De historia Alexandri

[προ]σ?αγωγὸς ἢ κατάσκο?πός τις ἡμῶν κατ?ακροᾶται. | [οὐ] δήπ[ο]υ νόμοι οὐδὲ δημο-

κρατεία κατὰ Μακεδονίαν, | [ἀλλὰ τυ]ρ?αννίδι καὶ φόβωι ὑποτετάγμεθ?[α]. Ἀ?[ν]τ?ί-

πατρος γὰρ | [!]ε[!] ̅[!!] μὲν προπετέστερος ὑπάρχω?ν? κα[ὶ] ἰτ?[α]μ?ός, οὐχ ἁρ|[μόζ]ει? δ?ὲ?

δ?ι?α?δ?ήματά τε καὶ πορφύρα? [αὐτῶι !!!!!!]ο?[!]δες | [!!!!]χ?ο?[!!] μ?ητέρα Ὀλυμπιάδα

προσσ?[!!!!!!!!]λ?υ?[!] | [!!!!!!!!!], ὦ Μνήσιππε, ἐπὶ τοῖς γε[γενημένοις· οὐ | γ]ὰ[ρ ἀπ-

ηλλ]άγη Ἀλέξανδρος κατορ?υ?[χεὶς ὡς θνητός, ἀλ|λὰ ὡς θεὸς ἐτε]λ?εύτησεν. Μνήσιπ-

πος. | [!!!!!!!!!]ι?ν, ὦ Καλλίστρατε, γ?[** | !!!!!!!!!!!]ι?ν ὁ? Ἀντίπατρος [** | !!!!!!!!!! ν]ὴ?

Δία ἁ?[ρ]μόζετα?ι? λ?[** οὐ γὰρ ὡς ὁ τυ|χὼν βασιλεὺς ἔ]ζη, ἀλλὰ ἐκ π?α?[ιδὸς ἄριστα

πᾶσιν ἐφέστηκε | τοῖς πράγμασιν, ὅ]τ?ε δὲ ἐτελεύτησ[ε, δῆλον ἦν ὡς οὐδὲν θειό]‖τερον

τῆς Ἀλεξάνδρου ψυχῆς, ὡς θ?νητὸς ὢν | βίον ἔσχεν? ε?ἰς ἀθανασίαν δόξης, Ἀντίπατρος |

δ' αὑτὸν ποιήσεται ἁπάσης Μακεδονίας | ἐ?χθρόν. τοιγαροῦν ἡ Ἀλεξάνδρου θ〈ε〉ιότης

⟦των⟧ | τ?[ὸ]ν? τῆς ἡγε?[μ]ονίας ὅρον ἐκτέθειται. ἀλλ' αὐτὸς | Ἀντί?π?ατρος π[ρ]οέρ-

χεται· μεταστῆναι. Ἀντίπατρος. | Μ?ακε?δ?ονία μὲν εὐδαίμων καὶ πάλαι, νῦν μέν|(τοι)—

col. III ** | ** | ** | *]ι?!ν?ο?[ | **]πων?ο?[ | **]τ?ωπ?ερ?[ | **]!αφικε?[ | !!!!!!!!!!!

Μέν]αι[χμος ** | *]π?ηδ[!!!!!!!!!!!]υ?σ?ετοξα[ | !!!!!!!!!! ὡ]ς? ἦλθο[ν πρὸς Ὀλυ]μ-

πιάδα [!!!!! | !!!!!!!!!]γ?γυς, ἀπο?[!!!!!!!] αὐτῆ?ς ‘κα[!!!!!! | Ἀλέξαν]δ?[ρ]ος?’ φησί

‘τ?[!!!!!!]τ?ι?ν οἷ?α? γυν[* | !!!!!!]χ?ο?υ. τὸ γὰ?ρ αὐτ?[ὸ γέγρ]α?φα (?) καὶ ἐ?ν το[!!!!!!]

δ?ο?[!!!!!!]α?ρ?ι?ν?δ?ε καταλ?[!!!!]οις γυν[αι]κὸς [!!!!]ε?ν? | [!!!!!!!!]α? κ?αὶ ἡ Στερ?ο?π?ὴ

Ἀλέξανδρον αὐτόθ?[!!!!! | !!!!!!!] ἀ?ν?έτειλε τῶν Φιλιππε?[ίω]ν? υ?ἱῶν σ?ο?φ?ω?[! | !!!!!!!!]!!

