Commentarii in Job

ἕπεσθαι δ[εῖ]ξαι β[ου]λόμενος,

ὅτι εὐλόγ[ως] ἐπο[ιή]σατο, φησίν·

ἀν(θρώπ)ων γά[ρ] ἐστιν τ[ὸ πε]ριπίπτει(ν)

θλιβηρο[ῖς] καὶ οὐκ ἀψύχων. δύ-

ναται δ[ὲ] καὶ ὡς π[αρα]κλητικὸς

εἶνα[ι ὁ λόγ]ος, ὡς [καὶ ἔ]θος ἐστὶν

λέγειν τ[οῖς] πολ[λοῖς ὅ]τι· οὐκ ἔξω

τῆς ἀνθ[ρ]ωπίνη[ς π]έπονθας

φύσεως· [κα]ὶ γὰρ ἐν [πό]νῳ τὸ ζῆ(ν)

ἔχομεν. [κ]αὶ αὐτὸ δ[ὲ] τὸ γεννη-

θῆναι ἡ[μᾶ]ς πόνωι καὶ κακοπα-

θε]ίᾳ γίν[ε]ται, καὶ τῶν γεννών-

των μυρ[ί]α ὅσα ὑφισταμένων

καὶ τῶν [γεν]νωμένων ἐν μό-

χθῳ δια[γόν]των. εἰ δὲ δύνασαι

παρεμ[βάλ]λειν τὸν περὶ τοῦ ἀπὸ

γέννης [τ]υφλοῦ λόγον τούτωι,

σ[υ]νεπίσ[κ]εψαι. περὶ γὰρ ἐκείνου

>“ἠρώτησ[α]ν τὸν Ἰ(ησοῦ)ν οἱ μαθηταὶ

>αὐτοῦ· ο[ὗ]τ[ο]ς ἥμαρτεν ἢ οἱ γονεῖς

>αὐτοῦ, ἵνα τυφλὸς γεννηθῇ;”.

>“νεοσσοὶ [δ]ὲ γυπῶν τὰ ὑψηλὰ

>πέτοντ[α]ι” ὅμοιον τῷ λέγειν, ὅ-

τι ἀψύχων οὐχ ἅπτεται κάκωσις.

καὶ νεοττοὶ δὲ γυπῶν, φησίν,

ἐν ὕψει πέτονται, ἀντὶ τοῦ· ἀτα-

λαίπωροί εἰσιν—οὐ γὰρ ἐν κακίᾳ ζῶ-

σιν—, ἵνα ὃ λέγει τοιοῦτον ᾖ· τὰ ἄψυ-

χα καὶ τὰ ἄλογα—διὰ τῶν νεοσσῶν

γὰρ τῶν [γ]υπῶν τὰ ἄλογα σημαί-

νειν φαί[ν]εται—οὐ δέχετα[ι] πεῖ-

ραν ἀνταποδόσεως, ἀνθρώπου

διὰ τὰς ἁμαρτία[ς το]ιούτων πα-

ραπολα[ύο]ντος, ὅ[π]ερ λέγει τῆι οἰ-

κείᾳ ἀρχῇ ἑπόμεν[ο]ς.

>>“οὐ μὴν δέ, [ἀ]λλ' ἐγὼ δεηθήσομαι κυ-

>>ρίου, κ[(ύριο)ν δὲ] τὸν πάν[τω]ν δεσπό-

>>την ἐπ[ικαλ]έσωμ[αι].” ⸤αἰτιασάμε-

νος το[ὺς ἄφ]ρον[ας κ]αὶ τὰ ἑξῆς εἰ-

πὼν π[ερὶ α]ὐτῶν [ἐγ]ὼ δέ, φησί(ν),

οὐ χαίρ[ομ]αι ὡς ἐκ[εῖ]νοι, ἀλλ' ἅτε

πρόνοι[α]ν ἐπιστ[άμ]ενος καὶ εἰ-

δὼς δεσπότην [τῶ]ν πάντων

τὸν θ(εὸ)ν ἐπικαλοῦμαι αὐτόν, π[ρέ-

πειν το[ῦ]το ἡγούμενος⸥. κατανό-

ησον δέ, εἰ μὴ δι[άλ]ημψιν ὡς

περὶ δικαίου ἑαυ[τοῦ] ἐξαποστ[ε]ῖ-

λαι βουλόμενο[ς ταῦ]τά φησιν.

>>“τὸν ποιοῦντα μεγάλα καὶ ἀνεξι-

>>χνίαστα, ἔνδοξά τε καὶ ἐξαί[σι]α,

>>ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθ[μό]ς. τὸν δι-

>>δόντα ὑετὸν ἐπὶ τὴν γῆν, ἀποστέλ-

>>λοντα ὕδωρ ἐπὶ τὴν ὑπ' οὐρανό(ν).”

⸤προνοητὴν ὁμολογ〈εῖ〉 τῶν ὅλω(ν)

καὶ δημιουργὸν τὸ[ν] θεόν. οὐκ ἀ-

πεικ〈ὸ〉ς δὲ αὐτὸν ταύτας ἔχειν τὰς

διαλήμψεις, ἄνδρ[α] σοφὸν τὰ ἀν-

θρώπινα. ἔχει δὲ καὶ περὶ ἀορά-

των καὶ ὁρατῶν διάλημψιν, περὶ

ἀνεξ〈ιχν〉ιάστων λέγων καὶ μεγάλων

καὶ ἐνδόξων ὑετοῦ τε καὶ ὕδατος,

ὅπερ ὕδωρ ε[ἰ] διαστέ[λ]λοι τοῦ ὑετοῦ,

τὰ ἐκ π[η]γῶν καὶ χε[ι]μάρρων καὶ

φλεβίων [εἴ]η? λέγων?⸥. ἔχεις δὲ καὶ

πολλαχοῦ τ[ῶν] γραφῶν ταύτας

τὰς ἐννοί[ας] συνε[τώ]τατα, οὐχ

ἥκιστα δὲ κ[αὶ] παρὰ Παύλῳ γράφο(ν)-

>τι· “ἐν Χ(ριστ)ῷ ἔκτισται τὰ ὁρατὰ καὶ τὰ

>ἀόρατα [καὶ τὰ] ἐπίγεια κ[αὶ ἐ]πουράνι-

>α.” δεῖ δὲ [καὶ] τοῦτο λ[ογίζ]εσθαι, ὅτι

ἐκ τῶν τῷ [ἁγί]ῳ Ἰὼ[β συ]μβεβηκό-

των ὡ[ς] ἄ[ν]θρωπ[ος εἰ]ς φόβον ἀ-

χθεὶς θα[υμ]άζει τὰ [τῆς] προνοίας

ἔργα. τὸ δ' “[οὐκ] ἔστιν ἀ[ρι]θμὸς” νο-

εῖν δεῖ ὅτ[ι ἄν]θρωπο[ς]· θ(εὸ)ς γὰρ τὰ πά(ν)-

τ[α] οἶδεν. καὶ οὐδὲν θαυμαστόν,

>ὅ]που καὶ Σαλομών φησιν· “ὁ θ(εὸ)ς

>δέδωκέν μοι τῶν ὄντων γνῶσι(ν)

>ἀληθῆ ε[ἰδέ]ναι σύστασιν κόσμου

>καὶ ἐνέργ[εια]ν στοιχείων, ἀρχὴ(ν)

>καὶ τέλος καὶ μεσότητα χρόνου,

>τροπῶν ἀλλαγὰς” καὶ τὰ ἑξῆς. οὐ-

δὲ γὰρ τὰ [φύ]σει μὴ ἀριθμητὰ καὶ

θ(ε)ῷ ἀναρ[ι]θμητά ἐστιν, περὶ οὗ λέ-

>γεται· “ὁ ἀριθμῶν πλήθη ἄστρω(ν),

>καί· ”ὑμῶν δὲ αἱ τρίχες τῆς κεφα-

>λῆς ἠρίθμηνται“, ἅπερ καὶ τοῖς

ἀξίοις εἰδέναι πρὸς τὸ συμφέρο(ν)

δίδοται, ὡς περὶ Σολομῶντος

εἴρηται.

>>”τὸν ποιοῦντα ταπεινοὺς εἰς ὕψος

>>καὶ ἀπολωλότας ἐξεγείροντα.“

⸤μεταβαίνει καὶ ἐπὶ τὴν κατὰ ἀν-

θρώπους πρόνοιαν καὶ τοῦτο

διακείμενος περὶ τοῦ θ(εο)ῦ τῶν ὅ-

λων, ὅτι αὐτὸς ἐξ ὕψους [τ]απεινοῖ

ἐκ πενήτων πλ[ο]υσίους, ἐξ ὑπη-

κόων ἄρχον[τας, ἐ]κ νοσούντων

{ἄρχοντ[ας]} 〈ὑγιαίνοντας⸥ ἀπεργαζόμενος〉καὶ τὸ [ἔμ]παλιν. δῆλο(ν),

ὅτι καὶ τῷ [ὄ]ντι τα[ῦτ]α κα?ὶ? φαινό-

μενα καὶ νοούμενα ὑπάρχει

συμφ[έροντα], τούτῳ [τῷ] ὑπὸ ἁγί-

>ου εἰρ[ημ]ένῳ· ”κ[(ύριο)ς κ]α?θιστᾷ βασι-

>λεῖς κα?[ὶ με]θιστᾷ“, [καὶ] τῷ· ”δι' ἐμοῦ

>βασιλ[εῖς β]ασιλε[ύου]σιν“, καὶ τῷ·

>”ὁ ἐγείρ[ω]ν ἀπὸ γῆ?[ς] πτωχὸν καὶ

>ἀπὸ κοπ[ρί]ας ἀνυ[ψ]ῶν πένητα.“

τῆς ὑψώσεως δ[ὲ τ]ῆς ἐκ θ(εο)ῦ [π]ρο-

οίμιον ἡ ἐξ ἡμῶ[ν] ταπειν[οφρ]ο-

>σύνη· ”ὁ“ γὰρ ”ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑ-

>ψωθήσεται καὶ [ὁ ὑ]ψῶν ἑαυτὸ(ν)

>ταπεινωθήσετ[αι.“ κ]αὶ πάλιν· ”[ὁ]

>θ(εὸ)ς ὑπερηφάνο[ις ἀ]ντιτάσσεται,

>ταπεινοῖς δὲ δίδωσιν χάριν.“ ”ἀ-

πολωλότας“ δὲ ”ἐξεγείρεσθ[αι]“ λέ-

γει τοὺς ἐν περ[ιστ]άσεσι κατα-

στάντας καὶ μετα[β]ολῆς πειρα-

θέντας παυούση[ς] μὲν τὰ θλι-

βηρά, ἀντιδιδούσ[η]ς δὲ τὰ τῆς

ἀναπαύσεως, ὅπερ καὶ τῷ μα-

καρίῳ Ἰὼβ συμβέβηκεν ἑδραί-

ῳ διαμείναντι ἐν τοῖς τῆς ψυ-

χῆς ἐναρέτοις ἔργοις. εἰ δὲ τὸν

ἀπολωλότα ἀντὶ τοῦ ἁμαρτή-

σαντος λάβοις, καὶ τούτους ἐξεγείρει

θ(εὸ)ς ”μετανοίας τόπον“ διὰ διδασκ[α-

λίας παρέχων. ἀλλ' ὁ Ἰὼβ ὁ μακάρι-

ος οὐκ ἀπολώλει τοιαύτην ἀπώ-

λειαν, ἵνα καὶ τοιαύτης ἐγέρσε-

ως δεηθ[ῇ].

