Epistula ad Amun

‘Βρῶμα ἡμᾶς οὐ παραστήσει τῷ

θεῷ’· φαίη δ' ἄν τις καὶ νῦν εὐλό-

γως, φυσική τις ἔκκρισις ἡμᾶς οὐ

παραστήσει πρὸς τιμωρίαν.

Τάχα δὲ καὶ παῖδες ἰατρῶν, ἵνα

κἂν ἐκ τῶν ἔξωθεν δυσωπηθῶσιν,

ὑπὲρ τούτου ἀπολογήσονται, ὅτι τῷ

ζῴῳ δέδονταί τινες ἀναγκαῖαι διέ-

ξοδοι κατὰ τῶν ἐν ἡμῖν ἑκάστῳ

μελῶν τρεφομένων τὸ περιττὸν ἀ-

ποπέμπειν· οἷον, κεφαλῆς περιττώ-

ματα, τρίχες, καὶ τὰ ἀπὸ κεφαλῆς

ὑδατώδη πεμπόμενα καὶ γαστρὸς

διαχωρήματα, καὶ τοίνυν τῶν σπερ-

ματικῶν πόρων ἐκεῖνο περίττω-

μα. Ποία τοίνυν ἐστί, πρὸς θεοῦ,

ὦ πρεσβύτα θεοφιλέστατε, ἁμαρτία,

αὐτοῦ τοῦ πλάσαντος τὸ ζῷον δεσπό-

του θελήσαντος καὶ ποιήσαντος ταῦ-

τα τὰ μέλη τοιαύτας ἔχειν διεξό-

δους;

Ἐπειδὴ δὲ δεῖ προλαμβάνειν τὰ τῶν

πονηρῶν ἐναντιώματα, εἴποιεν γὰρ

ἄν· οὐκοῦν οὐκ ἔστιν ἁμαρτία οὐδὲ

ἡ ἀληθὴς χρῆσις, εἰ τὰ ὄργανα παρὰ

τοῦ δημιουργοῦ διαπέπλασται· πρὸς

τοῦτο ἐρωτηματικῶς αὐτοὺς παύ-

σωμεν, φάσκοντες· Ποίαν λέγεις

χρῆσιν; τὴν ἔννομον, ἣν καὶ ὁ θεὸς

ἐπέτρεψε, ‘αὐξάνεσθε, λέγων, καὶ

πληθύνεσθε καὶ πληρώσατε τὴν γῆν’·

ἣν καὶ ὁ ἀπόστολος ἀπεδέξατο, εἰ-

πών· ‘Τίμιος ὁ γάμος καὶ ἡ κοίτη

ἀμαίαντος’, ἢ τὴν δημώδη μέν,

λαθραίως δὲ καὶ μοιχικῶς ἐπιτελου-

μένην; Ἐπεὶ καὶ τῶν ἄλλων τῶν

ἐν τῷ βίῳ γινομένων εὑρήσομεν τὰς

διαφορὰς κατά τι γινομένας· οἷον,

φονεύειν οὐκ ἔξεστιν, ἀλλ' ἐν πολέ-

μοις ἀναιρεῖν τοὺς ἀντιπάλους καὶ

ἔννομον καὶ ἐπαίνου ἄξιον· οὕτω

γοῦν καὶ τιμῶν μεγάλων οἱ κατὰ

πόλεμον ἀριστεύσαντες ἀξιοῦνται,

καὶ στῆλαι τούτων ἐγείρονται κη-

ρύττουσαι τὰ κατορθώματα· ὥστε

τὸ αὐτὸ κατά τι μὲν καὶ κατὰ καιρὸν

οὐκ ἔξεστι, κατά τι δὲ καὶ εὐκαίρως

ἀφίεται καὶ συγκεχώρηται. Ὁ αὐτὸς

οὖν λόγος καὶ περὶ τῆς μίξεως.

