Fragmenta evangelii Bartholomaei

Ἡλείας ἐστὶν ἢ Ἐνὼχ ἢ ἐκ τῶν προφητῶν εἷς ἐμοὶ οὗτος φαίνεται.

Ὁ δὲ ᾅδης ἀπο|κ?ρ?ι?θε?ὶ?ς? τῷ θανάτῳ εἶπεν· οὔποτε ἑξακισχίλια ἔτη πεπλήρων-

ται. Καὶ πόθεν οὗτοί εἰσιν, | Β?ε?λ?ει?άρ; τὸ τίτλον τοῦ ἀριθμοῦ ἐν ταῖς χερσίν

μου.

〈Ὁ δὲ Βελειὰρ εἶπεν τῷ ᾅδῃ〉· μὴ θροηθῇς, ἀσφάλισαι τ[ὰς | θ?ύ?ρας

σου καὶ τοὺς μοχλούς σου ἐνίσχυσον· νόει μοι, θεὸς ἐπὶ γῆς οὐ κατέρχεται.

Λέγει αὐτῷ | ὁ ᾅδης· οὐκ ἀκούω καλά σου τὰ ῥήματα, ἡ γαστήρ μου διαρ-

ρήγνυται, τὰ ἔνδο〈ν〉 μου | δι?ά?γω· οὐκ ἔστιν ἀλλ' ὁ θεὸς ἐνταῦθα ἥκει.

Οἴμοι, ποῦ φύγω ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ τῆς | δυνάμεως τοῦ μεγάλου βασιλέως;

Ἔασόν με εἰσελθεῖν εἰς σεαυτόν, πρὸ γάρ σου ἐγὼ | πλαστό?ς? εἰμ?ι?.

Τότε εἰσῆλθον καὶ ἐμάστιξα αὐτὸν καὶ ἐδέσμησα αὐτὸν δεσμοῖς ἀλύτοις | καὶ

ἐ]ξ?έβαλον πάντας τοὺς πατριάρχας καὶ ἦλθον πάλιν ἐν τῷ σταυρῷ.

Λέγει αὐτῷ ὁ Βαρ|θο]λομαῖος· ἀπάγγειλόν μοι, κύριε, τίς ἦν ὃν ἀνέφερον

οἱ ἄγγελοι ἐν ταῖς χερσὶν αὐτῶν, | ἄ]νθρωπος ὁ πανμεγέθης ἐκεῖνος.

Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· οὗτος ἦν ὁ πρωτο|πλαστὸς Ἀδὰμ δι'

ὃν ἐγὼ ἐκ τῶν οὐρανῶν ἐπὶ γῆς κατῆλθον. Καὶ εἶπον αὐτῷ· ἐγὼ διά σε καὶ

τὰ | τέκνα σου ἐν τῷ σταυρῷ ἐκρεμάσθην. Αὐτὸς δὲ ἀκούσας ἀναστέναξεν καὶ

εἶπεν· οὕτως ηὐδό|κησας, κύριε.

Πάλιν εἶπεν ὁ Βαρθολομαῖος· εἶδον, κύριε, καὶ τοὺς ἀγγέλους ἀνερχομένους

ἔμπροσθεν τοῦ Ἀδὰμ | κ?α?ὶ? ὑ?μνοῦντας.

Εἷς δὲ τῶν ἀγγέλων διαμεγέθης ὑπὲρ τοὺς ἄλλους καὶ οὐκ ἐβούλετο

ἀνελθεῖν, | ἔτυ]χε?ν δὲ ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ ῥομφαία πυρινὴ καὶ διενεύετό σοι μόνῳ.

Καὶ εἶπεν· κύριε, τίς ἐστιν ἐν τῷ παραδείσῳ | θυσ]ί?α;

Ὁ δὲ Ἰησοῦς λέγει· ψυχαὶ δικαίων ἐξελθοῦσαι εἰσέρχονται ἐν τῷ παραδείσῳ

καὶ ἐὰν μὴ παρα|γέν]ωμαι οὐκ εἰσέρχονται ἐν τῷ παραδείσῳ.

Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Βαρθολομαῖος λέγει· κύριε, πόσαι | ψυ]χαὶ ἡμέριον

ἐξέρχονται ἐκ τοῦ κόσμου;

Λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· τρεῖς μύριαι.

Πάλιν ὁ Βαρθολ|ομαῖος]· κύριε, ὅτε μεθ' ἡμῶν τὸν λόγον ἐδίδασκες,

ἐδέχου τὰς θυσίας ἐν τῷ παραδείσῳ;|

Ἀ]ποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς λέγει αὐτῷ· ἀμὴν λέγω σοι, ἀγαπητέ μου, ὅτε

καὶ μεθ' ὑμῶν τὸν λόγον | ἐδίδασκον καὶ μετὰ τοῦ πατρός μου ἐκαθεζόμην ‖

...

...] ξ?ο?μο?τ?..ι ἐξέρχονται ἐκ τοῦ κόσμου, πόσαι οὖν ψυχαὶ δίκαιοι

εὑρίσκονται;

Λέγει αὐτῷ | ὁ Ἰησοῦς· πεντήκοντα.

Λέγει αὐτῷ Βαρθολομαῖος· κύριε, πόσαι ψυχαὶ ἡμέριον γεννῶνται ἐν τῷ

κόσμῳ;

Λέγε[ι αὐτῷ | ὁ Ἰησοῦς· μία μόνη περιττὴ τῶν ἐξερχομένων ἐκ τοῦ κόσμου.

Καὶ ταῦτα λέγοντος αὐτοῦ, ἔδωκεν αὐτοῖς εἰρ[ήνην | καὶ ἀφανὴς ἐγένετο

ἀπ' αὐτῶν.

Ἦσαν δὲ οἱ ἀπόστολοι ἐν τόπῳ Χηλτουρά,

ἐγγίσας δὲ ὁ Βαρθολομαῖος

λ?έγε?ι? | τῷ Πέτρῳ καὶ Ἀνδρέᾳ καὶ Ἰωάννῃ· ἐρωτήσωμεν τῇ κεχαριτωμένῃ πῶς

συνέλαβεν τὸν κύριον ἢ πῶς ἔτεκεν α?ὐ?τὸ[ν καὶ | ἐβάστασεν τὸν ἀβάστακτον.

Οἱ δὲ ἐδίσταζον ἐρωτῆσαι αὐτῇ.

Καὶ λέγει ὁ Βαρθολομαῖος τ[ῷ Πέ|τρῳ· σὺ

ὡς κορυφαῖ[ος | καὶ ἐμὸς διδάσκαλο[ς ἐγγί|σας ἐρώτησον αὐτ[ήν.|

Ὁ δὲ Πέτρος εἶπεν τῷ Ἰω[άννῃ· | σὺ ὡς παρθένος καὶ ἄμεμπ[τος | καὶ

ἠγαπημένος [ἐγγί|σας ἐρώτησον α[ὐτήν.|

Πάντων δὲ δισταζόν[των | καὶ ἀντιλεγόν[των ἤγγι|σεν ὁ Βαρθολομαῖ[ος

χα|ρίεις τὸ πρόσωπον καὶ? ε?ἶ?[πεν αὐ|τῇ· χαίροις σοι, σκηνὴ ὑ[ψίς|του ἐρ?ω?τ?ώ?σομέν

σε | πά?ντες οἱ ἀπόστ?ο?λ?ο?ι? | πῶς συνέλαβες | 5 linn.

| ρ... | πῦρ...|

...ετα... |

... μᾶλλον προσέ[... | ...ερ... | δὲ μὴ θέλο?...| 3 linn.

|

Λέγει Πέτρῳ· Πέτρε [κορυ|φαῖε καὶ στύ?λε? μεγ... | πισ?εν... | ... ἀνδρὸς

| ... | 4 linn.

| ... ἐν σοὶ ε[ὐδόκη|σεν χω?ρηθῆναι ... | ὀφείλεις ἐν τῇ προσ-

ε|υχῇ | στῆναι.

