De fide et lege naturae (Ms Pb)

πᾶσα γραφὴ θεόπνευστος καὶ ὠφέλιμος. ἀρχὴν ἔχουσα καὶ πηγὴν τῆς εὐσεβείας. τὸ πνεῦμα πνα τῆς ἀληθείας· ἀπὸ γὰρ τοῦ ἁγίου καὶ προσκυνητοῦ πνεύματος πνς . ὥσ περ ἀπό τινος εὐθαλοῦς καὶ γονίμου πηγῆς. πάντα πηγάζει τὰ θεῖα νάμα τα· καὶ ὅσα ὁ νόμος διαγο ρεύει. ὅσα προφῆται θεσπί ζουσιν· ὅσα ἀπόστολοι κη ρύττουσι. πάντα ταῦτα τῶι ἁγίωι πνεύματι πνι . ἀληθινῶς ἀπει. κάζεται· καὶ ἐπιγράφεται· πάντα γὰρ ἐνεργεῖ τὸ ἓν καὶ τὸ αὐτὸ πνεῦμα πνα . διαιροῦν ἰδία ἑκάστωι. καθὼς βούλεται· διατοῦτο πάντα ἀπαστρά πτει τὰ κάλλη τῆς εὐσεβεί ας. καὶ λάμπουσιν οἱ λόγοι τῆς ἀληθείας· καὶ βρύουσιν οἱ θησαυροὶ τῆς ἐνθέου σοφί ας· θησαυροὶ, οὐκ ἐν γῆ κατακρυπτόμενοι. ἀλλ’ ἐν τῶι βάθει τῆς εὐσεβείας θεωρούμενοι· θησαυροὶ, ψυχὰς εὐφραίνοντες· ἐν νοίας φωτίζοντες· τὴν οἰκουμένην ἐπιστρέφον τες πᾶσαν· τοῦ ἀδὰμ τὴν πτωχείαν πλουτίζον· τες· ὥσπερ γὰρ εἰς πολ λὴν κατηνέχθη ταπείνω σιν τὸ πρωτότυπον κάλ λος τῆς εὐσεβείας ἀποδυ σάμενος. οὕτως καὶ μαρ τυρεῖ παῦλος ὧδέ πη λέ γων· εὐχαριστῶ τῶι θεῶι θωι . ὅ τι ἐν παντὶ ἐπλουτίσθητε ἐν αὐτῶι· ἐν παντὶ λόγωι. καὶ πάση γνώσει· ὁ γὰρ θεοῦ θυ λόγον δεχόμενος. πλουτεῖ· ὁ δὲ μὴ δεχόμενος θεοῦ θυ λόγον. πτω χεύει· καὶ μαρτυρεῖ ἡσαΐ ας λέγων· καὶ εἴπον. ἴσως πτωχοί εἰσι· διατοῦτο οὐ δύ νανται ἀκούειν λόγον κυρίου· ἀλ λ’ ὁ μὲν πτωχεύων. ὀνιδίζε ται· ὁ δὲ πλουτῶν ἀγάλλε ται· ὁ πλουτῶν τῶι λόγωι τῆς ἀληθείας· ὁ κομῶν ταῖς ἀρεταῖς τῆς ἐγκάρπου φιλοσοφίας. οἷος ἦν δαβίδ δαδ ὁ λέγων· ἐγὼ δὲ ὡσεὶ ἐλαία κατάκαρπος. ἐν τῶι οἴκωι τοῦ θεοῦ θυ · ἐλαία κατάκαρπος οὐ φύλλοις κομῶσα. ἀλλὰ καρποὺς. εὐσεβείας βρύου σα· ἔστι γὰρ ψυχὴ πολλάκις κομῶσα μὲν τοῖς κλάδοις καὶ τοῖς φύλλοις. καρπὸν δὲ μὴ φέρουσα· ὡς περὶ τοῦ ἰσραὴλ ιηλ ἱερεμίας ἔλεγεν· ἄμ πελος εὐκληματοῦσα ὁ ἰσραήλ ιηλ · οὐκ εὐκαρποῦσα· ἀλλ’ ἐκεί νη μὲν ἡ ἄμπελος τοιαύτη· ὁ δὲ προφήτης ἀγάλλεται λέ γων· ἐγὼ δὲ ὡσεὶ ἐλαία κα τάκαρπος. οὐκ ἐν τοῖς ἔ ξω κομῶσα. ἀλλ’ ἐν τοῖς ἔσω βρύουσα· ἐν τῶι οἴκωι τοῦ θεοῦ θυ ἐλαία κατάκαρπος· οὐ δεγάρ ἐστι καλὸν τὸ ἔξω τοῦ οἴκου τοῦ θεοῦ θυ πολιτεύεσθαι· εὑρήσεις γοῦν πολλοῦς καὶ ἐκτὸς τοῦ λόγου τῆς ἀληθεί ας. ἔργοις ἀγαθοῖς κατὰ τὸ φαινόμενον διαλάμπον τας· εὑρήσεις ἂν ἄνδρας συμπαθεῖς· ἐλεήμονας· δι καιοσύνηι προσέχοντας· ἀλλ’ οὐδεὶς καρπὸς τοῖς ἔρ γοις αὐτῶν· ἐπειδὴ ἠγνόη σαν τὸ ἔργον τῆς ἀληθείας· καλὰ μὲν γὰρ καὶ τὰ ἔργα. ἀλλὰ δεῖ προηγεῖσθαι τὸ ἔρ γον τὸ ἀνώτατον· καὶ γὰρ ἰουδαίων ποτὲ λεγόντων πρὸς τὸν κύριον κν · τί ποιήσομεν ἵνα ἐργασώμεθα τὰ ἔρ γα τοῦ θεοῦ θυ · ἀπεκρίνατο πρὸς αὐτούς· τοῦτό ἐστι τὸ ἔργον τοῦ θεοῦ θυ . ἵνα πιστεύση τε εἰς ὃν ἀπέστειλεν ἐκεῖ νος· ὁρᾶς πῶς τὴν πίστιν ἔργον ἐκάλεσεν; οὐκοῦν ἅμα ἐπίστευσας· ἅμα καὶ τοῖς ἔργοις ἐκόμησας· οὐ χ ὅτι δὲ ἐλλείπει πρὸς τὰ ἔρ γα. ἀλλ’ ὅτι καθ’ ἑαυτὴν ἡ πίστις. πλήρης ἐστιν ἀγαθῶν· τὰ μὲν γὰρ ἔργα. εἰς ἀνθρώπους ανους καὶ ἐξ ἀνθρώπων ανων · ἡ δὲ πίστις, ἐ ξ ἀνθρώπων ανων πρὸς θεόν θν · ἡ πίστις τὸν ἐπιστρεφόμενον. πολί την οὐρανῶν ουνων ἀποδείκνυσιν· ἡ πίστις τὸν ἀπὸ γῆς ἄνθρωπον ανον . θεοῦ θυ συνόμιλον ἀπεργάζεται· οὐδέν ἐστιν ἔξω πίστεως ἀγα θόν· ἐοίκασι δέ μοι ἀδελφοὶ· ἵνα εἰκόνι τινὶ χρήσωμαι τοῦ λόγου· ἐοίκασιν οἱ ἔργοις κομῶντες ἀγαθοῖς καὶ τὸν θεὸν θν τῆς εὐσεβείας ἀγνοήσαν τες. λειψάνοις νεκρῶν· κα λὰ μὲν