Encomium in xl martyres ii

γὰρ καθόλου τὰ ὑπὸ ψυχροῦ γινόμενα πάθη, οἷον τε-

ταρταῖοι, καὶ καρκῖνοι, καὶ ἄνθρακες, καὶ ὅσα φιλο-

σοφοῦντες ἰατρικοὶ τὴν ψυχρὰν ὕλην ἀπεφήναντο τοῖς

σώμασιν ἐμποιεῖν. Οὕτως οἱ ψυχρότεροι καὶ πιμε-

λώδεις, νωθρότεροι καὶ δύσχρηστον ἔχοντες τὸ σωμά-

τιον· καὶ τὰ ἄλογα δὲ τῶν ζώων ὁμοίως. Τὰ μὲν θερ-

μότερα, ταχέα καὶ πρὸς τὴν ἐπείγουσαν χρείαν εὐ-

κίνητα· τὰ δὲ ἐναντίως ἔχοντα, βραδέα, καὶ νάρκῃ

πεπεδημένα. Οὕτως ἵππος ταχὺς, συριγμῷ πρὸ τῆς

μάστιγος διεγειρόμενος πρὸς τὸν δρόμον· βραδὺς ὁ

ὄνος, καὶ μόλις διὰ τῶν ῥοπάλων τὴν ὁδοιπορίαν

ἀνύων. Ὀξεῖα ἡ πάρδαλις, ξηρῷ καὶ θερμῷ τῷ σώ-

ματι διιπταμένη τὰς νάπας· ἡ ἄρκτος, τὸ ἀνάπαλιν

παχυτέροις τοῖς μέλεσιν ἐμβραδύνουσα. Ταῦτα δὲ ὑμῖν

οὐκ ἀπὸ καιροῦ ἐφυσιολόγησα, ἀλλ' ἵνα τὴν καρτε-

ρίαν τῶν ἀνδρῶν καταμάθητε, τὸν τρόπον τῆς τιμω-

ρίας ἐπισκεψάμενοι. Χειμὼν ποιεῖ ποταμοὺς ναυσι-

πόρους πεζεύεσθαι, καὶ ὕδωρ τὸ ῥέον εἰς τὴν τῶν λί-

θων μεταβάλλει σκληρότητα· καὶ πέτρας διαλύει,

ὅταν τοῦ βάθους καθίκηται· καὶ τοῖς ἐναντίοις σώμα-

σιν ἐξίσης λυμαίνεται, τὰ μὲν ἁπαλὰ λιθοποιῶν, τὰ

δὲ σκληρὰ διαλύων. Οὕτως ὁ οἶνος ὅταν παγῇ μορ-

φοῦται πρὸς τὸν περιέχοντα πίθον, καὶ τὸ ἁπαλὸν

ἔλαιον ἵσταται στερεὸν πρὸς τὸν τόπον τοῦ ἀγγείου

σχηματισθέν· ἡ ὕελος δὲ καὶ ὄστρακον περιῤῥα-

γέντα τοῖς ὑγροῖς διαθρύπτεται. Ζῶα δὲ τὰ τὴν

ὄρειον ζωὴν λαχόντα καὶ ὕπαιθρον, τὰ μὲν διόλ-

λυται, τὰ δὲ τῇ ὑπερβολῇ τοῦ κακοῦ ἐπιλανθάνεται

καὶ τῆς ἀγριότητος. Ἔλαφοι γὰρ καὶ δορκάδες

ἐν μάνδραις αὐλίζονται· οὔτε κύνας τότε δειλιῶσαι,

οὔτε τοὺς ἐγγίζοντας ἀποφεύγουσαι. Τὸ γὰρ μεῖζον

ἀεὶ δεινὸν τῶν ὑποδεεστέρων φόβων τὴν δειλίαν

ἐκβάλλει. Ὄρνιθες δὲ παρ' ἀνθρώποις εἰσοικίζον-

ται, καὶ μένουσιν ὑπωρόφιοι. Ἄνθρωποι δὲ πόντον

