De urinis in febribus

νον καὶ τοῦ στρύχνου μετὰ ὀξυμέλιτος καὶ πᾶν ὄξυνον

φαγέτω, ἐκτὸς τῶν ἁλμυρῶν καὶ φλεβοτόμησον, εἰ πλη-

θωρικὸν σῶμα ἔχει ὁ κάμνων καὶ δύναμιν, καὶ ἡλικίαν

καὶ δύναμιν, κενοῦται γὰρ ἡ χολή. αὕτη γὰρ ἡ οἰκονομία

— —τοῦ τριταίου. ὁ δὲ ἐφήμερος πυρετὸς— — —θε-

ραπεύεται— —οὕτως. γίνεται δὲ ἢ ἀπὸ κόπου καὶ ἡλίου

ἢ ἀπὸ ἀγρυπνίας ἢ ἀπὸ τροφῆς καὶ πόσεως θερμῆς— —

ἢ ἀπὸ φρενίτιδος καὶ λύπης. διὰ τί δὲ καλεῖται ἐφήμερος,

ὅτι τὸ πρωῒ ἐὰν πυρέξῃ ὁ ἄρρωστος καὶ οὐκ ἔχει ὕλην τὸ

σῶμα, ἀφίῃ τῇ ἑσπέρᾳ ἢ μέχρι τῆς τρίτης καὶ τῆς ἑβδό-

μης. εἰ δὲ διαβιβάσει τὴν ἑβδόμην, ἐγένετο ἕτερον εἶδος

πυρετοῦ καὶ λέγουσιν, ὅτι παρήχθη ὁ τοιοῦτος πυρετὸς ὁ

ἐφήμερος, ἀπὸ ἰχθύος τινός, γεννᾷ τὸ πρωΐ, καὶ ἐκ τῶν

γενομένων ἰχθύων, τελευτᾷ τῇ ἑσπέρᾳ· ἐν τοῖς πνεύμασι

γὰρ γίνεται ὁ ἐφήμερος καὶ λέγονται δυνάμεις εἶναι τρεῖς

ὁ ἐφήμερος ἡ φυσικὴ ἥτις ἐστὶ ἐν τῷ στομάχῳ καὶ ἥπατι,

ὅθεν ἀλλοιοῦται ἡ τροφὴ πᾶσα καὶ μεταβάλλεται εἰς αἷμα

καὶ χολὴν ξανθὴν καὶ μέλαιναν καὶ φλέγμα κατὰ τὸ εἶδος

τῆς τροφῆς, καὶ ἐὰν λάβῃ ὁ χρώμενος οἶνον αὐστηρὸν

πολύ, ἢ νύπυ ἢ μέλι ἢ σκόρδα καὶ τὰ ὅμοια θερμά, ἐξ-

άπτεται τὸ ἧπαρ καὶ διὰ τῶν ἀρτηρίων πλησιάζει τῆς καρ-

δίας καὶ γίνεται ἐφήμερος πυρετὸς ὃν προείπομεν, ὅτι

γίνεται ἀπὸ διαίτης θερμῆς καὶ ἀπὸ ἡλίου καὶ ἀπὸ κόπου,

καὶ τοῦτον δὲ φλεβοτομεῖν τὸν ἀπ' οἴνου καὶ πλησμονῆς

γινόμενον, εἰ ἡ δύναμις ἀπαιτεῖ— — —καὶ τὰ σημεῖα

αἵματος ἔχει, ὥσπερ βάρος μετώπου καὶ κεφαλῆς πόνον

καὶ ὀφθαλμῶν ἐρυθρότης καὶ χαυνότητα σώματος, καὶ

ὀκνία, καὶ ἡ δίαιτα ἔστω ψυχρὰ καὶ ὑγρά. — — — —

ἡ δὲ γένεσις τοῦ ἑτέρου πυρετοῦ ἀπὸ καρδίας— — — —

ἀπὸ χολῆς γενομένος καὶ θυμοῦ. — —ἡ θεραπεία τοῦ

τοιούτου τούτου— — — —τοῦ καταπραῦναι τὸν θυ-

μὸν— —αὐτοῦ διὰ— — — — — —προσηνῶν λόγων

