Anonymus antatticista

{ΑΝΤΙΑΤΤΙΚΙΣΤΗΣ.}

<Ἀπὸ στόματος>: Ξενοφῶν ἐν τῇ Ἀναβάσει, Πλά-

των Θεαιτήτῳ.

<Ἀστή>: πᾶσα ἡ ἐξ ἡστινοσοῦν πόλεως, οὐ μόνον ἐξ

Ἀθηνῶν.

<Ἀθηναίαν>: οὐκ Ἀττικήν.

<Αὐτὸς αὑτόν>: ἀντὶ τοῦ ἐμαυτόν.

<Αὑτοῦ>: ἀντὶ τοῦ σαυτοῦ.

<Αὑτῷ>: ἀντὶ τοῦ ἐμαυτῷ.

<Ἀκράχολος>: Πλάτων δευτέρῳ Πολιτείας.

<Ἀνέπεσεν>: ἀντὶ τοῦ ἀνεκλίθη.

<Ἀεί ποτε>: Θουκυδίδης τετάρτῳ.

<Ἀποκριθῆναι>: οὐκ ἀποκρίνασθαι.

<Αἰσχυντηλὸς εἶ>: Πλάτων Γοργίᾳ.

<Ἀπὸ πρώτης>: ἀντὶ τοῦ πρῶτον.

<Ἄξιον>: ἀντὶ τοῦ εὔωνον. Λυσίας ἐν τῷ κατὰ τῶν σι-

τοπωλῶν.

<Ἀξία>: ἀντὶ τοῦ ἀξίωμα. Δημοσθένης ἐν τῇ ἐπιστολῇ,

ἧς ἀρχὴ <Περὶ μὲν τῶν κατ' ἐμαυτόν.>

<Ἀκούειν>: ἀντὶ τοῦ πειθαρχεῖν. Δημοσθένης κατὰ Λε-

πτίνου.

<Ἀκούει καλῶς>: ἀντὶ τοῦ εὐφημεῖται. Ἡρόδοτος τρίτῳ.

<Ἀκροᾶσαι σύ>: ἀντὶ τοῦ ἀκροᾷ ἢ ἀκούεις.

<Αἱρετίζειν>: ἀντὶ τοῦ αἱρεῖσθαι.

<Ἄκληρος>: ἀντὶ τοῦ ἀτυχής.

<Ἀκληρίαν>: Ἀντιφάνης Ἀδώνιδι. ὁ αὐτὸς εὐκλήρωμα

ἀντὶ τοῦ κατόρθωμα.

<Ἀκμήν>: ἀντὶ τοῦ ἔτι. Ὑπερείδης ὑπὲρ Κρατίνου.

<Ἀνταποδοῦναι, ἀνταπαιτῆσαι, ἀνταμύνα-

σθαι>: Ἡρόδοτος πρώτῳ.

<Ἀνταπολαμβάνειν>: Δημοσθένης ἐν τῷ κατὰ Λε-

πτίνου.

<Ἀντιλογῆσαι>: Ἀριστοφάνης Νεφέλαις.

<Ἀστοργία, φιλοστοργία, στοργή>: Ἀντιφῶν ἐν

δευτέρῳ περὶ τῆς ῥητορικῆς τέχνης.

<Ἀγοράσαι>: ἀντὶ τοῦ ὠνήσασθαι, οὐκ ἐπὶ τοῦ ἐν ἀγο-

ρᾷ διατρίβειν. Δημοσθένης κατὰ Ἀριστογείτονος.

<Ἀνελευθερία>: Πλάτων Πολιτείας δευτέρῳ.

<Ἀναπειρίαν>: Ἀριστοφάνης Πλούτῳ.

<Ἀμελετησία>: Πλάτων Θεαιτήτῳ.

<Ἀχρηστίαν>: Πλάτων πρώτῳ Πολιτείας.

<Ἀγαθουργίαν>: Ἡρόδοτος πρώτῳ.

<Ἀσυνεσία>: Θουκυδίδης τρίτῳ.

<Ἀντιβολία>: Θουκυδίδης ἑβδόμῳ.

<Ἀθεραπευσία>: Πλάτων Πολιτείας τρίτῳ.

<Ἀλιμενία>: Ὑπερείδης ἐν τῷ περὶ τοῦ Πολύευκτον

στρατηγεῖν.