κεκλῆσθαι μᾶλλον [ἢ] ε?ἶ?ν?αι Ἀντίπ[α]τρ?ος? | [ποιεῖ αὐ]τ?ὴν βασιλίδα’ Ἀντίπατρος. |

[!!!!!!] κ?ο?λ?ύ?μεθα ἴσως παρ' Ὀλυμπιάδι αἰσθο|[μένηι, μισοῦντας] τὸν κόμπον τῆς

ῥήσεως· δεῖ πάν|[τας πτοεῖσθαι (?) τῶι] δράκοντι καὶ τοῖς ἐφε?υ?ρημένοις, | [οἷς εἰς

θεοὺς] ἐ?νέκρινε τὸν βασ[ι]λέα, δι' ἃ καὶ | [!!!!!!!!! τ]ὴν πολλάκις φέρουσαν καὶ

πολύ. | [ἡμῖν δὲ μέθη] ἐθρυλήθη καὶ τύπ?ωμ?α Δαρείου | [καὶ ἑταίρ]ω?ν? θάνατο[ι],

ὧν Ἀλέξανδρος σύνοιδεν | [αἴτιος ὤν. εἰ δ' οὐ] κ?ατὰ μῦθό[ν] ἐστι τεθνηκώς, αἰνηθεὶς |

[μάτην, καὶ βασ]ιλέων, γνώσεταί με δεσπότην | [ὄντα. τὸ ν]ῦν γὰρ ἀδοξεῖ, αἰσθήσεται

δ' ἐμοῦ κολαζο|[μένη κα]τ?ὰ? σθένος. ἀλλ' ἴθι, Μέναιχμε, μετὰ τὸ | [!!!!!!!!!!]τ?ου

καὶ τὴν τοὺς θεοὺς ἀ?κηδ?ο?ῦσαν |

col. IV !!!]ο?σ[!!!!!!!!!]ν [!** (Κάσσανδρος.) | [!]ω?τ?ης [!!!!!!] εσοχη?[* |

!]ε?δυει? [!!!!!!]ειωι? [* | !]ν?γ?υος σὸν μὲν ἴσως, βα[σιλεῦ, παντὶ σθένει ἐπι|κου]ρεῖν τῶι γέ?

σου ὀφ[θαλμῶι *] | τυγχάν[ο]υσιν οἱ φό?[** ἔ|β]αλλεν, ὃ κατώ〈ι〉κνει ὑπ[** | !]σι. νῦν

γὰρ οὐκ ἄλλο τ[ι κατηγορεῖ ἡ Ὀλυμ]|π?ιὰς τοῦ γυναικίου ἢ? [!!!!!!!!!!]ρ?[*] | τὸν

γάμον τ?ι?αφ?ωσ?ο?ι?τ?υ[!!!!!!!!!]ω[*] | ἀντιλέγει λόγοις [!]υ?κ[!!!!!!!!]α?ν[*] | λ?η, ἀλλ'

εἰς ἐπίτασιν ση[!!!!!]ρ?οσεχει?[*] | δ' αὐτῆι, συνγνώμη, καὶ [γὰρ τ]ὸ ἀπὸ τῆς τύχη[ς] |

προσφάτως? π?αρέστη· τέθνηκεν Ἀλέξαν|δρος· ὡς καὶ 〈εἰ〉 μὴ γεγεννήκει τὸν βασιλέα,

ἀνάγκην εἶχε πενθεῖν, καὶ ὅτι γεγεννή|κει. καλὸν μὲν οὖν, ὦ βασιλεῦ, περιμεῖναι

τὴν | γυναῖκαν καὶ ἐν τοιούτοις ὑπάρχουσα. | τὸ γὰρ π[ρο]πετὲς τῆς ἀρνήσεως ἡ

μεταμέ|λεια κ?ε?λ?α?μ?υ?σαι. Ἀντίπατρος. | σὺ μὲν καλῶς ἔλεξας, ὦ Κάσσανδρε, καὶ

σοῦ | τὸ λῆμ?ά? [ἐ]σ?τι χρησ?[τ]ῶν καὶ ἐν πολέμοις καὶ ἐν | γνώμηι ἄριστον. [ἀ]λ?λ' ὁρῶ