ὀρύττουσι, καὶ λιθουργοῖς ὀργάνοις τὸ ὕδωρ κόπτουσι·

καὶ οἱ πλησίον ἀλλήλοις οὐκ ἐπιμίγνυνται. Ὁ τοιοῦτος

καιρὸς ὅπλον τῷ τυράννῳ κατὰ τῶν μαρτύρων ἐγέ-

νετο. Ἔδει γὰρ, ὡς ἔοικε, τὴν μεγάλην καὶ σύμφω-

νον τῶν μακαρίων φάλαγγα καινῷ τρόπῳ τιμωρίας

ἐναγωνίσασθαι, ἵνα πρὸς τοὺς πολλοὺς τῶν μαρτύρων

ἀσύγκριτον κτήσωνται τῆς εὐσεβείας τὴν δόξαν. Ἔστη-

σαν οὖν, καὶ ἐπήγνυντο τὰ μέλη τρέμοντες, καὶ τὴν

γνώμην ἀκλόνητον ἔχοντες, θέαν παρέχοντες ἐναγώ-

νιον, ἀγγέλοις, ἀνθρώποις καὶ δαίμοσι ... Ἄγγελοι

μὲν τὸν χωρισμὸν τῶν ψυχῶν ἀνέμενον, ἵνα παραλα-

βόντες αὐτὰς πρὸς τὸν ἴδιον ἀναγάγωσι κλῆρον. Ἄν-

θρωποι δὲ τὸ τέλος ἐκαραδόκουν, τῆς κοινῆς φύσεως

τὴν δύναμιν δοκιμάζοντες· εἰ διὰ φόβον καὶ ἐλπίδα

τοῦ μέλλοντος τηλικούτων κατευμεγεθεῖν ἀλγηδόνων

ἰσχύοιμεν. Δαίμονες δὲ σφόδρα προσεῖχον τοῖς γινο-

μένοις, ἐπιθυμοῦντες ἰδεῖν τὴν πτῶσιν τῶν ἀθλητῶν,

καὶ τὴν πρὸς τοὺς κινδύνους ἄνανδρον ἀπαγόρευσιν.

Ἡ δὲ ἐλπὶς αὐτῶν κατῃσχύνθη, διὰ τὸν ἐνδυναμοῦντα

Θεόν. Ἔβλεπον γὰρ τοὺς ἀκρωτηριασμοὺς, καὶ τοὺς

ἰδίους ἕκαστος, καὶ τοὺς ἀλλήλων οἱ πάντες. Ὁ μὲν

ἔκειτο ποδὸς ἢ δακτύλων περιῤῥυέντων· ἄλλος ἔκειτο

τῆς ἐμφύτου θερμότητος καταψυχθείσης εἰς τέλος.

Ὥσπερ δὲ οἱ σφοδρότατοι τῶν ἀνέμων, τόπον ἐπιπνεύ-

σαντες σύμφυτον, εἶτα τὰ ὑψηλὰ τῶν δένδρων κατα-

σείσαντες, εἰς γῆν καταφέρουσι πρόῤῥιζα· οὕτως

ἐστορέ[σ]θη παρὰ τοῦ χειμῶνος ἡ τῶν μακαρίων παρά-

ταξις· τὰ εὐγενῆ φυτὰ τοῦ παραδείσου, τοῦ γένους

τὸ ἐγκαλλώπισμα, αἱ ῥίζαι τῆς ἡμετέρας βλαστήσεως,

οἱ Παύλου ὁπλῖται, οἱ Χριστοῦ δορυφόροι, οἱ τῶν

βωμῶν καταλυταὶ, οἱ τῶν Ἐκκλησιῶν οἰκοδόμοι, οἱ

κατὰ βαρβάρων ὁπλιτεύειν ἀπογραψάμενοι, καὶ πρὸς

τὸν κοινὸν ἐχθρὸν τῆς ἀνθρωπότητος τὸν ἀγῶνα τελέ-

σαντες.