<Ἀπειθαρχία>: Ἀντιφῶν Πολιτικῷ.

<Αἰσχροκερδής>: Εὐριπίδης Ἀνδρομέδᾳ.

<Ἀψυχίαν>: ἀντὶ τοῦ δειλίαν. Πλάτων Γοργίᾳ.

<Ἀληθεστέρως>: Πλάτων τρίτῳ Πολιτείας.

<Ἀμεινόνως>: Ἀριστοφάνης Θεσμοφοριαζούσαις.

<Αἰτίαμα>: Αἰσχύλος Προμηθεῖ δεσμώτῃ.

<Ἀνθρωπινώτερον>: Δημοσθένης ἐν τῷ περὶ τοῦ στε-

φάνου.

<Ἀλιότερον>: Δημοσθένης κατὰ Λεπτίνου.

<Αὐτός>: ἀντὶ τοῦ ὁ δεσπότης. <Αὐτὸς λέγει, αὐτὸς

ἄρχεται,> Ἀριστοφάνης.

<Ἀποκεφαλίζειν>: ἀντὶ τοῦ ἀποτυμπανίζειν.

<Ἀλήθειν>: οὐκ ἀλεῖν.

<Ἀναρίθμητος>: Ἡρόδοτος πρώτῳ.

<Ἀπαρασκεύαστον>: Ἀντιφῶν τρίτῳ ῥητορικῆς τέχνης.

<Ἀμάθητος>: ἀντὶ τοῦ ἀμαθής. Φρύνιχος Κόνῳ.

<Ἀφθόνητος>: Πίνδαρος Ὀλυμπιονίκαις.

<Ἀποφυγγάνει>: Δημοσθένης κατὰ Ἀριστοκράτους.

<Ἀποτετύχηται>: ἀντὶ τοῦ ἀποτέτευκται. Ἀνάξιππος

Κεραυνῷ.

<Ἁμαρτία>: Πλάτων Πολιτείας πρώτῳ καὶ δευτέρῳ,

Ἡρόδοτος πρώτῳ καὶ τρίτῳ.

<Ἁμαρτεῖν καὶ ἀδικῆσαι>: διαφόρως τάσσουσιν.

<Ἁμαρτωλία>: Ἀριστοφάνης Εἰρήνῃ, Εὔπολις Μαρικᾷ.

<Ἀναπεῖσαι>: ἀντὶ τοῦ ἀναπεῖσαι. Κάνθαρος Τηρεῖ.

<Ἁψιμαχεῖν>: Ὑπερείδης ἐν τῷ περὶ τῶν ὁρίων. καὶ

<ἁψίμαχον γερόντιον.>

<Ἀλετρίβανον>: ἀντὶ τοῦ δοίδυκα. Ἀριστοφάνης Εἰρή-

νῃ τρὶς κέχρηται τῇ λέξει.

<Ἄγειν>: ἐπὶ τοῦ σταθμοῦ. Δημοσθένης κατὰ Τιμοκρά-

τους· <Ὃς ἦγε δαρεικοὺς τριακοσίους.>

<Ἀργύρωμα, χρύσωμα>: οὐχὶ ἀργυροῦν, χρυσοῦν.

<Ἀθυρόγλωσσος>: Εὐριπίδης Ὀρέστῃ.

<Ἀργύρια>: πληθυντικῶς, οὐχ ἑνικῶς. Πλάτων Κλεο-

φῶντι.

<Ἀριστητικός>: ἀντὶ τοῦ ἔθος ἔχων ἀριστᾷν. Εὔπολις

Δήμοις.

<Ἀστράγαλοι>: ἀρσενικῶς, οὐχὶ θηλυκῶς. Πλάτων Θε-

αιτήτῳ.

<Ἀπεδημηκότος>: Δημοσθένης κατὰ Λεπτίνου, Ξενο-

φῶν Ἀπομνημονευμάτων τρίτῳ.

<Ἀμύνει τοὺς πολεμίους>: ἀντὶ τοῦ ἀμύνεται. Πλά-

των Φαίδρῳ.

<Ἀπάρτι>: ἀντὶ τοῦ ἄρτι ἀπὸ νῦν. Πλάτων Σοφισταῖς.

<Ἀθετεῖν> φασὶν οὐ δεῖν λέγειν, ἀλλ' ἀναίρειν. ἴασιν οὖν

ὁ γραμματικὸς μέμφεται ἐπὶ τῇ λέξει Ἀρίσταρχον.

