De seipso et ad eos qui ipsum cathedram Constantinopolitanam affectare

των· ἐπειδὴ, κατὰ τὸν Δανιὴλ, ἐξῆλθεν ἀνομία ἐκ

πρεσβυτέρων ἐκ Βαβυλῶνος, οἳ ἐδόκουν κρί-

νειν τὸν Ἰσραήλ· σχετλιάζειν μὲν καὶ δυσχεραίνειν,

καὶ οὐκ ἔχειν ὅπως ἐπαμύνητε τυραννουμένῳ, μό-

νον δὲ ἀντὶ πάντων εἰσφέρειν τὸν ἔλεον. Ὁ οὖν οἶκτος

τῇ αἰδοῖ συγκραθεὶς φίλτρον ἐγένετο. Καὶ τοῦτο τῆς

περὶ ἐμὲ τιμῆς τὸ μυστήριον.

Δʹ. Ἐπεὶ δὲ οἱ λόγοι τὸ πολεμούμενον, καὶ ἡ πε-

ριττὴ καὶ ἐπίφθονος αὕτη γλῶττα, ἣν ἐν τοῖς ἔξωθεν

παιδευθεῖσαν λόγοις, τοῖς θείοις ἐξευγενίσαμεν,

καὶ τὴν πικρὰν καὶ ἄποτον Μεῤῥὰν τῷ τῆς ζωῆς ξύλῳ

κατεγλυκάναμεν, πεπόνθατέ τι πάθος ἱκανῶς ἐλευ-

θέριον· τοῦτο στέργετε, δι' ὃ πολεμούμεθα. Τί γὰρ

οὐ τὴν κωφὴν ἠσπασάμεθα παίδευσιν; τί δὲ οὐ

τὴν ξηράν τε καὶ κάτω βαίνουσαν; τί δαὶ ταύτῃ

χαίροντας τοὺς πολλοὺς ὁρῶντες, ἐφιλοσοφοῦμεν

ξένα καὶ ἔκφυλα, καὶ πρὸς τὰς ἀντιθέτους γλώσσας

ἱστάμεθα; δέον θρασύτητι φεύγειν τοὺς λογισμοὺς, καὶ

πίστιν ὀνομάζειν τὴν ἀλογίαν, ἣν ἠγάπησα ἂν καὶ αὐ-

τὸς, εὖ ἴστε, ἁλιεὺς ὤν· ἐπειδὴ τοῦτο πρόχειρον τοῖς

πολλοῖς εἰς ἀπολογίαν τῆς ἀμαθίας· εἰ λόγον εἶχον

τῶν σημείων τὴν δύναμιν. Ὡς ἀπόλοιτο ἐξ ἀνθρώ-

πων ὁ φθόνος, ἡ δαπάνη τῶν ἐχόντων, ὁ τῶν πα-

σχόντων ἰὸς, τὸ μόνον τῶν παθῶν ἀδικώτανόν τε ἅμα

καὶ δικαιότατον· τὸ μὲν, ὅτι πᾶσι διοχλεῖ τοῖς καλοῖς·

τὸ δὲ, ὅτι τήκει τοὺς ἔχοντας. Οὐ γὰρ τοῖς

πρώτως ἐπαινέσασιν ἡμᾶς καταράσομαι· οὐ

γὰρ ᾔδεισαν τῶν ἐπαίνων τὸ τέλος· ὡς τάχα ἄν τι

καὶ λοιδορίας προσέθηκαν, ἵνα τὸν φθόνον ἐπίσχω-

σιν.