Ἐγίνετο δὲ αὐτοῖς οὐ πρὸς βίαν καὶ ἀπαραίτητον

ἀνάγκην ὁ θάνατος, ἀλλὰ καὶ μάλα πρόχειρος ἦν

καὶ ἐπ' ἐξουσίας ἡ σωτηρία, εἰ καὶ μαλακισθῆναι

πρὸς τὴν ἔνστασιν ἠβουλήθησαν. Λουτρὸν γὰρ ἦν ἐκ

τοῦ σύνεγγυς, ὅπερ ἐγειτνία κατ' ἐπίνοιαν τῷ τόπῳ

τῆς τιμωρίας· καὶ ἡ θύρα ἠνέῳκτο, καὶ παρεστῶτες

ἐκάλουν. Σοφιστὴς γὰρ ὢν διωγμοῦ καὶ ποικίλης ῥᾳ-

διουργίας ὁ τύραννος, ἐγγὺς τὸ δέλεαρ τῆς παραβά-

σεως τοῖς πηγνυμένοις παρέθηκε, καὶ συνεβούλευε

πρὸς τὴν θεραπείαν αὐτομολῆσαι, ὡς ὁ πατὴρ αὐτοῦ

τοὺς πρωτοπλάστους εἰς τὴν γεῦσιν τοῦ ξύλου. Οἱ δὲ

τότε καὶ μᾶλλον τὴν ἀνδρείαν ἐπέτεινον, εἰδότες ὡς

καρτερία τηνικαῦτα παρέχει τὴν βάσανον, ἡνίκα ἂν

προκειμένης ἐν ἐξουσίᾳ τῆς ἀπολαύσεως φείσηται·

ὅπερ ἐν τοῖς ἀνωτέροις χρόνοις Δανιὴλ ὁ θεσπέσιος

πεποιηκὼς ἐπιδέδεικται. Παρακαλούμενος γὰρ ἄφθονα

καὶ ἡδέα σῖτα καὶ ποτὰ προσφέρεσθαι, μίσει καὶ

ἀποστροφῇ τῶν εἰδωλοθύτων, τὴν σπερμοφαγίαν ἠγά-

πησε· καὶ νηστεύων ἤνθει, καὶ ἀσιτῶν ὑπὲρ τοὺς τρυ-

φῶντας εὔσαρκος ἦν· Θεοῦ γὰρ τοῦτο δῶρον ἐξ-

αίρετον, τοῖς πιστοῖς δούλοις ἐν ταῖς ἀπορίαις τὰ παρ'

ἐλπίδα χαρίζεσθαι.

Πλὴν ἐπειδὴ τοῖς ὑψηλοῖς τῶν πραγμάτων οἱ φθό-

νοι παραπεπήγασιν, ἐκινδύνευσε λωβηθῆναι τὸ μακά-

ριον σύνταγμα, καὶ μικροῦ δέοντος, ἀπωλέσαμεν τῆς

τετάρτης δεκάδος τὸ πλήρωμα. Εἷς γὰρ ἀπαγορεύσας

διὰ τὸν κρυμὸν, πρὸς αὐτῷ τῷ τέλει τῆς νίκης, οἴμοι!