<Ἀναπτερῶσαι>: Ξενοφῶν Συμποσίῳ.

<Ἀναβολὴν ᾠδῆς>: ὡς λέγουσιν <Ἄνω βάλε ἡμῖν.> καὶ

ὁ ποιητής·

ἤτοι ὁ φορμίζων ἀνεβάλλετο.

<Αἰδέσεως>: ἀντὶ τοῦ αἰδοῦς. Δημοσθένης ἐν τῷ κατὰ

Μειδίου.

<Ἀδημοσύνη>: Ξενοφῶν Ἀπομνημονεύμασιν.

<Ἀφθονέστερον>: Πίνδαρος Ἐπινικίοις.

<Ἀρχαιέστερον>: Πίνδαρος Ὕμνοις.

<Ἀνισῶσαι>: ἐπὶ τοῦ πλεῖον ἐγχέαι πιεῖν τῷ ὕστερον

ἐλθόντι.

<Ἀκακίαν>: ἀντὶ τοῦ ἁπλότητα.

<Ἀφελοῦμαι>: ἀντὶ τοῦ ἀφαιρήσομαι. Τιμόστρατος Φι-

λοδεσπότῃ.

<Ἁλυκόν>: ἀντὶ τοῦ ἁλμυρόν. Ἀριστοφάνης Βαβυλωνίοις.

<Ἀσχάλλειν>: Δημοσθένης κατὰ Μειδίου.

<Ἀνελπίστως>: ἀντὶ τοῦ ἀδοκήτως. Δημοσθένης περὶ

τοῦ στεφάνου,

<Ἀνώτερον>: ἀντὶ τοῦ ἀνωτέρω. Δημοσθένης περὶ τοῦ

στεφάνου.

<Ἀρεστός>: ἀντὶ τοῦ ἀρέσκων. Πλάτων Φαίδρῳ.

<Ἀξιούμενος>: παρακαλούμενος. <καὶ ἀξίωμα> ἀντὶ

τοῦ παράκλησις.

<Ἀνὰ μέρος>: ἀντὶ τοῦ ἐν μέρει. Εὐριπίδης Φοινίσσαις.

<Ἀνὰ μέσον>: ἀντὶ τοῦ ἐν μέσῳ. Ἀντιφάνης Ἀδώνιδι.

<Ἀπείπασθαι τὸν παῖδα>: ἀντὶ τοῦ ἀρνήσασθαι.

Ἡρόδοτος πρώτῳ.

<Ἀναβῆναι τὸν ἵππον>: ἀντὶ τοῦ ἐπιβῆναι. Θεόπομ-

πος ἐν ἐπιτομῇ Ἡροδότου.

<Ἀνέψυξα>: ἀντὶ τοῦ ἀνεπαυσάμην. Δίφιλος Φιλαδέλφῳ.

<Ἀναιδίζεσθαι>: Ἀριστοφάνης Ἱππεῦσιν.

<Ἀκολασταίνειν>: Πλάτων Πολιτείας τρίτῳ.

<Ἀπόστασις>: ἀντὶ τοῦ οἴνου ἀποθήκας ἔχουσα. Φιλιπ-

πίδης Μαστροπῷ.

<Ἄχρι τοῦ νῦν>: μετὰ ἄρθρου. Τιμόστρατος Ἀσώτῳ.

<Ἀλλοτριοπράγμων, ἀλλοτριοπραγμοσύνη>: Πλά-

των Πολιτείας τρίτῳ.

<Ἀγκυρίσαι>: ἐπὶ τοῦ παλαίσματος.

ἀγκυρίσας ἔῤῥηξεν,

Ἀριστοφάνης Ἱππεῦσιν.

<Ἀνδρών>: ἐπὶ τοῦ μεγάλου οἴκου. Ἡρόδοτος πρώτῳ.

<Ἄλλος ἄλλον παρεκάλει>: ἀντὶ τοῦ ἀλλήλους. Ἀρα-

ρὼς Ἀδώνιδι.

<Ἀνακάμψει>: ἀντὶ τοῦ ὑποστρέψαι ποιήσει. Ἀντιφά-

νης Ἀδελφαῖς.

