆι, ἐκβαλόντας τὸν Ἀντίοχον εἰς Συρίαν, ταύτην δὲ παραδοθῆναι

καὶ τὰς πόλεις τοῖς Ἀττάλου υἱοῖς, Γαλάτας τε τοὺς κατοικοῦντας ἐν τῆι

Ἀσίαι παραταξαμένους πρὸς ὑμᾶς ἡσσηθῆναι, τῶν τε γυναικῶν καὶ τέκνων

καὶ τῆς ἀποσκευῆς πάσης κυριεῦσαι ὑμᾶς καὶ ἀγαγεῖν εἰς τὴν Εὐρώπην,

τοὺς δὲ κατοικοῦντας ἐν τῆι Εὐρώπηι τὴν παραλίαν Θρᾶικας τῆς τε Προ-

ποντίδος καὶ Ἑλλησπόντου ἀναλύουσιν ὑμῖν ἀπὸ τῆς στρατείας ἐπίθεσιν

ποιήσασθαι περὶ τὴν τῶν Αἰνίων χώραν καί τινας διαφθείραντας

ἀφελέσθαι μέρος τι τῆς προνομῆς, διασωθέντων δὲ τῶν ἄλλων καὶ κομι-

σθέντων εἰς Ῥώμην ἔσεσθαι συνθήκας πρὸς βασιλέα Ἀντίοχον, ἐφ' ὧι

χρήματα μὲν εἰσοίσει καὶ χώρας τινὸς ἀποστήσεται’. (9) ἀναγορεύσας δὲ

ταῦτα ἀνακεκράγει μεγάληι τῆι φωνῆι λέγων τάδε· ‘ἐκ τῆς Ἀσίας ὁρῶ

διαβαινούσας δυνάμεις χαλκοστέρνους καὶ βασιλέας ἐπὶ τὸ αὐτὸ συναγο-

μένους καὶ ἔθνη παντοδαπὰ ἐπὶ τὴν Εὐρώπην, ἵππων τε κτύπον δοράτων

τε ψόφον καὶ φόνον αἱματόφυρτον λεηλασίαν τε δεινὴν πτώσεις τε

πύργων καὶ τειχῶν κατασκαφὰς ἐρημίαν τε χθονὸς ἀμύθητον. (10) ταῦτα

δὲ εἰπὼν ἔλεξεν αὖθις ἐν ἔπεσι τάδε·

ἡνίκα Νησαῖοι χρυσάμπυκες ἀργέται ἵπποι

βῶσιν ἐπὶ χθόνα δῖαν, ἑὴν προλιπόντες ἐφέδρην,

οὕς ποτ' ἐν ἄστει τεῦξε Συρηκοσίων πολυόλβων

δαίδαλος Ἠετίων, φιλίαν πολυήρατον αὔξων,

δαῖτ' ἐπὶ χαλκείηι, δεσμοῖς δ' ἐπὶ δεσμὸν ἴαλλεν

χρύσεον, ἐν δ' αὐτὸν πᾶσιν Ὑπερίονος υἱὸν

ἥρμοσεν ἀκτίνεσσι καὶ ὄμμασι μαρμαίροντα·

καὶ τότε σοί, Ῥώμη, χαλέπ' ἄλγεα πάντα τελεῖται.

ἥξει γὰρ στρατὸς εὐρύς, ὅ σου χθόνα πᾶσαν ὀλέσσει,

χηρώσει δ' ἀγοράς, ἄστη δέ τε πυρπόλα θήσει,

αἵματι δὲ πλήσει ποταμούς, πλήσει δὲ καὶ Ἅιδην,

δουλοσύνην τ' οἰκτρὴν στυγερὴν ἀμέγαρτον ἐφήσει.

οὐδὲ γυνὴ πόσιν ὅν γ' ὑποδέξεται ἐκ πολέμοιο

νοστήσαντ', Ἀίδης δὲ καταχθόνιος μελανείμων

ἕξει ἐνὶ φθιμένοισιν ὁμοῦ τέκνα μητρὸς ἀπούρας,

Ἄρης δ' ἀλλοδαπὸς περιθήσει δούλιον ἦμαρ.

(11) ἀποφθεγξάμενος δὲ ταῦτα ἐσιώπησεν καὶ πορευθεὶς ἔξω τοῦ στρατο-

πέδου ἀνέβη ἐπί τινα δρῦν. ἐπακολουθήσαντος δὲ τοῦ ὄχλου προσε-

καλέσατο αὐτοὺς καὶ εἶπεν τάδε· ’ἐμοὶ μέν, ὦ ἄνδρες Ῥωμαῖοι καὶ οἱ

λοιποὶ στρατιῶται; καθήκει τελευτήσαντι ὑπὸ λύκου πυρροῦ εὐμεγέθους

καταβρωθῆναι ἐν τῆι σήμερον ἡμέραι, ὑμεῖς δὲ τὰ ῥηθέντα ὑπ' ἐμοῦ

γινώσκετε συμβησόμενα ὑμῖν πάντα, τεκμηρίοις χρώμενοι τῆι νῦν ἐσομένηι

ἐπιφανείαι τοῦ θηρίου τε καὶ τῆι ἐμῆι ἀναιρέσει, ὅτι ἀληθῆ εἴρηκα ἔκ

τινος θείας ὑποδείξεως‘. (12) τοσαῦτα δὲ εἰπὼν ἐκέλευσεν αὐτοὺς ἀπο-

στῆναι καὶ μηδένα κωλῦσαι τὸ θηρίον προσελθεῖν, φάσκων, ἐὰν ἀπο-

τρέψωσιν, οὐ συνοίσειν αὐτοῖς. ποιήσαντος δὲ τοῦ πλήθους τὸ προσταχθὲν

οὐκ εἰς μακρὰν παραγίνεται ὁ λύκος. ἰδὼν δὲ αὐτὸν ὁ Πόπλιος κατέβη

ἀπὸ τῆς δρυὸς καὶ ἔπεσεν ὕπτιος, ὁ δὲ λύκος ἀνασχίσας αὐτὸν κατεδαίνυτο

πάντων ὁρώντων. ἀναλώσας δὲ τὸ σῶμα αὐτοῦ πλὴν τῆς κεφαλῆς ἐτράπετο

εἰς τὸ ὄρος. (13) προσελθόντος δὲ τοῦ ὄχλου καὶ βουλομένου ἀνελέσθαι

τὰ ὑπολελειμμένα κτερίσαι τε αὐτὸν νομίμως, ἡ κεφαλὴ κειμένη ἐπὶ τῆς

γῆς ἀνεῖπε τοὺς στίχους τούτους·

μὴ ψαῦ' ἡμετέρης κεφαλῆς· οὐ γὰρ θέμις ἐστίν,

οἷσιν Ἀθηναίη χόλον ἄγριον ἐν φρεσὶ θῆκεν,

ἅπτεσθαι θείοιο καρήατος. ἀλλὰ πέπαυσο

μαντοσύνην τ' ἐπάκουσον ἀληθέα τήν περ ἐρῶ σοι.

ἥξει γὰρ χθόνα τήνδε πολὺς καὶ καρτερὸς Ἄρης,

ὃς λαὸν μὲν ἔνοπλον ὑπὸ σκότον Ἄιδι πέμψει,

ῥήξει δ' αὖ λιθίνους πύργους καὶ τείχεα μακρά,

ὄλβον δ' ἡμέτερον καὶ νήπια τέκν' ἀλόχους τε

μάρψας εἰς Ἀσίην ἄξει διὰ κῦμα περήσας.

ταῦτά σοι εἴρηκεν νημερτέα Φοῖβος Ἀπόλλων

Πύθιος, ὅς μοι ἑὸν κρατερὸν θεράποντ' ἐπιπέμψας

ἤγαγεν εἰς μακάρων τε δόμους καὶ Περσεφονείης.

(14) ἀκούσαντες δὲ τῶν ἐπῶν τούτων οὐ μετρίως ἐταράχθησαν, ἱδρυσά-

μενοί τε ναὸν Ἀπόλλωνος Λυκίου καὶ βωμόν, οὗπερ ἔκειτο ἡ κεφαλή,

ἐνέβησαν εἰς τὰς ναῦς καὶ ἀπέπλεον ἕκαστοι ἐπὶ τὰς ἑαυτῶν πατρίδας.

καὶ συνέβη ἅπαντα τὰ ὑπὸ τοῦ Ποπλίου ῥηθέντα γενέσθαι.

(IV) Ἱστορεῖ δὲ καὶ Ἡσίοδος (F 162 Rz) καὶ Δικαίαρχος (IV) καὶ

Κλέαρχος (IV) καὶ Καλλίμαχος (F 415 Schn) καὶ ἄλλοι τινὲς περὶ Τειρεσίου

τάδε. Τειρεσίαν τὸν Εὐμάρους ἐν Ἀρκαδίαι [ἄνδρα ὄντα] ἐν τῶι ὄρει τῶι

ἐν Κυλλήνηι ὄφεις ἰδόντα ὀχεύοντας τρῶσαι τὸν ἕτερον καὶ παρὰ χρῆμα

μεταβαλεῖν τὴν ἰδέαν· γενέσθαι γὰρ ἐξ ἀνδρὸς γυναῖκα καὶ μιχθῆναι ἀνδρί.

τοῦ δὲ Ἀπόλλωνος αὐτῶι χρήσαντος, ὡς ἐὰν τηρήσας ὀχεύοντας ὁμοίως

τρώσηι τὸν ἕνα ἔσται οἷος ἦν, παραφυλάξαντα τὸν Τειρεσίαν ποιῆσαι τὰ

ὑπὸ τοῦ θεοῦ ῥηθέντα καὶ οὕτως κομίσασθαι τὴν ἀρχαίαν φύσιν. Διὸς

δὲ ἐρίσαντος Ἥραι καὶ φαμένου ἐν ταῖς συνουσίαις πλεονεκτεῖν τὴν γυναῖκα

τοῦ ἀνδρὸς τῆι τῶν ἀφροδισίων ἡδονῆι, καὶ τῆς Ἥρας φασκούσης τὰ

ἐναντία, δόξαι αὐτοῖς μεταπεμψαμένοις ἐρέσθαι τὸν Τειρεσίαν διὰ τὸ

τῶν τρόπων ἀμφοτέρων πεπειρᾶσθαι. τὸν δὲ ἐρωτώμενον ἀποφήνασθαι,

διότι μοιρῶν οὐσῶν δέκα τὸν ἄνδρα τέρπεσθαι τὴν μίαν, τὴν δὲ γυναῖκα

τὰς ἐννέα. τὴν δὲ Ἥραν ὀργισθεῖσαν κατανύξαι αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμοὺς

καὶ ποιῆσαι τυφλόν, τὸν δὲ Δία δωρήσασθαι αὐτῶι τὴν μαντικὴν καὶ

βιοῦν ἐπὶ γενεὰς ἑπτά.

(V) Οἱ αὐτοὶ ἱστοροῦσιν κατὰ τὴν Λαπιθῶν χώραν γενέσθαι Ἐλάτωι

τῶι βασιλεῖ θυγατέρα ὀνομαζομένην Καινίδα. ταύτηι δὲ Ποσειδῶνα μιγέντα

ἐπαγγείλασθαι ποιήσειν αὐτῆι ὃ ἂν ἐθέληι, τὴν δὲ ἀξιῶσαι μεταλλάξαι

αὐτὴν εἰς ἄνδρα ποιῆσαί τε ἄτρωτον. τοῦ δὲ Ποσειδῶνος κατὰ τὸ ἀξιωθὲν

ποιήσαντος μετονομασθῆναι Καινέα.

(VI) Καὶ ἐν Ἀντιοχείαι δὲ τῆι πρὸς Μαιάνδρωι ποταμῶι ἐγένετο

ἀνδρόγυνος, ἄρχοντος Ἀθήνησιν Ἀντιπάτρου, ὑπατευόντων ἐν Ῥώμηι Μάρκου

Βινικίου καὶ Τίτου Στατιλίου Ταύρου τοῦ Κορβίνου ἐπικληθέντος. παρ-

θένος γὰρ γονέων ἐπισήμων τρισκαιδεκαέτις ὑπάρχουσα ὑπὸ πολλῶν ἐμνη-

στεύετο, οὖσα εὐπρεπής. ὡς δ' ἐνεγυήθη ὧι οἱ γονεῖς ἐβούλοντο, ἐνστάσης

τῆς ἡμέρας τοῦ γάμου προιέναι τοῦ οἴκου μέλλουσα αἰφνιδίως πόνου

ἐμπεσόντος αὐτῆι σφοδροτάτου ἐξεβόησεν· ἀναλαβόντες δ' αὐτὴν οἱ προσή-

κοντες ἐθεράπευον ὡς ἀλγήματα ἔχουσαν κοιλίας καὶ στρόφους τῶν ἐντός.