τοὺς μὲν συστρατιώτας ἀφῆκε, τῇ τέχνῃ δὲ τοῦ τυ-

ράννου προσεχώρησε τῷ λουτρῷ, ἤδη τῆς σαρκὸς

μαρανθείσης φεισάμενος ὁ φιλόζωος· τῆς τε γὰρ ἐλ-

πίδος ἐξέπεσε, καὶ τῆς προσκαίρου ζωῆς οὐκ ἐπέτυ-

χεν, εὐθὺς ἐπιτελευτήσας τῇ παραβάσει· Ἰούδας

ἄθλιος ἐν τοῖς μάρτυσιν, οὔτε μαθητὴς, οὔτε πλού-

σιος, καὶ πρός γε τὸν βρόχον ἐφελκυσάμενος· καὶ μὴ

θαυμάσῃ μηδείς. Σύνηθες γὰρ τῷ διαβόλῳ κατὰ τῶν

ὑποκυπτόντων αὐτῷ τὸ τοιουτότροπον ῥᾳδιούργημα·

ἀπατᾷ καὶ κολακεύει ποικίλως, ἵνα ῥίψῃ· ῥίψας δὲ,

εὐθὺς ἐπεμβαίνει, καὶ τοῦ κειμένου καταγελᾷ. Ἐπι-

κωμάζει δὲ τῇ συμφορᾷ τὴν αἰσχύνην, καὶ τῇ αἰσχύνῃ

τοῦ δελεασθέντος εὐφραίνεται. Διὸ καὶ ὁ Ψαλμῳδὸς

ἐχθρὸν καὶ ἐκδικητὴν προσηγόρευσε, τὸ τοῦ τρόπου

παλίμβολον ἐκ τῆς τῶν ὀνομάτων σημαίνων ἐναντιό-

τητος. Ἀνθρώπων γὰρ ἐκεῖνος οὐδέποτε γίνεται ἔν-

σπονδός τε καὶ φίλιος· ὑποκρίνεται δὲ τότε τὸ φίλιον,

ὅταν αὐτῷ θελήσῃ προσωπεῖον ἀπάτης ἐνδύσασθαι.

Ἀλλ' ὁ τῆς ἀσθενείας τῆς ἡμετέρας ἐπίκουρος, καὶ

τῶν ἀγαθῶν, καὶ λόγων, καὶ πράξεων γεωργὸς, εὗρε

κατὰ τὸν Ἀβραὰμ ἑαυτῷ πρόβατον εἰς θυσίαν ἐκ τῶν

πολεμούντων οἰκεῖον, ἐκ τῶν βλασφημούντων ὁμο-

λογητὴν, καὶ ἐκ τοῦ συντάγματος τῶν διωκόντων

μάρτυρα. Εἷς γὰρ τῶν τῆς τυραννίδος δημίων, ὀπτα-

σίας ἀγγέλων ἀξιωθεὶς τῶν ἐλθόντων ἐπὶ τοὺς μάρ-

τυρας, καὶ περιλαμφθεὶς τῇ ἐπιφανείᾳ τῶν ἁγίων

πνευμάτων, ὥς ποτε Παῦλος τῇ δόξῃ Χριστοῦ, ἡνίκα

τὴν ἐπὶ Δαμασκὸν ἐπορεύετο, εὐθὺς τὴν γνώμην μετ-

έθετο, καὶ γυμνώσας ἑαυτὸν τῆς ἐσθῆτος, τοῖς πηγνυ-

μένοις συνανεμίχθη. Πάντα δὲ ἐν ὀλίγῃ καιροῦ ῥοπῇ

συνάψας ἐγένετο, προσήλυτος, ὁμολογητὴς, μάρτυς,

λουσάμενος ἐν τῷ ἰδίῳ αἵματι τὸ τῆς παλιγγενεσίας

λουτρὸν, αἵματι τῷ νεκρωθέντι, καὶ μὴ ῥεύσαντι·

ἀνὴρ στεφανίτης, ἀνὴρ τοῦ παντὸς ἄξιος· τῇ τοῦ

Θεοῦ Ἐκκλησίᾳ δι' ἐκεῖνον ἔχω τοὺς μʹ. Διὰ τὸν γεν-

ναῖον οὐ κολοβὸς ἡ τῶν μαρτύρων παράταξις. Διὰ

τὸν προσήλυτον τελείαν ἄγομεν ἐπ' ἀριθμῷ τελείῳ

πανήγυριν. Ὁ δὲ διάβολος χαρίεν ἔπαθεν πρᾶγμα

καὶ γέλωτος ἄξιον· ὡς γὰρ ἔκλεπτε τὸν στρατιώτην,

ἐσυλήθη τὸν διώκτην καὶ δήμιον.