>>”διαλάσσον[τα] βουλὰς πανούργω(ν),

>>καὶ οὐ μὴ [πο]ιήσουσ[ι]ν αἱ χεῖρες αὐ-

>>τῶν ἀλη[θέ]ς.“ ⸤διὰ πάντων περὶ

θ(εο)ῦ κατὰ τ[ὸ]ν δυνατ[ὸ]ν ἑαυτῷ τρό-

πον δ[ιέξ]ε?ισιν ἐν[νοία]ις ἀνθρω-

πίναις ο[ὐκ] ἀπιθαν[ῶ]ς ἐν πολ-

λοῖς κινο[ύμ]ενος. δ[ιεξ]ελθὼν

περὶ προ[νοί]ας θ(εο)ῦ [καὶ] ὅτι 〈δι'〉 αὐτοῦ

ἀδοξί[αι κ]αὶ δόξα[ι συ]μβαίνου-

σιν καὶ τ[α]πεινοῦταί τ[ις] οὐκ ἄνευ

αὐτοῦ, μέτ[ει]σιν ἐπὶ τὸ δεῖξαι, ὅτι

κἂ]ν μεγ[ά]λῃ ποικιλίᾳ συνέσεως

ἄν(θρωπ)οι χρή[σ]ωνται, θ(εο)ῦ ἐστι τὸ τέλος

παρασχ[εῖν]⸥. σημαίνει γοῦν αὐ-

>τῷ τὸ ”δια[λάσ]σοντα βουλὰς πα-

>νούργων“, [ὅ]τι κἂν βουλεύσων-

ται καὶ νομίσωσιν ἑαυτῶν ἄν(θρωπ)οι

πανοῦργο[ν] ἀναντίρρητον καὶ βέ-

βαιον, ἐξα[λ]άττει ταῦτα θ(εὸ)ς πρὸς

τὸ συμφέ[ρ]ον ἑκάστῳ ποιῶν. ἦ

πολλάκις [ἄ]ν(θρωπ)οι ἐλπίσαντες οὐκ

ὀλίγα ἀπέ[τ]υχον καὶ μὴ προσδο-

κηθέντα [ἔ]σχον θ(εο)ῦ διοικοῦντος,

οὐκ ἀνθρωπίνως οἰκονομοῦ(ν)-

τος. οὐδ' αὖ τοιοῦτοι οὐδ' ἐν ταῖς

πράξεσιν ἑαυτῶν ἀληθές τι ἔχο〈υ-

σιν〉, ὅσοι ἐφ' ἑαυτοῖς βαλλόμενοι

αὐτάρκεις πρὸς πάντα διὰ τῶν ἰ-

δίων βουλῶν ἐτόπασαν εἶναι.

δεῖ δὲ εἰδέναι, ὅτι ἐν τῆι θείᾳ γρα-

φῇ οὐ μόνον ἐπὶ ψεκτοῦ ἀλλὰ καὶ

ἐπαινετοῦ τὸ τῆ[ς] πανουργίας

ὄνομα κεῖται. ὅ[ταν] γὰρ λέγηται

>περὶ τῆ[ς] σοφίας· ”[ἵν]α δῷ ἀκάκοις

>πανουργίαν“, δῆ[λ]ον, ὡς φρόνη-

σιν λέγει καὶ πρ[ᾶ]γμα ἐπαίνου

ἄξιον· [το]ιοῦτον γὰ?ρ? ὑπὸ σοφίας

>δίδοτ[αι. κ]αὶ πάλ[ιν]· ”πανοῦργος

>κακῶν [ἐ]περχομ[έ]νων ἀπεκρύ-

>βη“ δηλοῖ συνετ[ο]ῦ πρᾶξιν, ἥ-

τις πρὸς [α]ὐτοῦ ἐπ[ι]τελεῖται με-

τανοία[ς] τρόπῳ, [ὅ]ταν ἐπιφο-

ρὰ κακῶν προ[σδό]κιμος ᾖ,

ὅπερ οἱ Νινευῖτ[αι] ποιή[σαν-

τες διέφυγον τὴ[ν] ἀπειλήν·

κρύπτεται γὰρ [τὴν ὀ]ργὴν μετα-

νοίᾳ ταύτην διαδιδ[ράσκ]ων. ὅτι καὶ

ψεκτῶς ἡ πανου[ργία] κεῖται, δη-

>λοῦται ἐν τῷ· ”φοβοῦμαι, μή

>πως ὡς ὁ ὄφις ἐξη[π]άτησε[ν] Εὕ-

>αν ἐν τῇ πανουρ[γί]ᾳ αὐτοῦ, φθα-

>ρῇ τὰ νοήματα ὑμῶν.“ ”χεῖρας“

δὲ τὰς πράξεις ἔχ[ο]μεν σημαι-

νομένας ἐν τῇ [γρ]αφῇ, ὡς καὶ

οὗτος φαίνεται ν[ε]νοηκώς. ὅ-

>ταν γὰρ λέγῃ· ”ἄκανθαι φύονται

>ἐν χειρὶ τοῦ μεθύσου“, οὐ τὸ μέρος

τοῦ σώματος ἐκλαμβάνομεν ὄν

—οὐ γὰρ ἐπὶ τούτῳ ἄκανθαι φύονται—,

ἀλλὰ τὰς π[ρ]άξεις, καθ' ἃς ἁμαρτά-

>νει. ”οὐ ποιήσουσιν“ οὖν ”αἱ χεῖρες

>αὐτῶν ἀληθές“, τοῦ θ(εο)ῦ μὴ ἐῶν-

τος τὰς ἐκβ[ά]σεις τῶν βουλευμά-

των αὐτῶ[ν π]ληροῦσθαι.

>>”ὁ καταλαμ[βά]νων σ[ο]φοὺς ἐν τῆι

>>φρονήσε[ι], βουλὴν δὲ πολυπλό-

>>κων ἐξέσ[τη]σεν.“ ἤτοι τῆι φρο-

νήσει τῇ ἰδίᾳ τὰς τ[ῶ]ν σοφῶ(ν)

μηχαν[άς] φησιν [αὐ]τὸν κατα-

λαμβάνε[ι]ν ἢ τῇ τῶν ἀπ' αὐ-

τοῦ μετε[σ]χηκότων τῆς φρονή-

σεως, ᾗ 〈Ἐ〉λ[ισ]αῖε τὴν [σ]οφιστείαν

τοῦ Γιεζί, [ὃν] κατείληφεν μηχα-

νώμεν[ον] λαθεῖν αὑτὸν λέγω[ν·

>”οὐκ ἀπῆλ[θ]εν ὁ δοῦλός σου δε-

>ξιὰν ἢ ἀ[ρισ]τεράν.“ πρὸς ὃν κατα-

λαβὼν α[ὐτο]ῦ τὸ κίνημα εἶπε(ν)·

>”οὐχὶ ἡ κα[ρδία] μου μετὰ σοῦ ἦν;“

vacat ἀλλὰ καὶ τὴ(ν)

βουλὴν τῶν πλεκόντων πανουρ-

γίας ἐξίστ[η]σιν ὡς τοῦ Ἀχιτοφέλ,

εὐξαμέν[ου] τοῦ μακαρίου Δα(υὶ)δ

>καὶ λέγοντος· ”διασκέδασόν μοι

>τὴν βουλ[ὴ]ν 〈τοῦ〉 Ἀχιτοφέλ.“ οὐ μὴ(ν)

δέ, ἀλλὰ κ[αὶ] τὴν ”τῶν παρανόμω(ν)

πρεσβυτ[έ]ρων“ καὶ τῆς Αἰγυπτί-

ας ἐξέστη[σε] βουλὴν κατὰ σωφρο-

σύνης βουλευσαμένων οὕτως,

ὡς τὴν μὲν Σωσάνναν διὰ τὸ πο-

>λύπλοκον αὐτῶν εἰπεῖν· ”στενά

>μοι πάντοθεν“, τὸ[ν] δὲ Ἰωσὴφ νε-

ανικῷ καὶ φρονήμ[α]τι καὶ κινή-

ματι διαδρᾶναι τὰς τῆς Αἰγυπτί-

ας παρανόμου γυ[ν]αικὸς μηχα-

>>νάς. ”ἡμέρ[ας] συναντήσε-

>>ται αὐτοῖς σκότο[ς, τὸ] δὲ μεσημβ-

>>ρινὸν ψηλαφήσ[αισ]αν ἴσα νυκτί,

>>ἀπόλοιντο δὲ ἐ[ν] πολέμῳ.“

⸤[λ]έγει, ὅτι ὅσοι ὑπὲρ τ[ὴ]ν ἑαυτ〈ῶ〉ν δύ-

ναμιν [ἐ]πιχειρο[ῦσι]ν ὡς οἴεσθαι,

ὅτι χωρὶ[ς] ἐπιπν[οί]ας θ(εο)ῦ τι κατα-

λαμβάνουσιν, οὐδ[ὲ]ν εὑρίσκουσι(ν),

σκότῳ συνεχόμενοι ἀσαφίας

ψηλαφῶντες καθ[ά]περ ἐν νυκτὶ

τὰ πράγματα, οὐδ[ὲ]ν ὅλως ἀκρι-

βείας συνιδεῖν δ[υν]άμενοι⸥. ὥσ-

περ γὰρ ὑπόχυμ[α ὀ]φθαλμοῖ[ς ἐ]πι-

κείμενον κωλύει [τ]ὴν ὁρατικὴ(ν)

δύναμιν, οὕτω [τοιοῦ]τον περὶ τὸ(ν)

νοῦν πάθος π[οιεῖ κ]αὶ ἐν τοῖς φω-

τεινοῖς καὶ φανε[ροῖς] ἀβλεπτεῖ(ν).

ἐπιτεταμένως δὲ αὐτῶν ση-

μαίνει τὴν ἄγν[ο]ιαν γίν[ε]σθαι

τῷ καὶ ἐ〈ν μ〉εσημβ[ριν]ῷ καιρῷ ἀ-

βλεπτεῖν. λέγοις δὲ [ἂ]ν καὶ αὐτὸ〈ν〉

τ〈ῷ〉 πεπιστευκότ〈ι〉 [μ]ὲν τῶι κη-

ρύγματι τῷ εὐαγγε[λ]ικῷ, ἐν ἁμαρ-

τίαις δὲ ἔτι ἐνκαλε[ῖν] δυναμέ-

νῳ φωτὸς μεγάλ[ου] παρόντος

μὴ ὁρᾶν· ᾗ μὲν γ[ὰ]ρ πιστεύει,

φῶς αὐτῷ φαίνεται, ᾗ δὲ οὐ χρῆ-

ται πρὸς τὸ δέον τῶι φωτί, τυφλώτ-

τει. γέγονε δὲ ταῦτα συμβολικῶς

τοῖς Αἰγυπ[τ]ίοις· τρεῖ〈ς〉 γὰρ ἡμέρας

καὶ τρεῖς νύκτας ὅλας ἐφεξῆς ἐ[ν

σκότει διέτριψαν. καὶ ὅτι παρὰ

τὴν αὑτῶν αἰτίαν τοῦτ' ἔπασχ[ον,

οὐ πᾶσιν ἁ?[πλ]ῶς ἀφεγγὴς ἦν ἡ [ἡ-

μέρα ἀλλ[ὰ] αὐτοῖς μόνοις, τῶν

Ἰσδραηλ[ι]τῶν οὐδὲν τοιοῦ-

το πασχό〈ν〉τω[ν]. ἀλλὰ καὶ οἱ κατὰ Σοδο-

μὰ ἄνδρ[ες] ἀορασίᾳ πληγέντες

αἰσθητῇ [συ]μβολι[κῶς] ἐδείκνυ(ν)-

το τυφλώ[τ]τειν κα[τ]ὰ τὴν διάνοι-

αν. καὶ οἱ? ἐν [τ]α〈ῖ〉ς Βασιλείαις δὲ ἀο-

ρασίᾳ πλη[γ]έντες, ο[ἳ] καί vacatvacatvacatvacat

ο]ὐ?κ? ἀναγ[κα]στῶς δὲ ἐρεῖς καὶ τοὺς

κατὰ τῆς [ἀλ]ηθείας γινομένους

διὰ σοφισ[τικ]ῶν καὶ πιθανῶν λό-

γων πε[ριπί]πτειν ἐν ἡμέραι

σκότῳ κ[αὶ μ]〈ε〉σημβρίᾳ καθάπερ

ἐν νυκτί, ἀλλ' ἐπὰν ὁ συνιστάμε-

νος τῇ ἀλ[η]θείᾳ ταῖς ἀποδείξεσι(ν)