Λέγει αὐτοῖς Μ[αρία· | ὑμεῖς λαμπ... | τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ὑμ[ᾶς δεῖ εὔ|-

ξασθαι.

Λέγουσ?ι?ν? [αὐτῇ· | σὲ δεῖ εὔξασθαι [... | τοῦ ἐπουρανίου [βασι|λέως.

Λέγει αὐτ[οῖς Μαρία· | κατὰ τὴν ... [ἔ|πλασεν αὐτὸς ... [ἀπέ|στειλες εἰς

τὸν κ[όσμον | τὰ στρουθία.

Λέ[γου|σιν αὐτῇ· ὁ ἐ[ν τοῖς | οὐρανίοις ... | ... | κησεν... | κησεν.|

Ἡ δὲ Μαρία ἔστη ἔμπροσθεν καὶ διέτεινεν τὰς χεῖρας εἰς τὸν οὐρανὸν

καὶ ἤρξατο λέγειν· ελφουζα... | ολωθ! καὶ μία θεσσαι· λισο αδοναι ρ?ερουνβαυ-

βελθ. βαρβοῦρ. θαρασοῦ. ερούρα. εδεθ. ερροσε... | ... θεοθεα. αρνενιωθ. ανέ?β.

ας. ευαργθ. μαρμαριγε. εοφφος. θυριαμουχ. ευσβαρ... π .. ἐν τῇ [... | ... ὁ

θεὸς ὁ μέγας καὶ πάνσοφος ὁ β?α?σ?ιλεὺς τῶν αἰώνων ἀνεκδιήγητος ἀνεκλάλητος ὁ

τὰ μ?ε?γ?έθη [οὐράνια συ|σ?τ?η?σάμενος λόγῳ, ὁ συνφώνῳ ἁρμονίᾳ τὸ ἔξαρμα πόλου

ἑδράσας, ὁ τὸ ζοφερὸν τοῦ σκότους [ἀπὸ τοῦ | φωτὸς διαχωρίσας, ὁ θεμελίους

ὅδατος συστησάμενος ἐπὶ τῷ αὐτῷ, ὁ τὴν γῆ?ν ἑδράσας... | ... ἀπολῶν, ὃν οἱ

ἑπτὰ οὐρανοὶ μόλις χωροῦσιν ἐν ἐμοὶ εὐδοκήσας ... | πλήρης αὐτὸς λόγος ὑπάρ-

χων, δὸς δόξαν τῷ πανμεγέθει ὀνόματί σου, κύριε, καὶ κέλ?ε?υ?σ?ο?ν? ... | ... ‖

Καὶ πληρώσας τὴν εὐχὴν εἶπεν· καθίσωμεν ἐπὶ τοῦ ἐδάφους καὶ ἐλθὲ σύ,

κορυφ[αῖε Πέτρε, | καὶ κάθισον ἐκ δεξιῶν μου καὶ ὑπόβαλλε τὴν εὐώνυμόν σου

χεῖραν ὑπὸ τὴν [μασχάλην | μου, καὶ σύ, Ἀνδρέα, ἐξ εὐωνύμων ποίησον οὕτως·

σὺ δέ, Ἰωάννη παρθένε, σύσχε μου [τὸ στῆθος, | σὺ δέ, Βαρθολομαῖε, πῆξόν σου τὰ

γόνατα εἰς τὸν νῶτόν μου καὶ σφίξον τοὺς [ὤμους μου | μή? π?ο?τ' ἀρξαμένης μου

λέγειν μὴ λυθῶσι τὰ ὀστᾶ μου.

