Fragmenta

{DE BELLO HANNIBALICO.}

Cicero De divin. I, 24: Hannibalem Caelius scribit,

quum columnam auream, quae esset in fano Junonis

Laciniae, auferre vellet, dubitaretque utrum ea

solida esset an extrinsecus inaurata, perterebra-

visse: quumque solidam invenisset statuissetque tol-

lere, ei secundum quietem visam esse Junonem

praedicere, ne id faceret, minarique, si id fecisset,

se curaturam, ut eum quoque oculum, quo bene

videret, amitteret: idque ab homine acuto non

esse neglectum. Itaque ex eo auro, quod extere-

bratum esset, buculam curasse faciendam, et eam

in summa columna collocavisse. Hoc idem in Sileni,

quem sequitur Caelius, graeca historia est: is autem

diligentissime res Hannibalis persecutus est.

Livius XXVI, 49, de Nova Carthagine a P. Sci-

pione capta (210 a. C.): Capta alibi decem

millia capitum, alibi supra quinque et viginti inve-

nias. Scorpiones majores minoresque ad sexaginta

captos scripserim, si auctorem graecum sequar Sile-

num: si Valerium Antiatem, majorum scorpionum

sex millia, minorum tredecim: adeo nullus men-

tiendi modus est.

Plinius H. N. IV, 36: Ab eo latere, quo Hispa-

niam spectat, passibus fere centum altera insula

est longa, III M. pass. lata, in qua prius oppi-

dum Gadium fuit. Vocatur ab Ephoro et

Philistide Erythia, a Timaeo et Sileno Aphrodisias.

Solinus Pol. c. 2: Palatium nemo dubitat quin

Arcadas habeat auctores, a quibus primum Palla-

teum oppidum. Sunt qui velint a balatibus ovium

mutata litera, vel a Pale pastorali dea, aut,

ut Silenus probat, a Palantho Hyperborei filia,

quam Hercules ibi compressisse visus est, nomen

monti adaptatum.

Strabo III: Φησὶ δὲ ὁ Πολύβιος (34, 9, 5)

κρήνην ἐν τῷ Ἡρακλείῳ τῷ ἐν Γαδείροις εἶναι, βαθμῶν

ὀλίγων κατάβασιν ἔχουσαν εἰς τὸ ὕδωρ, πότιμον δὲ

εἶναι· ἣν ταῖς παλιρροίαις τῆς θαλάσσης ἀντιπαθεῖν,

κατὰ μὲν τὰς πλήμας ἐκλείπουσαν, κατὰ δὲ τὰς ἀμπώτεις

πληρουμένην. Deinde postquam apposuit quomo-

do Polybius explicare hanc rem studuerit,

pergit: Ἀρτεμίδωρος δὲ ἀντειπὼν

τούτῳ, καὶ ἅμα παρ' αὑτοῦ τινα θεὶς αἰτίαν, μνησθεὶς

δὲ καὶ τῆς Σιλανοῦ δόξης τοῦ συγγραφέως, οὔ μοι δο-

κεῖ μνήμης ἄξια εἰπεῖν, ὡς ἂν ἰδιώτης περὶ ταῦτα, καὶ

αὐτὸς καὶ Σιλανός.

{ΙΣΤΟΡΙΑΙ.

E LIBRO PRIMO.}

Diogenis L. II, 11: Φησὶ δὲ Σειληνὸς ἐν τῇ πρώτῃ

τῶν Ἱστοριῶν, ἐπὶ ἄρχοντος Λυσ*μύλου

λίθον ἐξ οὐρανοῦ πεσεῖν· τὸν δὲ Ἀναξαγόραν εἰπεῖν,

ὡς ὅλος ὁ οὐρανὸς ἐκ λίθων συγκέοιτο· τῇ σφοδρᾷ δὲ

περιδινήσει συνεστάναι, καὶ ἀνεθέντα κατενεχθήσεσθαι.

{ΣΙΚΕΛΙΚΑ.}

{E LIBRO SECUNDO.}

Stephan. Byz.: Παλικὴ, πόλις Σικελίας. Θεόφιλος

δ' ἐν ἑνδεκάτῳ Περιηγήσεως Σικελίας Παλικίνην κρήνην

φησὶν εἶναι. Πλησίον δὲ αὐτῆς ἱερὸν Παλικῶν, οἵ εἰσι

δαίμονές τινες, οὓς Αἰσχύλος ἐν Αἰτνείαις γενεαλογεῖ

Διὸς καὶ Θαλείας τῆς Ἡφαίστου, Σειληνὸς δὲ ἐν δευτέρῳ,

Αἴτνης τῆς Ὠκεανοῦ καὶ Ἡφαίστου, κληθῆναι δὲ αὐ-

τοὺς Παλικοὺς διὰ τὸ ἀποθανόντας πάλιν εἰς ἀνθρώ-

πους ἱκέσθαι.

{E LIBRO TERTIO.}

Athenaeus XII: Σειληνὸς δ' ὁ Καλλα-

τιανὸς ἐν τρίτῳ Σικελικῶν περὶ Συ-

ρακούσας φησὶ κῆπον εἶναι πολυτελῶς κατεσκευασμέ-

νον, ὃν καλεῖσθαι Μῦθον, ἐν ᾧ χρηματίζειν Ἱέρωνα

τὸν βασιλέα.

{E LIBRO QUARTO.}

Photius Lex.: <Σαρδόνιος γέλως> ... Σειληνὸς δὲ

ἐν δʹ τῶν Περὶ Συρακόσσας, λάχα-

νον εἶναι παρὰ Σαρδωνίοις ἡδὺ, σελίνῳ ἐμφερές· οὗ

τοὺς γευσαμένους τάς τε σιαγόνας καὶ τὰς σάρκας αὑτῶν

ἀποδάκνειν.