τὸ σαθρὸ[ν] αὐτῶν τῆς πιθανό-

τητος ἐλέ[γ]χῃ, πρὸς ἃς μὴ δυνά-

μενοι ἀντιστῆναι τυφλοῖς καὶ

ἀνοήτο[ις] ἐοίκασιν. οἳ καὶ ἐν πο-

λέμῳ τῷ [κ]ατὰ τὸν ἀγῶνα τὸν

ὑπὲρ τῆ[ς] ἀληθείας ἀπόλλυν-

ται. ὧν σύμβολα οἵ τε Αἰγύπτιοι ὑ-

πὸ Φαραὼ στρατευόμενοι καὶ ἡτ-

τηθέντες ὑπὸ τῶν Ἰσδραηλιτῶ(ν) θ(εο)ῦ

βοηθείᾳ καὶ Γολιὰθ ὑπὸ τοῦ Δα(υὶ)δ καὶ

πάντες, ὅσοι ὑπὸ τῶν θεραπευτῶ(ν)

τοῦ θ(εο)ῦ καὶ κατὰ τὸ αἰσθητὸν ἡττήθη-

σαν. οὗτοι γὰρ δεῖγμ[α ἐ]κφέρουσιν τοῦ

μηδὲ τοὺ[ς] κατὰ δ[ιά]νοιαν πολεμί-

ους τῶν σοφῶν δ[ύν]ασθαι πρὸς τὴ(ν)

πρεσβευομένην [ὑ]π' αὐτῶν ἀλή-

θειαν. οὐ μὴν ἀλλ[ὰ κ]αὶ τὸ κατὰ Μω-

σέα τούτου σαφέστα[τ]όν ἐστι δεῖγμα,

ὅτε πρὸ[ς Ἀ]μαλῆκα [ἐ]πολέμει. ἡνί-

κα γὰρ αἱ χεῖρες κα[θ]εῖντο, τροπὴ

ἐγίγνετο νίκης γι[γ]νομένης ὅ-

τε ἄνω πρὸς θ(εὸ)ν ἐκ[τ]εταμέναι

ἐτύγχανον. ἐξ οὗ π[α]ρίσταται, ὡς

ὁ τῷ ὑψηλῷ φρο[νή]ματι τῆς ἀ-

ληθείας ἐπερειδ[όμ]ενος ἀήττη-

τος ὢν καὶ ”τὴν ψε[υδ]ώνυμον

γνῶσιν“ πατεῖ. ὁ δ[ὲ κ]άτω περὶ τὰ

γήϊνα στρεφό[μεν]ος τυφλώτ-

των καὶ ἀγνοία[ι σκο]τωθεὶς τὴ(ν)

διάνοιαν ἧτταν [ὑ]πομένει

χαλεπωτάτην.

>>”ἀδύνατος δὲ ἐξέλθ[οι ἐ]κ χειρὸς δυ-

>>νάστου.“ ⸤εἴη μὲν ταῦτ[α] καὶ κα〈τὰ〉 τὸ σχῆ-

μα τῆς λέξεως⸥ οὕτ[ω] δηλο〈ῦντα〉 ⸤εὐκτι-

κά, ἵν' ᾖ τὸ λεγόμενον· γένοιτο

τοὺς ἀσθενεῖς τυχε[ῖ]ν βοηθείας,

ὡς διαφυγεῖν τῶν δυνατῶν τὰς

χεῖρας⸥. δυνατὸν [κα]ὶ ὡς ἀπὸ διη-

γ〈ή〉σεως αὐτὸ φέρεσθαι, ἵν' ᾖ οὕτως·

>”ὁ ποιῶν μεγάλα καὶ ἀνεξιχνίαστα,

>ἔνδοξά τε καὶ {εν} ἐξαίσια, ὧν οὐκ ἔστι(ν)

>ἀριθμός, ὁ διδοὺς ὑετὸν ἐπὶ τὴν γῆ[ν,

>ὁ ἀποστέλλ[ω]ν ὕδωρ ἐπὶ τὴν ὑπ'

>οὐρανόν, ὁ [τ]απεινοὺς ὑψῶν, ὁ ἀπ[ο-

>λωλότας ἐξ[ε]γείρων“, ὡς εἴρηται, κα[ὶ

τὰ ἑξῆς. πά[ν]τας οὗτος καὶ τοὺς ἀδυ-

νάτους ἐκ [χε]ιρὸς δυνατῶν ῥύ-

εται. ἔχομ[ε]ν τοῦτο ἐν ταῖς Βασιλεί-

αις, ὁπην[ίκ]α γὰρ ὁ Σαοὺλ τὸν Δα(υὶ)δ

ἐδίωκεν ο[ὕτ]ως, ὡς εἰς 〈σ〉πήλαιον

αὐτὸν ὑπ[ο]κρύπτεσθαι, ἐν ᾧ καὶ

ηὐλίσθη [ὁ Σα]ούλ. καὶ [τ]ί τὸ παράδο-

ξον; περισ[τοι]χισθεὶς γὰρ ὑπὸ τῶν

ἐχθρῶν δ[υ]νάμει θείᾳ διεσώθη,

ὡς καὶ τὸν [ἐ]χθρὸν ὑπὸ χεῖρα αὐ-

τῷ δοθῆν[αι], εἰ καὶ ἀρετῇ ἀμνη-

σ〈ι〉κακίας ὑ[πε]ρεῖδεν τὴν κατὰ

τοῦ ἀντιπ[ά]λου σφαγήν, οὐ μό-

νον μὴ κ[αθ]ελὼν ἀλλὰ καὶ παι-

δεύων ἀ[πο]στῆναι τῆς μοχθη-

>ρίας. ἀπο[τεμ]ὼν γὰρ αὐτοῦ ”τὸ

>πτερύγι[ον τ]ῆς διπλοΐδος“ ἔδει-

ξεν αὐτῷ, [ὅ]τι καὶ τὴν κεφαλὴν

ἀποτεμ[εῖ]ν ἐδύνατο. ἀμφότε-

ρα οὖν π[αι]δεύει, καὶ τὴν τοῦ θ(εο)ῦ

περὶ τοὺ[ς] ἑαυτοῦ θεράποντας

κηδεμονίαν καὶ τὴν ἑαυτοῦ

ἀνεξικακίαν, ἐφ' ἣν εἰς μίμη-

σιν αὐτο[ῦ] προκαλεῖται τὸν ἐ-

χθρὸν δ[ιδ]άσκων αὐτόν, ὅτι τοὺς

ἀδυνάτ[ου]ς ὁ θ(εὸ)ς ἐξαιρεῖται ἀπὸ

τῶν δυνατῶν καὶ ἐπιβούλω(ν).

>>”εἴη δὲ ἀδυ[ν]άτῳ ἐλπίς, ἀδίκου δὲ

>>στόμα ἐνφραχθείη.“ ⸤καὶ πρὸς

τὸ?ν τῆς π?ρ?[ονο]ίας λ[όγον ἁ]ρμόζει

ἡ] λέξι[ς. εἰ ἀδύνατός ἐστιν] λει-

πόμεν[ος δυν]ά?με[ως], μὴ ἀπο-

δοκιμαζέτω ἑαυτόν, μὴ πᾶσαν

π]ροσδοκίαν ἀποστ[ρε]φέσθω·

κ?α?ὶ? τ?[οῖς ἀδυνά]τοις [γὰρ ἐ]λπίς

ἐστιν. ἐ[μφράσ]σετ[αι δὲ κ]αὶ τοῦ

ἀ]δίκο[υ τὸ στόμα, ὅταν] ὑπ'

ἀλα[ζονείας ἐπιφυσόμενο]ς? κ?α-

τ?ὰ? τῶν [ἀδικουμένων θεά]σ?η?-

ται] αὐτ[οὺς διαφυγόντας τὴν] ἀπ' αὐ-

τοῦ βίαν [καὶ πρὸς τοῦτο ἐν]δό-

ξους γεγ[ενημένους⸥ !!!!!]τα μὲ(ν)

οὖν ο[ 15 ]![!]ς?

κοιναὶ [ 15 ] μεμ-

πτὰς ἰδ[ 12 ἐ]κ τῶν

ἁγίων [ 16 ]ι?λ

!]ισαπ[ 16 ] ὑ-

πὸ φαι[ 16 ]!σ

!]υτ?ου[ 16 ]ω(ν)

!!!]ν?[ 16 ]νο(ν)

18 ]αχως θαρ–

20—24 ]υ

18 ]αντες

18 ]ἀλλὰ καὶ

18 τ]οὺς ἰδό(ν)–

15 ]ν δὲ καὶ

20 ] ἐ?κλα–

18 ]![!]ν?αι

>10 ”τὴν ἰσχὺ]ν τῶ(ν)

>ἐ?[θνῶν προνομεύσω καὶ τῇ] σ?[οφ]ί?-

>[ᾳ τῆς συνέσεως ἀφελῶ ὅρια ἐθνῶ]ν?,

>τὴν οἰκουμένην ὅ[λην καταλ]ήμ-

>ψομαι [τῇ] χειρὶ ὡς νοσσιὰν καὶ ὡ-

>ς ᾠὰ κ[ατα]λελει[μ]μέ[ν]α ἀρῶ“, ἅπερ

ὑπ' ἀλ[αζο]νείας [π]ρ?[ά]τ?τ?[ε]ται μονο(ν)-

ουχὶ λέ[γ]ων· ἡ πᾶσα οἰκουμένη

ὥσπ?[ερ !!!]μεα![!!!]!! λόγον [!

ων[!!!!!]εικ[!!!!! !]μμεν?!!

πο[!!!!!]!![!!!!! !!]πω πτερ[ω-

θεν[ 14 ἀλ]λ' εὐχει?-

ρωτ[ 16 ]”διαφεύ-

ξετ[αι“ 15 ]ἀλλα ἀ?-

π[ 15 τὰ]ς ἐλπ[ί-

δας [ 15 ] διαφυγεῖν

κατ[ 15 ]του ἐχω[!

π?![ 16 ] διὰ τὴν ἀ-

κακία[ν 15 ] ἀσπίδων

τ[ 18 ]λιου μη[!

>κ?[ 15 ”δέδ]ωκεν [ἐ-

>ξ[ουσίαν τοῦ πατεῖν ἐπά]νω ὄφεω[ν

>κ[αὶ σκορπίων καὶ ἐπὶ] πᾶσαν τ[ὴν

>δ[ύναμιν τοῦ ἐχθροῦ.“ κα]ὶ γ[ὰ]ρ ο[!!