Καὶ ὡς ἐποίησαν οὕτως, ἤρξατο | λέγειν]· ὥστε ἤμην ἐν τῷ | ναῷ] τοῦ θεοῦ

λαμβάνου|σα] τὴν τροφὴν ἐκ χειρὸς | ἀγγέ]λου μιᾷ τῶν ἡμερῶν | ἐφανερώ]θη

μοι θέσις μὲν ὡς ἀ|γγ]έλου, τὸ δὲ πρόσωπον | αὐτοῦ] ἦ?ν? ἀχώρητον, οὐκ ἔχων

ἐν | τῇ] χειρὶ αὐτοῦ ἄρτον ἢ ποτήριον | κα]θὼς ὁ πρὶν πρός με ἐρχό|μενος ἄγ]-

γελος.

Καὶ ἐξαίφνης εἰσερράγη | τὸ πέπ]λον τοῦ ναοῦ καὶ σεις|μὸς] μέγας

ἐγένετο καὶ ἔπεσα | ἐπὶ τὸ π]ρόσωπον ἐγὼ μὴ φέρου|σα] τὴν ἰδέαν αὐτοῦ.

Ὁ δὲ | ὑπέ]βαλε τὴν χεῖραν | αὐ]τοῦ καὶ ἤγειρέν με καὶ | ἀνέ]βλεψα εἰς

τὸν οὐρανόν, | καὶ ἦλ]θεν νεφέλη δρόσου | ...]... ἐράντησέν | με ἀ]πὸ κεφαλῆς

ἕως πο|δῶν], ὁ δὲ ἀπέμαξέν | με τῇ] στολῇ αὐτοῦ,

καὶ εἶπέν | μοι· χ]αῖρε,

κεχαριτωμένη, | σκεῦος] ἐκλογῆς. Καὶ ἐπάτα]ξεν τὴν δεξιὰν | καὶ ἐγ]ένετο

ἄρτος παν|μεγέθ]ης καὶ ἐπέθετο αὐτὸν | ἐπὶ τὸ θυ]σιαστήριον τοῦ ναοῦ | καὶ

ἔφα]γεν αὐτὸς πρῶτον ἔδω|κεν] καὶ ἐμοί.

Καὶ πάλιν ἐπά|ταξεν τ]ὴν εὐώνυ-

μον τοῦ ἐ|νδύμα]τος αὐτοῦ καὶ ἐγέν|ετο ποτήρι]ον ὑπερμεγέθη〈ς〉 | πλήρ]ης

οἴνου καὶ ἔπιεν | πρῶτον κ]αὶ ἔδωκεν καὶ ἐμοί, | καὶ ἐθεώ]ρησα καὶ εἶδον |

ποτήρι]ον πλήρης καὶ τὸν ἄρτον.

Καὶ εἶπέν] μοι· ἔτι τρεῖς ἐνιαυτοὶ | καὶ ἀποστεί]λω σοι τὸν λόγον μου | καὶ

συλλή]ψῃ υἱόν, καὶ δι' αὐτοῦ σω|θήσεται] πᾶσα ἡ κτίσις, | σὺ δὲ] τὸ σωτήριον τοῦ

κόσμου. | Εἰρήνη σ]οι, ἀγαπητή μου, καὶ σὺν σοὶ ἔσται εἰρήνη μου διὰ παντός.

Καὶ ἀφανὴς ἐγένετο ἀπ' ἐμοῦ, καὶ ἐγένετο ὁ ναὸς καθὼ[ς | ἦν τ]ὸ πρότε-

ρον.

Ταῦτα λεγούσης αὐτῆς, πῦρ ἐκ τοῦ στόματος αὐτῆς ἐξῆλθεν καὶ μέλλοντος

συντελεῖσθαι τοῦ κόσμ[ου, | ἐπί]φανισθεὶς ὁ κύριος λέγει τῇ Μαριάμ· μὴ φθέγ-

γου τὸ μυστήριον τοῦτο, ἐπ?ε?ι?δ?ὴ συντελεῖται πᾶσα ἡ κτίσι[ς | σή]μερον.