καὶ πάντα τὰ πρὸς ἀρεσκείαν αὐτοῦ καὶ θεραπείαν— —

— — — — —καὶ διὰ ψυχρῶν ποτῶν καὶ τροφῶν, ἡ δὲ

γένεσις— — —τοῦ ἄλλου πυρετοῦ, τοῦ ἀπὸ τοῦ ψυχι-

κοῦ πνεύματος, ἀπὸ λύπης, ἀπὸ φροντίδος, ἀπὸ συμφο-

ρᾶς, καὶ ἀγρυπνίας— — — —τὸν τοιοῦτον ἄρρωστον

δεῖ ἰατρεύειν, τὸν μὲν ἀπὸ λύπης γενόμενον, ὅσα εὐχαρῆ,

ὅσα παραμυθῆ ἀπό τε ἀκοῆς καὶ μελωδίας ταῦτα ἐρᾷ καὶ

φίλων καὶ γνησίων καὶ ποθεινῶν συνομιλίαι καὶ διηγήσεις,

καὶ τῶν εἰρημένων ἡ θεωρία καὶ ἡ χρῆσις καὶ οἴνου κόρος,

τὸν δὲ ἀπὸ ἀγρυπνίας συμβάλλοντα γλυκέων ὑδάτων, καὶ

τροφαὶ ὑγραὶ ἀπὸ πετραίων ἰχθύων καὶ χρυσολαχάνων καὶ

σπαναχίων καὶ μαλάχης καὶ μαρουλλίων καὶ ἀλοιφὰς ἐν τῇ

κεφαλῇ, ἔλαιον καὶ τὰ ὅμοια, τὸν δὲ ἀπὸ τοῦ ἡλίου καὶ

καύματος γενόμενον πυρετὸν— — — — —ὀπωροφα-

γέτω ὡς δαμάσκηνα καὶ ἀγγούρια καὶ σταφυλὰς— — —

οὐ πολὺ γλυκυτάτας, ἀλλὰ ὑδαρῶδες καὶ τὰ ἄκρα τῶν ἐρί-

φων, καὶ τῶν πετεινῶν, ὀψημένων μετ' ὀμφακίου καὶ οἶνον

συγκερασμένον καὶ ἰχθύας πηκτὰς καὶ χυλὸν πτισάνης,

καὶ ὅσα ψύχουσι καὶ ὑγραίνουσι, καὶ ἀλειφέσθω ἀλείματα

ἐλαίου. εἰ δ' ἔστι πόνος κεφαλῆς, ῥόδινον ἔλαιον σὺν ὄξει

μεμιγμένον καὶ χυλὸν ἀκοράντου ἀλείψῃ τὸ μέτωπον καὶ

τὰς μήνιγγας. ἐὰν δὲ συμβῇ τεταρταῖος νεωτέρῳ τινὶ ἐν

καιρῷ ἔαρος, ὑπάρχει δὲ ἔμπλεος σώματι ἀπὸ ποτοῦ καὶ

τροφῆς καὶ αἱ φλέβαι ὄγκον ἔχουσιν, φλεβοτόμησον· ἐὰν

δέ ἐστι ἡ δύναμις, καὶ πότιζε μετὰ ταῦτα τὸ ὀξύμελι

μετὰ ψυχροῦ ὕδατος, εἰ ἔχει καὶ πυρετόν. εἰ δὲ μήγε,

μετὰ θερμοῦ, καὶ παρακολουθήσονται τὸν κανόνα τοῦτον,

λέγω δὴ τῶν τοιούτων ψυκτικῶν, ὑπὲρ τῶν θερμαντικῶν.

τοῦτο δὲ εἰς τὸ διουρητικόν· σπέρμα σικύων καὶ μαλά-

θρων καὶ ἰντιβῶν, καὶ τὰς ῥίζας αὐτῶν καὶ τῶν ἀσπα-

ράγγων ἑψημένων. καὶ τὸν ζυμὸν αὐτῶν πιέτω ὁ ἄρρω-

στος μετ' ὀξυμέλιτος, εἰ θεῷ φίλον.