Εʹ. Οὗτος, καὶ τὸν Ἑωσφόρον ἐσκότισε, καταπε-

σόντα δι' ἔπαρσιν· οὐ γὰρ ἤνεγκε, θεῖος ὢν, μὴ καὶ

θεὸς νομισθῆναι· καὶ τὸν Ἀδὰμ ἐξέβαλε τοῦ παρα-

δείσου, δι' ἡδονῆς κλέψας καὶ γυναικός. Ἐπείσθη

γὰρ, ὡς θεὸς εἶναι βασκαίνεται, τοῦ τῆς γνώσεως

ξύλου τέως εἰργόμενος. Οὗτος καὶ τὸν Κάϊν ἀδελ-

φοκτόνον ἐποίησεν, οὐκ ἐνεγκόντα θυσίαν ὁσιω-

τέραν. Οὗτος καὶ ὕδατι κόσμον ἐκάλυψεν ἀκοσμοῦν-

τα, καὶ Σοδομίτας πυρὶ κατέκλυσεν. Οὗτος καὶ

Δαθὰν καὶ Ἀβειρὼν κατέχωσε κατὰ Μωσέως μανέν-

τας, καὶ Μαριὰμ ἐλέπρωσε κατὰ τοῦ ἀδελφοῦ μόνον

γογγύσασαν. Οὗτος καὶ προφητῶν αἵμασι τὴν γῆν

ἐμίανε, καὶ Σολομῶντα γυναιξὶ κατέσεισε τὸν σοφώ-

τατον. Οὗτος καὶ Ἰούδαν προδότην ἀνέδειξεν, ἀργυ-

ρίῳ μικρῷ κλαπέντα, τὸν ἀγχόνης ἄξιον· καὶ Ἡρώ-

δην παιδοφόνον, καὶ Χριστοκτόνον Πιλᾶτον ἐδημιούρ-

γησεν. Οὗτος καὶ τὸν Ἰσραὴλ ἐλίκμησε καὶ διέσπει-

ρεν, ἐξ ἧς οὔπω καὶ νῦν ἀνανεύουσιν ἁμαρτίας.

Οὗτος καὶ τὸν ἀποστάτην ἡμῖν ἐπανέστησε τύραν-

νον, οὗ καὶ νῦν ἔτι παραλυποῦσιν οἱ ἄνθρακες, εἰ

καὶ τὴν φλόγα διαπεφεύγαμεν. Οὗτος καὶ τὸ καλὸν

σῶμα τῆς Ἐκκλησίας κατέτεμεν, εἰς διαφόρους καὶ

ἀντιπάλους σπουδὰς μερίσας. Οὗτος καὶ ἡμῖν τὸν

Ἱεροβοὰμ ἐπανέστησε τὸν δοῦλον τῆς ἁμαρτίας,

καὶ τῇ γλώσσῃ δεσμὸν ἐπιτίθησιν· οὐ γὰρ φέρει τὴν

Τριάδα λαμπρυνομένην, καὶ ὅλῃ θεότητι λάμπου-

σαν, καὶ τιμίους ποιοῦσαν ὑμῖν τοὺς γνησίους

ἑαυτῆς κήρυκας. Ἆρα φλυαρεῖν ὑμῖν δοκοῦμεν, οὕ-

τως εἰκάζοντες; ἢ καὶ λίαν ὀρθῶς τοῦ πόθου τὰς αἰ-

τίας ὁ γραφεὺς λόγος ἀνεζωγράφησεν; Περὶ μὲν δὴ

τούτων οὕτω γινώσκω.

#2ʹ. Ἐπεὶ δὲ καὶ ταῖς ὕβρεσιν ὁρῶ τινας δυσχεραί-

νοντας, καὶ συμφορὰν ἑαυτῶν ποιουμένους, τὴν ἀτιμίαν

τὴν ἡμετέραν, φέρε, καὶ περὶ ταύτης βραχέα φι-

λοσοφήσωμεν. Ἐγὼ γὰρ, εἰ μὲν ἀνθρώπινόν τι καὶ

μικρὸν ἐννοῶν, ἢ τῆς καθέδρας ταύτης μεταποιού-

μενος, ἢ τὴν ἀρχὴν ἐπέστην ὑμῖν, μετὰ τῆς

πολιᾶς ταύτης, καὶ τῶν ἐῤῥικνωμένων τούτων καὶ

χρόνῳ καὶ νόσῳ μελῶν, ἢ νῦν ταύτας φέρω τὰς ἀτι-

μίας, αἰσχυνοίμην μὲν ἂν τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν,