<Ἀνάβα, κατάβα, διάβα, ἀπόστα>: Μένανδρος

Ἐπικλήρῳ·

ὅρα σὺ καὶ φρόντιζε κἀπόστα βραχύ.

<Ἀναβῆναι>: ἀντὶ τοῦ ἀναχωρῆσαι. Ἀντιφάνης Αἰγυ-

πτίοις.

<Αἰτεῖν καὶ αἰτεῖσθαι> διαφέρει·

οὐ πῦρ γὰρ αἰτῶν, οὐδὲ λοπάδ' αἰτούμενος.

αἰτεῖσθαι γάρ φησι τὸν ἀποδιδόντα, τὸν δὲ μὴ ἀπο-

δώσοντα αἰτεῖν. Ἄλεξις δ' Ἐπικλήρῳ, ἐκδιδόντος τινὸς

θυγατέρα·

ἀλλ' ἔγωγε, παῖ, δίδωμι· καὶ ποήσω πάνθ' ὅσα

οὗτος αἰτεῖται παρ' ἡμῶν.

<Ἀκραιφνὲς ὕδωρ>: Ἀριστοφάνης Ἀμφιαράῳ.

<Ἀπορίαν> καὶ πενίαν ἀδιαφόρως ἔλεγον.

<Ἀπόδειξιν δοῦναι>: ἀντὶ τοῦ ἀποδείξασθαι. Ἀριστώ-

νυμος Ἡλίῳ ῥιγοῦντι.

<Ἁλουργόν>: οὐχ ὡς οἴονται ἁλουργές μόνον.

<Ἄφθονον>: τὸν μὴ φθονοῦντα. Πλάτων Πολιτείας τε-

τάρτῳ.

<Ἀποχρᾷν>: οὐκ ἀποχρῆναι. Ἡρόδοτος πρώτῳ.

<Ἀνεμιαῖον ὠόν>: Πλάτων Θεαιτήτῳ, Ἀραρὼς Καινεῖ.

<Ἄλλος>: ἐπὶ τοῦ ἑτέρου. ὁ ποιητής·

ὅς χ' ἕτερον μὲν κεύθη ἐνὶ φρεσίν, ἄλλο δὲ

εἴπῃ.

<Ἀναδενδράς>: Ἄλεξις Ἀμπελουργῷ.

<Ἀπολογηθῆναι>: ἀντὶ τοῦ ἀπολογήσασθαι. Ἄλεξις Ἀμ-

πελουργῷ.

<Ἄσημον>: ἐπὶ τοῦ ἀργυρίου. Ἄλεξις Ἐκπωματοποιῷ.

<Ἄθικτος>: ἡ παρθένος. Ἀραρὼς Πανὸς γοναῖς.

<Ἄγαλμα καὶ γραφήν καὶ ἀνδριάντα> ἀδιαφόρως.

Ἀντιφάνης Ζωγράφῳ.

<Ἀνδριάς>: καὶ ἐπὶ γραφῇ. Πλάτων Πολιτείᾳ, Μέναν-

δρος Δυσκόλῳ.

<Ἀνδριάντα>: τὸν λίθινον ἔφη Ἱππῶναξ Βούπαλον

ἀγαλματοποιόν.

<Ἀνθρωπίζεται>: Ἀριστοφάνης Ἀμφιαράῳ.

<Ἀνυπόδετος>: Ἐπίχαρμος Ὀδυσσεῖ.

<Ἀνυποδήματος>: ἐν τοῖς Ἀθηναίων νόμοις καὶ τοῖς

Ἀρεοπαγιτικοῖς.

<Ἀμύγδαλα>: Ἕρμιππος Φορμοφόροις.

<Ἀντιγραφεύς>: Δημοσθένης κατὰ Τιμοκράτους.

<Ἀκολουθεῖν μετ' αὐτοῦ>: ἀντὶ τοῦ αὐτῷ. Λυσίας·

<τὸν παῖδα> τὸν <Ἀκολουθοῦντα μετὰ αὐτοῦ.>

<Ἁλμαία>: Ἀριστοφάνης Ὁλκάσιν· <Ἁλμαίαν πιών.>

<Αὐθημερόν>: Θουκυδίδης πρώτῳ.

<Ἀπειλοῦμαι>: ἀντὶ τοῦ ἀπειλῶ. Ἄλεξις·

διηπειλεῖτό σοι.

Ξενοφῶν ἐν Συμποσίῳ.