προ![ 18—22

β[ 20—24

>τα αν[ 14 ”καὶ τὴν

>ἔκβα[σιν τοῦ δύνασθαι ὑπενεγ-

>κεῖν“ [ 20—22

ο!![ 20—24

μ![ 20—24

χωρη[ 12—14 ]λω[ 3—5

>”μὴ δ[οξασθήσεται ἀξί]ν[η ἄν]ε?[υ

>τ[ο]ῦ κ[όπτον]τ[ος ἐν αὐτ]ῇ;“ η?[!]η ο![!

τ[!!!!! !!] μὴ γὰρ σὺ εἶ ὁ κόπτων. προη-

γουμέν?[ω]ς ἀξίνῃ λόγ[ον ἐ]πέχεις.

ὁ τῆς προ?ν?οίας λόγο[ς πα]ραδίδω-

σιν, τίνα [!!!]!ται ![!!!]ισιν. μὴ

ἐπὶ σαυτῷ σ?[!]!εσο π[εποι]θώς· ἀξί-

νη γὰρ ὑπά[ρχει]ς. ἐγώ [εἰμ]ι ὁ κόπτω(ν)

>ἐν σοί. ”μ[ὴ ὑ]ψ?ωθήσε?[ται] πρίω(ν)

>ἄνευ το[ῦ ἕλκον]τος [αὐτόν];“ παρε{μ}-

λημφθ[ 15 π]ρίσῃς

τὰ μηκ[ 15 ]ο?ντα

δένδρ[α 15 ]ν. ἐγὼ

γάρ εἰμ[ι 15 ]σ?εως

ἕλκων κ[ 8 ἐν τῷ ψαλ]μῷ

>ο̅α̅ λέγε[ι· ”ὅτι ἐρρύσατο πτω]χὸ(ν)

>ἐκ χειρ[ὸς δυνάστου καὶ πέν]ητα

>ὧι οὐχ [ὑπῆρχεν βοηθός. φεί]σε[τ]αι

>πτωχο[ῦ καὶ πένητος, ἐκ τ]όκου

>καὶ ἐξ ἀδ[ικίας λυτρώσεται] τὰς

>ψυχὰς α[ὐτῶν“ 10 ]!!ο

εἰργάσα[το 10 ] σταυ-

ρῷ τόκ[ 15 ]ι?(ν)

οτα[!]σιδ[ 15 ]η-

σαμεν[ 14 ]! χαρι-

σα[με]ν[ 14 ”ἀδ]ύνατο(ν)

ἐκ δυν[άστου χειρός“ !!!!!]!. ἅ-

π[α]ξ δὲ? [ 14 ]ες σκο-

πησ!![ 14 ]ουκου

ρ?ουσε?![!!]μο?[ 10 ἁ]μαρ-

τ]άνοντες ἑαυ[ 12 τ]ῶ(ν)

ἁμαρ[τ]ημάτων [ 14

ὅπερ διὰ τοῦ χρε![!!!!! !!]κ?ους

δ[η]λ?οῦται, τοῦ β[!!!!! ἐπου]ρά-

νια, οὐ δ〈ὲ〉 φαινόμενα [!!!!! !!] [!!

λου ἐκ τοῦ καὶ κατὰ τ[!!!!! !!!!!

ὁρμᾶν. [ἐλ]πὶς δὲ ὑπάρχ[ο]υσα τοῖς ἀδυ-

νατο[ῦσιν ἔ]λεγχός ἐστιν κατὰ τῶν

Νοβα[τια]νῶν, ο?ἳ μετάνοιαν ἐξαι-

ροῦν[τε]ς? καὶ τὰς ἐλπίδας ἐκκό-

πτου[σι]. οἳ ὤφειλον κἂν παρὰ

τοῦ [Ἐλιφὰ]ζ παιδε[υθ]ῆναι φυσι-

κο[!!!!! !]εινομ[ένο]υ, ὅτι ἐλπί-

δα [ 10 ]![!! σ]ωτηρίας καὶ

με[ 12 ] γάρ τις ἑκου-

σι[ 12 α]ὐτῶν καὶ

α[ 12 ἐ]στίν. ”ἐμ-

φ[ραχθείη δὲ τὸ στό]μα τοῦ ἀδί-

κο[υ“ 12 ]κουμενη(ν)

ολ[ 12 ]ι? κόρης μὲ(ν)

σ?τ?[ 14 ] ὑπερβαι-

ν?[ 14 ]ινα νεανί-

ου δ?[ὲ 10 ]ης ἐπιρρε-

π[ 12 ]ύντος τοῦ

το[ 8 ”πᾶσα] ἀδικία ἐμ-

φράξει τὸ στόμα αὐτῆ]ς“, ὅπερ ἀν-

τ[ὶ τοῦ ἀδίκου εἴρηται]. πολλάκι〈ς〉

γὰρ [ 12 ]μ[!]υσιν

οιπ[ 12 ]![!!!]. εἰ

γο[ῦν Παῦλος γράφει π]ερὶ τῆς ἀ-

γάπ[ης, τὰ ῥήματα οὐκ] αὐτῇ [ἀ]λλὰ

τῷ [ἔχοντι αὐτὴν ἐφ]αρμόζει.

>φη[σὶν γάρ· ”ἡ ἀγ]άπ[η] οὐ 〈περπε〉ρεύ-

>ε[ται, οὐ φυσιοῦ]ται“ ου?[!]ε?πετ[!!

>τ[!!!!! καὶ ταῦ]τα δὲ περ?[ὶ] τ?[οῦ] ἔχο[ν-

>τος [κυριολε]κτεῖται· ”ἡ ἀγάπη οὐ-

>δέ[ποτε πίπ]τει“. ἀρετὴ δ[ὲ οὐ] πί-

π[τει, ἀλλ' ὁ ἔ]χων αὐτήν. ”ἐμφρα-

χ[θείη“ οὖν ”τῇ] ἀδικίᾳ τὸ στόμα αὐτῆς“

τουτέστιν ὁ ἄδικος, ὅς ἐστιν ὁ διάβο-

λος μηκέτι ἔχων τι λέγειν, ὅπερ

>καὶ ὁ Παῦλος γράφει λέγων· ”ἵνα

>καὶ ὁ ἐξ ἐναντίας ἐντρα[π]ῇ μη-

>δὲν ἔχων περὶ ὑμῶν λέγειν“,

ἀντὶ τοῦ· καθ' ἡμῶν.

>>”μακάριος ἄν(θρωπ)ος ὃν ἤλεγξε[ν ὁ] κύριος,

>>νουθέτημα δὲ παντ[οκρά]τορος

>>μὴ ἀπα[ναίνο]υ. αὐτ[ὸς γὰρ ἀλ]γεῖ(ν)

>>ποιεῖ κα[ὶ πάλιν ἀποκαθίστ]ησι(ν),

>>ἔπαισε[ν, καὶ αἱ χεῖρες αὐτοῦ] ἰά-

>>σαντο.“ [ 18 ]!α?-

ται ἐχο?[ 18 π]ρο-

φήτου [ 18 ]εν

ἐν τι[ 20—22

κηδομ[ε]νο?[ 16

μων τ[οῦ]το δε?[ 14 ]ι

χαλεπωτατ[ 12

κατὰ ἀπόδο[σιν 7 ]ι?ν

>γίνεται. λέγ[εται γάρ· ”καὶ] οὐκ

>ἐπισκέψομα[ι ἐπὶ τὰς θυγ]ατέ-

>ρας αὐτῶν, ὅτα[ν] πορνε[ύ]σω-

>σιν ο[ὐ]δ' ἐπὶ τὰς νύμφας αὐτῶ(ν)

>ὅτ[αν μ]οιχεύσωσιν.“ καὶ παρατη-

ρο[ῦ, ὅτι ἐ]πὶ μὲν τῶν θυγ[ατέ]ρω(ν)

τ[ὸ πορ]νεύειν εἴρητα[ι, ἐ]πὶ δὲ

νυμφῶν τὸ μοιχεύ[ειν. ἀλ]λὰ

καὶ τ[ὸ ἐν] Παροιμ[ί]α[ις λεγό]με-

>νον· ”ὃν ἀγαπᾷ [κ]ύ?[ριος παιδε]ύ?-

>ει, μα[στι]γοῖ δὲ πάν[τα υἱὸν ὃ]ν

>π[α]ραδέχεται“ τὴν [αὐτὴ]ν ὑ-

π[οβ]άλλει διάνοια[ν. καὶ εἷ]ς ἐ[κ

τῶν ἁγίων προθυμ[ίαν εἰς τοῦ-

το ἔχων παρρησιαζ[όμενος

μετανοίας λόγους τῷ θ(ε)ῷ προσφέ-

>ρων ἔλεγεν· ”ἐγὼ εἰς μάστιγας

>ἕτοιμος“· οἶδα γάρ, ὅτι συμφερό(ν)-

τως παρὰ σοῦ γίνετα[ι], καθὰ καὶ

ἰατρῷ συνετῷ λέγοι τις· ἐγὼ καὶ

πρ[ὸ]ς τομὴν ἕτοιμός εἰμι θαρρῶ(ν)

σου? [τῇ] ἀλήμπτῳ τέχνῃ. ἔτι οὖ(ν)

τῆ[ς α]ὐτῆς ἀρχῆς ἐχόμενος τρό-

π[ον τινὰ 10 ] Ἰὼβ παρα-

κ[ 16 ] ὡς πρὸς ἀ-

ν?[ 15 ἔλ]εγχον κα-

>λ[ 15 ]ο? εἶδος. ”αὐ-

>τ[ὸς γὰρ ἀλγεῖν ποιε]ῖ καὶ πάλι(ν)

>ἀπ[οκαθίστησιν“ !!!!]ς κα[ὶ] πε-

ρ[ὶ 10 ]ω! [ἀ]λλα [!]!α

[ 10 ]ς? αὐθ?[ε]ντικὰ κω-

12 τὸ]ν θ(εό)ν. αὐτὸς δὲ ἐκ

>βο[ 8 ὁ] Μωσῆς φησιν· ”ἐ-

>γὼ [ἀποκτένν]ω καὶ ζῆν ποι-

>ήσ[ω, πατάξ]ω κἀ[γ]ὼ ἰάσο-

>μ[α]ι?.“ ο?ὐδὲ [γὰ]ρ κατὰ [τοὺ]ς Μ[α]νι-

χαίους ἄλλος μὲν [ἀλγεῖ]ν? π?[ο]ιεῖ,

ἄλλος δὲ ἰᾶται· εἷς γά[ρ ἐστι]ν ὁ ἰ-

ώ[μ]ενος, ὃς καὶ τὴν [τῶν κ]ακω-

τι[κῶ]ν ἐπαγωγὴν ἐ?[πέτρ]εψε(ν)

π[ρὸς τὸ]ν σκοπὸν π?ρ?[ονο]ίας ἄ-

γω[ν τὰ] δαιμόνια [!!!]οι γὰρ [!

π?[!!!!! !!!] αὐτο?ῦ? δ[υ]ναμ[!