ἃ καὶ τοῖς παλαιοῖς ἔθος μαρτύρεσθαι· αἰσχυνοίμην

δ' ἂν τὴν καθέδραν ταύτην, καὶ τὸ ἱερὸν τοῦτο συν-

έδριον, καὶ τὸν ἅγιον τοῦτον καὶ νεοπαγῆ λαὸν, ἐφ'

ὃν τοσαύτη τῶν πονηρῶν δυνάμεων ἡ παράταξις, ἵνα

πρὶν συστῆναι λυθῇ, καὶ πρὶν γεννηθῆναι νεκρωθῇ,

κατὰ Χριστὸν ἤδη μορφούμενος. Αἰσχυνοίμην δ' ἂν

τοὺς ἐμοὺς καμάτους καὶ πόνους, καὶ τὸ ἔσθημα

τοῦτο τὸ τρύχινον, καὶ τὴν ἐρημίαν καὶ τὴν ἀναχώ-

ρησιν ᾗ συνεζήσαμεν, καὶ τὸν ἄσκευον βίον, καὶ τὴν

εὐτελῆ τράπεζαν, μικρὸν τῶν πτηνῶν ἀποδέου-

σαν. Ἀληθευέτωσαν δὲ καί τινες περὶ ἡμῶν, ὅτι γυ-

ναικὸς ἀλλοτρίας ἐπεθυμήσαμεν, οἱ μηδὲ ἰδίαν

ἔχειν θελήσαντες. Ἐχέτωσαν δὲ ἡμῶν καὶ Γα-

βαωνῖται πλέον, οὓς οὐδὲ εἰς ξυλοκόπους καὶ

ὑδροφόρους οἶδ' ὅτι τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον παραδέχε-

ται, μέχρις ἂν προσίωσι τοῖς ἱεροῖς μετὰ τοιούτων

τοῦ βίου καὶ τοῦ λόγου στιγμάτων. Εἰ δὲ τῷ λόγῳ

συνηγορήσοντες ἥκομεν, καὶ τῇ χήρᾳ καὶ τῇ ἀνάν-

δρῳ τέως Ἐκκλησίᾳ τὰ δυνατὰ συνεισοίσοντες,

οἶόν τινες ἐπίτροποι καὶ κηδεμόνες, ἄλλῳ νυμφαγω-

γήσοντες, ὃς ἐὰν ἄξιος τοῦ κάλλους φανῇ, καὶ πλείο-

να τὰ ἐξ ἀρετῆς ἔδνα προσενέγκῃ τῇ βασιλίδι,

πότερον, ἐπαινετοὶ τῆς προθυμίας, ἢ ψεκτοὶ τῆς

ὑπονοίας; ὅτι τοῖς ἀλλοτρίοις κρινόμεθα πάθεσιν.

Ὡς δὴ σύ γε, ὦ βέλτιστε, καὶ εἰ νηῒ χειμαζομένῃ

χεῖρα ὀρέγομεν ἢ πολιορκουμένῃ πόλει, ἢ ὑπὸ

πυρὸς οἰκίᾳ δαπανωμένῃ, ἢ σκάφεσι βοηθοῦντες, ἢ

φάλαγξιν, ἢ σβεστηρίοις ὀργάνοις, πάντως ἂν ἢ κα-

ταποντιστὰς ἡμᾶς ὠνόμασας, ἢ τῆς πόλεως, ἢ τῆς

οἰκίας ἐραστὰς, ἀλλ' οὐ προστάτας καὶ κηδε-

μόνας.

Ζʹ. Ἀλλ' οὐχ οὕτω, φησὶ, δοκεῖ τοῖς πολλοῖς.

Τί δέ μοι διαφέρει, ᾧ τοῦ εἶναι πλεῖον ὁ λόγος,

μᾶλλον δὲ πᾶς; Τοῦτο γὰρ, ἢ κατέκρινεν, ἢ ἐδι-

καίωσεν· ἢ ἄθλιον πεποίηκεν, ἢ μακάριον. Τὸ δὲ δο-

κεῖν, οὐδὲν πρὸς ἡμᾶς, ὤσπερ οὐδὲ ὄναρ ἀλλότριον.