‘Μακάριος ὃς ἐν νεότητι ζυγὸν

ἔχων ἐλεύθερον τῇ φύσει πρὸς παι-

δοποιίαν κέχρηται’· εἰ δὲ πρὸς ἀ-

σέλγειαν, ‘πόρνους καὶ μοιχοὺς’

ἡ παρὰ τῷ ἀποστόλῳ γραφεῖσα τι-

μωρία ἐκδέξεται. Δύο γὰρ οὐσῶν

ὁδῶν ἐν τῷ βίῳ περὶ τούτων, μιᾶς

μὲν μετριωτέρας καὶ βιωτικῆς, τοῦ

γάμου λέγω, τῆς δὲ ἑτέρας, ἀγγε-

λικῆς καὶ ἀνυπερβλήτου, τῆς παρ-

θενίας, εἰ μέν τις τὴν κοσμικήν,

τουτέστι τὸν γάμον, ἕλοιτο, μέμψιν

μὲν οὐκ ἔχει, τοσαῦτα δὲ χαρίσματα

οὐ λήψεται· λήψεται γάρ, ἐπεί περ

φέρει καὶ αὐτὸς ‘καρπὸν τὸν τριά-

κοντα’· εἰ δὲ τὴν ἁγνήν τις καὶ

ὑπερκόσμιον ἀσπάσοιτο, εἰ καὶ τρα-

χεῖα παρὰ τὴν πρώτην καὶ δυσκα-

τόρθωτος ἡ ὁδός, ὅμως ἔχει χαρί-

σματα θαυμασιώτερα, τὸν γὰρ τέ-

λειον καρπόν, τὴν ἑκατοντάδα, ἐ-

βλάστησεν. Ὥστε τὰ ἀκάθαρτα αὐ-

τῶν καὶ πονηρὰ ζητήματα, λύσεις

ἰδίας ἔσχε καὶ παρὰ τῶν θείων γρα-

φῶν πάλαι προλυθείσας.

Ὑποστήριζε τοίνυν, ὦ πάτερ, τὰς

ὑπὸ σαυτὸν ἀγέλας, ἐκ τῶν ἀπο-

στολικῶν παρακαλῶν, ἐκ τῶν εὐαγ-

γελικῶν ψυχαγωγῶν, ἐκ τῶν ψαλ-

μῶν συμβουλεύων· ‘Ζῆσόν με, λέ-

γων, κατὰ τὸ λόγιόν σου’, λόγιον

δὲ αὐτοῦ τὸ ἐκ καθαρᾶς καρδίας

λατρεύειν αὐτῷ· τοῦτο γὰρ εἰδὼς ὁ

αὐτὸς προφήτης, ὥσπερ ἑαυτὸν με-

ταφράζων, λέγει· ‘Καρδίαν καθα-

ρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ θεός’, ἵνα μὴ

ῥυπώδεις λογισμοί με ταράξωσι·

πάλιν Δαυίδ· ‘Καὶ πνεύματι ἡγε-

μονικῷ στήριξόν με’, ἵνα κἄν ποτε

λογισμοί με θορυβήσωσιν, ἰσχυρά

τις παρὰ σοῦ δύναμις στηρίξῃ με,

ὥσπερ κρηπὶς τυγχάνουσα. Αὐτὸς

τοίνυν ταῦτα καὶ τὰ τοιαῦτα συμ-

βουλεύων, λέγε πρὸς τοὺς βράδιον

τῇ ἀληθείᾳ πειθομένους· ‘Διδάξω

ἀνόμους τὰς ὁδούς σου’· καὶ θαρ-

ρῶν κυρίῳ ὅτι πείσεις ἀποσχέσθαι

τῆς τοιαύτης κακίας, ψάλλε· ‘Καὶ

ἀσεβεῖς ἐπὶ σὲ ἐπιστρέψουσι’.

Γένοιτο δὲ τοὺς μὲν κακοήθως ζη-

τοῦντας παύσασθαι τῆς τοιαύτης μα-

ταιοπονίας, τοὺς δὲ δι' εὐήθειαν

ἐνδοιαστῶς ἔχοντας, ‘ἡγεμονικῷ

πνεύματι’ κρατυνθῆναι. Ὅσοι δὲ

βεβαίως τὴν ἀλήθειαν ἐπίστασθε,

ἀρραγῆ ταύτην κατέχετε καὶ ἀσά-

λευτον, ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ κυρίῳ

ἡμῶν, μεθ' οὗ τῷ πατρὶ δόξα καὶ

κράτος σὺν ἁγίῳ πνεύματι εἰς τοὺς

αἰῶνας. Ἀμήν.