προσιοῦσαν τὴν θεο|μήτορα καὶ τοῖ?ς? [διασκ]ε?υῆς μύθοις μεγάλα | φρονοῦσα καὶ

το?ὺ?[ς ἐ]πιχωρίους βασιλεῖς ἀδ?ο|ξοῦσα. καὶ τὰ πρὸ?ς? ἡ?μ?ᾶς Ὀλυμπιὰς οὕτω σο|βα?-

ρῶς? κ?α?ὶ? τυραν[νι]κῶς. ἔξεστι γάρ σοι δια|λέγεσθα?ι ομ?ο?κ?ι?π?!ονιας?ο?υ?β?ασ[ι]λε?υσ?[

P. OX. 216: [βούλεσθε οὖν] | ἀπὸ μιᾶς ἐπιστολ[ῆς ἀ]πει|λῆς? δουλείαν

ἀντ' ἐλευ|θερίας ἀντικαταλλάσσε|σθαι; καὶ ποῦ τὸ περιμάχη|τον οἴχεται φρόνημα

τῆς ἡγεμονίας; ἐπιζητῶ | γάρ, εἰ μή τι διαμαρτάνω | τῶι λογισμῶι. φησὶν ἡμῖν

πολεμήσειν καὶ ἡμεῖς | ἐκ[είνωι !!!!!!!!]!!ων | !!! (zerstörte reste) ‖ [τίνα τῶν

συμμά|χω]ν? ἀπολωλ?έ?κα[μεν; ποῦ | τὰ] τείχη τῆς πό[λεως πέ]|π?τ?ωκεν; τίς αἰχμ[ά-

λωτος] | ἡμῶν γέγονεν; [πότε] | πεζο|μαχοῦντες ἢ ναυμαχοῦντες | λελείμμεθα; ἐνταῦθα

γὰρ | ἄνθρωποι περιγεγ[ρα]μμέ|νοι πάσας τὰς ἐλπίδας τῶι | τῆς ἀνάγκης καιρῶι

δουλεύ|σουσι. ἡμῖν δ' ἀπόρθητός | ἐστιν ἡ δημοκρατία· ὁμονο|οῦμεν πρὸς ἀλλή-

λους· τοῖς νό|μοις ἐνμένομεν· καρτερεῖν | ἐν τοῖς δεινοῖς ἐπιστάμε|θα· τὴν τῆς

ἐλευθερίας τά|ξιν οὐκ ἐνκαταλείπομεν. | ⟦ἐν⟧ τοῖς ὅπλοις νικήσας | νεανικευέσθω,

ταῖς δ' ἀπὸ | τῶν ἐπιστολῶν ἀπειλαῖς | τοὺς βαρβάρους ἐξαπατάτω. | ἡ δὲ τῶν

Ἀθηναίων πόλις | ἐπιτάττειν, οὐχ ὑπακούειν | [ἐπίσταται]· καὶ δ[ικά]ζ?ε?[ιν **

P. BEROL. 13044: !!!] κ?[α]ὶ? ἄ?λ?λ?ο τι? ![!! | !!!]!ν τιμῶ?σιν | [!!! Ἀλέξ]αν[δ]ρο?ς?

ὑ̲παισ | [** ε?φασι!ε | [**!!!]!ν! Ἀλέξα̲[ν | **]ι? τοῦ ε?ι*** ‖ ἐγὼ προστάξω κρίνειν,

οὗτος ὑμῶν ἔσται βραβευτής, καὶ ἐὰν εὖ δόξηι κεκρινέναι, οὗτος | ζῶν ἀφεθήσεται

μόνος‘. ἠρώτησεν οὖν εἷς τῶν Γυμνοσοφιστῶν, εἰ καὶ τὴν αἰτίαν προστιθῶσιν.

δοθέν|τος δὲ τούτου τὸν πρῶτον ἠρώτησεν, πότερον αὐτῶι δοκοῦσιν οἱ ζῶντες ἢ οἱ

τεθνηκότες εἶναι πλείους | τὸν ἀριθμὸν ἢ τοὐναντίον. τὸν δ' εἰπεῖν τοὺς ζῶντας.