Οὐχ οὕτω, φησὶ, δοκεῖς τοῖς πολλοῖς, ἄνθρωπε. Ἡ

γῆ δὲ δοκεῖ τοῖς ἰλιγγιῶσιν ἑστάναι; τοῖς δὲ μεθύουσι

νήφειν οἱ νήφοντες, ἀλλ' οὐκ ἐπὶ κεφαλὴν βαδίζειν,

ἢ περιτρέπεσθαι; τὸ μέλι δὲ, οὐ πικρόν ἐστιν, ὅτε

καὶ οἷς νομίζεται, νοσοῦσί τε καὶ κακῶς διακει-

μένοις; Ἀλλ' οὐ παρὰ τοῦτο τὰ πράγματα οὕτως

ἔχει, ὡς δοκεῖ τοῖς πάσχουσιν. Δεῖξον οὖν ὑγιαίνον-

τας τοὺς οὕτως ὑπειληφότας, καὶ τότε ἡμῖν παραί-

νεσον μετατίθεσθαι· ἢ καταγίνωσκε, μὴ πειθο-

μένων, ἀλλ' ἐπὶ τῆς αὐτῆς ἱσταμένων κρίσεως. Οὐχ

οὕτω δοκῶ τοῖς πολλοῖς, Θεῷ δὲ οὕτω· καὶ οὐ δοκῶ,

πεφανέρωμαι δὲ τῷ εἰδότι τὰ πάντα πρὶν γενέ-

σεως αὐτῶν, τῷ πλάσσοντι καταμόνας τὰς καρ-

δίας ἡμῶν, τῷ συνιέντι εἰς πάντα τὰ ἔργα ἡμῶν, τὰ

κινήματα, καὶ τὰ διανοήματα, μεθ' ὧν τὰ πραττό-

μενα, ὃν λανθάνει τῶν ὄντων οὐδὲν, οὐδὲ λαθεῖν δύ-

ναται, ὃς ἑτέρως ὁρᾷ τὰ ἡμέτερα, ἢ ὡς ὁρῶσιν ἄν-

θρωποι. Ἄνθρωπος μὲν γὰρ εἰς πρόσωπον, ὁ δὲ

Θεὸς εἰς καρδίαν. Ἤκουσας τῆς Γραφῆς λεγού-

σης, καὶ πίστευε. Οὗ φροντιστέον μᾶλλον, ἢ πάντων

ὁμοῦ τῶν ἄλλων, τοῖς γε νοῦν ἔχουσιν. Ἢ δύο μὲν

ἀνθρώποις περὶ τοῦ αὐτοῦ πράγματος συμβούλοις

χρώμενος, συνετωτέρῳ τε καὶ ἀμαθεστέρῳ, οὐκ ἂν

εὖ φρονεῖν ἔδοξας, εἰ τὸν συνετώτερον παρεὶς, τῷ

ἀμαθεστέρῳ κατηκολούθησας; οὐδὲ γὰρ ὁ Ῥοβοὰμ

ἐπῃνέθη, ὅτι τὴν βουλὴν τῶν πρεσβυτέρων ἀτιμά-

σας, τὴν τῶν νεωτέρων ἔστησε. Θεοῦ δὲ καὶ ἀνθρώ-

πων ἐξεταζομένων, προτιμήσεις τὰ τῶν ἀνθρώπων;

Οὐ σύ γε, ἂν ἐμοὶ πείθῃ, καὶ φρονῇς ἄμεινον.

Ηʹ. Ἀλλ' αἰσχυνόμεθά σου, φησὶ, ταῖς ὕβρεσιν.

Ἐγὼ δὲ ὑμῖν, ὅτι αἰσχύνεσθε. Εἰ μὲν γὰρ ὀρθῶς

ταῦτα πάσχομεν, αἰσχυντέον ἡμῖν μᾶλλον, ἢ ὑμῖν ἐφ'