Εἶτα τί τὰ ἐπὶ τούτοις; Οἱ μὲν τρισμακάριοι ἔφθα-

σαν, ὅπου ἔσπευδον. Ὁ δὲ τῆς τιμωρίας κύριος, οὐκ

ἐνεγκὼν ἀνεκτῶς τῶν μαρτύρων τὴν νίκην, τοῖς νε-

κροῖς ἐπολέμει σώμασι· κελεύσας πυρὶ παραδοθῆναι

τὰς οἰκίας τῶν ἁγίων ψυχῶν, καὶ δι' ἑνὸς πράγματος

ἐμιμεῖτο ἄγρια θηρία καὶ πικροὺς ἄνδρας. Τὰ μὲν

γὰρ τῶν διωκομένων ἀνθρώπων φυγόντων τὴν προσ[ο]-

ριφθεῖσαν αὐτοῖς ἐσθῆτα σπαράττει· οἱ δὲ τῶν δυσ-

μενῶν ἀναχωρησάντων τὰς οἰκίας ἐμπιπρῶσι καὶ

καταλύουσι. Καί τις ἂν τῶν μαρτύρων εἶπεν ἐνδί-

κως πρὸς αὐτόν· Οὐκέτι σου, μάταιε, δειλιῶ τὴν ὠμό-

τητα. Ἐφοβούμην γὰρ μέχρις αἱ ψυχαὶ συμπαρῆσαν

τοῖς πηγνυμένοις, μὴ τὸ ὑπερβάλλον τῆς βασάνου νι-

κήσῃ τὴν ἀνδρείαν τῶν εὐσεβῶν· τούτου δὲ παρελ-

θόντος τοῦ δέους, χρῆσαι τῷ ἀπομείναντι πηλῷ, κα-

θὼς βούλει· κἂν ἀπογεύσῃ τῶν σαρκῶν, οὐ φροντίζω.

Ὅσῳ γὰρ λυσσῶσαν δεικνύεις τὴν ὠμότητα, τοσ-

ούτῳ πλέον στεφανοῖς τῶν ἀπελθόντων τὴν νίκην.

Αἱ γὰρ γενναῖαι προσβολαὶ τῶν ἀντιτεταγμένων,

ἀποδείξεις ἀκριβεῖς τῆς ἀνδρείας τῶν κρατησάντων

γίνονται.

Ἀλλὰ τί μακρὰ διατρίβομεν; Ἐφλέχθη τὰ σώ-

ματα, καὶ τὸ πῦρ αὐτὰ διεδέξατο. Τὴν δὲ κόνιν ἐκεί-

νην, καὶ τῆς καμίνου τὰ λείψανα ὁ κόσμος ἐμερίσθη·

καὶ πᾶσα γῆ σχεδὸν τοῖς ἁγιάσμασι τούτοις εὐλο-

γεῖται. Ἔχω κἀγὼ μερίδα τοῦ δώρου, καὶ τῶν ἐμῶν

πατέρων τὰ σώματα τοῖς τῶν στρατιωτῶν παρεθέ-

μην λειψάνοις· ἵνα ἐν τῷ καιρῷ τῆς ἀναστάσεως μετὰ

τῶν εὐπαῤῥησιαστῶν βοηθῶν ἐγερθῶσιν. Οἶδα γὰρ,

ὡς ἰσχύουσι, καὶ τῆς παῤῥησίας αὐτῶν τῆς πρὸς

Θεὸν ἐναργεῖς ἐθεασάμην τὰς ἀποδείξεις· καὶ δὴ

βούλομαι ἕν τι τῶν εἰς θαῦμα τελούντων τῆς ἐκείνων

ἐνεργείας εἰπεῖν· Κώμης τῆς ἐμοὶ προσηκούσης, ἐν

ᾗ τὰ τῶν τρισμακαρίων τούτων ἀναπέπαυται λείψανα,

ἔστι τις πολίχνη ἡ γείτων, Ἴβωρα καλοῦσιν αὐτήν.