Καὶ φόβῳ συσχεθέντες οἱ ἀπόστολοι ἐφοβήθησαν μή πο[τε ὀργισθῇ αὐτοῖς ὁ κύ-

ριος.

Καὶ ἀπῆλθεν | μετ' αὐτῶν εἰς τὸ ὄρος μαυρεῖ καὶ ἐκαθίσθη ἐν μέσῳ αὐτῶν.

Φοβουμεν[...

... | αὐ]τοῖς ὁ Ἰησοῦς· ἐρωτήσατέ μοι εἴ τι βούλεσθε. Ἔτι γὰρ ἑπτὰ ἡμ[έ-

ραι... ‖ τῇ ἰδέᾳ ταύτῃ.

Οἱ δὲ ...

... Ἰησοῦς· καλὸν μέν | ἐσ]τιν ὑμῖν μὴ ἰδεῖν τὴν ἄβυσσον. Εἰ δὲ θέλετε,

ἀκολουθήσατε καὶ ἴδατε.

Καὶ ἀπήγαγεν αὐτοὺς ἐν τόπῳ | καλουμένῳ Χαιρουδήκ, 〈ὅσ〉τις ἐστὶν

τόπος ἀληθείας,

καὶ ἔνευσεν τοῖς δυτικοῖς ἀγγέλοις καὶ ἐνετυ|λίχθη ὡς βιβλίον

ἡ γῆ καὶ ἀπεκαλύφθη ἡ ἄβυσσος

καὶ ἴδοσαν οἱ ἀπόστολοι καὶ ἔπεσαν | ἐπὶ

προσώπου.

Ὁ δὲ κύριος ἤγειρεν αὐτοὺς λέγων· οὐκ εἶπον ὑμῖν ὅτι οὐ καλόν ἐστιν ὑμῖν

ἰδεῖν τὴν | ἄβυσσον;

Καὶ παραλαβὼν αὐτοὺς πάλιν ἀνήρχετο εἰς τὸ ὄρος τῶν Ἐλαιῶν.

Ἔλεγεν δὲ ὁ Πέτρος | τῇ Μαρίᾳ· κεχαριτωμένη, δεήθητι τοῦ κυρίου ἵνα

ἀποκαλύψῃ ἡμῖν τὰ ἐν τοῖς οὐρανίοις.

Καὶ ἡ Μαρία πρὸς | τὸν Πέτρον ἔφη· ἀπο?/λ[εκ|τε πέτρα, οὐκ ἐπὶ σὲ | ἐπηγ-

γείλατο τὴν ἐκ|κλησίαν αὐτοῦ συνοικο|δομῆσαι;

Βλέπε τὸν ἥλι|ον ὅτι κατὰ τὸν

τύπ[ον | τοῦ Ἀδὰμ προλάμ[πει | τῶν ἀστέρων. Βλέπε τὴν [σε|λήνην, ὅτι

πηλοῦ πεπλή[ρωται | διὰ τὴν παράβασιν τῆς Ἔ[βας. | Ἔθετο γὰρ ὁ κύριος τὸν

Ἀδὰμ εἰ[ς | ἀνατολάς, τὴν δὲ Ἔβαν πρὸς δ[υσμὰς | καὶ προέταξεν κύριος

τοὺς [ἀμ|φοτέρους φαίνειν τοῖς ἀμφ[ο|τέροις.

Ὅτε δὲ ἦλθον εἰς τὴν κορ[υφὴν | τοῦ ὄρους, μικρὸν ἀπεχ[ώ|ρησεν ἀπὸ αὐτῶν

ὁ δεσπότ[ης, καὶ | λέγει ὁ Πέτρος τῇ Μαρίᾳ· σὺ | εἶ καταργήσασα τὴν π[α|ρά-

βασιν τῆς Ἔβας ἀπὸ αἰς|χύνης εἰς χαρὰν μεταβα|λοῦσα.