ἐνδεδυμένοις. αἴ σθησιν δὲ τῶν καλῶν οὐκ ἔχουσι· τί γὰρ ὄφελος ψυχῆς νεκρᾶς. τῶι μὲν θεῶι θωι λόγωι νενεκρω μένης. τοῖς δὲ ἀγαθοῖς ἔργοις περιβεβλημένης· τὰ ἔρ γα. ἐπ ἐλπίδι γίνεται ἀμοι βῆς καὶ στεφάνων· εἰ δὲ τὸν ἀγωνοθέτην ἀγνοεῖς. ὑπὲρ τίνος ἀθλεῖς· οὐ δεῖ μὲν τὴν πίστιν γυμνὴν εἶναι τῶν ἔργων. ἵνα μὴ ὑβρίζηται· πλὴν ἀνωτέρα τῶν ἔργων ἡ πίστις· ὥσπερ γὰρ ἐν τιμῆι τοῖς ἀνθρώποις ἐδει πρῶ τον προηγεῖσθαι τὸ ζῆν καὶ οὕτως τὸ τρέφεσθαι· τὸ γὰρ συνέχον τὴν ζωὴν ἡμῶν ἔστιν ἡ τροφὴ. οὕτω δεῖ προηγεῖσθαι ἡμῶν τῆς ζωῆς. τὴν εἰς χριστὸν χν ἐλπίδα· τρέφεσθαι δὲ καὶ τοῖς ἔρ γοις τοῖς ἀγαθοῖς· τὸν μὴ τρεφόμενον καθ’ ἑκάστην. ἐγχωρεῖ ζῆν πολλάκις· τὸν δὲ μὴ ζῶντα. οὐκ ἐγχω ρεῖ τρέφεσθαι· ἐνήστευσε μωϋσῆς ἡμέρας τεσσαρά κοντα· ἀλλ’ ἐπειδὴ εἶχεν ἐν ἐαυτῶι τὸν ζῶντα λόγον. οὐδὲν αὐτὸν ἐζημίωσεν ἡ τῶν γηΐνων ἔνδεια· οὕτω καὶ ἐπὶ τῆς κατὰ ψυχὴν κα ταστάσεως. δεῖ μὲν τοῖς ἔρ γοις τρέφεσθαι· δεῖ δὲ πρὸ τῶν ἔργων. τὴν πίστιν ἐν δύεσθαι· ἄνευ πίστεως τὸν ἐργαζόμενον ἔργα δικαι οσύνης. οὐ δύνη παραστῆσαι ζήσαντα· ἄνευ δὲ ἔργων τὸν πιστὸν· δύναμαι δεῖξαι. καὶ ζήσαντα καὶ βασιλείας οὐρανῶν ουνων ἀξιωθέντα· οὐδεὶς ἄνευ πίστεως ἔζησεν· ὁ δὲ ληιστὴς. πιστεύσας μόνον. ἐδικαιώθη παρὰ τῶι φιλανθρώπωι θεῶι θωι · καὶ μή μοι λέγε· οὐκ ἔσχε καιρὸν πολι τεύσασθαι καλῶς· οὐδὲ γὰρ ἐγὼ τοῦτο φιλονεικῶ· ἀλλ’ ἐ κεῖνο μόνον παρέστησα· ὅ τι ἡ πίστις μόνη καθεαυ τὴν ἔσωσεν· εἰ γὰρ ἐπέζη σε τῆι πίστει. καὶ ἔργων ἠμέ λησεν. ἐξέπιπτε τῆς σωτηρίας σριας · τὸ δὲ σκοπούμενον νῦν καὶ ζητούμενον· ὅτι καὶ ἡ πί στις καθ ἑαυτὴν ἔσωσεν· ἔρ γα δὲ καθ ἑαυτὰ, οὐδαμοῦ τοὺς ἐργάτας ἐδικαίωσε· καὶ θέλεις ἰδεῖν ἀκριβῶς· ὅτι ἔργα ἄνευ πίστεως οὐ ζω οποιεῖ; μεμαρτύρητο κορ νήλιος ἐπὶ ἐλεημοσύναις καὶ προσευχαῖς· ἀλλὰ χριστὸν χν ἠγνό ει· θεῶι θωι μὲν πιστεύων. τὸν δὲ τοῦ θεοῦ θυ λόγον. οὐδέπω μεμα θηκώς· καὶ ἐπειδὴ ἔργα ἦν καλὰ καὶ θαυμαστὰ· ἤρεσκε μὲν τῶι τῶν ἀγαθῶν βραβευτῆι καὶ ἐραστῆι θεῶι θωι · ἀλλ’ ἐπειδὴ εἶδεν ὁ τῆς δικαιο σύνης καὶ τῆς ἀληθείας μέγας ὀφθαλμὸς· ὁ ἀπροσωπό ληπτος καὶ δίκαιος κριτής· ὅτι καλὰ μὲν τὰ ἔργα· νεκρὰ δέ ἐστιν οὐκ ἔχοντα πίστιν. ἀ ποστέλλει ἄγγελον θεῖον βρα βεύοντα τοῖς ἔργοις. ὥσ τε τὸν καλῶς ἀθλοῦντα, στεφανῶσαι τῆι πίστει· ὅς φησι πρὸς αὐτόν· κορνήλιε· αἱ προσευχαί σου καὶ αἱ ἐλε ημοσύναι σου· ἀνέβησαν εἰς μνημόσυνον ἐνώπιον τοῦ θεοῦ θυ · εἰ τοίνυν εἰσηκού σθη ἡ δέησις φησίν. καὶ αἱ ἐλε ημοσύναι ἐδέχθησαν. τί μοι τὸ λεῖπον εἰς δικαιοσύνην· πέμψον οὖν εἰς ἰόπην φησὶν καὶ μετακάλεσαι σίμωνα τὸν ἐπικαλούμενον πέτρον· ὃς ἐλθὼν λαλήσει σοι ῥήμα τα ἐν οἷς σωθήση σὺ καὶ ὅ λος ὁ οἶκός σου· οὐκ οὖν οὐκ εἶ χον τὰ ἔργα σωτηρίαν· εἰ γὰρ ἐξ ὧν κηρύττει πέτρος. σώ ζεται καὶ αὐτὸς καὶ ὁ οἶκος αὐτοῦ. οὐκ εἶχεν οὐδέπω ὁ κορνήλιος ἐκ τῶν ἔργων τὴν σωτηρίαν· ἕως αὐτῶι τοῖς ἔρ γοις. ἐβράβευσεν ἡ πίστις· διατοῦτο καὶ πέτρος ὁ μακά ριος καὶ φίλος χριστοῦ χυ καὶ τίμι ος χριστοῦ χυ ἀπόστολος· ἐλθὼν ἐκ τῆς ἰόππης καὶ θεασάμενος τοῦ θεοῦ θυ τὴν χάριν ἐκχυ θεῖσαν ἐν τοῖς τότε νενο μισμένοις ἀλλοφύλοις. ἐπι γνώμων γενόμενος τῆς τοῦ θεοῦ θυ κρίσεως. λέγει· ἐπ ἀ ληθείας καταλαμβάνο μαι. ὅτι οὐκ ἔστι προσωπο λήπτης ὁ θεός θς · ἀλλ’ ἐν παν τὶ ἔθνει ὁ φοβοῦμενος αὐτὸν καὶ ποιῶν δικαιοσύνην. δεκ τὸς αὐτῶι ἐστιν· οὐκ εἶπεν ὅτι ἐν παντὶ ἔθνει ὁ ποιῶν δικαιοσύνην σώζεται. ἀλ λὰ δεκτός αὐτῶ ἐστι· τουτέστι. ἄξιος γίνεται τοῦ δεχθῆναι· δεῖ τοίνυν προλάμπειν τῶν ἔργων τὴν πίστιν. καὶ ἀ κολουθεῖν τῆι πίστει τὰ ἔρ γα· καὶ μή τις τὴν πίστιν ὑβριζέτω δι’ ἀκαρπίαν. μήτε τὰ ἔργα ὑβριζέτω τῆι ἀπιστίαι· γενοῦ ἐλαία κατάκαρπος. ἀλλ’ ἐν τῶι οἴκωι τοῦ θεοῦ θυ · τὸ μὲν γὰρ ἐλαίαν εἶναι κατάκαρπον. ἑρμηνεύει κατὰ τὰ ἔργα· τὸ δὲ ἐν τῶι οἴκωι τοῦ θεοῦ θυ · τὴν πίστιν δείκνυσιν· τί να δὲ τὰ ἔργα τοῦ θεοῦ θυ . ἅπαν τες ἴσμεν ἐὰν ἐργάζεσθαι θέλωμεν· οὐδὲν γάρ ἐστι κρυπτόν· τὰ μὲν γὰρ τῶν δογμάτων ἀμφιβάλλεται· τὰ δὲ τῶν ἔργων οὐ κέκρυ πται· ἡ γὰρ φύσις ὑπαγορεύει τοὺς νόμους· οἴδαμεν ἐ ξ ἑαυτῶν τί καλὸν. καὶ τί πονηρόν· ἔθηκεν ὁ θεὸς θς νό μον ἐν τῆι φύσει ἄγραφον· τὸν φωτίζοντα ἡμῶν τὰς διανοίας· μηδεὶς λεγέτω· οὐκ ἀνέγνων νόμον. οὐκ οἶ δα τὰ τοῦ νόμου· ἐὰν γὰρ ἀρ νὴση τὸν κοινὸν νόμον. ἐ λέγχει σε ὁ τῆς φύσεως νόμος· θέλεις μαθεῖν ὅτι ἐν τῆι φύ σει ἔπηξεν ὁ θεὸς θς τοὺς νόμους τοὺς διακρίνοντας τί κα λὸν καὶ τί πονηρόν; αὐτὴν ἡμῶν τὴν ἀναστροφὴν ἐρώτησον πῶς ἅπαντες οἱ ποιοῦντες τὰ κακὰ. φεύγουσι τῶν κακῶν τὴν προσηγορίαν· ὁ μοιχὸς, μοιχεύει· μοιχὸς δὲ ἀκού ων αἰσχύνεται· εἰπὲ τῶι ὁ μολογουμένωι μοιχῶι μοι χέ. καὶ ὁ ποιῶν ἥδεται. ἀ κούων αἰσχύνεται· καίτοι εἰ καλὸν ἡγῆ τὴν ἁμαρτίαν, τί φεύγεις τὴν προσηγορίαν· εἰπὲ τῶι ἐπιόρκωι. ἐπί ορκε. καὶ εἰς ὕβριν λαμβά νει τὴν προσηγορίαν. τῶν ἰδίων ἔργων· οὕτως αὐ τὴ ἡ φύσις κράζει. ὅτι τὸ φαῦλον. ἀλλότριον τοῦ ἔρ γου τοῦ θεοῦ θυ · καὶ ὃ ἐποίησεν ὁ θεὸς θς . καλόν· καὶ καλὸν, λί αν· καὶ οὕτω καλὸν. ὅτι καὶ τοῖς κακοῖς ἐμφύρεται· καὶ τὴν κακίαν αἰσχύνεται· εἰπὲ τῶι σώφρονι. σώφρον· καὶ οὐ τῶι ἔργωι ἥδεται. οὐδὲ τὴν προσηγορίαν αἰσχύνε ται· κάλεσον τὸν δίκαιον, δί καιον. καὶ τῶι ἔργωι στεφα νοῦται. καὶ τῆ προσηγορί αι σεμνύνεται· κἂν γὰρ δι ̓ εὐλάβειαν παραιτήσηται, τὸ ὄνομα. ἀλλ’ ἐν τῆι ψυχῆι δέχεται τῆι εὐφημίαι· ἐννό ησον ὅση κακία ἐν κόσμωι πολιτεύεται. καὶ πρόσωπον οὐκ ἕχει· καὶ πῶς οὐκ ἔχει πρό σωπον· ἐὰν λεπτομερῶς ἐρευνήσης. οὐδεμίαν εὑρή σης κακίαν ἐξ οἰκείου προ σώπου φαινομένην· ἀλλ’ ἐ ὰν μὴ δανείσηται πρόσωπον ἀρετῆς. οὐ φαίνεται· καὶ ὅπως. ἄκουε· ὁ ψευδόμενος. οὐχ ὁμολογῶν τὸ ψεῦδος ψεύ δεται. ἀλλ’ ἀλήθειαν ὑποκρι νόμενος ἀπατᾶ· ὁ ψευδόμενος. οὐ κηρύττει ὅ ἐστιν. ἀλλὰ σχημα τίζεται ὃ μὴ ἐστιν. καὶ τότε τὴν ἀδικίαν ἐργάζεται· ὁ μοίως ὁ δόλιος. οὐ δείκνυσι τὸν δόλον. ἀλλὰ σχηματίζεται τὴν φιλίαν· καὶ πραγματεύ εται τὴν πονηρίαν· ὁ μοιχὸς, οὐχ ὁμολογήσας τὴν ἄθεσμον μοιχείαν. ἐπιπηδᾶ τῶι οἴκωι. ἀλλὰ πλάσμα σωφροσύνης ἐνδυόμενος εἰς τὸ στόμα. ἐνυβρίζει τὰ θεῖα· ὁρᾶς ὅ τι οἰκεῖον οὐκ ἔχει πρόσωπον ἡ κακία; ὁμοίως καὶ ὁ συκο φάντης· ὅτ ̓ἂν εἰσέλθη εἰς δι καστήριον. οὐ τοῦτο ὁμολογήσας ὅπέρ ἐστιν εἰσέρχεται. ἀλλὰ μάρτυρα ἀληθείας προστη σάμενος τῶι σχήματι. διὰ τοῦ ψεύδους τὸν μάρτυρα τῆς κα κίας ἐνδείκνυται· οὕτω κακί α πρόσωπον ἴδιον οὐκ ἔχει. ἐὰν μὴ δανείσηται πρόσωπον ἀρετῆς· διατοῦτο ὁ σωτὴρ ἔλεγεν· ἐλεύσονται πρὸς ὑμᾶς ἐν ἐνδύμασι προβάτων. ἔσωθεν δέ εἰσι λύκοι ἅρπαγες· ἀλλ’ εἰς τὸ προκείμενον ἐπανέλθω μεν· θέλεις ἰδεῖν ἀδελφὲ ὅσον δύναται ἔμφυτος νόμος· καὶ ἡ ψυχὴ ἡ ἡμετέρα. κἂν ἐν κακίαις ἐμφύρηται. τὸ ὄνομα τὸ ἀγαθὸν ἀσπάζε ται· πολλοὶ πολλάκις δυ νάσται· πλεονεξίαν πνέον τες. καὶ μὴδὲν ἕτερον ἐννο οῦντες ἢ ἀρπαγὴν