<Ἀποθήκη>: Θουκυδίδης ἕκτῳ.

<Ἀνάδεξαι>: οἷον ἐγγύησαι. Ἀντιφῶν πρὸς Πολύευκτον,

Δεινόλοχος Ἀλθαίᾳ.

<Ἀρτύσαι>: ὅπερ σκευάσαι ἀξιοῦσι λέγειν.

<Ἀρτύματα>: οὐχ ἡδύσματα. Σοφοκλῆς Φαίαξιν.

<Ἀπεγένετο>: ἀπέθανε. Θουκυδίδης δευτέρῳ.

<Ἀρχαϊκῶς>: ἀντὶ τοῦ ἀρχαίως. Ἀριστοφάνης Νεφέλαις.

<Ἀναποδίζων>: ἀντὶ τοῦ τὰ πρότερα ἐρωτῶν. Ἡρόδο-

τος πέμπτῳ.

<Αὐτοσχεδιάζειν>: οὐ σχεδιάζειν, ὡς οἴονται. Ἰσο-

κράτης Εὐαγόρᾳ, Θουκυδίδης πρώτῳ.

<Αὐτόκακος>: οἷον ἑαυτὸν κολάζων. Θεόπομπος Θησεῖ.

<Αὐλαίαν>: τὸ παραπέτασμα. Ὑπερείδης κατὰ Πατρο-

κλέους.

<Ἀφασία>: Ἀριστοφάνης Θεσμοφοριαζούσαις, καὶ ὁ

ποιητής·

δὴν δέ μιν ἀμφασίη ἐπέων λάβε.

<Ἀνθέων>: ἀντὶ τοῦ ἀνθῶν, ἀπὸ τῆς ἄνθης.

<Ἀρχῆθεν>: Ἡρόδοτος ἑβδόμῳ.

<Ἀπρασία>: Εὔπολις Αὐτολύκῳ.

<Ἀμφιτάπητα>: Ἄλεξις Ἰάσιδι.

<Ἀναλοῦν>: ἀναλίσκειν. Ἀραρὼς Καμπυλίωνι.

<Ἀπόσιτος>: ἄσιτος. Φιλωνίδης Κοθόρνοις.

<Ἀναλφάβητος>: Φιλύαλλος Αἰγεῖ.

<Ἁρμογή>: ἀντὶ τοῦ ἁρμονία.

<Ἀναλέγειν>: ἀντὶ τοῦ ἐκλέγειν. Ἄρχιππος Ἀμφιτρύωνι.

<Ἀποσημῆναι>: ἀντὶ τοῦ δηλῶσαι. Σοφοκλῆς Φαίαξιν.

<Ἄβολον ἵππον>: Σοφοκλῆς Μούσαις.

<Ἀφελής>: Σοφοκλῆς Φρίξῳ.

<Ἀρνακίς>: Ἀριστώνυμος Ἡλίῳ ῥιγοῦντι.

<Ἀδελφίζειν>: ὡς ἀδελφῷ προσφέρεσθαι.

<Ἀσχημονῆσαι>: Εὐριπίδης Ἑκάβῃ.

........ Στράττις Ἰφιγέροντι.

<Ἁφάνηας>: Ἐπίχαρμος Ἡρακλείτῳ.

{Β.}

<Βίος>: ἐπὶ συνουσίας. Ἡρόδοτος, Μένανδρος Δημιουρ-

γῷ, Εὔπολις Αἰξίν, ὁ ποιητὴς πολλάκις.

<Βίος>: ἐπὶ ἀλόγων ζώων. Ξενοφῶν Ἀπομνημονεύμασιν.

<Βαβαί, βαβαί>:

οὐχὶ τῶν μετρίων, ἀλλὰ τῶν βαβαὶ βαβαί,

Ἄλεξις Σικυωνίῳ.

<Βλάξ, βλακεύειν, βλακεύεσθαι καὶ βλάκες

καὶ βλακικῶς>: Πλάτων Γοργίᾳ, ὁ αὐτὸς Εὐθυ-

δήμῳ, Ἀριστοφάνης Πλούτῳ.

<Βαλάντιον> οὐχί φασι δεῖν λέγειν, ἀλλὰ φάκωλον

Ξενοφῶν Συμποσίῳ, Λυσίας ἐν τῇ πρὸς Κλεινίαν

διαμαρτυρίᾳ.

<Βