Fragmenta

1a,43,F

CLEM. Strom. I 64 [II 41, 1 St.] (D. 244. 601) Δημοκρίτου δὲ ἀκουσταὶΠρωταγόρας ὁ Ἀβδηρίτης καὶ Μ. ὁ Χῖος, οὗ Διογένης ὁ Σμυρναῖος, οὗ Ἀνάξαρχος,τούτου δὲ Πύρρων, οὗ Ναυσιφάνης· τούτου φασὶν ἔνιοι μαθητὴν Ἐπίκουρονγενέσθαι. SUID. s. v. Πύρρων ... διήκουσε Βρύσωνος ... εἶτα Ἀναξάρχου τοῦΜητροδώρου μαθητοῦ τοῦ Χίου, οὗ διδάσκαλος ἦν Μητρόδωρος ὁ Ἀβδηρίτης. ATHEN. III 100 D μνημονεύει τῆς μήτρας καὶ Ἀντιφάνης ἐν Φιλομήτορι[fr. 220 II 108 K.] οὕτως· ἔμμητρον ἂν ἦι τὸ ξύλον, βλάστην ἔχει· μητρόπολίς ἐστιν, οὐχὶ πατρόπολις 〈πόλις〉· μήτραν τινὲς πωλοῦσιν ἥδιστον κρέας· Μητρᾶς ὁ Χῖός ἐστι τῶι δήμωι φίλος. AËT. I 3, 17 (D. 285) Μ. Θεοκρίτου Χῖος τὰ ἀδιαίρετα καὶ τὸ κενόν(ἀρχὰς εἶναι). SUID. Θεόκριτος Χῖος ῥήτωρ μαθητὴς Μητροδώρου τοῦ Ἰσοκρατικοῦ. THEOPHR. Phys. Opin. fr. 8 [Simpl. Phys. 28, 27] καὶ Μ. δὲ ὁ Χῖοςἀρχὰς σχεδόν τι τὰς αὐτὰς τοῖς περὶ Δημόκριτον ποιεῖ, τὸ πλῆρες καὶ τὸ κενὸντὰς πρώτας αἰτίας ὑποθέμενος, ὧν τὸ μὲν ὄν, τὸ δὲ μὴ ὂν εἶναι· περὶ δὲ τῶνἄλλων ἰδίαν τινὰ ποιεῖται τὴν μέθοδον. [PLUT.] Strom. 11 (D. 582) Μ. ὁ Χῖος ἀίδιον εἶναί φησι τὸ πᾶν, ὅτι εἰἦν γενητόν, ἐκ τοῦ μὴ ὄντος ἂν ἦν· ἄπειρον δέ, ὅτι ἀίδιον· οὐ γὰρ ἔχειν ἀρχὴνὅθεν ἤρξατο οὐδὲ πέρας οὐδὲ τελευτήν· ἀλλ' οὐδὲ κινήσεως μετέχειν τὸ πᾶν.κινεῖσθαι γὰρ ἀδύνατον μὴ μεθιστάμενον· μεθίστασθαι δὲ ἀναγκαῖον ἤτοι εἰςπλῆρες ἢ εἰς κενόν. *** πυκνούμενον δὲ τὸν ἀέρα ποιεῖν νεφέλας εἶτα ὕδωρ,ὃ καὶ κατιὸν ἐπὶ τὸν ἥλιον σβεννύναι αὐτόν, καὶ πάλιν ἀραιούμενον ἐξάπτεσθαιχρόνωι δὲ πήγνυσθαι τῶιξηρῶι τὸν ἥλιον καὶ ποιεῖν ἐκ τοῦ λαμπροῦ ὕδατος ἀστέρας, νύκτα τε καὶ ἡμέρανἐκ τῆς σβέσεως καὶ ἐξάψεως καὶ καθόλου τὰς ἐκλείψεις ἀποτελεῖν. SIMPL. Phys. 1121, 21 ἀπ' ἀρχῆςδὲ χρόνου δοκοῦσι λέγειν γεγονέναι τὸν κόσμον Ἀναξαγόρας τε καὶ Ἀρχέλαοςκαὶ Μ. ὁ Χῖος. AËT. I 5, 4 (D. 292) Μ. ὁ καθηγητὴς Ἐπικούρουφησὶν ἄτοπον εἶναι ἐν μεγάλωι πεδίωιἕνα στάχυν γενηθῆναι καὶ ἕνα κόσμον ἐν τῶι ἀπείρωι. ὅτι δὲ ἄπειροι κατὰ τὸπλῆθος, δῆλον ἐκ τοῦ ἄπειρα τὰ αἴτια εἶναι. εἰ γὰρ ὁ κόσμος πεπερασμένος, τὰδ' αἴτια πάντα ἄπειρα, ἐξ ὧν ὅδε ὁ κόσμος γέγονεν, ἀνάγκη ἀπείρους εἶναι· ὅπουγὰρ τὰ αἴτια ἄπειρα, ἐκεῖ καὶ τἀποτελέσματα. αἴτια δὲ ἤτοι αἱ ἄτομοι ἢ τὰστοιχεῖα. AËT. II 1, 3 (D. 327) ... Διογένης, Λεύκιππος, Δημόκριτος, Ἐπίκουρος καὶὁ τούτου καθηγητὴς Μ. ἀπείρους κόσμους ἐν τῶι ἀπείρωι κατὰ πᾶσαν περιαγωγήνsc. γίγνεσθαι καὶ φθείρεσθαι. SIMPL. Phys. 648, 14 καὶ ἔξω τοῦ κόσμου [κενὸν εἶναι], ὅπερδῆλον ὅτι τόπος μὲν οὐκ ἂν εἴη, αὐτὸ δὲ καθ' αὑτὸ ὑφέστηκε. ταύτης δὲ τῆςδόξης γέγονε καὶ Μ. ὁ Χῖος. AËT. II 17, 1 (D. 346) Μ. ἅπαντας τοὺς ἀπλανεῖς ἀστέρας ὑπὸ τοῦ ἡλίουπροσλάμπεσθαι. — —18, 2 (D. 347) Μ. τῶν ὁρώντων ὀφθαλμῶν μετὰ δέους καὶ κατα-πλήξεως εἶναι στιλβηδόνας [τοὺς Διοσκούρους]. — —20, 8 (D. 349b 10) Παρμενίδης καὶ Μ. πύρινον ὑπάρχειν τὸν ἥλιον. — —27, 5 (D. 358) Θαλῆς πρῶτος ἔφη ὑπὸ τοῦ ἡλίου φωτί-ζεσθαι ... Μ. ὁμοίως. —III 1, 3 (D. 365) Μ. διὰ τὴν πάροδον τοῦ ἡλίου [γίνεσθαιτὸν γαλαξίαν]· τοῦτον γὰρ εἶναι τὸν ἡλιακὸν κύκλον. — —2, 10 (D. 367) Μ. τὴν εἰς τὰ νέφη τοῦ ἡλίουβίαιον ἔμπτωσιν πολλάκις σπινθηρίζειν. — —3, 3 (D. 368) Μ. ὅταν εἰςνέφος πεπηγὸς ὑπὸ πυκνότητος ἐμπέσηι πνεῦμα, τῆι μὲν συνθραύσει τὸν κτύπονἀποτελεῖ, τῆι δὲ πληγῆι καὶ τῶι σχισμῶι διαυγάζει, τῆι δ' ὀξύτητι τῆς φορᾶςπροσλαμβάνον τὴν ἀπὸ τοῦ ἡλίου θερμότητα κεραυνοβολεῖ, τοῦ δὲ κεραυνοῦ τὴνἀσθένειαν εἰς πρηστῆρα περιίστησιν. — —4, 3 (D. 371) Μ. ἀπὸ τῆς ὑδατώδους ἀναφορᾶς ἐπὶ τοῦ ἀέροςσυνίστασθαι τὰ νέφη. — —5, 12 (D. 374) Μ. ὅταν διὰ νεφῶν ἥλιος δια-λάμψηι, τὸ μὲν νέφος κυανίζειν, τὴν δ' αὐγὴν ἐρυθραίνεσθαι. SCHOL. ARAT.p. 516 Maab (D. 231) Μ. τὴν ἶριν αἰτιολογῶνφησιν· ὅταν ἐξ ἐναντίας τῶι ἡλίωι ἐνσταθῆι νέφος πεπυκνωμένον, τηνικαῦταἐμπιπτούσης τῆς αὐγῆς τὸ μὲν νέφος φαίνεται κυανοῦν διὰ τὴν κρᾶσιν, τὸ δὲπεριφαινόμενον τῆι αὐγῆι φοινικοῦν, τὸ δὲ ὂν κάτω λευκόν. τοῦτο εἶναι ἔθεσανἡλιακὸν φέγγος. — —7, 3 (D. 375) Μ. ὑδατώδους ἀναθυμιάσεως διὰ τὴνἡλιακὴν ἔκκαυσιν γίνεσθαι ὁρμὴν πνευμάτων † θείων· τοὺς δὲ ἐτησίας πνεῖν τοῦπρὸς ταῖς ἄρκτοις παχυνθέντος ἀέρος ὑποχωροῦντι τῶι ἡλίωι κατὰ τὴν θερινὴντροπὴν ἐπισυρρέοντος. ALEX. Meteor. p. 67, 17 [59 A 90]. AËT. III 16, 5 (D. 382)Μ. διὰ τὸ διηθεῖσθαι διὰ τῆς γῆς μετειληφέναιτοῦ περὶ αὐτὴν παχέος καθάπερ τὰ διὰ τῆς τέφρας ὑλιζόμενα. AËT. III 9, 5 (D. 376) Μ. τὴν μὲν γῆν ὑπόστασιν εἶναι καὶ <τρύγα> τοῦὕδατος, τὸν δὲ ἥλιον τοῦ ἀέρος. — —15, 6 (D. 380) Μ. μηδὲν ἐν τῶι οἰκείωι τόπωι σῶμακινεῖσθαι, εἰ μή τις προώσειεν ἢ καθελκύσειε κατ' ἐνέργειαν. διὸ μηδὲ τὴν γῆνἅτε δὴ κειμένην φυσικῶς κινεῖσθαι, τόπους δέ τινας αὐτῆς *** νοστεῖν τοῖςἄλλοις. SENEC. N. quaest. VI 19, 1. 2 Metrodorum Chium ... audia-mus ... dicit: ‘quomodo cum in dolii cantant os, vox illa per totum cum