Ἐν δὴ ταύτῃ, κατὰ τὸν συνήθη Ῥωμαίοις νόμον,

καταλόγου στρατιωτῶν διάγοντος, εἷς τις τῶν ὁπλι-

τῶν ἐπὶ τὴν κώμην τὴν προλεχθεῖσαν ἀφίκετο, πρὸς

φυλακὴν τοῦ χωρίου παρὰ τοῦ ταξιάρχου δοθείς·

ἵνα τῶν συστρατιωτῶν ἑαυτοῦ τὰς ὁρμὰς καὶ τὰς

ὕβρεις ἀνείργῃ, ἃς εἰώθασιν ἐπάγειν τοῖς ἀγροίκοις

ὑπὸ θράσους οἱ ὁπλιτεύοντες. Ἐνόσει δὲ οὗτος τὸν

ἕτερον τοῖν ποδοῖν, καὶ ἐχώλευε· καὶ τὸ πάθος αὐτῷ

χρόνιον καὶ δυσίατον ἦν. Ἐπεὶ δὲ ἐντὸς ἐγένετο τοῦ

μαρτυρίου καὶ τῆς ἀναπαύσεως τῶν ἁγίων, καὶ Θεῷ

προσευξάμενος, τὴν τῶν ἁγίων πρεσβείαν ἐπεκαλέ-

σατο· νύκτωρ αὐτῷ φαίνεταί τις ἀνὴρ ἀξιοπρεπὴς,

καί τινα ἄλλα διαλεχθεὶς, «Χωλεύεις,» ἔφη, «ὦ

στρατιῶτα, καὶ δεῖ σοι θεραπείας; ἀλλὰ δός μοι

ψηλαφῆσαι τὸν πόδα.» Λαβόμενος δὲ ὄναρ αὐτοῦ,

σφοδρῶς ἐφειλκύσατο. Τῆς δὲ νυκτερινῆς ὄψεως τοῦτο

ποιούσης, ὕπαρ τηλικοῦτος ἐγένετο ψόφος, οἷος ἂν

γένοιτο, ὀστέου τῆς φυσικῆς ἁρμονίας ἐξολισθήσαντος,

εἶτα βιαίως ἐναρμοσθέντος· ὥστε ἀφυπνίσαι καὶ τοὺς

συγκαθεύδοντας καὶ αὐτὸν τὸν στρατιώτην, διεγερ-

θῆναι δὲ τὸν ἄνθρωπον εὐθὺς, καὶ βαδίζειν ὑγιῶς

κατὰ φύσιν, ὡς * εἴωθεν. Ταύτην τὴν θαυματουργίαν

εἶδον ἐγὼ, αὐτῷ τῷ ἀνθρώπῳ περιτυχὼν ἐξαγγέλ-

λοντι πρὸς πάντας, καὶ κηρύττοντι τὴν μαρτύρων

εὐεργεσίαν, καὶ τὴν τῶν στρατιωτῶν φιλανθρωπίαν

ἀνυμνοῦντι.

Εἰ δέ τι χρὴ προσθεῖναι καὶ τῶν κατ' ἐξαίρετόν

μοι προσηκόντων, ἐρῶ. Ἡνίκα γὰρ τὴν ἐπὶ τοῖς λει-

ψάνοις πανήγυριν τὴν πρώτην τελεῖν ἐμέλλομεν, κἀν

τῷ ἁγίῳ σηκῷ ἀναπαύειν τὴν λάρνακα, ἡ μήτηρ ἡ

ἐμή· αὕτη γὰρ ἦν ἡ τῷ Θεῷ συνάγουσα καὶ κο-

σμοῦσα τὴν ἑορτήν· ἡ * δὲ ἥκειν με πρὸς τὴν μετουσίαν

τῶν δρωμένων ἐκέλευσε, πόῤῥω τε διάγοντα, καὶ ἔτι

νέον ὄντα, κἀν τοῖς λαϊκοῖς ἀριθμούμενον. Οἷα δὲ φιλεῖ

γίνεσθαι ἐπὶ πράγμασι κατεπείγουσιν, ἄσχολος ὢν,

βαρύτερον ὁ ἀνόητος ἐδεξάμην τὴν κλῆσιν, ὑπομεμ-

ψάμενος τῇ μητρὶ, ὅτι μὴ εἰς ἄλλον καιρὸν ὑπερέθετο

τὴν πανήγυριν, ἀλλά με πολλῶν ἀποκινήσασα φρον-

τίδων, μεθείλκυσε ταύτῃ, καὶ πρὸ μιᾶς τῆς συνόδου.