ἡμῖν· οὐχ ὅτι ἀτιμαζόμεθα μᾶλλον, ἢ ὅτι ἐσμὲν

ἀτιμίας ἄξιοι· εἰ δὲ ἀδίκως, τῶν ὑβριζόντων τὸ ἔγκλη-

μα, καὶ ὑπὲρ ἐκείνων μᾶλλον, ἢ ὑπὲρ ἡμῶν ἀγα-

νακτητέον· ἐκεῖνοι γὰρ οἱ κακῶς πάσχοντες. Εἰ δέ με

ὄντα κακὸν, ἄριστον ὑπελάμβανες, τί με ποιεῖν

ἐχρῆν; Εἶναι μᾶλλον κακὸν, ἵνα πλέον ἀρέσκω σοί;

Οὐκ ἂν τοῦτο ἐμαυτῷ συνεβούλευσα. Οὕτως οὐδὲ, εἰ

κατορθοῦντά με πταίειν ὑπολαμβάνεις, τοῦ κατ-

ορθοῦν διὰ σὲ μεταθήσομαι. Ζῶ γὰρ, οὐ σοὶ

μᾶλλον ἢ ἐμαυτῷ· καὶ σύμβουλον ἔχω περὶ πάν-

των τὸν λόγον, καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ δικαιώματα, ὑφ'

ὧν ἁλίσκομαι μὲν πολλάκις, οὐδενὸς κατηγοροῦντος·

ἀφίεμαι δὲ, πολλῶν κατακρινόντων. Καὶ τοῦτο μό-

νον οὐκ ἔστι διαφυγεῖν, τὸ ἔνδον καὶ ἐν ἡμῖν αὐτοῖς

δικαστήριον, πρὸς ὃ βλέποντας μόνον, τὴν εὐθεῖαν ὁδὸν

ἰτέον. Τὸ δοκεῖν δὲ, ἂν μὲν ὑπάρχῃ, δεξόμεθα, ἵν'

εἴπω τι καὶ ἀνθρώπινον· ἂν δὲ ἀντιπίπτῃ, χαίρειν

ἐάσομεν, καὶ οὐδὲν τοῦ εἶναι διὰ τὸ δοκεῖν ἀφαι-

ρήσομεν.

Θʹ. Καὶ γὰρ οὕτως ἔχει· ὁ μέν τινος ἕνεκεν τὸ

καλὸν ἐπιτηδεύων, οὐ βέβαιος εἰς ἀρετήν. Ὁμοῦ τε

γὰρ παρῆλθεν ἐκεῖνο, καὶ τοῦ καλοῦ στήσεται·

ὥσπερ ὁ κέρδους ἕνεκεν πλέων, τοῦ πλεῖν, ἂν μὴ

παρῇ τὸ κερδαίνειν. Ὁ δὲ αὐτὸ δι' ἑαυτὸ τιμῶν τε

καὶ περιέπων, ἐπειδὴ τοῦ ἑστῶτος ἐρᾷ, ἑστῶσαν ἔχει

καὶ τὴν περὶ αὐτὸ προθυμίαν· ὥστε θεῖόν τι πάσχων,

καὶ τὸ τοῦ Θεοῦ δύνασθαι λέγειν· Ἐγὼ δὲ, ὁ αὐ-

τός εἰμι, καὶ οὐκ ἠλλοίωμαι. Οὔκουν μεταποιηθή-

σεται, οὐδὲ μετατεθήσεται. οὐδὲ συμμεταπεσεῖται

τοῖς καιροῖς καὶ τοῖς πράγμασιν, ἄλλοτε ἄλλος γινό-

μενος, καὶ πολλὰς μεταλαμβάνων χρόας, ὥσπερ τὰς

τῶν πετρῶν οἱ πολύποδες, αἷς ἂν ὁμιλήσωσι· μενεῖ

δὲ ὁ αὐτὸς ἀεὶ, πάγιος ἐν οὐ πεπηγόσι, καὶ ἐν στρε-

φομένοις ἄστροφος· πέτρα τις, οἶμαι, πρὸς ἐμβολὰς

ἀνέμων τε καὶ κυμάτων, οὔτε τινασσομένη, καὶ δα-

πανῶσα περὶ ἑαυτὴν τὰ προσπίπτοντα. Ταῦτα μὲν

εἰς τοσοῦτον· οὐδὲ γάρ μοι σχολὴ ταῖς γλώσσαις μά-

χεσθαι, καὶ ταῦτα ἴσως πλείω τοῦ δέοντος.