καὶ ἀδι κίαν. δυσωποῦνται πα ρά τινων· ἢ ἀνιέναι τῶι πέ νητι τὴν ἐπικειμένην ἀ νάγκην. ἢ συγχωρῆσαί τι τοῦ χρέους. ἢ μὴ ἀμύνασθαι τοὺς λυπήσαντας. ἢ λυ πεῖν νομισθέντας· καὶ ὁ ἐλ θὼν καλῶς πρεσβεῦσαι παρὰ ἀνδρὶ δυνάστη καὶ πο νηρῶι. οὐκ εὐθέως ἀπὸ τῆς ἀληθείας ἄρχεται· οὐ λέγει αὐτῶι ὅ ἐστιν. ἀλλὰ προστίθη σιν αὐτῶι ὄνομα ἀρετῆς· ἢ οὐκ οἶδας πῶς ἀεὶ σχηματί ζονται οἱ καλῶς πρεσβεύον τες· ἀνὴρ εἶ φησὶν ἀγαθός· δια βεβόηταί σου τὸ ὄνομα· πάν τες σου τάς εὐπραγίας ᾄδουσι· καὶ πολλὰ τοιαῦτα συνάπτει τῆι παρακλήσει· ἵνα καμ φθῆ τῆι εὐφημίαι καὶ φύγη τὴν πονηρίαν· ὅρα πῶς ἡ κακία νικᾶται ταῖς εὐφη μίαις τῆς ἀρετῆς· οὐδεὶς κα κὸς. κακὸς ἀκούειν βούλεται· ἡ γὰρ φύσις τὸ ἴδιον ἀσπάζε ται· εἰ καὶ ἡ προαίρεσις τὸ ἐναντίον αἱρεῖται. γενώ μεθα οὖν ἀγαπητοὶ ἐλαῖα κατάκαρπος· καὶ ἔργοις καὶ καρποῖς καὶ φύλλοις κο μῶντες· φύλλα ἡμῶν οἱ λόγοι· καρποὶ ἡ πολιτεία· γένοι το σου καὶ ὁ λόγος σεμνὸς. καὶ ἡ πολιτεία ἔγκαρπος· πα ρὰ γὰρ τῶι εὐσεβεῖ· οὐδὲ τὸ φύλ λον ἀπόβλητον· τὸ γὰρ φύλ λον αὐτοῦ φησὶν ὁ δαβὶδ δαδ οὐκ ἀποῤ ῥυήσεται· καὶ πάντα ὅσα ἂν ποιῆ κατευοδωθήσεται· ἀλλ’ ὢ τοῦ θαύματος· ἐννό ησον πῶς ὁ ἀδὰμ γυμνὸς ἐξῆλθε τοῦ παραδείσου. καὶ πῶς δαβἱδ δαδ κομᾶ ἐν τῶι οἴκωι τοῦ θεοῦ θυ · ὁ μὲν ἐξῆλθε γυμνὸς διὰ τὴν παράβασιν· ὁ δὲ ἐνδυσάμενος ἀρετὰς βοᾶ· ἐγὼ δὲ ὡσεὶ ἐλαῖα κατάκαρπος· οὐδὲν ἡμᾶς οὕτως ἀποδύει, ὡς ἀκαρπία· καὶ οὐδὲν ἡμᾶς οὕτως ἐνδύει, ὡς καρ ποφορία δι’ ἔργων χρηστῶν· ὁ ἀδὰμ ἐπλάσθη· δεῖ γὰρ καὶ νῦν ἐπαναλαβεῖν τὰ εἰρη μένα· ἐπειδήπερ ἡ τῶν ἀγαθῶν ἐπανάληψις. βε βαιοῖ ταῖς ψυχαῖς τὴν διδα σκαλίαν· ὥσπερ γὰρ τὰ βαπτόμενα ἔρια· συνεχῶς ταῖς βαφαῖς ἐμβάλλεται· ἵνα εἰς βάθος διαδῶ τὴν οἰ κείαν ἐνέργειαν ἡ βαφῆ. οὕτως δὴ καὶ τὰς ἡμετέρας ψυχὰς συνεχῶς τοῖς θείοις λόγοις ἐμ βάλλεσθαι. ἵνα ἀποπλυθῆ μὲν τὸ ἀρχαῖον ὄνειδος. ἐνδυ σώμεθα δὲ τὸ νέον κάλλος· καὶ γὰρ ἐκεῖνα τὰ ἔρια. ἐπὰν δέξη ται τὴν βαφὴν. ἀποτίθεται τῆς φύσεως τὸ ὄνομα. καὶ δέχεται τῆς βαφῆς τὴν προ σηγορίαν· καὶ οὐκέτι καλεῖς ἐρέαν. ἀλλὰ πορφύραν ἢ κόκ κινον ἢ πράσινον· ἢ τι τοιοῦτον οἷον ἡ βαφὴ παρέσχεν τῶι βα φέντι τὸ κάλλος· ἡ βαφὴ με ταβάλλει φυσεως ὄνομα. θεοῦ θυ φύσις οὐ μεταβάλλει τὸν ἄνθρωπον ανον ; ὥστε τὸν αὐτὸν πρὸ μὲν τῆς βαφῆς εἶναι εἰκόνα χο ϊκήν. μετὰ δὲ τὴν βαφὴν. εἰκόνα λαμπρὰν ἐπουράνιον· ἐπλάσθη τοίνυν ὁ ἀδὰμ πτω χὸς ἀπὸ γῆς· χοῦν γὰρ λα βὼν ὁ θεὸς θς ἔπλασεν αὐτόν· ἀλλ’ οὐκ εἶδεν ἀδὰμ πῶς ἐ πλάσθη ὡς ἔφθην εἰπών· οὐ γὰρ ἐχρῆν αὐτὸν μάρτυρα παρεῖναι τῶν γινομένων. ἵνα μὴ ἐπαίρηται κατὰ τοῦ θεοῦ θυ · εἰ γὰρ τοσαύτηι τα πεινώσει περιβεβλημένος ἐπαίρεται καὶ ἀγνοεῖ τὸν κτί σαντα. καὶ ἀθετεῖ τὸν πλά σαντα· εἰ ἔλαβε τὸ ὑπὲρ τὴν φύσιν. τίς ἂν ἐχώρησεν αὐτοῦ τῆς ὑπερηφανίας τὴν ἀμετρίαν· διατοῦτο ὁ θεὸς θς πλάσας τὸν ἄνθρωπον ανον · καὶ δυνάμεις μεγάλας ἐνέθηκε τῶι πλάσματι. καὶ ταπει νώσεις πολλάς· ἵνα διὰ μὲν τῆς ἐγκειμένης δυνάμε ως. ἡ χάρις τοῦ τεχνίτου θαυ μάζηται· διὰ δὲ τῆς τα πεινώσεως. τὸ φρόνημα τὸ ἀνθρώπινον ανινον καταστέλληται· ἔδωκεν αὐτῶι γλῶτταν φθεγγομένην θεὸν θν ὑμνοῦσαν. τὰ θεῖα ἄδουσαν· ἐρμη νεύουσαν τὰ κάλλη τῆς κτί σεως· διαλέγεται περὶ οὐ ρανοῦ καὶ γῆς· μικρὸν σαρ κίον ἡ γλῶσσα. οὐδὲ δύο δα κτύλων ἔχουσα μέτρον· καὶ τί λέγω δακτύλων. οὐδὲ ἄ κρον ὄνυχος· ἀλλὰ τὸ ἄκρον ἐκεῖνο τὸ μικρὸν καὶ εὐτε λὲς. φθέγγεται