Ἀφικόμην εἰς τὸ χωρίον· παννυχίδος δὲ οὔσης ἐν

κήπῳ, ἔνθα καὶ τὰ λείψανα τῶν ἁγίων ἐτύγχανε

ψαλμῳδίαις τιμώμενα, ἐμοὶ πλησίον ἐπί τινος δω-

ματίου καθεύδοντι φαίνεται ὄναρ ὄψις τοιαύτη·

Ἐδόκουν βούλεσθαι εἰσιέναι ἐν τῷ κήπῳ, ἔνθα ὕπαρ ἡ

παννυχὶς ἐτελεῖτο. Γενομένῳ δέ μοι περὶ τὴν θύραν,

πλῆθος ὤφθη στρατιωτῶν προσκαθήμενον τῇ εἰσόδῳ·

ἀθρόον δὲ οἱ πάντες διαναστάντες, ῥάβδους ἐπανατει-

νόμενοι, καὶ ἀπειλητικῶς ἐφορμῶντες, οὐ συνεχώ-

ρουν τὴν εἴσοδον· ἔλαβον δ' ἂν καὶ πληγὰς, εἰ μή με

εἷς, ὡς ἐδόκουν, φιλανθρωπότερος ἐξῃτήσατο. Ὡς δέ με

ὁ ὕπνος ἀφῆκε, καὶ ἦλθον εἰς ἀναλογισμὸν τῆς ἐπὶ

τῇ κλήσει πλημμελείας, ᾐσθόμην μὲν εἰς τί ἔφερεν

ἡ τῶν στρατιωτῶν ἐπίφοβος ὀπτασία· πολλοῖς δὲ

θρήνοις ὠδυρόμην τὴν ἐμαυτοῦ ματαιότητα· καὶ αὐτῇ

γε τῇ θήκῃ τῶν λειψάνων πικρὸν ἐπέῤῥευσα δάκρυον,

ἵνα μοι ὁ Θεός τε εὐμενῶς ἔχῃ, καὶ οἱ ἅγιοι στρατιῶ-

ται τὴν ἀμνηστίαν χαρίσωνται.

Ταῦτα εἶπον, ἵνα πεισθῶμεν, ὅτι ζῶσιν οἱ μάρτυ-

ρες, καὶ εἰσὶ Θεοῦ δορυφόροι, καὶ πάρεδροι, οἱ σή-

μερον ἡμῶν τὴν Ἐκκλησίαν ὠφελήσαντες καὶ κοσμή-

σαντες· λαμπροτέρα δὲ καὶ μείζων αὕτη ἡ τεσσα-

ρακοστὴ τῶν μʹ μαρτύρων τὴν μνήμην ἔχουσα, καὶ ὁ

μὴν ἐπιφανέστερος τῶν μηνῶν, καὶ ὁ μοχθηρὸς χει-

μὼν οὐκέτι μοι δοκεῖ χαλεπός· οὐδὲ σχετλιάζω κατὰ

τῆς ἐνεστῶτος καιροῦ ἀγριότητος. Οὗτος γὰρ ὅπλον

τοῦ διώκτου γενόμενος, ταύτην μοι τὴν ἱερὰν ἐτε-

λείωσε φάλαγγα. Καὶ ὥσπερ τῶν ἑπτὰ Μακκαβαίων

ἡ μήτηρ, διὰ τὸ ψυχὴν ἔχειν φιλόθεον μᾶλλον ἢ

φιλόσαρκον, οὔτε τὴν Ἀντιόχου τοῦ τυράννου Συρίας

ὠμότητα κατεμέμψατο, οὔτε πρὸς τὰς κολάσεις καὶ

τὰς συμφορὰς τῶν υἱῶν ἐδυσχέρανεν· ἐδέξατο δὲ

τὴν ἐρημίαν, ὡς εὐεργεσίαν, καὶ τὴν ἀπαιδίαν, ὡς

βοήθειαν· οὔτε μὴν ὁ Στέφανος λιθαζόμενος ἐνόμιζε

βλάπτεσθαι, ἀλλὰ μᾶλλον ζωοποιεῖσθαι· οὕτως καὶ

ἡμεῖς τοῖς θεομάχοις ὀφείλομεν χάριν ἐκ τῆς ἀγαθῆς

ἀποβάσεως, ἀνθ' ὧν ἡμῖν τοσούτων ἀγαθῶν κατέστη-

σαν αἴτιοι, εἰ καὶ μὴ σκοπῷ εὐεργετούντων, ἀλλὰ

πολεμούντων ἐνήργουν. Εὐεργετοῦσι γὰρ καὶ ἐχθροὶ

μὴ θέλοντες, τῶν γνησίων φίλων οὐκ ἀτιμότερα.