ν?[!!!!! ὑ]πάρχουσι[!!!] τ?ὰ? τῆ[ς

κα[κώσε]ως πρὸς ὑγ[εῖ]αν ἐπ[ά]γου-

>>σι[!!!! ”ἑ]ξάκις ἐξ ἀναγ[κῶ]ν

>>σε [ἐξελεῖ]ται, ἐν δὲ τῷ ἑβδόμῳ

>>οὐ μὴ ἅψ]ηταί σου κακόν.“ ἐπι-

στάνων τῷ εἰρημένῳ καὶ λο-

γιζόμεν[ο]ς, ὡς ὁ Ἐλιφὰζ οὐκ ἔστι τῶ(ν)

ἁγίων, ἀ[π]ορήσειεν ἄν τις, πῶς

τοιοῦτο[ι λ]όγοι παρ' αὐτοῦ [λέγ]ον-

ται, οἳ καὶ πρὸς ἁγίων ῥηθεῖεν. λε-

κτέον οὖν πρὸς τοῦτο, ὅτι οἱ κατὰ

θ(εὸ)ν σοφο?ὶ? καὶ πρὸ τοῦ νόμου καὶ

τῆς ἐνγράφου διδασκαλίας πολ-

λὰ ἀγρά[φ]ως μετὰ σοφία?[ς ἔλ]εγο(ν),

ἅπερ ὕσ[τε]ρόν [τις ἐγ]γρά[φως π]αρα-

δέδωκ[ε]ν? θείᾳ γε? [χορ]ηγ[ίᾳ. εἰκ]ὸς

οὖν, ὅτ[ι κα]ὶ οἱ [τοῦ Ἰ]ὼ?β φ?[ίλοι ἔ]χον-

τες διηρ[θ]ρωμ[ένη]ν ἔ[νν]οιαν

ἐμέμν[η]ντο τῶ[ν] ὑπὸ ἁ[γί]ων δια-

τε]θ?έν[τω]ν λ?[όγω]ν?. καὶ? [τοῦ]τό ἐ-

στ[ι]ν τὸ [ἐν]άγο?[ν αὐ]τ?οὺς? [εἰς] τὸ συ-

νετοὺς προφέρειν λό?[γου]ς, εἰ καὶ

ἔν τισιν διημάρ[τ]α?ν?ο?ν?. ὃ ⸤ὑπο-

βάλλουσιν τοί[νυ]ν οἱ ἐκτεθέν-

τες στίχοι, τοῦτ' ἔσ[τ]ιν· ἐς ὅσον 〈τι〉ς ὑ-

πὸ τὸν ἐν ἓξ ἡμέραις γεγενη-

μένον ὑπάρχει κόσμον, τὰς

〈ἐν〉 [αὐ]τῷ ὑπομένει ἀν[ί]ας καὶ

θλίψεις. κἂν γὰρ ἅγιος τις ὑπάρ-

χῃ, ἔχει τὴν ἐκ τοῦ σώμα[τος

τῆς χρείας ἀνάγκην, ἧς [ἀπ]αλ-

λάττεται ὑπερβὰς τ[ὸν κόσ]μο(ν)

καὶ ἐν 〈ἑ〉βδοματικῇ ἀναπ[αύσ]ει

γεγενημένος. τοῦτο δη[λοῦτ]αι

ἐκ τοῦ· ”ἀπέδρα ὀδύνη κ[αὶ λύ]πη

κα[ὶ] στεναγμός.“ καὶ κατ[ὰ ταύτ]η(ν)

γὰρ τὴν διάνοιαν ο[ὐκ ἀπεμ]φαί-

νει ἐκλαβεῖν τὸ ῥητόν. οὐχ ἅπτε-

ται γὰρ κάκωσις τοῦ [ὑ]περβάντος

τὸν κόσμον, ἐπεὶ τοῦ καὶ ἀφιλάρ-

γυρον ἔχοντος τρόπον καὶ ἀ-

κτήμονος οὐχ ἅπτεται ζημί-

α⸥, τοῦ ἅπτεται συνετῶς νοου-

μένου ὡς καὶ πρότερον ἐπε-

σ[η]μηνάμεθα πλείονα τῆς

λ[έξε]ως σημαιν[ού]σης· ἐν μὲ(ν)

>γὰρ τ]ῷ· ”π[άντων] ἅψα[ι]“ τὸν προσ-

εγγισ]μὸ?[ν κ]α?ὶ αὐτὴ[ν] τὴν ἁφὴ(ν)

>δ[ηλο]ῖ, ἐν [δὲ τ]ῶ?ι· ”〈ὁ〉 ἁπ[τ]όμενος

>ὑμῶν ὡ[ς] ὁ ἁπτόμενος τῆς

>κό[ρ]ης τοῦ [ὀφ]θαλμ[οῦ α]ὐτο[ῦ]“ τὴ(ν)

κα[τ]ά τιν[ος ἐ]πιφ[ορὰ]ν κα[ὶ ὁ]ρ-

μὴν δηλ[οῖ] καὶ ἐπι[β]ουλήν, κἂν

μὴ δι' αὑτοῦ αὐτὴν ὁ ἀδικῶν

ἐνεργῇ. νοηθείη δὲ καὶ οὕτως·

ὁ ἔτι ἐπιπρ[ο]κόπτων ὡς δι' ἔρ-

γων καὶ πράξεων ἐπὶ τὸ τέλος

ἐπείγεσθαι, οὗτος ἂν ἐν ἓξ ἀνάγ-

καις εἴη βιαστής τις γιν[ό]με-

>νος· ”βιασταὶ“ γὰρ ”ἁρπάζο[υσι] τὴ(ν)

>βασιλείαν“. ἐπειδὰν δὲ τελειό-

τ[ητ]ος ἐφίκηται, οὐκέτι τῆς δι-

ὰ [πό]νου καὶ ἱδρῶτος το?ῦ? ἐνδεί-

ᾳ [προκο]πῆ〈ς〉 συνισταμένου δε-

ή[σε]ται 〈βίας〉 τῇ τελειότητι διαναγ?[καζ-

ό?[με]νος. τοῦτο τοί〈νυν〉 συμ[β]ολικῶς

ἐ[ν τ]ῷ [π]ατριάρχῃ δείκν[υτ]αι

Ἰ[ακὼ]β μὲν πρότερον καλ[ο]υμέ-

ν[ῳ διὰ τὸ] ”πτερνίζειν“ τὰ πάθη,

ὕστερον] δὲ Ἰσδραὴλ διὰ τὸ θε-

ωρίᾳ σχολάζειν μετὰ τὴν πρὸς

τὰ πάθη πάλην. τοῦτο γοῦν καὶ

τοῖς μαθηταῖς ἑαυτοῦ Ἰ(ησοῦ)ς ἔλεγε(ν)·

>”οὐκέτι ἐστὲ ἐκ τοῦ κόσμου τού-

>του“ ὑπε[ρ]πηδήσασιν {ε} αὐτόν. εἰ

δέ τις ἐνσταίη ὡς μὴ ὑποβαλλο-

μένης ἀνηγμένης θεωρίας

πρὸς τοῦ εἰρημένου ὑπὸ τοῦ

Ἐλιφάζ, δίκαιος ἂν εἴη τὴν δι-

άνοιαν ἀποδοῦναι καὶ [λέγ]ει(ν),

εἰ ο〈ὕτ〉ω[ς μ]ήποτε νοῦν ἔ?[χει]ν? οἴ-

εται, ὅτ[ι ἕ]ως ἕκτης θλίψεως συ(ν)-

χωρεῖ ἀν(θρώπ)ῳ θ(εὸ)ς θλίβεσθαι τὸ ἕ-

βδομο[ν ο]ὐκέτι συνχωρῶν,

πεῖρα[ν αὐ]τοῦ ἔχοντος ὡς πολλά-

κις] ἄν(θρωπ)[οι] πολλοῖς? π?ειρασμοῖς

ε?ἰ?σ?ενέπεσαν· οὐ γὰρ ἀπεικὸς

τοῦτο.

>>”ἐν λιμῷ ῥύσεταί σε ἐκ θανάτου, ἐν

>>πολέμῳ δὲ ἐκ χειρὸς σιδήρου

>>λύσει σε.“ ⸤εἴποι μὲν ἄν τις, ὡς

οὐδὲν ἀπεοικὸς τὸν νομίσαν-

τα δι' ἁμαρτίας τὸν πάσχοντα

πάσχειν νομίσαι, 〈ὅτι〉 καὶ ὁ{τι} νου-

θετούμενος ὑπὸ κ(υρίο)υ μετὰ τὴν

νουθεσίαν εὐθὺς τοιούτων ἀ-

ξιοῦται ὡς καὶ ὑπὸ 〈θ(εο)ῦ ἐν〉 λιμῷ ἐκ

θανάτου ῥύεσθαι καὶ ἐν πολέ-

μῳ ἐκ σιδήρου ὑπὸ θ(εο)ῦ λύεσθαι⸥,

τούτου ἀναντιρρήτου μὴ ὑπάρ-

χοντο[ς]· πολλοὶ γὰρ ἐπαπέθανο(ν)

σπουδ[α]ῖοι ἐν λιμῷ καὶ οὐ πάν-

τες οἱ ἐν πολέμῳ ἀπολλύμε-

νοι φαῦλοι, τοῦ λόγου κατὰ ἀν[α-

γωγὴν ἔχοντος τὸ ἀναντίρρητο(ν).

>τὸ γὰρ λεγόμενον ἐν Ψαλμοῖς· ”νε-

>ώτερος ἐγενάμην· καὶ γὰρ ἐγή-

>ρασα καὶ οὐκ εἶδον δί[κ]αιον ἐνκα-

>ταλελειμμένον [ο]ὐδὲ τὸ σπέρ-

>μα αὐτοῦ ζητοῦν ἄρτους. ὅ[λ]ην τὴν ἡ-

>μέραν ἐλεᾷ καὶ δα[ν]ίζει“ ἀλη-

θὲς καὶ ἀναγκαῖον [κ]ατὰ διάνοι-

αν λαμβανόμενο[ν]· οὐδὲ γὰρ

δ[ί]καιος δέεται τῶ[ν] τρεφόντω(ν)

ψυχὴν πλήρης ὑπ[ά]ρχων τοῦ

”ζωοποιοῦντος πν(εύματο)[ς]“. ἀλλὰ καὶ τὸ

σπέρμα αὐτοῦ τὸ κ[α]τὰ τὴν θεί-

αν ἀπογέννησι[ν τ]ικτό[μ]ενο(ν)

〈οὐχ〉 ὑποκείσεται ταύτῃ [τ]ῇ ἐνδείαι

τῶν τροφῶν· μιμητὴς γὰρ ὁ σπο[υ-

δαῖος γινόμενος τοῦ Χ(ριστο)ῦ

>κατὰ] τὸν Παῦλον λέγοντα· ”μιμηταί μου γίνεσθε

>καθὼς κἀγὼ Χ(ριστο)ῦ

βρῶμα

ἔχει τὸ τοῦ θ(εο)ῦ θέλημα ἐν ταῖς ἐν-

τολαῖς καὶ δικαιώμασιν αὐτοῦ

πορευόμενος. ὁ δ' αὐτὸς ἐλεεῖ

καὶ δανίζει οὐκ ἀπηγορευμέ-

νον δάνιον—πῶς γὰρ οἷόν τε; τὸ

γὰρ ἀργύριον αὐτοῦ οὐκ ἔδωκε(ν)

ἐπὶ τόκῳ—, ἀλλὰ παίδευσιν θεί-

αν καὶ διδασκαλίαν, ἐξ ἧς προ-

κοπὴ καὶ κέρδος τοῖς ἀκούουσι(ν)

γίνεται καὶ τῷ διδάσκοντι. το[ῖς

γοῦν γνωρίμοις Ἰ(ησοῦ)ς σπεύδουσι

>μὴ ἔχειν “χαλκὸν εἰς [τ]ὰς ζ[ώ]νας”

μηδ' ὅλως τι ἔχειν ὡ[ς] παρρησια-

>ζομένους εἰπεῖν· “ἀργύριον καὶ

>χρυσίον οὐχ ὑπάρχει μοι”, φησί(ν)·

>“τὸν θέλοντα ἀπὸ σοῦ δανίσασθαι

>μὴ ἀποστραφῇς”, δηλονότι ὡς προ-

είρηται. ὁ φαῦλος οὖν δανιζό-

μενος οὐκ ἀποτιννύει. πολλοὺς

γὰρ λόγο[υς] εἰς παίδευσιν ἄγον-

τας ἀκούων οὐδὲν εἰς ἔργον προ-

>φέρει. ἀλ[λ]ὰ καὶ τό· “δανιεῖς ἔθνε-

>σι πολλο[ῖς]”, λεγόμενον ἐν προ-

>στάξει· “σ[ὺ] δὲ οὐ δανιῇ”, οὐκ ἔχο(ν)