’οὐ δίκαιον γάρ‘ ἔφη ’τῶν οὐκ ὄντων τοὺς ὄντας εἶναι | πλείους‘. μετὰ δὲ τοῦτον

ἠρώτα τὸν ἐχόμενον, πότερα 〈——〉 τὴν γῆν, καὶ γὰρ αὐτὴν τὴν θάλασσαν ἐπὶ τῆς

γῆς εἶ|ναι. τὸν τρίτον ἤρετο, τί πανουργότατον αὐτῶι δοκεῖ εἶναι ζῶιον. τὸν δ'

εἰπεῖν ’ὃ μὴ γινώσκει μηδεὶς ἀνθρώ‖πων‘. τὸν δὲ τέταρτον ἠρώτα Σαβειλὼ ἡ[γού-

μ]ενον αὐτῶν εἰς τί συνεβούλευσεν μά|χεσθαι πρὸς αὐτόν. τὸν δ' εἰπεῖν· ’ὅπως ἂν

αὐτῶι συμβαίηι 〈ἢ〉 καλῶς ζῆν ἢ καλῶς ἀποθανεῖν.‘ τὸν πέμπτον | ἐκέλευσεν

λέγειν, πότερον ἡμέρα πρότερον γέγονεν ἢ νύξ· τοῦτον δ' ἀποκριθῆναι 〈——〉

νυκτὶ μιᾶι πρότερον ἡμέ|ρας. διαπορουμένου δὲ τοῦ Ἀλεξάνδρου περὶ τού〈των〉

νοήσαντα τὸν Ἰνδὸν εἰπεῖν, ὅτι τοῖς ἀπόροις τῶν ἐρωτημά|των ἀπόρους εἶναι καὶ

τὰς ἀποκρίσεις συμβαίνει. τὸν ἕκτον ἠρώτα, τί ποιῶν ἄν τις ὑπὸ ἀνθρώπων

ἀγαπῶιτο μά|λιστα. τὸν δὲ εἰπεῖν ’[εἰ] κράτιστος ὢν μηθεν[ὶ φο]βερὸς εἴη‘. τὸν

δὲ ἕβδομον ἠρώτα, τί ‖ ποιῶν ἄν τις γένοιτο θεός. τὸν δ' εἰπεῖ[ν· ’ὃ μὴ] δυνατόν

ἐστιν ἄνθρωπον ποιεῖν, εἰ π[οιήσει]|εν τις.‘ τὸν ὄγδοον ἠρώτα πότερον ἰσχυρότατόν

ἐστιν θάνατος ἢ ζωή. τὸν δὲ ἀποκριθῆναι τὴν ζωήν· τὴν μὲν γὰρ | ἐξ οὐκ ὄντων

ὄντας ποιεῖν, τὸν δὲ θάνατον ἐξ ὄντων [οὐκ] ὄντας. τὸν ἔσχατον ἐκέλευε λέγειν,

πόσον τινὰ | χρόνον ἂν καλῶ[ς ἔχοι |ζῆν]. 〈τὸν δ'〉 εἰπεῖν ἕω?[ς ἂν !]! ὑ?π?ο?λ?ά?[βηι

!]ωντα![!!]κρ!!! ε?ἶναι? [!]!ετερο[!!]τ?αι!!![!!!! λοιποῦ] | δ' ὄντος ἑ[νὸς τοῦ

!!!!!!]τος κρίνειν τὰς ἀποκρίσεις ἠρώτησε τοῦτον, τίς αὐτῶν δοκεῖ κάκιστον ἀπο-

κεκρίσθαι καὶ | ’ὅπως μὴ δόξηις‘ ἔφη ’ἀμελεῖν χαριζόμενος‘. τὸν δ[ὲ μὴ βουλό-

μενον ‖ δι' αὑτοῦ μηθ]ένα ἀπο[λέσθαι εἰπ]εῖν τὸν ἕ[τερον ἀε]ὶ θατέρου [χεῖρον

ἀ]ποκεκρί|σθαι. ’τοιγαροῦν‘ ἔφη ’πάντες ἀποθανεῖσθε, σὺ δὲ πρῶτος τοιαῦτα κρίνων‘.

τὸν δ' εἰπεῖν· ἀλλὰ μήν, Ἀλέξανδρε, | 〈οὐ βασι〉λικόν ἐστι [ψεύδεσθαι]. ἔφης γὰρ·

[’ὃν ἂν ἐγὼ προσ]τ̲[άξω *** ‖ εται γὰρ ἡμᾶς ὁ λόγος. τό γε μὴ〈〈ν〉〉 ἀδίκως ἀπο-

κτείνειν οὐχ ἡμῖν ἔστιν, ἀλλὰ σοὶ φυλακτέον.‘ | τὸν δὲ Ἀλέξανδρον ἀκούσαντα κρῖναι

σοφοὺς εἶναι τοὺς ἄνδρας 〈καὶ〉 προστάξαι δόντας ἱματισμὸν ἀφεῖναι πάντας.

PORPHYR. Horat. A P 357: poeta pessimus fuit Choerilus, qui Ale-

xandrum secutus opera eius descripsit. huius omnino septem versus laudabantur

(s. Amyntas 122 F 2). cui Alexander dixisse fertur, multum malle se Thersiten

iam Homeri esse quam Choerili Achillen.

HORAT. epp. II 1, 232: gratus

Alexandro regi magno fuit ille Choerilus, incultis qui versibus et male natis

rettulit acceptos, regale nomisma, Philippos.

PHILODEM. Π. ποιημ. (P 994; Usener Kl. Schr.

I 328): ὑπολάμβανε κατὰ τὸ συνέχον καὶ κυριώτατον τῶν ἐμ ποιητικῆι διαφέρειν

Χοιρίλον καὶ Ἀναξιμένην (72 T 26) Ὁμήρου καὶ Καρκίνον καὶ Κλεαίνετον Εὐριπίδου

καὶ τοὺς ἄλλους τοὺς πονηροὺς ἐν ποιητικῆι τῶν ἀρίστων.

CURT. RUF. Hist. Al. VIII 5, 7—8: ... Graecorum, qui professionem

honestarum artium malis conruperant moribus, Agis quidem Argivus, pessimorum

carminum post Choerilum conditor, et ex Sicilia Cleo (F 10c) .....

ARRIAN.

An. IV 9, 9: καὶ δὴ καὶ τῶν σοφιστῶν τῶν ἀμφ' αὐτὸν Ἀνάξαρχόν τε καὶ Ἆγιν

Ἀργεῖον ἐποποιόν.

SEXT. EMP. adv. gramm. I 282: λέγεται

γὰρ αὐτὸν (sc. Πύρρωνα) καὶ ποίησιν εἰς τὸν Μακεδόνα Ἀλέξανδρον γράψαντα

μυρίοις χρυσοῖς τετιμῆσθαι.

STEPH. BYZ. s. Ὑστάσπαι· .... Νέστωρ (sc. Λαρανδεὺς ἐκ Λυκίας, ἐποποιός,

πατὴρ Πεισάνδρου τοῦ ποιητοῦ, γεγονὼς ἐπὶ Σεβήρου τοῦ βασιλέως SUID. s. v.)

δ' ἐν τῆι α̅ τῆς Ἀλεξανδρειάδος.

SUID. s. Σωτήριχος Ὀασίτης· ἐποποιός, γεγονὼς ἐπὶ Διοκλητιανοῦ.

Ἐγκώμιον εἰς Διοκλητιανόν· Βασσαρικὰ ἤτοι Διονυσιακά, βιβλία δ̅· Τὰ κατὰ

Πάνθειαν τὴν Βαβυλωνίαν· Τὰ κατὰ Ἀριάδνην· Βίον Ἀπολλωνίου τοῦ Τυανέως·

Πύθωνα ἢ Ἀλεξανδριακόν (ἔστι δὲ ἱστορία Ἀλεξάνδρου τοῦ Μακεδόνος, ὅτε Θήβας

παρέλαβε)· καὶ ἄλλα.

STEPH. BYZ. s. Ὕασις· ... λέγεται καὶ Ὄασις καὶ ὁ

πολίτης Ὀασίτης, ὁ ποιητὴς Σωτήριχος, ὁ καὶ τὰ πάτρια γεγραφώς.

SUID. s. Ἀρριανός, ἐποποιός· Μετάφρασιν τῶν Γεωργικῶν τοῦ Βεργιλλίου

ἐπικῶς ποιήσας· Ἀλεξανδριάδα (ἔστι δὲ κατὰ τὸν Μακεδόνα ἐν ῥαψωιδίαις εἴκοσι

καὶ τέσσαρσιν)· Εἰς Ἄτταλον τὸν Περγαμηνὸν ποιήματα.

STEPH. BYZ. s.

Ἀστραία· πόλις Ἰλλυρίας. Ἀδριανὸς Ἀλεξανδρειάδος α̅ <’οἳ δ' ἔχον Ἀστραίαν

τε Δόβηρά τε‘.>

—s. Σάνεια· πόλις Ἰνδική, ὡς Ἀδριανὸς Ἀλεξανδρειάδος ζ̅.