Πάλιν φανέντος | τοῦ κυρίου λέγει αὐτῷ ὁ Βαρθολομαῖος· κύριε, δεῖξον |

ἡμῖν τὸν ἀντίδικον | τῶν ἀνθρώπων, ἵνα ἴδωμεν αὐτ[ὸν | ὁποῖός ἐστιν ἢ τί τὸ

ἔρ|γον αὐτοῦ, ὅτι οὐδὲ σοῦ | αὐτοῦ ἐφείσατο, ἀλλὰ | πεποίηκέν σε ἐν τῷ | σταυ-

ρ[ῷ | κρεμασθῆναι.

Ἀτενισά[μενος | δὲ εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς λέγει αὐτ[ῷ· | σοῦ ἡ καρδία σκληρά,

καὶ | οὐ δύνῃ θεωρεῖν ἐκεῖνα ἃ | ἐπερωτᾷς.

Ὁ δὲ Βαρθο|λομαῖος πτοηθεὶς ἔπεσεν | εἰς τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἤρ|ξατο

λέγειν· λαμπτὴρ | ἄσβεστε, Ἰησοῦ Χριστέ, αἰωνίου | φωτός, δημιουργέ, ὁ τὴν |

παγκόσμιον χάριν δ[ω|ρησάμενος τοῖς σὲ ἀγαπῶ|σιν, ὁ τὸ αἰώνιον φῶς | ἡμῖν

δωρησάμενος διὰ | τῆς παρθένου Μαρ[ίας | τῆς ἐν κόσμῳ σου | παρουσίας,

ἐπι|χορήγησον ἡμῖν τὸν | λόγον τῆς ἐπερωτήσεως. |

Καὶ ταῦτα εἰπόντος τοῦ Βαρθολομαίου, ἤγειρεν αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς καὶ λέγει

αὐτῷ· βούλῃ οὖν ἰδεῖν τὸν ἀντίπ[αλον | τῶν ἀνθρώπων ἰδὲ δὲ ὅτι βλέπων αὐτὸν

οὐ μόνον σὺ ἀλλὰ καὶ οἱ λοιποὶ ἀπόστολοι καὶ Μαριὰμ 〈...〉.

Καὶ κατ〈ήγαγετο〉 αὐτοὺς ἀπὸ τοῦ ὄρους τῶν ἐλαιῶν, καὶ ἐμβριμησάμενος

τοῖς ταρταρούχοις | ἀγγέλοις ἔνευσεν τὸν Μιχαὴλ σαλπίσαι ἐν σάλπιγγι τῆς δυνά-

μεως καὶ εὐθέως ὁ Μιχαὴλ ἐσάλπισεν, καὶ ἀνῆ[λθεν | ὁ Βελιὰρ κατεχόμενος ὑπὸ

φξʹ ἀγγέλων δεδεμένος πυρίνοις ἀλύσεσιν.

Ἦν δὲ τὸ μῆκος [τοῦ | δράκοντος

πηχῶν ͵αχʹ, καὶ τὸ 〈πλάτος〉 πηχῶν μʹ, τὸ δὲ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ἀστραπὴ

πυρὸς καὶ οἱ ὀ[φθαλμοὶ | αὐτοῦ ζοφώδεις καὶ ἐκ τῶν μυκτήρων αὐτοῦ ἐξήρχετο

καπνὸς δυσωδίας, τὸ δὲ στόμα [αὐτοῦ ἦν | ὡς χάσμα[...

...]ω?ς ἰδόντες αὐτὸν

οἱ ἀπόστολοι ἔπεσαν ἐπὶ πρό[σωπον ἐπὶ τὴν γῆν ‖ καὶ ἐγένοντο ὡς οἱ

νεκροί.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς[... | καὶ πάτησον τῷ ποδί σου ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ

ἐρώτησον αὐτῷ τί ἔργον αὐτοῦ ἦν.

〈Ὁ δὲ〉 Ἰησοῦς ἔστη μετὰ τῶν λοιπῶν ἀποστόλων,

καὶ φο[βηθεὶς

ὕψωσεν | τὴ]ν φωνὴν αὐτοῦ ὁ Βαρθολομαῖος καὶ εἶπεν· εἴη τὸ ὄνομα τῆς ἀθα-

νάτου σου βασιλείας εὐλογημένον ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος. |

Εἰπόντος τοῦ Βαρθολομαίου ἐπέτρεψεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· ἄπελθε καὶ πατῆσαι

τὸν Βελειὰρ εἰς τὸν τράχηλον.

Καὶ δρομαίως ἐπελθὼν ὁ Βαρθολομαῖος ἐπά[τη|σεν 〈εἰς〉 τὸν τράχηλον

αὐτοῦ καὶ ἐτρόμαξεν ὁ Βελειάρ.

Καὶ φοβηθεὶς ὁ Βαρθολομαῖος ἔφυγε καὶ λέγει· Ἰησοῦ κύριε, δός μοι

κράσπεδον ἐκ τῶν ἱματίων σου | ἵνα τολμήσω ἐγγίσαι αὐτόν.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς λέγει αὐτῷ· οὐ δύνῃ σὺ λαβεῖν κράσπεδον ἐκ τῶν ἱματίων

μου, οὐ γάρ εἰσιν τὰ ἱμάτι[ά | μου] ταῦτα ἃ ἐφόρουν πρὸ τοῦ σταυρωθῆναι.

Λέγει ὁ Βαρθολομαῖος· δέδοικα, κύριε, μὴ ὡς οὐκ ἐφείσατο τῶν ἀγγέλων

σου κἀμὲ ἂν καταπίεται.

Λέγει | αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· οὐχὶ λόγῳ τῷ ἐμῷ πᾶν | ἐγέγονεν καὶ τῇ διανοίᾳ

τοῦ πατρός | μ]ου; τὰ πνεύματα τῷ Σολομῶνι ὑπετά|γη]σαν, σὺ οὖν λόγῳ τῷ

ἐμῷ κελευόμενος | ἄ]πελθε καὶ ἐρώτησον αὐτὸν ἃ βούλῃ. |

Ὁ δὲ Βαρθολομαῖος ποιήσας τὸν τύπον | τ]οῦ σταυροῦ καὶ εὐχήσας τῷ

Ἰησοῦ πανταχόθεν | π]ῦρ ἀνήφθη ὥστε τὰ ἱμάτια αὐτοῦ | πυ]ρῆ?ναι.

Λέγει ὁ Ἰησοῦς τῷ Βαρθολομαίῳ· καθὼς | εἶπ]όν σοι, πάτησον τὸν τράχη-

λον | αὐτο]ῦ ὥσπερ ἐρωτᾶν αὐτὸν τίς ἐστιν ἡ δύνα|μ]ις αὐτοῦ.

Καὶ ἀπελθὼν ὁ Βαρθολομαῖος | ἐπ]άτησεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ, | ἦν] γὰρ

κρυπτόμενον ἕως τῶν ἀκοῶν,

|καὶ λέ]γει αὐτῷ· εἰπέ μοι τίς εἶ σὺ καὶ τί |

τ]ὸ ὄνομά σου.

Πρῶτον ἐλεγόμην | Σα]ταναήλ, ὃ ἑρμηνεύεται ἄγγελος | θεοῦ]· ὅτε δὲ

ἀγνοῶν ἀντίτυπον τοῦ θεοῦ, | ἐ]κλήθη τὸ ὄνομά μου Σατανᾶς ὅ ἐστιν | ἄγ]γελος

ταρταροῦχος.