ἱστορία[ν]—πῶς γὰρ οἷόν τε ἦν

διαβῆν[αι] ἔθνη πολέμια ἐπὶ

τῷ τοκίζ[ει]ν; ἀλλὰ καὶ τῶν Ἰσδρα-

ηλι]τῶν [δ]ανιζομένων εἴρη-

>τ?α〈ι〉· “τῷ ἀ[δε]λφῷ σου οὐκ ἐκτοκιεῖς”,

>καί· ἐὰν ἐνεχυράσῃς, “πρὸ δυθμῶν

>ἡλίου ἀποδώσεις αὐτό”, ὅπερ

δείκνυσιν αὐτοὺς ἐν χρείᾳ ὄντας—

ἔχει διάνοιαν, ὡς τὸν θεῖον

ἔχοντα πλοῦτον παιδεύειν δεῖ

πάντα τὸν προσιόντα αὐτὸν

μὴ εἰς τὴν τοῦ χρῄζοντος ἐρχό-

μενον κατάστασιν. ὅτι γὰρ ἐλί-

μωξαν δίκαιοι καὶ ἐν πολέμωι

πολλὰς ὑπέμειναν θλίψεις

δῆλον τῷ ἀναγνόντι τὰς βασι-

λικὰς ἱστορίας, τῶν μὲν υἱῶν

τῶν προφητῶν λιμωττόντω(ν)

καὶ Λαζά[ρ]ου, Δα(υὶ)δ δὲ ἐν πολλαῖς

περιστάσεσι γενομένου, δηλο(ν)-

ό]τι τροφὴν ψυχικὴν ἔχοντες

>κατὰ τὸ εἰρημένον· “διάνοιξον το[ὺς

>ὀφθαλμούς σου καὶ ἐμπλήσθητι ἄρ-

>των”, καὶ ἐκτὸς πειρασμοῦ τοῦ κα-

τὰ διάνοιαν εὑρισκόμενοι, οὐκ ἐ-

ώμενοι θάνατον ψυχῆς ὑπομέ-

νειν ἢ δεσμὰ ἁμαρτίας ἐκτὸς τῆς

ἀπειλῆς γιγνόμεν[οι], καθ' ἣν ἐπά-

>γεται “〈οὐ〉 λιμὸς ἄρ[το]υ 〈οὐδὲ δίψα〉 ὕδατος,

>ἀλλὰ τοῦ ἀκοῦσαι λ[όγ]ον κ(υρίο)υ” πινό(ν)-

των ἐκ τοῦ ὕδατος [οὗ] Ἰ(ησοῦ)ς παρέχει

>τῶν δικαίων, ὃ καὶ “[ἐ]ν αὐτοῖς γί-

>νεται πηγὴ ὕδα[το]ς ἁλλομέ-

>νου εἰς ζωὴν αἰώ[νι]ον”.

>>“ἀπὸ μάστιγος γλώσσης σε κρύψει καὶ

>>οὐ μὴ φοβηθῇς ἀπ[ὸ] κακῶν ἐρχο-

>>μένων.” περὶ τοῦ [νου]θετ[ουμέ-

νου ἀπὸ κ(υρίο)υ καὶ ὡ[σα]νεὶ μετ[ανο-

ήσαντος ταῦτα πάλιν λέγει ἑ-

πόμενος τῇ οἰκείᾳ ἀρχῇ οὐκ ὄν-

τος οὐδὲ τούτου ἀναγκαίου οὗ

λέγει. πολλοὶ γὰρ πολλάκις ἐλοι-

δορήθησαν δίκαιοι, ὧν ἐστιν ὁ

Ἰωσὴφ ὑπὸ τῆς Αἰγυπτίας ὁ σώ-

φρων εἰς ἀκολασίαν καταμαρ-

τυρούμενος καὶ Σωσαννά, ἥτις

ὑπέμεινεν μάστιγας τὰς ἀπὸ

“τῶν ἀνόμων πρεσβυτέρων” κα-

κηγορίας. εἰ 〈γ〉οῦν τὸ μὴ διαβλη-

θῆναι ἢ λοιδορηθῆναι οἴεται

>τὸ “ἀπὸ μάστιγος γλώττης κρύπ[τε-

>σθαι”, οὐκ ἀληθὴς ὁ λόγος οὕτως

ἔχων ἀληθότητα, [ὅ]τι τὸν κα-

τὰ θ(εὸ)ν ζῶντα οὐ δύναται ἑλεῖ(ν)

κακηγορία ἢ λοιδορία μάστ[ι]ξ

γλώττης ὀνομαζομένη, τῆς

ἀρετῆς αὐ[τ]ὸν ἀπὸ τοῦ ἔνοχον τοῖς

λεγομένοις ἀποδει{δη}χθῆναι

καὶ κρυπ[το]ύσης. ὁ δ' αὐτὸς οὗτος

οὐδὲ κακ[ῶ]ν προσδοκίαν δεδίτ-

τεται κατ[ὰ] τὸν μακάριον Παῦλο(ν)

>λέγων· “τ[ίς] ἡμᾶς χωρίσει ἀπὸ

>τῆς ἀγάπ[ης] τοῦ θ(εο)ῦ; θλῖψις ἢ στε-

>νοχωρί[α ἢ] διωγμὸς ἢ λιμὸς ἢ γυ-

>μνό〈τη〉ς ἢ μ[ά]χαιρα;” ὑπερ[ν]ι[κ]ᾷ γὰρ

ταῦτα τῇ τῆς ἀρετῆς περιουσίᾳ.

οὐδὲν δ' [ἧ]ττον καὶ ἀπὸ σοφισμά-

των τῆ[ς ἐπ]εψευσμένης σοφίας

>ὁ τοιοῦτο[ς] κρυβήσεται, τ[οῦ] θ(εο)ῦ “τὴ(ν)

>βουλὴν [τῶ]ν πολυπλόκ[ων] ἐξι-

>στῶντ[ος]” ἀπὸ τῶν χρω[μ]ένω(ν)

>αὐτῇ. τῷ [δ]έ· “καὶ οὐ φοβηθ[ήσ]ῃ ἀ-

>πὸ κακῶν ἐρχομένων” ἴσον

δυνατὸν τὸ προφητικὸ[ν ο]ὕτως

>ἔχον· “ἡ θλῖψις ὑμῶν πό[ρ]ρωθε(ν)

>ἥξει” καὶ ὅπερ οὕτω νοηθείη·

τὸ ἀγαθὸν ἐξ ἡμῶν ἐστιν. εἴρη-

>ται γάρ· “ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶ(ν)

>ἐντὸς ὑμῶν ἐστιν”. ἔχομεν γὰρ

ἐπιτηδειότητα πρὸς ἀρετήν,

ἥντινα “βασιλείαν” κέκληκε(ν).

τὸ δ' ἐπιζήμιον καὶ κακωτικὸ(ν)

ἔξωθεν ἐπέρχεται καὶ τὸ τῆς ἁ-

μαρτίας αἶσχος. ὁ γὰρ ἄν(θρωπ)ος “κατ'

εἰκόνα” θ(εο)ῦ γενόμενος ἔχει

ἐν αὑτῷ τὰ σπέρματα τοῦ καλοῦ.

παρατραπεὶς δὲ τῷ κακῶι περι-

τυγχάνει οὐ λαβὼν ἀφορμὰς

παρὰ θ(εο)ῦ [εἰ]ς τοῦτο.

>>“ἀδίκων καὶ ἀνόμων κατα[γ]ελάσε[ι,

>>ἀπὸ δὴ θηρίων ἀγρί[ω]ν οὐ μὴ φοβη-

>>θῇς. θῆρες γὰρ ἄγρ[ιο]ι εἰρηνεύ-

>>σουσίν σοι.” σαφές ἐσ[τι]ν, ὅτι περὶ

τοῦ ἐκ τῆς νουθε{τη}[σί]ας γεγενη-

μένου δικαίου τα[ῦ]τα λέγει, ἐκ

τοῦ ἀδίκου καὶ ἀν[όμ]ων αὐτὸν

καταγελᾶν, δηλ[ῶ]ν ὅτι· διαφυ-

γὼν τὰς παρ' αὐτ[ῶ]ν ἐπιβουλὰς

διαχλευάσεις αὐ[το]ὺς πολλὰ κα-

τὰ σοῦ βεβουλ[ευ]μένους.

τοῦτο δὲ πρὸς δι[καί]ου οὐκ ἂν γέ-

ν[οι]το· οὐ γὰρ χλε[υασ]τικὸς ὁ σπου-

δ[αῖ]ος, ἀλλὰ συμπ[α]θὴς λέγων

>μ[ᾶ]λλον ὡς ὁ Π[αῦλος]· “λύ{μ}πη

>μ[οί] ἐστιν μεγάλ[η κ]αὶ ἀδιάλειπτος

>ὀδύνη τῆι καρδίᾳ μου”, ἃ περ〈ὶ〉 δι-

κα[ίο]υς ἀμελεῖς ἔφασκεν. εἰ μὴ

τὸ [α]ὐτὸ καταγελᾶν [ο]ὕτω τις ἐκ-

λάβοι, ὅτι τοῦ πράγματος γέλω-

τος ἀξίου τοὺς ματαίως ἐπιχειροῦ(ν)-

τας ἀποδεικνύντος ὁ σπουδαῖ-

ος καταγελᾶν λέγεται.

>τὸ δ' “ἀπὸ θηρίων ἀγρίων οὐ μὴ φο-

>βηθῇς” καὶ τὸ ἑξῆς ἐντρεχῶς εἰ-

ρημένον οὕτως ἂν ἐξ ὧν οἱ ἅ-

γιοι ἐπειράθησαν πλείονος

σαφηνείας τύχοι. ὧν ὅμοια ἴσω[ς

καὶ αὐτὸς ἔμαθεν γεγενημέν[α.

οἱ γὰρ τῷ Δανιὴλ ἐπιπεμφθέν-

τες λέοντες οὐδὲν αὐτῷ φόβο(ν)

παρέσχον πρὸς θ(εὸ)ν ἔχοντι τὰς

ἐλπίδας. ἀλλὰ καὶ εἰρήνευον πρὸς

αὐτὸν ὅλ[ως] αὐτὸν ἐν μηδε[νὶ] λυ-

πήσαντ[ες]. ὧν ὅμοια ἀνα[λ]έ-

ξει ὁ φιλό[κα]λος ἐκ τῶν γραφ[ῶ]ν,

ὡς τὸν ἀ[πο]θανόντα προ[φ]ή-

την, ὃν ο[ὐ μό]νον 〈οὐ〉 κατέφαγ[εν

ὁ λέων [ἀλλ]ὰ καὶ ἐφυλάττ[ετο] οὐ-

δὲ τοῦ ὄν[ου] προσψαύων, [τὰ κ]α-

τὰ τὸν Ἐλ[ισα]ῖον, ὃς καθάπ[ερ β]α-

σιλεὺς τ[ὰ ἐν] τάξει θῆρα[ς κατ]ὰ

τῶν ὑβριστῶν ἤγαγεν [αὐτ]ὸς

οὐδὲν ὑ[π' αὐ]τῶν βεβλαμ[μένο]ς.