Ιʹ. Ἤδη δέ μοι πρὸς ὑμᾶς ὁ λόγος, τὸ ἐμὸν ποί-

μνιον. Ὑμεῖς γένεσθέ μοι, φησὶν ὁ Παῦλος,

δόξα, καὶ χαρὰ, καὶ καυχήσεως στέφανος·

ὑμεῖς ἀπολογία τοῖς ἐμὲ ἀνακρίνουσιν· ἵν', ὥσπερ

τοῖς τεκτονικοῖς ἢ γραφικοῖς ἀπαιτουμένοις λό-

γον, ἐξαρκεῖ δείξασι τὸ τεκτονηθὲν ἢ γραφὲν ἀπηλ-

λάχθαι πραγμάτων (ἔργον γὰρ λόγου, φησὶν, ἰσχυ-

ρότερον), οὕτως καὶ αὐτὸς ὑμᾶς ἐπιδείξας, ὑπερ-

έξω τὰς λοιδορίας. Ὑπερέξω δὲ πῶς; Πρῶτον

μὲν, ἐὰν τὴν εἰς Πατέρα, καὶ Υἱὸν, καὶ ἅγιον Πνεῦμα

ὁμολογίαν ἀκλινῆ καὶ βεβαίαν φυλάττητε, μηδὲν

προστιθέντες, μηδὲ ἀφαιροῦντες, μηδὲ σμικρύνοντες

τῆς μιᾶς Θεότητος (τὸ γὰρ ἐλαττωθὲν, τοῦ παντός

ἐστιν ἐλάττωσις)· τοὺς δὲ ἄλλο τι φρονοῦντας, ἢ

λέγοντας, ἢ φύσεων μέτροις τὸ ἓν διαλύοντας, ἢ δια-

τειχίζοντας, ὡς λύμην τῆς Ἐκκλησίας, καὶ τῆς ἀλη-

θείας ἰὸν, ἀποπέμποισθε, μὴ μισοῦντες, ἀλλ' ἐλεοῦν-

τες τοῦ πτώματος. Δεύτερον δὲ, εἰ τὴν πολιτείαν

ἀκόλουθον τῷ ὀρθῷ λόγῳ παρέχοιτε, ἵν' ἦτε περι-

δέξιοι τὴν ἀρετὴν, ἀλλὰ μὴ τῷ ἑτέρῳ λείποντες.

ΙΑʹ. Οἱ βασιλεῖς, αἰδεῖσθε τὴν ἁλουργίδα· νομοθε-

τήσει γὰρ καὶ νομοθέταις ὁ λόγος. Γινώσκετε ὅσον

τὸ πιστευθὲν ὑμῖν, καὶ τί τὸ μέγα περὶ ὑμᾶς μυστή-

ριον. Κόσμος ὅλος ὑπὸ χεῖρα τὴν ὑμετέραν, διαδή-

ματι μικρῷ καὶ βραχεῖ ῥακίῳ κρατούμενος. Τὰ μὲν

ἄνω, μόνου Θεοῦ· τὰ κάτω δὲ, καὶ ὑμῶν. Θεοὶ γέ-

νεσθε τοῖς ὑφ' ὑμᾶς, ἵν' εἴπω τι καὶ τολμηρότε-

ρον. Καρδία βασιλέως ἐν χειρὶ Θεοῦ, καὶ εἴρηται,

καὶ πιστεύεται. Ἐνταῦθα ἔστω τὸ κράτος ὑμῖν, ἀλλὰ

μὴ τῷ χρυσῷ καὶ ταῖς φάλαγξιν. Οἱ περὶ τὰ βασί-

λεια καὶ τοὺς θρόνους, μὴ σφόδρα ταῖς ἐξουσίαις

ἐπαίρεσθε, μηδὲ ἀθάνατα διανοεῖσθε περὶ τῶν οὐκ

ἀθανάτων. Πιστοὶ μένετε τοῖς βασιλεῦσι, Θεῷ δὲ πρό-

τερον, δι' ὃν καὶ τούτοις οἷς ἐπιστεύθητε, καὶ οἷς

παραδέδοσθε. Οἱ τὸ γένος κομπάζοντες, τὸν τρόπον

ἐξευγενίσατε· ἢ φθέγξομαί τι τῶν ἀηδῶν μὲν, εὐγε-

νῶν δέ. Τότε γὰρ ἀληθὲς εὐγενέστατον ἦν ἄν

τι τὸ ὑμέτερον, εἰ μὴ καὶ δέλτοι τοὺς δυσγενεῖς ὑμῖν

ἐνέγραφον.