Ὠφέλησεν ὁ διάβολος τὸν Ἰὼβ μᾶλλον, ἢ ἔβλαψεν,

Εὐεργέτης ὁ βασιλεὺς τῶν Ἀσσυρίων τοῦ Δανιὴλ

ἐγένετο. Καὶ οἱ τρεῖς παῖδες τῇ καμίνῳ χάριν ὁμο-

λογείτωσαν· καὶ πρισθεὶς ὁ Ἡσαΐας τοὺς Ἑβραίους

ὑμνείτω. Καὶ Ζαχαρίας μεταξὺ τοῦ ναοῦ καὶ τοῦ

θυσιαστηρίου σφαγεὶς τιμάτω τοὺς αὐτόχειρας· καὶ

Ἰωάννης τὴν κεφαλὴν ἀποτμηθεὶς, εὐεργέτην κηρυτ-

τέτω Ἡρώδην· καὶ οἱ ἀπόστολοι τοὺς δήσαντας καὶ

μαστίξαντας· καὶ πάντες μάρτυρες ἀγαπάτωσαν

τοὺς διώκοντας· εἰ μὴ γὰρ ἐκεῖνοι τὸ στάδιον ἤνοιξαν,

οὐκ ἂν οἱ ἀθληταὶ τὴν ἀνδρείαν ἐδημοσίευσαν. Τί

δ' ἄν τις πλέον ἀγασθείη τῶν προκειμένων ἡμῖν εἰς

εὐφημίαν ἀνδρῶν; τὸ πλῆθος, ἢ τὴν ἀνδρείαν, ἢ τὴν

ἀψευδῆ συμφωνίαν; Καὶ μὴ παρέλθωμεν ἀναισθήτως,

μηδὲ ἀχαρίστως πρῶτον τὸν ἀριθμόν. Ὁ γὰρ τοσ-

ούτους ἔχων πρεσβευτὰς, οὔποτ' ἂν ἄπρακτος ἀπέλθοι

προσευχῆς καὶ δεήσεως, κἂν σφόδρα βεβαρημένος

ὑπάρχῃ τοῖς ἁμαρτήμασι. Καὶ ταύτης τῆς διανοίας

καὶ ἐλπίδος, μάρτυς ἐστὶν ὁ Θεὸς, ἐν τῇ πρὸς Ἀβραὰμ

διαλέξει, ἡνίκα τὴν ὑπὲρ Σοδομιτῶν ἱκετείαν ἐδέ-

χετο, οὐ τεσσαράκοντα δικαίους, ἀλλὰ δέκα ζητήσας

εἰς παραίτησιν πόλεως μελλούσης ἐξαφανίζεσθαι.

Ἡμεῖς δὲ, κατὰ τὸν Ἀπόστολον, τοσοῦτον ἔχοντες

περικείμενον ἡμῖν νέφος μαρτύρων, μακαρίσωμεν

ἑαυτοὺς τῇ ἐλπίδι χαίροντες, τῇ προσευχῇ προσκαρ-

τεροῦντες, ταῖς μνήμαις τῶν ἁγίων κοινωνοῦντες.

Τεσσαράκοντα γὰρ μάρτυρες, ἰσχυροὶ μὲν κατὰ τῶν

ἐχθρῶν ὑπασπισταὶ, ἀξιόπιστοι δὲ τῆς πρὸς τὸν Δε-

σπότην ἱκεσίας παράκλητοι· μετὰ τῆς τούτων ἐλπί-

δος καταθαῤῥείτω Χριστιανὸς, καὶ τοῦ διαβόλου πει-

ρασμοὺς ῥάπτοντος, καὶ ἀνθρώπων πονηρῶν ἐπαν-

ισταμένων, καὶ τυράννων τῷ θυμῷ ζεόντων, καὶ

θαλάσσης ἀγριαινούσης, καὶ γῆς μὴ φερούσης, ἃ

γεννᾷν ἀνθρώποις τέτακται, καὶ οὐρανοῦ συμφορὰς

ἀπειλοῦντος. Πρὸς πᾶσαν γὰρ χρείαν, καὶ περίστα-

σιν ἡ τούτων δύναμις ἐξαρκεῖ, καὶ πλουσίαν παρὰ

Χριστοῦ λαμβάνει τὴν χάριν· ᾧ πρέπει πᾶσα δόξα

εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.