σοὶ δὲ εἰρ[ην]εύουσιν, φη[σίν, οἱ

ὄντες το[ιοῦ]τοι κατὰ φύσι[ν. δυνα-

τὸν δὲ κ[αὶ ἀ]νθρώπους [ἢ δαί-

μονας ἀ[ντὶ] θηρῶν λα[βεῖν

>κατὰ τὸ εἰ[ρη]μένον· “μὴ π[αραδῷς

>θηρίοις ψ[υ]χὴν ἐξομολ[ογου-

>μένην [σοι].” δῆλον γάρ, ὡ[ς περὶ

ὁρατῶν [οὐ] τοῦτο λέγει, ἀ?[λλὰ

οἷόν τε [νο]εῖν ψυχῆς ἄγ?[ρια

>θηρία. ἀ[λλὰ] καὶ “ὁ διάβολο[ς ὡς λέ-

>ων περ[ι]πατεῖ ζητῶν [τίνα

>καταπί[ῃ”. κ]αὶ πάλιν· “τὰς μ[ύλας

>τῶν λεόντων συνέθλα[σεν

>κύριος.” ἀ[φ]' ὧν θηρίων ὁ δ[ίκαι-

ος ῥύετ[α]ι μηδὲν τῶν [βουλη-

μάτων [α]ὐτῶν διαπραττ[όμε-

νος. τὸ δὲ μέγεθος τῆς ἀ[νδρείας

τῶν ἁγ[ί]ω?ν τοῦτ' ἔστιν, ὅ[τι χα-

λε]πόν τι? [τὸ] χειροῦν ταῖς ἀδ[ικίαι]ς

>πο]λεμ[οῦ]ντας. ὁ γὰρ σω(τὴ)ρ “δ[έδω-

>κ]εν ἐξο[υσ]ίαν πατεῖν ἐπά[νω ὄφ]εω[ν

>κ[αὶ] σκορπίων καὶ [ἐπὶ] πᾶσαν τὴ(ν)

>δ[ύν]αμιν τοῦ ἐχθρ[οῦ.” ὅ]τι δὲ καὶ ὁ Ἐ-

λ[ιφ]ὰζ οἶδεν ἀντι[κει]μένας ἐνερ-

γ[εία]ς παρεθέμεθα [ἤδ]η? πρὸ τούτο?υ?,

>ὅτε] ἔλεγεν· “ἢ εἴ τι[να] ἁγίων ἀγ-

>>γ?[έλ]ων ὄψῃ.” “εἶτ[α γνώ]σῃ ὅτι εἰ-

>>ρην]εύσει σου ὁ οἶ[κος], ἡ δὲ δίαιτ?α?

>>τ[ῆς σ]κηνῆς σου ο?[ὐ μὴ] ἁμάρτῃ?.

>>γνώ]σῃ δὲ ὅτι πο[λὺ τὸ] σπέρμα

>>σου, τ]ὰ? δὲ τέκνα [σου ἔ]σται ὥσπερ

>>τὸ] πανβότανο[ν το]ῦ ἀγροῦ.” οτο?

!!!]ν διηγημ[!!!]νενυπο?ν

!!!]!η τὴν ἀλή[θει]αν δι' ἱστορί-

ας τ]ρόπου ἀπα[γγελλ]όμενον

!!!]οῦμεν, εἰ τὰ [οἱο]ν?εὶ ἱστορι-

κῶς] ἀπαγγελλό[με]να δυνατά

ἐστι]ν ὑπάρξαι ἡμ?[ῖν] ἢ ἀσύμφο-

ρα ἢ] συμφέροντα. κ[αὶ ν]ῦν οὖν ο?[ἶ-

κον] τοῦ Ἰὼβ μηκέ[τι ἔ]χοντος

—αὐτὸ]ς γὰρ ἐν τοῖς ἑ[ξῆ]ς φησιν· “ἀ-

πω]λόμην δὲ κα[ὶ ἔξ]οικος ἐ[γε-

νόμ]ην”—φησὶν πρ[ὸς] αὐτὸν ἐ?π?[ὶ

>κοπ]ρίας ἐρριμμέν[ον]· “εἶτα γ[νώ-

>σῃ, ὅ]τι εἰρηνεύσει [σ]ου 〈ὁ〉 οἶκος.” πά-

λιν γὰ]ρ τὰ περὶ αὐτὸν ἀφανισθέ(ν)-

τα μ]όνης τῆς γυνα[ι]κὸς ὑπο-

λειπ]ομένης τέκνα [τ]ε μὴ ἔχ[ον-

τα α]ὐτὸν ἔτι ἐπιστά[μ]ενός φ[η-

>σιν]· “γνώσῃ δὲ ὅτι π[ο]λὺ τὸ [σπέρ-

>μα] σου, τὰ δὲ τέκν[α σο]υ ἔσ[ται

>ὡς] τὸ πανβόταν[ον] τοῦ [ἀγροῦ.”

οὐδ]ὲ γὰρ διέκειτο ὡ?ς? τε[κνοποι-

οῖ ὁ] οὕτω βεβλαμμ[έ]νος κ[αὶ ἀγέν-

νητος· οὗτος γ?[ὰρ τοὺς] ἰχῶρας καὶ

σκώληκ[ας ᾐσθάνε]το. ποία〈ν〉 δὲ “δί-

αιτα〈ν〉 σκηνῆ?[ς” ἔλεγε]ν? μὴ διαμαρ-

τεῖν τοῦ μ[ὴ ἔχον]τος ὅλως μη-

δὲ σκηνὴ[ν ἀλλ' ἀ]περριμ〈μ〉ένου;

ὅθεν γε τῆ[ς ἱστορί]ας πάνυ γε βι-

αζομένη?[ς ἐπὶ τ]ῶν αἰσθητῶ(ν)

ἀναχωρήσ[εων νοε]ρῶς μεθοδευ-

τέον τὴν δ[ιάνοι]αν, μάλιστα

ὅτι ἐν τοῖς π[ροτρέ]χ?ουσιν ἐφά-

σκομεν μὴ [ἀνη]κούστους εἶ-

ναι αὐτοὺς κ[αὶ τ]ῆς κατὰ τρόπο(ν)

διδασκαλίας· ο[ὐ γὰρ] φαῦλοι φαί-

νονται· ὑπὲρ [ἀγνοία]ς γὰρ προσ-

τάττεται Ἰὼβ [θ(ε)ῷ προσα]γα?[γεῖν] θυ-

σίαν ὑπὲρ αὐτ[ῶν 6—10

ἁμαρτήματα ![ 8—12

τε δὴ καὶ φίλοι τ?[ 8—12

τηλικούτου ου[ 8—12

καὶ ἀρετῆς δια[ 8—12 ]υ

τοῖς ἑπομένοι?[ς 8—12 ]!

γιγνώσκειν ὡ[ς !!!!! !!! μί]α

αἰτία τῶν ἐπα[γωγῶ]ν ὑπ[άρχ]ει

ἐσφάλησαν. λ[έγεται] οὖν [ὅτι·

τῶν “ἀγρίων θ[ηρίων]” ὡς ἀ[ποδέ-

δοται “εἰρην[ευόντω]ν σ[οι]” κ?α[ὶ ὁ

“οἶκος” τῆς σῆς δια[νοίας “εἰ]ρη[νε]ύσ[ει”

καὶ “ἡ δίαιτα τ[ῆς σκην]ῆς σου”, ὅ-

περ ἐστὶν ἡ ἐν π[ροκο]πῇ σου

βελτίωσις, “οὐ διαμα[ρτ]ήσεται”.

πρὸς δὲ τούτο[ις] “γνώ[σ]ῃ”, ὅτι ἐν

λογισμοῖς ἀγα[θ]όν σου? “[σ]πέρμα”

πληθύνει ἀποτελού[μ]ενον εἰς

τέκνων γέν[εσιν κ]αὶ γινόμενον.

ὡς “τὸ πανβ[ότανο]ν τοῦ ἀγροῦ” δι-

ά τε τὸ ζώπ[υρον τ]ῆς ἀρετῆς καὶ ἐ-

πὶ πλεῖστο[ν αὐ]ξ?άνεσθαι. καὶ τῷ

ὄ?〈ν〉τι ἔχομ[εν ἐν] τοῖς θείοις γράμ-

μασιν καὶ π[ρὸς] ἁγίων οἶκον λε-

γόμενον τ[ὴν ἕ]ξιν, τὴν πολι-

τείαν, τὴν [ἀρετ]ή?ν, καθὰ περὶ τῶ(ν)

μαιῶν τῶν [Ἑβρα]ίων ἀναγέγρα-

>πται ὅτι· “ἐπ[εὶ ἐφο]βοῦντο αἱ μαῖαι

>τὸν θεόν, ἐπ[οί]ησαν αὑταῖς οἰ-

>κίας”, ὅπερ [δη]λοῖ τὴν ἐκ τοῦ φό-

βου τοῦ θ(εο)[ῦ ἀρετὴ]ν παρ' αὐτῶν κατα-

σκε]υα[σμένην. οὐ]δὲ γὰρ ἄοικοι ἐτύγ-

χανο]ν [πρὸ το]ύτου. καὶ τὸ ἐν Πα-

>ροιμίαις λ]εγόμενον· “οἰκία〈ι〉

>τῶν παρανόμω]ν ὀφειλήσουσιν κα-

>θαρισμόν, οἰκί]α〈ι〉 δὲ δικαίων δε-

>κταί.” οὐ γὰρ π]ερὶ αἰσθητῶν, ἀλλὰ

π[ερὶ τῶν ἐν διαν]οίᾳ ἕξεων ταῦτα

εἴρηται, καθάρ]σεως δεομένω(ν)

τ[ῶν] φα[ύλων], τῶν δὲ ἐναρέ-

τ[ω]ν δεκ[τῶν τ]υγχανόντων,

τοῦ] δεκ[τοῦ δη]λοῦντος οὐ τό τινι

αἱρε]τόν, [ἀλλὰ τὸ] ἄξιον ἐπαίνου·

τ[ὸ γ]ὰρ ἀ[γαθὸν αἱ]ρετόν ἐστιν κἂ(ν)

μηδε[ὶς αὐτὸ αἱ]ρῆται, καὶ δεκτό(ν)

ἐστιν [κἂ]ν μηδεὶς αὐτὸ δέχηται.