περὶ οὐρανοῦ καὶ γῆς· καὶ ἵνα μὴ νομίση ὅτι μεγάλη τίς ἐστιν καὶ ὑπὲρ τὴν ἑαυτῆς φύσιν ἐπαίρη ται. πολλάκις καὶ φύμα τα καὶ τραύματα αὐτῆι πε ριπλέκεται· ἵνα μάθη ὅ τι θνητὴ οὖσα. περὶ τῶν ἀϊδιων καὶ ἀθανάτων λα λεῖ· καὶ ὀφείλει γνωρίζειν τίς μὲν ἡ τοῦ κηρυττομένου δύναμις. τίς δὲ ἡ ἀσθένει α τοῦ κηρύττοντος· ἔδω κεν αὐτῶι ὀφθαλμὸν τὴν μικρὰν ἐκείνην κέγχρον· τὸ μέσον γάρ ἐστι τὸ βλέπον· τῆς κόρης τὸ μεσαιτατον· καὶ ὅμως διὰ τῆς μικρᾶς ἐ κείνης κέγχρου. καθορᾶ πᾶσαν τὴν κτίσιν· καὶ ἵνα μὴ περιλαμβάνων τῆι ὄψει πᾶσαν τὴν κτίσιν ἐπαίρηται· πολλάκις καὶ ὀφθαλμίαι καὶ λῆμαι καὶ δάκρυα. καὶ ὅσα θολοῖ τὴν ὄψιν ἐπιγενναται· ἵνα ἀπὸ μὲν τῆς ἀσθενείας, ἑαυτὸν γνωρίση· ἀπὸ δὲ τῆς δημιουργίας. τὸν τε χνίτην ἐκθειάση· ἔδωκεν αὐτῶι καρδίαν λογιζομένην. ῥίζαν ἐνθυμημάτων· πη γὴν λογισμῶν· ἀλλ ἐν αὐτοῖς τοῖς τόποις. ἐποίησε καὶ τὴν τῶν ἑτέρων διάπλα σιν· ἅτινα καὶ κόπρων καὶ πάσης ἄλλης ἀηδίας πλη ροῦται. δι’ ὧν ὁ ἄνθρωπος ανος ἐσθίει· ἵνα ὅτἂν ἐπαίρηται ἡ καρ δία. καταστέλλη αὐτὴν ἡ γαστήρ· ὥστε καὶ ἡ γαστὴρ καὶ ἡ κόπρος. ἀναγκαῖα πρὸς παιδαγωγίαν· εἰ γὰρ κόπρον περιφέρων ἄνθρωπος ανος τολμᾶ θρασύνεσθαι· καὶ οὐχ ἁπλῶς θρασύνεσθαι. ἀλλὰ καὶ κατὰ τοῦ θεοῦ θυ . ὡς ἐτόλμησέ τις βάρβαρος βασιλεὺς εἰπεῖν· ἐπάνω τῶν ἄστρων θήσω τὸν θρό νον μου. καὶ ἔσομαι ὅμοιος τῶι ὑψίστωι· εἰ τοσαύτην κόπρον καὶ ἀηδίαν περι φέρων οὕτω λαλεῖ. εἰ ταύτης παντελῶς ἀπήλλακτο τῆς ἀσθενείας καὶ εὐτελί ας. τίς ἂν αὐτὸν ἤνεγκεν ἐ παιρόμενον· διὰ τοῦτο ὁ μέ γας ἡσαΐας. πρὸς τοὺς ὑ περηφάνους φησί· τί ἀλαζο νεύη γῆ καὶ σποδός· ἀλλὰ πάλιν εἰς τὸ προκείμενον ἐπανέλθωμεν· ὁ θεὸς θς ἕκτι σε τὸν ἄνθρωπον ανον ἀπὸ χοός· ἀλ λ’ οὐκ εἶδεν ὁ ἄνθρωπος ανος ὅπως ἐγί νετο· διατοῦτο καὶ ἠγνόη σεν αὐτοῦ τὴν εὐτέλειαν· ὁ θεὸς θς γὰρ ὡς ἔφθην εἰπὼν. οὐ προγενεστέραν ἐποίησε τὴν ψυχὴν τοῦ σώματος. ἵνα μὴ βλέπη τὴν δημιουρ γίαν· πλὴν ἐπειδήπερ ὅ λως οὐκ οἶδεν ἐξ οἵας τα πεινώσεως ἀνέστη. καὶ ὅ τι αὐτὸν ὁ δημιουργὸς ἀπὸ γῆς ἔπλασεν. ἀποστρέφει αὐτὸν εἰς τὴν γῆν ἐξ ἧς ἐ λήφθη· ἵνα πάλιν τῆς ἑαυ τοῦ ἀσθενείας πειραθεὶς. ἐπιγνῶ καὶ τὴν ἀρχαίαν εὐεργεσίαν· καὶ τὴν μέλλου σαν φιλανθρωπίαν· ὅτε μὲν γὰρ ἐπλάσθη· οὐκ εἶδεν ὅ τι ἀπὸ γῆς ἐγένετο· πρόσε χε ἀκριβῶς· μή σε παρα δράμη τὸ νόημα· ὅτε ἐ πλάττετο ὁ ἀδὰμ. οὐκ εἶδεν ὅτι ἀπὸ γῆς ἀνέστη· ὅτε μέντοι ἐγείρεται ἐν τῆι ἀνα στάσει. οἶδεν ὅτι χοῦν ἀπο δυσάμενος ἐγείρεται· εἰ γὰρ καὶ ἑαυτὸν μὴ βλέπει ὁ νεκρὸς. ἀλλὰ τὸν πρὸ ἑαυτοῦ ὁρᾶ· βλέπομεν ἡμεῖς τοὺς τε θνηκότας καὶ εἰς χοῦν ἀ ναλυθέντας. καὶ δι’ ὧν ὁ ρῶμεν παιδευόμεθα· οὐ κ εἶδες πολλάκις θρασεῖς ἄνδρας καὶ ὑπερηφάνους. πῶς ταπεινοὶ καὶ κατεσταλ μένοι εἰσὶν ἐν τοῖς θανά τοις· ἀπαγγέλλεται θάνα τος. καὶ πάντων ἡ καρδία πτήσσει· πάντων ὑποπί πτει τὸ φρόνημα· καὶ φι λοσοφοῦμεν περὶ τὰ μνή ματα· ὅτἂν ἴδωμεν ὀστέα γυμνὰ. καὶ τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν διαβεβρωμένην καὶ διαλε λυμένην κατανοήσωμεν. εὐθέως πρὸς ἀλλήλους φιλοσοφοῦμεν· ἴδε τί γι νόμεθα· καὶ ποῦ ἀπερχό μεθα. καὶ φλυαροῦμεν· ἐ ξήλθoμεν τῶν τάφων. καὶ ἐπελαθόμεθα τῆς τα πεινώσεως· ἐν τῶι τάφωι πρὸς τὸν πλησίον ἕκαστος ὧδέ πη φθέγγεται· ὢ τῆς ταλαιπωρίας· ὢ τῆς οἰκτρᾶς ἡμῶν ζωῆς· ὅρα τί γινόμεθα καὶ ὅλως κἂν φθεγγώμεθα; καὶ ἁρπάζομέν τι· καὶ βο ῶμεν καὶ μνησικακοῦμεν; καὶ ἕκαστος