ΙΒʹ. Οἱ σοφοὶ, καὶ φιλόσοφοι, καὶ σεμνοὶ τὴν ὑπή-

νην καὶ τὸ τριβώνιον, οἱ σοφισταὶ, καὶ γραμματισταὶ,

καὶ τῶν δημοσίων θηρευταὶ κρότων, οὐκ οἶδα πῶς

ἂν σοφοὶ κληθείητε, τὸν πρῶτον λόγον οὐκ

ἔχοντες. Οἱ περὶ τὸν πλοῦτον, ἀκούσατε τοῦ λέγοντος·

Πλοῦτος ἐὰν ῥέῃ, μὴ προστίθεσθε καρδίᾳ· ἴστε

θαῤῥοῦντες ἀβεβαίῳ πράγματι. Ἀποφόρτισαί τι τῆς

νηὸς, ἵνα πλέῃς κουφότερος. Ἐχθροῦ τι τυχὸν ὑφαι-

ρήσεις, εἰς ὃν τὰ σὰ περιστήσεται. Οἱ περὶ τὴν τρυ-

φὴν, ὑφέλετέ τι τῆς γαστρὸς, δότε τῷ

πνεύματι. Ἐγγὺς ὁ πένης· τῇ νόσῳ βοήθησον· εἰς

τοῦτον ἀπέρευξαί τι τῶν περιττῶν. Τί καὶ σὺ κάμνεις

ἀπεπτῶν, καὶ οὗτος πεινῶν; καὶ σὺ κραιπαλῶν, καὶ

οὗτος ὑδεριῶν; καὶ σὺ κόρῳ κόρον βαρύνων,

καὶ οὗτος περιτρεπόμενος νόσῳ; Μὴ παρίδῃς τὸν σὸν

Λάζαρον ἐνταῦθα, μή σε ποιήσῃ τὸν ἐκεῖθεν πλού-

σιον. Ὑμεῖς ἡ μεγάλη πόλις, οἱ πρῶτοι μετὰ

τὴν πρώτην εὐθέως, ἢ μηδὲ τοῦτο παραχω-

ροῦντες, φάνητέ μοι πρῶτοι, μὴ τὴν κακίαν, ἀλλὰ

τὴν ἀρετήν· μὴ τὴν ἔκλυσιν, ἀλλὰ τὴν εὐνομίαν.

Ὡς ἔστιν αἰσχρὸν, τῶν μὲν πόλεων κρατεῖν, τῶν δὲ

ἡδονῶν ἡττᾶσθαι· ἢ τὰ μὲν ἄλλα σωφρονεῖν, περὶ δὲ

τοὺς ἱππικοὺς, καὶ τὰ θέατρα, καὶ τὰ στάδια, καὶ τὰ

κυνηγέσια τοσοῦτον μεμηνέναι, ὥστε ταῦτα ποιεῖσθαι

βίον, καὶ πόλιν εἶναι παιζόντων τὴν πρώτην ἐν πό-

λεσιν, ἣν καὶ ταῖς ἄλλαις τύπον εἶναι καλοῦ παντὸς

πρεπωδέστερον. Ταῦτα διαπτύοιτε, Θεοῦ πόλις

εἴητε. ἐπὶ τῶν χειρῶν τοῦ Κυρίου ζωγραφηθείητε,

καὶ παραστήσαισθε σὺν ἡμῖν τῷ μεγάλῳ πο-

λιστῇ λαμπροὶ λαμπρῶς ὕστερον. Τοῦτο ὑμᾶς εὐαγ-

γελίζομαι ἐν αὐτῷ Χριστῷ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν· ᾧ ἡ

δόξα, τιμὴ, κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.