τῆς δὲ ἀλγηδόνος ἐπιμενούσης τρισὶν ἡμέραις ἑξῆς ἀπορίαν τε πᾶσι τοῦ

πάθους ποιοῦντος, τῶν πόνων οὔτε νυκτὸς οὔτε ἡμέρας ἔνδοσιν λαμβα-

νόντων, καίτοι πᾶσαν μὲν θεραπείαν αὐτῆι προσφερόντων 〈τῶν〉 ἐν τῆι

πόλει ἰατρῶν, μηδεμίαν δὲ τοῦ πάθους δυναμένων αἰτίαν εὑρεῖν, τῆι

τετάρτηι τῶν ἡμερῶν περὶ τὸν ὄρθρον μείζονα τῶν πόνων ἐπίδοσιν

λαμβανόντων, σὺν μεγάληι οἰμωγῆι ἀνακραγούσης, ἄφνω αὐτῆι ἀρσενικὰ

μόρια προέπεσεν, καὶ ἡ κόρη ἀνὴρ ἐγένετο. μετὰ δὲ χρόνον εἰς Ῥώμην

ἀνηνέχθη πρὸς Κλαύδιον Καίσαρα· ὁ δὲ τούτου ἕνεκα τοῦ σημείου ἐν

Καπετωλίωι Διὶ Ἀλεξικάκωι ἱδρύσατο βωμόν.

(VII) Ἐγένετο καὶ ἐν Μηου〈α〉νίαι πόλει τῆς Ἰταλίας ἐν Ἀγριππίνης

τῆς Σεβαστῆς ἐπαύλει ἀνδρόγυνος, ἄρχοντος Ἀθήνησιν Διονυσοδώρου, ὑπα-

τευόντων ἐν Ῥώμηι Δεκίου Ἰουνίου Σιλανοῦ Τορκουάτου καὶ Κοίντου

Ἁτερίου Ἀντωνίνου. Φιλωτὶς γάρ τις ὀνόματι παρθένος, Σμυρναία τὸ

γένος, ὡραία πρὸς γάμον ὑπὸ τῶν γονέων κατεγγεγυημένη ἀνδρί, μορίων

αὐτῆι προφανέντων ἀρρενικῶν ἀνὴρ ἐγένετο.

(VIII) Καὶ ἄλλος δέ τις ἀνδρόγυνος κατὰ τοὺς αὐτοὺς χρόνους ἐγένετο

ἐν Ἐπιδαύρωι, γονέων ἀπόρων παῖς, ὃς ἐκαλεῖτο πρότερον Συμφέρουσα,

ἀνὴρ δὲ γενόμενος ὠνομάζετο Συμφέρων. κηπουρῶν δὲ τὸν βίον διῆγεν.

(IX) Καὶ ἐς Λαοδίκειαν δὲ τῆς Συρίας γυνὴ ὀνόματι Αἰτητή, συνοικοῦσα

τῶι ἀνδρὶ ἔτι μετέβαλε τὴν μορφὴν καὶ μετωνομάσθη Αἰτητὸς ἀνὴρ γενό-

μενος, ἄρχοντος Ἀθήνησιν Μακρίνου, ὑπατευόντων ἐν Ῥώμηι Λουκίου Λαμία

Αἰλιανοῦ καὶ 〈Σέξτου Καρμινίου〉 Οὐέτερος. τοῦτον καὶ αὐτὸς ἐθεασάμην.

(X) Ἐγεννήθη καὶ ἐπὶ Ῥώμης ἀνδρόγυνος ἄρχοντος Ἀθήνησιν Ἰάσονος,

ὑπατευόντων ἐν Ῥώμηι Μάρκου…

…