ἁπλῶς οὕτω φι λοσοφεῖ, ὡς μέλλων πάν τη τῆι κακίαι ἀποτάτ τεσθαι· καὶ ἔσω μὲν λόγοις φιλοσοφεῖ· ἔξω δὲ, τοῖς ἔρ γοις θεομαχεῖ· διατοῦτο ὁ θεὸς θς πανταχοῦ παγῆναι τὰ μνήματα παρεσκεύασε. τὰ ὑπομιμνήσκοντα ἡμᾶς τὴν ἑαυτῶν ἀσθένειαν· διὸ πᾶσα πόλις· πᾶσα κώ μη· πρὸ τῶν εἰσόδων τάφους ἔχει· ἐπείγεταί τις εἰσελθεῖν εἰς πόλιν βασιλεύουσαν· καὶ κομῶσαν πλούτωι καὶ δυναστείαι καὶ τοῖς ἄλλοις ἀξιώμασι· καὶ πρὶν ἴδη ὃ φαντάζεται. βλέπει πρῶτον ὃ γίνεται· τάφοι πρὸ τῶν πυλῶν· τάφοι πρὸ τῶν ἀγρῶν· πανταχοῦ τὸ διδασκάλιον τῆς ταπει νώσεως ἡμῶν πρόκειται· καὶ παιδευόμεθα πρῶτον εἰς τί καταλήγομεν. καὶ τότε ὁρᾶν τὰ ἔσω φαντάσ ματα· καὶ οὐ τοῦτο μόνον, ἀλλὰ καὶ μέλλοντες εἰσέρ χεσθαι πολλάκις εἰς βίου κοινωνίαν· τῆς φύσεως τὴν ἄκραν παιδευόμεθα ταπείνωσιν· ἀνὴρ πολλά κις ἐπειδἂν γυναῖκα θέλη λαβεῖν. ὑπαγορεύει τῶι νο μωι· γράφει τὰ προικῶα· καὶ οὐδέπω συνάφεια. καὶ θάνατος εὐθὺς ἀναγράφεται. οὐδέπω τῆς συμβηώσεως ἀπήλαυσε καὶ τοῦ γάμου, καὶ τὸν θάνατον εὐθέως ὁ ρίζεται· οὐδέπω εἶδε τὴν γαμετὴν. καὶ θανάτου ψή φους καθ ἑαυτοῦ καὶ κα τ ἐκείνης πρὸ ὑποτίθεται· καὶ γράφει τοιαῦτα· ἐὰν δὲ ἀποθάνηι ὁ ἀνὴρ πρὸ τῆς γυναικός. ἐὰν ἡ γυνὴ πρὸ τοῦ ἀνδρὸς. τὸ καὶ τὸ δια τυποῦται· οὕτως ἔπηξαν οἱ ἀρχαῖοι νόμοι πανταχοῦ τοῖς πᾶσι τῆς φύσεως. τὰ ὑπομνήματα· καὶ οὐ μό νον περὶ τῶν ὄντων καὶ τῶν ζώντων αἱ τοῦ θανά του τίθενται ψῆφοι· ἀλλὰ καὶ κατὰ τῶν οὐδέπω γεγονό των· τί γάρ φησιν· ἐὰν δὲ τὸ τεχθησόμενον παιδίον ἀ ποθάνη· οὔπω ὁ καρπὸς καὶ ἡ ἀπόφασις ἔδραμεν· εἶτα ἐν μὲν τοῖς γραμματείοις. ἐπιγινώσκει τὴν φύσιν· ἐ ὰν δέ τι τῶν κατὰ ἄνθρωπον ανον πά θη. ἢ τὸ γύναιον ἀποθά νη. ἐπιλανθάνεται ὧν ἔγρα ψεν. καὶ ἕτερα τραγωδίας προφέρει ῥήματα· καὶ ταῦτα φησὶν ἔδει με παθεῖν; ταῦτα ἐγὼ προσεδόκησα πάσχειν καὶ ἀποστερεῖσθαι τῆς συζυγίας; τί οὖν· ἐ πελάθου καὶ ὧν ἔγραψας; καὶ ὅτε μὲν ἔξω ἦς τῶν πραγ μάτων. ἐπεγίνωσκες τοὺς ὅρους τῆς φύσεως· ὅτε δὲ περιέπεσες τοῖς πάθεσιν ἐπελάθου τῶν νόμων τῆς φύσεως; ταῦτα λέ γετε εἰς σωφρονισμὸν ἁ πάντων· εἰς τὸ πάντας πάντα φέρειν γενναίως τὰ προσπίπτοντα· εἰς τὸ μὴ ζημίαν ἡγεῖσθαι τὰ τοῦ θεοῦ θυ κρίματα· μὴ φιλοσό φει ἔξω τῶν παθῶν. ἀλ λ’ ὅτἂν ἐντὸς γένη τῶν πα θῶν. τὴν μεγαλοψυχίαν ἐπίδειξαι· ὅτἂν λυπῆ. μνή σθητι τῶν λόγων. δι ὧν πα ραμυθῆ τὸν λυπούμενον· τίσι κεχρήμεθα λόγοις πρὸς τοὺς λυπουμένους· οὐ ταῦτα πρὸς αὐτοὺς φι λοσοφοῦμεν; ἀνθρώπι να ταῦτα τὰ τῶν συμφο ρῶν· οὐ μόνος ὑπέστης τὴν συμφορὰν· οὐ μόνος τοῦ θα νάτου τὴν βίαν ὑπέμει νας· ταῦτα καὶ βασιλεῖς φέρουσιν· ἐζημιώθησαν πολλάκις ἄρχοντες. ζημι οῦνται καὶ δυνάσται· ἐπί γνωθι σεαυτοῦ τὴν ψῆφον· ἄνθρωπος ανος εἶ. μετὰ πάντων καὶ αὐτὸς τῶν κοινῶν τῆς φύ σεως ἀπολάβεις νόμων· ταῦτα καὶ τούτων πλείονα φθέγγη. ὅτἂν ἄλλον παρα καλῆς· ἢ γὰρ ἄλλων μὲν δι δάσκαλος γενναῖος εἶ· σε αυτῶι δὲ οὐδὲ οἰκτρὸς μα θητής; μεγάλης ἐστὶ καὶ γενναίας ψυχῆς τὸ ἐν τῆ ἀκ μῆ τῶν παθῶν φιλοσο φεῖν· εἴ τις δύναται ἐφ’ ἑ κάστης συμφορᾶς ἢ λύπης ἢ ζημίας λέγειν. δίκαιος εἶ κύριε κε καὶ εὐθεῖς αἱ κρίσεις σου· ζημιοῦται μὲν ὡς ἄνθρωπος ανος . στε φανοῦται δὲ ὡς φιλόθεος· ὁ βίος ἀδελφοὶ πολλῆς γέ μει δυσκολίας· καὶ δεῖ πάν τως καὶ δίκαιον καὶ ἄδικον· καὶ εὐσεβῆ καὶ ἀσεβῆι. θλίβεσθαι· ἀλλὰ πολλὴ ἡ διαφορά· ἄλλο γάρ ἐστιν ὡς οἰκεῖον παιδεύεσθαι· καὶ ἄλλο ὡς ἀλλότριον μαστί