Πάλιν | λέ]γει αὐτῷ ὁ Βαρθολομαῖος· πάντα μοι | ἀποκάλυψον καὶ μηδέν

με ἀ|πο]κρύψῃς.

Ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· ὄμνυ|μί σοι κατὰ τῆς δόξης τοῦ θεοῦ | ὅτι ἐὰν θέλω

ἀποκρύψαι οὐ δύν|α]μαι· παρίσταται ὁ ἐλέ〈γ〉χων μοι, | εἰ] γὰρ ἐδυνάμην καὶ

ἐγὼ ἀπολέσαι | ἂν εἶχον ὡς τὸν ἕνα ἐξ ἡμῶν,

|κα]ὶ γὰρ ἐγὼ πρῶτος ἄγγελος

ἐκλήθην, | κ]αὶ γὰρ ὁ θεὸς ἐποίησεν τὸν οὐρανὸν | καὶ] τὴν γῆν, ἔλαβε̇ν δράκαν

πυρός, | καὶ] ἔπλασέν με πρῶτον,

δεύτερον | τὸν Μιχαήλ, τρίτον Γαβριήλ, |

τ]έταρτον Ῥαφαήλ, πέμπτον | Οὐριήλ, ἕκτον Ξαθαναὴλ | καὶ] ἑτέρους ἑξακισχι-

λίους ἀγγέλους ὧ]ν τὰ ὀνόματα λαλῆσαι οὐ δύ|να]μαι, ῥαβδοῦχοι γάρ εἰσι | τοῦ]

θεοῦ καὶ ῥαβδίζουσίν με | ἑ]κάστης ἡμέρας καὶ ἑπτά〈κις〉 | ἑκάσ]της νυκτὸς

καὶ οὐκ 〈ἐῶ〉σίν με ἐν | μ]ηδενὶ καὶ τὴν δύναμίν μου | ῥακοῦσιν· οἱ δὲ δύο

ἄγγελοι | τ]ῆς ἐκδικήσεως οὗτοί εἰσιν | ο]ἱ παριστάμενοι ἐν προσώπῳ τοῦ θρόνου

τοῦ θεοῦ, οὗτοί εἰσιν οἱ πρῶτοι πλασθέντες.

Καὶ μετὰ τούτους ἐπλάστετο | τὸ

π]λῆθος τῶν ἀγγέλων. Τῷ πρώτῳ οὐρανῷ εἰσιν μυριάδες ρʹ, τῷ δευτέρῳ οὐρανῷ

εἰσιν μυριάδες ρʹ, τῷ τρίτῳ οὐραν[ῷ | εἰ]σιν μυριάδες ρʹ, τῷ τετάρτῳ οὐρανῷ

εἰσιν μυριάδες ρʹ, τῷ πέμπτῳ οὐρανῷ εἰσιν μυριάδες ρʹ, τῷ ἕκτῳ | οὐρανῷ] εἰσιν

μυριάδες ρʹ, τῷ ἑβδόμῳ οὐρανῷ εἰσιν μυριάδες ρʹ. Ἔξωθεν δὲ τῶν ἑπτὰ οὐρα-

νῶν τὸ πέταλόν ἐστιν τὸ πρ[ῶ|τον, ὅπ]ου εἰσὶν αἱ ἐξουσίαι ἐνεργοῦσαι τοῖς ἀνθρώ-

ποις.

Εἰσὶν δὲ καὶ τεσσάρεις ἄγγελοι· εἷς ἐπὶ τοῦ βορᾶ, ὄνομα [αὐτοῦ | ...]βροῖλ,

καὶ ἔχει ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ ῥάβδον πύρινον καὶ καταπαύει τὴν πολλὴν δύνα-

μιν[... | .....] διὰ τὸ μὴ ξηρῆναι τὴν γῆν.

Καὶ ἕτερος ἄγγελος ἐπὶ τὸν ἄρκτον,

ὄνομα[... | .....] ελβισθά.