De septimestri partu

κως τὸν ῥυσμὸν ὑπερβάλλοντα δεῖ εἶναι οὔτ' αὖ[τα] πάλιν ἐλλιπέα, ἀλλ'

εἶναι μέσον ῥυσμὸν ἐν πρήγματι μεγάλῳ. εἰ μὲν οὖν μέλλει ἐς ἀνθρώπου[ς]

ῥυσμοὺς ἐσαφίξεσθαί τι[ς], ἀεί οἱ παρεῖναι δεῖ ἃ κατ' ἄνθρωπον ἐπιτήδεια.

καὶ προηβῶσι καὶ προγηρῶσί τινες ὅκως καὶ οἱ προϋγιανθέντες κατὰ

νόμον, οἷα ῥυσμὸς κα[τα]τήκει καὶ ἐς τὰ ἐπιτήδεια ὀστέων τε καὶ ἰνέων καὶ

φλεβῶν καὶ νεύρων καὶ σπλάγχνων καὶ νηδύος καὶ τῶν λοιπῶν καὶ ἐς

συντελείην. ἀλλὰ ἴσως ἐρέουσί τινες διὰ τί ὀκτάμηνα οὐ ζῇ, οὐ μὴν οὐδὲ

τρίμηνα, φλέδονες ἐόντες καὶ νήπιοι· ἅττα γὰρ τὸν αἰῶνα οὕτω μεμοίρη-

ται, καὶ φιλέει κατὰ τὰ ὅμοια ῥυσμοῦσθαι καὶ συγκρίνεσθαι ὅκωσπερ καὶ

τῶν ἐς οὖδας ἐσσπειρομένων ἢ φυτευομένων τὰ μὲν 〈ἐν〉 πλείοσιν ἡμέρῃσι,

τὰ δὲ ἐν ἐλαχίστῃσιν, οὐ κατὰ χρόνον—χρόνος γὰρ ἕπεται κατὰ ἡλίου

περίοδον καὶ σελήνης ὁριζόμενος—. οὐδὲ μὲν γὰρ καὶ ἑνδεκάμηνον καὶ

δωδεκάμηνον κατὰ τὸν τούτων λόγον ἔστ' ὃ ἂν ζῇ παιδίον, οὔτ' οὐδὲν

ὑπὲρ τὸ ἱκνεύ|μενον γίγνεται καταρρυθμιζόμενον, ἀλλὰ ἑκάστου

ῥυσμὸς ὁ κραίνων κατὰ νόμον· πάντα γὰρ ἡ μηχάνευσις 〈μηχανᾶται〉

ἐπί τε τοὺς ὀφθαλμοὺς ἢ τὰ ὦτα ἢ τὴν ῥῖνα ἢ τὸ στόμα, ἐν τοῖσι ῥυσμοῖς

συνεχομένη, ἢ κατὰ τὰς ἄλλας συγκρίσιας. ὅκωσπερ νῦν ἀίδριες ἐόντες

κατὰ πάσας τὰς ῥυθμῶν προλήμψιας 〈...〉 [ταῦτα οὖν πρότερον

ἐννοούμενος ...]