Fragmenta

{ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΝ ΔΕΛΦΟΙΣ ΧΡΗΣΤΗΡΙΟΥ.

E LIBRO PRIMO.}

Stephan. Byz.: Παρνασσὸς, ὄρος Δελφῶν ... Ἔνιοι δέ

φασιν ἀπὸ Παρνασσοῦ Παρνασσὸν τοὔνομα λαβεῖν, ὃν

καὶ μαντεύσασθαι Πυθοῖ πρῶτον, ὡς Ἀλέξανδρος (scr.

Ἀλεξανδρίδης) φησὶν ἐν πρώτῳ Περὶ τοῦ ἐν Δελφοῖς

χρηστηρίου.

{ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΣΥΛΗΘΕΝΤΩΝ ΕΝ ΔΕΛΦΟΙΣ

ΑΝΑΘΗΜΑΤΩΝ.}

{E LIBRO PRIMO.}

Zenob. I, 57: <[Ἄκρον

λάβε καὶ μέσον ἕξεις.]> Ἀπελλαῖοι (Πελληναῖοι?)

περισωθέντες ἀπὸ τοῦ περὶ Κλεισθένην πολέμου ἐπυνθά-

νοντο τοῦ θεοῦ πότερον τὴν προτέραν αὐτῶν ἀνοικήσειαν

πόλιν ἢ ἑτέραν ποιήσουσιν. Ἀπεκρίνατο δὲ ἡ Πυθία·

<«Πείθου ἐμοῖσι λόγοισιν· ἄκρον λάβε καὶ μέ-

σον ἕξεις.»> Καὶ ἄκραν ἔχουσαν τὴν

πόλιν ᾤκησαν καταλαβόμενοι. Ἡ ἱστορία παρὰ Ἀλε-

ξάνδρῳ

ἐν πρώτῃ Περὶ τῶν συληθέντων ἐν Δελ-

φοῖς ἀναθημάτων.

Plutarch. Lysandr. c. 12, de proelio ad Aegospo-

tamos: Ἦσαν δέ τινες οἱ τοὺς Διοσκόρους ἐπὶ τῆς

Λυσάνδρου νεὼς ἑκατέρωθεν, ὅτε τοῦ λιμένος ἐξέπλει

πρῶτον ἐπὶ τοὺς πολεμίους, ἄστρα τοῖς οἴαξιν ἐπιλάμ-

ψαι λέγοντες. —Cap. 18: Ὁ δὲ Λύσανδρος ἔστησεν

ἀπὸ τῶν λαφύρων ἐν Δελφοῖς αὑτοῦ χαλκῆν εἰκόνα καὶ

τῶν ναυάρχων ἑκάστου καὶ χρυσοῦς ἀστέρας τῶν Διοσ-

κόρων, οἳ πρὸ τῶν Λευκτρικῶν ἠφανίσθησαν. Ἐν δὲ

τῷ Βρασίδου καὶ Ἀκανθίων θησαυρῷ τριήρης ἔκειτο διὰ

χρυσοῦ πεποιημένη καὶ ἐλέφαντος δυεῖν πηχῶν, ἣν

Κῦρος αὐτῷ νικητήριον ἔπεμψεν. Ἀλεξανδρίδης δὲ

ὁ Δελφὸς ἱστορεῖ καὶ παρακαταθήκην ἐνταῦθα Λυσάν-

δρου κεῖσθαι τάλαντον ἀργυρίου καὶ μνᾶς πεντήκοντα

δύο καὶ πρὸς τούτοις ἕνδεκα στατῆρας, οὐχ ὁμολογού-

μενα γράφων τοῖς περὶ τῆς πενίας τοῦ ἀνδρὸς ὁμολογου-

μένοις.

Schol. Arist. Plut. 925: Σίλφιον βοτάνη πολυτί-

μητος· ἡ δὲ αἰτία τοιαύτη ἐστί. Βάττος, ὁ καὶ Ἀριστο-

τέλης, πόλιν ἐν Λιβύῃ Κυρήνην [λεγομένην] ἔκτισε

κατὰ τὸν δοθέντα αὐτῷ παρὰ τοῦ Ἀπόλλωνος χρησμόν·

καὶ οἱ πολῖται οἱ Κυρηναῖοι ἀνταπόδοσιν τῆς εὐεργεσίας

βουλόμενοι χαρίσασθαι τῷ βασιλεῖ, ἐποίησαν δακτύλιον,

ἐν ᾧ ἡ πόλις αὐτῶν προσφέρει τῷ βασιλεῖ τὸ σίλφιον.