ζεσθαι· τύπτεται καὶ υἱὸς. τύπτεται καὶ οἰκέτης· ἀλλ’ ὁ μὲν ὡς δοῦλος ἁμαρτήσας. ὁ δὲ ὡς ἐλεύθερος καὶ ὡς υἱὸς ἐπιστροφῆς δεόμενος· οὐ ποιοῦσιν αἱ πληγαὶ τὴν ὁ μοτιμίαν· οὐκ ἐὰν πά θη εὐσεβὴς. ἃ πάσχει ἀσεβὴς. ὁμότιμος γίνεται τοῦ ἀσεβοῦς· ἀλλὰ λογί ζεται τούτω ἡ παιδεία. εἰς θλίψιν καὶ δοκιμασίαν· τῶι δὲ ἀσεβεῖ εἰς μάστι γας καὶ τιμωρίαν· δια τοῦτο ταὐτὰς τὰς δυσκο λίας εἰδὼς ὁ μακάριος δαβἱδ δαδ . περὶ μὲν τῶν δικαί ων λέγει· πολλαὶ αἱ θλίψεις τῶν δικαίων· ἀλλ’ ὅρα τὸ ἐπαγόμενον. καὶ ἐκ πασῶν αὐτῶν, ῥύσεται αὐτοὺς ὁ κύριος κς · οὔπω εἶπε τὴν θλῖψιν. καὶ ὑπέδειξε τὴν ἴασιν· περὶ δὲ τῶν ἐναντίων· πολ λαὶ αἱ μάστιγες τοῦ ἁμαρ τωλοῦ· καὶ οὐδὲν τὸ ἐπαγό μενον· τῶν δὲ δικαίων. πολλαὶ μὲν αἱ θλίψεις. ἐκ δὲ πασῶν αὐτῶν· ῥύσεται αὐτοὺς ὁ κύριος κς · ταῦτα δέ τις ἀκούων. μὴ ἑαυτοῦ ἀπο γινωσκέτω· μὴ δὲ λεγέτω· εἰ τοίνυν ὡς ἁμαρτωλὸς μα στίζομαι ἐλπίδα μὴ ἔχων. ἄκαρπός μοι ἐστιν ἡ παιδεία· ἁμαρτολὸν γὰρ ἐκάλεσε νῦν ἡ γραφὴ. τὸν πάντη τῆς εὐσεβείας ἀλλότριον. ἀλλ’ οὐ τὸν δίκαιον· τὸν θλιβό μενον· τὸν εὐσεβείας με τέχοντα· πράγμασι δὲ ἀν θρωπίνοις ὀλισθαίνοντα· ἐπεὶ ὅτι ἁμαρτωλοὺς ἐλε εῖ ὁ θεὸς θς . μεστὴ πᾶσα γραφὴ τῶν ἐνεχύρων τῆς τοῦ θεοῦ θυ φιλανθρωπίας· φησὶ γάρ· ζῶ ἐγὼ λέγει κύριος κς . οὐ βούλομαι τὸν θάνατον τοῦ ἁμαρτωλοῦ ὡς τὸ ἐπιστρέψαι καὶ ζῆν αὐτόν· ὄμνυσιν ὁ θεὸς θς . οὐχ ὡς ἑαυτῶι ἀπιστῶν. ἀλλὰ τὴν ἡμετέραν ἀπιστίαν εἰς πί στιν ἐκβιαζόμενος· λε γέτω τοίνυν πᾶς ἄνθρωπος ανος εἰς θλίψεις ἐξεταζόμενος· δί καιος εἶ κύριε κε . καὶ εὐθεῖς αἱ κρί σεις σου· καὶ ὁμοῦ καὶ τὴν γεν ναῖαν ἔδειξε ψυχὴν. καὶ τὴν εὐσέβειαν οὐκ ἔλυσεν· οἷος ἦν ὁ μακάριος ἰώβ. ὁ στρα τηγήσας κατὰ πάντων τῶν παθῶν· ὁ πάντα νι κήσας τοῦ διαβόλου τὰ φόβη τρα· ὁ πᾶσαν αὐτοῦ τὴν μανίαν ἐλκύσας· ὁ τῆι στεῤ ῥότητι τῆς γνώμης τὰ κύμα τα τοῦ διαβόλου διαλύσας· ὁ πάντων ὁμοῦ στερηθεὶς, καὶ τὸν πάντων κύριον κν οὐκ ἀρνη θείς· ἀλλὰ τὰ ἐκείνου στρα τηγήματα· ἴδιον λήψεται λόγον· καὶ γὰρ ἀληθῶς. ἰδί ου δεῖται καιροῦ πρὸς ἐξέ τασιν· μὴ τῆι παραδρομῆι τῶν λόγων ὑβρίσωμεν τὰ ἐ κείνου παλαισματα· ἐκεῖ να δὲ πρὸ ὀφθαλμῶν ἔχωμεν. ἅπερ εἶπεν ὁ γενναῖος ἐκεῖ νος καὶ μέγας ἀγωνιστής· ἐπει δὴ γὰρ σφραγίδα τοῖς εἰρημέ νοις ἐπάγει· πάντων γυμνω θεὶς ἑαυτὸν εὐσεβείας οὐκ ἐγύ μνωσεν· ἀλλὰ φησίν· ὁ κύριος κς ἔδω κεν ὁ κύριος κς ἀφείλετο· ὡς τῶι κυρίωι κωι ἔδοξεν, οὕτω καὶ ἐγένετο· κα λὸν τὸ ἔδοξεν. παραχωρεῖ τῆι αὐθεντίαι. οὐ περιερ γάζεται τὴν διοίκησιν· οὐ κ εἶπεν ὡς ἡμεῖς· διὰ τί νέ οι ἀποθνήσκουσι. καὶ γέρον τες μένουσι· ποία διοίκησις αὕτη· ἐπιθυμεῖ γέρων θα νάτου. λελυμένος ταῖς σαρ ξίν· ἐνδεής τε χρημάτων καὶ πάσης ἄλλης παραμυ θίας, καὶ οὐ τυγχάνει τῆς ἐ πιθυμίας· καὶ παῖς ἐπέρα στον ἔχων κάλλος. ποθεινὸς τοῖς γονεῦσιν ἄωρος ἁρπά ζεται· μάθε μὴ τοιαῦτα ζητεῖν· μάθε λέγειν τὰ κρί ματά σου ἄβυσσος πολλή· μάθε λέγειν δίκαιος εἶ κύριε κε καὶ εὐθεῖς αἱ κρίσεις σου· μάθε λέγειν ὡς τῶι κυρίωι κωι ἔδοξεν. οὕ τω καὶ ἐγένετο· γνώριζε τὴν αὐθεντίαν, ἵνα γνωρίσης τὴν ευσέβειαν· ἀλλ’ ἐπειδὴ παρενέπεσεν ὁ λόγος· εἰς δόξαν τοῦ ἁγίου πνεύματος πνς . εἴπωμέν τι καὶ τῶν δογματικῶν. εἰς ἀ σφάλειαν ἡμετέραν καὶ βε βαίωσιν· ὥσπερ γὰρ ὁ ἰὼβ εἰρηκὼς. ὡς τῶι κυρίωι κωι ἔδοξεν. τὴν αὐθεντίαν ἔδειξε καὶ τὴν κυριότητα. ὅυτως καὶ οἱ ἀπόστολοι τὴν δεσποτικὴν αὐθεντίαν τοῦ ἁγίου πνεύματος πνς ἐν δεικνύμενοι. φασίν· ἔδο ξε τῶι ἁγίωι πνεύματι πνι μηδὲν ἐπιτί θεσθαι ὑμῖν. πλὴν τῶν ἐπά ναγκες· ἔδοξε τῶι ἁγίωι πνεύματι πνι · εἰ ὑπόκειται· διατί αὐτῶι ἔδο ξεν· εἰ ὑπονόμον ἐστὶ τὸ πνεῦμα πνα καὶ δουλεύει. πῶς ἔδοξε τῶι ὑποκειμένωι· οὐχ ἃ τὰ τῶι βασιλεῖ δοκεῖ, ταῦτα γίνεται; μὴ τὰ τοῖς ἀρχομένοις παριστάμενα; ὡς τῶι κυρίωι κωι ἔ δοξε. φησὶν ὁ ἰώβ· ἔδοξε τῶι ἁγίωι πνεύματι πνι . φασὶν οἱ ἀπό στολοι· ὁμότιμος ἡ λέξις τῆς αὐθεντείας. ἐπειδὴ ἀμέρι στος ἡ δόξα τῆς βασιλείας· ἀλλ’ εὑρίσκει πάλιν ἡ κακία τῶν αἱρετικῶν παρείσ δυσιν· ἆρα γὰρ ἐπειδὴ εἶπον φησὶν οἱ ἀπόστολοι. ἔδοξε τῶι ἁγί ωι πνεύματι πνι . ἐπήγαγον δὲ καὶ ἡ μῖν· παρὰ τοῦτο αὐθεντί αν ἔχουσι θεότητος οἱ ἀπό στολοι; ταῦτα μελετάσθω. ἵνα μὴ ἀγυμνάστοις ψυχαῖς, ἐμβάλωσι τὸν ἰὸν αὐτῶν τῆς ἀπειθείας· ἵνα μὴ ταῖς ἀκο αῖς τῶν ἀκεραίων. αἱρετικὴν ἀσέβειαν ἐκχέωσι· τοιαῦ τα γὰρ πολλάκις σεμνολογοῦ σι· μηδέν σε φησὶν ἀδελφὲ ξε νίση τῶν εἰρημένων· ὡς ἀ δελφὸν καλεῖ καὶ ὡς πολέμι ον ἀναιρεῖ· μὴ θαυμάσης φησὶν εἰ περὶ τοῦ ἁγίου πνεύματος πνς εἶπον οἱ ἀπόστολοι· ἔδοξε τῶι ἁγίωι πνεύματι πνι · ἀλλ’ ὅρα καὶ τὸ ἐπαγόμενον· ἔδοξε τῶι ἁγίωι πνεύματι πνι . καὶ ἡ μῖν ἔδοξε τοῖς ἀποστόλοις· ἆρα θεοὶ οἱ ἀπόστολοι; ἆρα θεοῦ θυ ἔχουσι τὴν αὐθεντείαν; ὅταν ταῦτα λέγη ὁ αἱρετικος. ἡμεῖς ἀπὸ τῆς ἁγίας γραφῆς τὰ βέλη προφέρωμεν· τὰ γὰρ βέλη τοῦ δυνατοῦ ἠκονημένα. ἐν καρδία τῶν ἐχ θρῶν τοῦ βασιλέως πεμπό μενα· τί οὖν ἐστι πρὸς αὐτὀν εἰπεῖν· εἰ τὸ συνῆφθαι τοὺς ἀποστόλους τῶι ἁγίωι πνεύματι πνι ἐλαττοῖ τοῦ πνεύματος πνς τὴν ἀξί αν· οὐκ οὖν τὸ συνῆφθαι μω ϋσῆν τῶι θεῶι θωι . ἐλαττοῖ τοῦ θεοῦ θυ τὴν ἀξίαν· οἷόν τι λέγω· ἐὰν μὴ μέγα νομίσης τὸ ἔ δοξε τῶι ἁγίωι πνεύματι πνι διὰ τὸ συ νῆφθαι τοὺς ἀποστόλους. οὐκ ἄρα μεγάλην δυνήση λέ γειν οὐδὲ τὴν εἰς θεὸν θν πίστιν. διὰ τὸ συνῆφθαι καὶ μωϋσὴν τῶι θεῶι θωι · λέγει γὰρ ἡ γραφή· ἐπίστευσεν ὁ λαὸς εἰς τὸν θεὸν θν καὶ εἰς τὸν μωϋσῆν· ἀλλὰ καὶ ἕτερον προενέγκωμεν βέ λος· εἰ καθαιρεῖ τοῦ πνεύματος πνς τὴν ἀξίαν συνημμένη ἡ δόξα τῶν ἀποστόλων. ὑβρίζει καὶ τὸν θεὸν θν σαμουὴλ προσκεί μενος· γέγραπται γὰρ· καὶ ἐφοβήθη πᾶς ὁ λαὸς τὸν κύριον κν καὶ τὸν σαμουήλ· πάλιν καὶ τρίτον ἄλλο προσενέγκω μεν βέλος κατὰ τῆς ἀσε βείας· ἐλαττοῖ τοῦ πνεύματος πνς τοῦ ἁγίου τὴν ἀξίαν καὶ τὴν θεϊ κὴν αὐθεντίαν τὸ συνῆφ θαι τῶι πνεύματι πνι τοὺς ἀποστόλους; ἐλαττοῖ τοῦ θεοῦ θυ τὴν ἀξίαν καὶ γεδεὼν προσκείμενος αὐτοῦ τῆι προσηγορίαι· ἐβότησε γὰρ πᾶς ὁ λαὸς πολεμῶν. ῥομ φαίαι τῶι κυρίωι κωι καὶ τῶι γεδεῶν. ὥσπερ οὖν συνῆπται μωϋ σῆς τῶι θεῶι θωι . οὐχ ὡς ὁμότι μος τοῦ θεοῦ θυ · καὶ σαμουὴλ τῶι θεῶι θωι οὐχ ὡς ὁμότιμος, ἀλλ’ ὡς προφήτης· καὶ γε δεὼν τῶι θεῶι θωι . οὐχ ὡς ὁμό τιμος. ἀλλ’ ὡς στρατηγὸς τοῦ πολέμου. οὕτως καὶ οἱ ἀ πόστολοι τῶι πνεύματι πνι . ὡς κήρυ κες τοῦ εὐαγγελίου· γνώρι ζε τοίνυν τὴν αὐθεντίαν. καὶ μὴ ὕβριζε τοῦ πνεύματος πνς τὴν ἀξίαν· γνώριζε τῆς ἁγίας τριάδος τὴν ἔνθεον θεολογί αν πατρὸς υἱοῦ καὶ ἀγίου πνεύματος πνς · αὕ τη ἐστὶν ἡ ἄκτιστος φύσις. ἡ ἀ ληθινὴ ἀξία. ἡ ἀμέριστος βασιλεία· ἡ ἄσχιστος τιμή· ἡ ἀδιαίρετος ἐλπίς· ἡ ἀκα τάληπτος δόξα· τοῦ πατρὸς καὶ τοῦ υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου πνεύματος πνς · ἧ πρέπει πᾶσα δόξα τιμὴ καὶ προσκύνησις εἰς τοὺς αἰῶ νας τῶν αἰώνων. ἀμήν :- +