>καὶ τὸ [π]ερὶ τοῦ “φοβουμένου” δὲ

>“τὸν κ[ύ]ριον [κα]ὶ ἐν ταῖς ἐντολαῖς

>αὐτοῦ σφόδρα θέλοντος” εἰρημένο(ν)·

>“πλοῦτος καὶ δόξ[α] ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ”

οὐ περὶ αἰσθητ[οῦ ο]ἴκου ἢ δόξης λέγε-

ται· πολλῶν γὰ[ρ] θ(εὸ)ν φοβουμένω(ν)

οὔτε δόξαν ἀν[θρ]ωπίνην οὔτε οἶ-

κον πλούσιον [ἐχ]όντων ὡς Ἠλίας,

>ὡς Ἐλισαῖος [καὶ οἱ] ὅμοιοι, τοῦ “πλου-

>τοῦντος ἐν [ἔργοι]ς ἀγαθοῖς” καὶ “ἐν

>παντὶ λόγῳ [καὶ] πάσῃ γνώσει”, ὡς

Παῦλος γρά[φει], πλοῦτον καὶ δό-

ξαν ἐν τῶι οἴ[κῳ τ]ῆς διανοίας ἔ-

χοντος καὶ τῇ? [πο]λιτείᾳ διὰ πασῶ(ν)

τῶν ἀρετῶν κ?[εκο]σ?μημένου. ἔτι

δὲ καὶ τὸ εὐαγ[γέλι]ον σαφηνίζει

>τὸν τοιοῦτον ο?[ἶκο]ν· λέγει γάρ· “ὃς

>ἂν ἀκούσῃ το[ὺς λό]γους μου καὶ

>ποιήσῃ, ὅμοιό[ς ἐ]στιν ἀνδρὶ φρο-

>νίμῳ, ὅστις ᾠ[κοδ]όμησεν τὴν

>οἰκίαν αὐτοῦ ἐπὶ τὴν πέτραν,

>καὶ κατέβη ἡ βροχή, ἔπνευσαν

>οἱ ἄνεμοι, ἦλθ[ο]ν οἱ ποταμοί,

>καὶ οὐκ ἐσείσθη” ἡ? [οἰκί]α, ἥτις ἐστὶν

ἡ τοῦ ἐναρέτου? [ἕξις] τοῦ το[ὺ]ς λό-

γους τοῦ κ(υρίο)υ εἰς ἔ[ργα μ]εταβαλόν-

τος, ὅστις ἀχείμ?[αντος] διαμ[έ]νει

μηδὲν ὑπὸ [τῶν] ἀ[ν]τικειμένω(ν)

ἐνεργειῶν βλ[απ]τόμενος. ἐπὶ

“τὴν πέτραν” γὰρ “τὸν Χ(ριστὸ)ν” τὴν ἑ-

αυτοῦ ὁ τοιοῦτος ἕξιν [τ]ε καὶ προ-

αίρεσιν ἐθεμελ[ίω]σεν. [τ]ῷ γὰρ ὁ-

μολογήσαντι αὐτὸν εἴρηται ὑπ'

αὐτοῦ· “σὺ εἶ Πέτρος, καὶ ἐ?π?ὶ? ταύτῃ

τῆι πέτρᾳ οἰ[κο]δομήσω μου τὴν

ἐκκλησίαν”, [το]ῦ ἀκούοντος τῶν λό-

γων ὡς ἔτυχ[εν] καὶ μὴ συνάπτον-

τος πράξεις [τοῖς] λόγοις “ἀνδρὶ μω-

ρῷ ὁμοιουμ[έ]νου, ὃς ᾠκοδόμη-

σεν τὴν οἰκ[ίαν] αὐτοῦ ἐπὶ τὴν

ἄμμον”, ὅ ἐ[στιν τ]ὴν ἕξιν ἐπὶ

τὰ ῥευστὰ τ[οῦ βίου] πράγματα

σπορὰς ἢ [!!!!]μ?ο!!νωσιν οὐκ

ἐπιδεχόμε[να]. διόπερ οὗτος ἀ-

βέβαιος ὢν [ταχ]είαν ἔχει τὴν πτῶ-

σιν ὀλίγου [σταλ]έντος πειρασμοῦ,

ἤτοι διὰ π[αρ' ἄλ]λου διδασκαλίας

ἢ διὰ περ[ιστά]σεώς τινος ὑπὸ

πνεύματ[ος π]ονηροῦ ἐπαγο-

μένης. ὁ τ[ὸν ἐ]παινετὸν οἶκο(ν)

στάσιν ἑδ[ραί]αν ἔχων καθὰ Μω-

σῆς ἀκούσε[ται] πρὸς τοῦ θ(εο)ῦ. “σὺ δ'

αὐτοῦ στῆθι μετ' ἐμοῦ.” καὶ περὶ

αὐτοῦ ὁ σωτὴρ λέγει· “εἰσίν τινες

τῶν ὧδε ἑστ[η]κότων, οἳ οὐ μὴ γεύ-

σωνται θ[ανά]του.” τοιοῦτον οὖ(ν)

καὶ ὁ Ἰὼβ [οἶκο]ν εἶχεν, ὃν “οἰκο-

δομήσα[ς” βέβ]αι{αι}ον “ὁ φρόνιμος

ἐπὶ τὴν [πέτρα]ν ἐθεμελίωσεν”.

ὃν ἔχον[τες ἐπ' ἴ]σης καὶ οἱ μα-

θηταὶ τ[ο]ῦ [Χ(ριστο)ῦ ἀ]κίνητον εἶχον

τὴν στ[άσ]ιν τηροῦντες τοὺς 〈σ〉ωτη-

ριώδε[ις] λόγους. “εἰρηνεύει” δ' “ὁ οἶ-

κος” τῆ[ς] διανοίας ἀσυνχύτου

καὶ ἀκ[α]μάν[το]υ μὲν οὔσης, τῆς

ἀρετῆς τὴν εἰρήνην ἐργαζομέ-

νης δ[ι]ὰ τὸ ἀντακολουθεῖν αὐτάς·

ἀσύ[μφ]ωνον γ[ὰρ] οὐδὲν ἐν τῶι

σπο[υδ]αίῳ. περ[ὶ τῶ]ν ἀρετῶν οἰκεί-

>ως λ[εχ]θείη τὸ [π]αροιμιῶδες· “σο-

>φαὶ γυναῖκες ᾠ[κ]οδόμησαν οἶ-

>κον, ἡ δὲ ἄφ[ρω]ν κατέσκαψεν

>ταῖς χερ[σὶν αὐτῆ]ς.” ἡ γὰρ κακία τα-

χείαν τ[ῶν οἰκο]δομημάτων

ἐργάζετ[αι δια]στροφήν. μία

μὲν οὖν [ἀρετὴ] πρὸς οἰκο-

δομὴν οἰ[κίας οὐ]κ ἔστιν αὐτάρ-

κης. διὰ τοῦτ[ο πλ]ηθυντικῶς εἴ-

ρηται· “γυνα[ῖκες] ᾠκοδόμησαν

οἶκον.” μία δὲ [κακ]ία πρὸς διαστρο-

φὴν ἱκανή. [εἴρη]ται γοῦν· ἐάν

τις πάσας τὰς δ[ικ]αιοσύνας ποιή-

σῃ, μίαν δὲ π[αρα]νομίαν ποι〈ή〉-

σῃ, ἀθετοῦνται πᾶσαι αἱ δ[ι]και-

οσύναι αὐτοῦ. οὐκέτι γὰρ ἵ[σ]ταν-

ται οὐδὲ παραμένουσιν μιᾶς εἰσ-

ελθούσης κακίας. τοῦ δ' αὐτοῦ ἐνα-

ρέτου τυγχάν[ει] “μηδὲ τὴν δίαι-

ταν τῆς σκην[ῆς αὐ]τοῦ διαμαρ-

τεῖν”. εὐκτέον [γὰρ π]ροκόπτοντι,

ὅπερ διὰ τῆς σ[κην]ῆς δη[λ]οῦται,

μὴ πταῖσαι μ[ηδὲ ἁμ]αρτεῖν· ἐν-

δέχεται γὰρ ἕω[ς ἔτι] προκόπτει, τοῦ

ἐν οἴκῳ διά[γον]το[ς] εἰρηνεύο(ν)-

τος ἤδη διὰ τὴν τελε[ι]ότητα, ἐκ

τοῦ προκόπτειν τοῦ [κ]αρπωσα-

>μένου καὶ ψάλλοντ[ο]ς· “δι-

>ελεύσομαι ἐν [τ]όπῳ σ[κ]ηνῆς θαυ-

>μαστῆς ἕω[ς] τοῦ οἴκου τοῦ θ(εο)ῦ”, ἐν ᾧ ὁ

φθάσας τῷ ε?[ἰ]ς? τὴν ακ?[!]!ριαν

τ[ῆ]ς ἀρετῆς [ἐλ]ηλυθέ[ναι] δυσκί-

νητός ἐστι [κα]ὶ βεβαιό[τα]τος. τοῦ-

>το δηλοῦτα[ι ἐ]κ τοῦ· “π[ᾶς ὁ] γεγεν-

>νημένος [ἐ]κ τοῦ θ(εο)ῦ [ἁ]μαρτίαν

>οὐ ποιεῖ.” κα[ὶ τὴν] αἰ[τί]αν ἀποδι-

>δοὺς ἐπιφέ?[ρει· “ὅτι σπ]έρμα αὐτοῦ

>ἐν αὐτῷ μέ[νει”, λέγων τ]ὸ? ποιῆσαν

αὐτόν. περ[ὶ γὰρ τοιο]ύτου καὶ ἐν εὐ-

>αγγελίῳ εἴ[ρηται· “οὐ]δεὶς δύναται

>ἁρπάσαι ἐκ [τῆς] χ[ε]ιρὸς τοῦ πατρός

>μου.” καὶ οὐ τ[οῦτο] ἔ[φ]αμεν, ὡς ἀμετά-

πτωτός ἐ[στιν ὁ] ἐνάρετος, ἀλλ' ὅ-

τι ![!] δυσμ[ετάπ]τωτός ἐστιν. πα-

ρ' ἑαυτὸν [δὲ ἔ]ξ?ω γένοιτο τῆς χει-

>ρὸς τοῦ θ(εο)ῦ μ?[ε]τ?απίπτων· “αὐτοὶ”

>γάρ φησιν “[ἐκ τ]ῆς χειρός σου ἀπώ-

>σθ[η]σαν”, ἀνάξιοι δηλονότι γε-

γενημένοι τοῦ φρουρεῖσθαι ὑπὸ

τῆς θ(εο)ῦ χειρός, ὅπερ Ἰούδας πέ-

πονθεν αὐτ[ὸ]ς ἐξελθὼν ἐκ τῆς σκεπα-

ζούσης το[ῦ θ(εο)ῦ] χειρός. οὐ γὰρ εἴρη-

>κε[ν]· οὐδε[ὶς ἐξελ]εύσεται, ἀλλ'· “οὐ-

>δε[ὶ]ς δύν[αται] ἁρπάσαι ἐκ τῆς

>χε[ι]ρὸς τ[οῦ πατρός] μου.” αὐτὸς δ' ἀπω-

θεῖται τ[οὺ]ς [ἑαυτ]οὺς ἀποσπάσα(ν)-

>τας πρό[τ]ερο[ν. εἴρ]ηται γάρ· “ἀπώσε-

>ται αὐτο[ὺ]ς ὁ θ(εό)ς, ὅτι οὐκ εἰσήκουσα(ν)

>αὐτοῦ”, τ[ο]ῦ φυλαττομένου ὑπ' αὐ-

τοῦ γιγνώσκο[ν]τ〈ο〉ς, ὅτι “πολὺ τὸ σπέρ-

μα” αὐτοῦ τυγχάνε?ι?. ἀγαθὴ γ[ὰ]ρ γῆ

ἡ τοῦ [σ]πουδαίου διάνοια τὰς ἀ-

πὸ τ[οῦ νυ]μφίου λ[όγο]υ σπορὰς οἰκείως

καὶ [προ]θύμω[ς] δεχομένο[υ] ἢ αὐ-

τὸς τ[οὺς] μαθητ[ευ]ομένους διὰ

τοῦ δο[θ]έντος αὐτῷ λόγου κατα-

σπειρῶν. λέγε[τ]αι δὲ πολλάκις

καὶ τὸ σπ[έρμα τ]έκνον· “σπέρμα

Ἀβραὰμ” [τέκνα αὐ]τ?οῦ vacatvacat

οὐ πάντ[ω]ς τοῦ [σ]πέρματος ἤδη

καὶ τέκνου τυγ[χ]άνοντος. τῶν

γοῦν Ἰουδαί[ων α]ὐχούντων σπέρ-

μα Ἀβραὰμ ε[ἶναι] οὐκ εἰπὼν ὁ

>σ(ωτ)ὴρ ὅτι· ψεύδε[σθε], ἐπήγαγεν· “εἰ

>τέκνα τοῦ Ἀβ[ραά]μ ἐστε,…

…