Καὶ τὸ φύλλον δὲ αὐτοῦ καὶ ὁ καρπὸς καὶ ὁ καυλὸς καὶ

ὁ ὀπὸς καὶ ἁπλῶς τὸ πᾶν αὐτοῦ πολλῆς τιμῆς ἄξιόν

ἐστιν. Καὶ οἱ Ἀμπελιῶται δὲ ἔθνος Λιβύης, εἰς Δελ-

φοὺς ἀνέθεσαν καυλὸν σιλφίου, ὥς φησιν Ἀλεξανδρίδης.

Schol. Eur. Alcest. 1: Ἀλεξανδρίδης (libri Ἀνα-

ξανδρίδης) ὁ Δελφός φησι θητεῦσαι αὐτὸν (τὸν Ἀπόλ-

λωνα) διότι τὸν Πυθοῖ δράκοντα ἀνεῖλεν.

Plutarch. Qu. Gr. c. 9: Τίς ὁ παρὰ Δελφοῖς Ὁσιω-

τὴρ καὶ διὰ τί Βύσιον ἕνα τῶν μηνῶν καλοῦσιν; Ὁσιω-

τῆρα μὲν καλοῦσι τὸ θυόμενον ἱερεῖον, ὅταν Ὅσιος

ἀποδειχθῇ. Πέντε δέ εἰσιν Ὅσιοι διὰ βίου, καὶ τὰ

πολλὰ μετὰ τῶν προφητῶν δρῶσιν οὗτοι, καὶ συνιε-

ρουργοῦσιν, ἅτε γεγονέναι δοκοῦντες ἀπὸ Δευκαλίωνος.

Ὁ δὲ Βύσιος μὴν, ὡς μὲν οἱ πολλοὶ νομίζουσι, φύσιός

ἐστιν· ἔαρος γὰρ ἄρχει, καὶ τὰ πολλὰ φύεται τηνικαῦτα

καὶ διαβλαστάνει· τὸ δ' ἀληθὲς οὐκ ἔχει οὕτως. Οὐ γὰρ

ἀντὶ τοῦ φ τῷ β χρῶνται Δελφοὶ, καθάπερ Μακεδόνες,

Βίλιππον καὶ Βαλακρὸν καὶ Βερονίκην λέγοντες· ἀλλ'

ἀντὶ τοῦ π· καὶ γὰρ τὸ πατεῖν, βατεῖν, καὶ τὸ πικρὸν,

βικρὸν ἐπιεικῶς καλοῦσιν. Ἔστιν οὖν Πύσιος ὁ Βύσιος,

ἐν ᾧ πυστιῶνται· καὶ πυνθάνονται τοῦ θεοῦ. Τὸ γὰρ

ἐννοεῖν καὶ πάτριον. Ἐν τῷ μηνὶ γὰρ τούτῳ χρηστή-

ριον ἐγίγνετο, καὶ ἑβδόμην ταύτην νομίζουσι τοῦ θεοῦ

γενέθλιον, καὶ πολύφθοον ὀνομάζουσιν, οὐ διὰ τὸ πέτ-

τεσθαι φθόϊς, ἀλλὰ πολυπευθῆ καὶ πολυμάντευτον

οὖσαν. Ὀψὲ γὰρ ἀνείθησαν αἱ κατὰ μῆνα μαντεῖαι τοῖς

δεομένοις· πρότερον δὲ ἅπαξ ἐθεμίστευεν ἡ Πυθία τοῦ

ἐνιαυτοῦ κατὰ ταύτην τὴν ἡμέραν, ὡς Καλλισθένης

καὶ Ἀλεξανδρίδης ἱστο-

ρήκασι.

{ΠΕΡΙ ΛΥΚΩΡΕΙΑΣ.

E LIBRO SECUNDO.}

Stephan. Byz.: <Λυκώρεια,> κώμη ἐν Δελφοῖς. Καλ-

λίμαχος τρίτῳ. Ἀπὸ Λυκωρέως τοῦ βασιλέως. Ὁ πολί-

της Λυκωρεὺς καὶ Λυκώριος καὶ Λυκωρείτης. Ἔστι καὶ

Λυκώρειος Ζεὺς καὶ Λυκώρειον διὰ διφθόγγου.

<Λύλη,> πόλις Ἀρκαδίας. Ἀλέξανδρος δευτέρῳ Περὶ

Λυκωρείας.