Contra gentes (Ms 78)

ἡ μὲν περὶ τῆς θεοσεβείας καὶ ἀληθείας γνῶ ἀνθρώπων ἀνων τὸ γνώριμον· μόνον γὰρ καθ’ ἡμέραν τοῖς ἔργοις κέκραγε ἅμα καὶ ἡλίου λαμπρότερον ἑαυτὴν διὰ τῆς τοῦ σωτῆρος σρς ἡμῶν χριστοῦ χυ διδασκαλίας ἐπιδείκνυται. καὶ μετά τινα· διὰ τοῦτο γοῦν· καὶ νόμοι μὲν ἀνθρώποις ἀνοις · τὰ καλὰ μὲν πράττειν, τὴν δὲ κακίαν ἀποστρέφεσθαι· τοῖς δὲ ἀλόγοις· ἀλόγιστα κακὰ καὶ ἄκριτα μένει· ἅτε δὴ τῆς λογικότητος καὶ τῆς κατὰ λόγον διανοίας· ἐκτὸς τυγχάνουσιν· εἶναι μὲν οὖν ψυχὴν λογικὴν ἐκ τῶν προειρημένων ἐν ἀνθρώποις ἀνοις · νομίζω δεδεῖχθαι· ὅτι δὲ καὶ ἀθάνατος γέγονεν ἡ ψυχη· καὶ τοῦτο ἀναγκαῖον ἰδεῖν πρὸς ἔλεγχον τῆς τῶν εἰδώλων ἀναιρέσεως· γένοιτο δ’ἂν οὖν ἡ περὶ τούτων γνῶσις· ἐγγυτέρω μᾶλλον ἐκ τῆς περὶ τοῦ σώματος γνώσεως· καὶ τοῦ πρὸς τὸ σῶμα διαλάττειν αὐτήν· εἰ γὰρ ἄλλην αὐτὴν ὁ λόγος ἀπέδειξε παρὰ τὸ σῶμα· ἔστι δὲ τὸ σῶμα φύσει θνητὸν, ἀνάγκη τὴν χὴν ἀθάνατον εἶναι· τὸ μὴ εἶναι κατὰ σῶμα· καὶ πάλιν· εἰ ἡ ψυχὴ τὸ σῶμα κινεῖ ὡς δέδεικται· καὶ οὐχ’ ὑπὸ ἄλλων κεινεῖται· ἀκόλουθος ὑφ ἑαυτῆς κινουμένην τὴν ψχὴν· καὶ μετὰ τὴν εἰς γῆν ἀπόθεσιν καὶ μετὰ θάνατον τοῦ σώματος ζῆ· ἡ γὰρ κίνησις τῆς ψυχῆς οὐδὲν ἕτερόν ἐστιν, ἢ ἡ ζωὴ αὕτη· ὥσπερ οὖν ἀμέλει· καὶ τὸ σῶμα ζῆν λέγομεν, ὅτε κινεῖται· καὶ τότε θνητὸν εἶναι, ὅτε τῆς κινήσεως παύεται· τοῦτο δὲ ἀπὸ τῆς ἐν σώματι καθάπαξ ἐνεργειας αὐτῆς, φανερώτερον ἄν τις ἴδοι· εἰ γὰρ καὶ ὅτε τῶ ματι ἐπιβεβήκει· καὶ συνδέ κατὰ τὴν σώ τα συστέλλεται καὶ πολλάκις τούτου κλίνης κειμένου καὶ μὴ ἀλλ’ ὡς ἐν θανάτω αὐτὴ κατα τὴν ἑαυτῆς δυναμιν ὑπερεκβαινει τὴν τοῦ σώματος φύσιν· καὶ ὥσπερ ἀποδημοῦσα τουτου μὲν οὖσα ἐν τῶ σώματι τὰ ὑπὲρ γῆν φαντάζεται καὶ θεωρεῖ· πολλάκις δὲ καὶ τοῖς ἔξω τῶν γηγεινων σωματων αγίοις καὶ ἀγγέλοις συναντᾶ· καὶ πρὸς αὐτοὺς ἀφικνεῖται τῆ τοῦ νοῦ καθαρότητι θαρροῦσα πῶς οὐχὶ μᾶλλον καὶ πολλῶ πλέον απολυθεῖσα του σώματος οτε ὁ συνδήσας λεται θεός θς , φανερωτέραν ἕξει τὴν τῆς ἀθανασίας γνῶσιν· γαρ και συνδεθεῖσα τῶ σώματι· τὴν ἐκτὸς τοῦ σώματος ζωην πολλῶ μᾶλλον καὶ μετα θάνατον τοῦ σώματος ζησεται· και παύσεται τοῦ ζῆν διὰ τὸν οὕτως αυτην ποιησαντα θεὸν θν , δια τοῦ εαυτοῦ λόγου τοῦ κυρίου κυ ἡμῶν ἰησοῦ ἰῦ χριστοῦ χῦ · διατοῦτο γὰρ καὶ ὡς ἀθάνατος λογίζεται καὶ φρονεῖ· ὅτι καὶ ἀθάνατος ἐστι· και ὥσπερ τοῦ σώματος θνητοῦ τυγχάνοντος· θνητὰ καὶ αἱ τούτου θεωροῦσιν αἰσθήσεις· οὕτως ἀθάνατα ροῦσαν καὶ λογιζομένην χὴν, ἀνάγκη καὶ αυ εἶναι καὶ ἀεὶ ζῆν· αἱ γαρ περι σίας ἔννοιαι καὶ θεω τὴν ἀφίουσι· με καὶ ὥσπερ ἔγκαυ αι πρὸς ἀ τῆς ἀθανασίας· διατοῦτο γοῦν καὶ τῆς περὶ θεοῦ θῦ θεωρίας ἔχει τὴν ἔννοιαν· καὶ αὐτὴ εαυτης γιν οὐκ ἔξωθεν ἀλλ’ ἐξ ἑαυτης λασα τὴν τοῦ θεοῦ θῦ γνωσιν καὶ καταληψιν. τελος επιστολης επισκόπουαλεξανδριας οτι αληθείας ἐστὶ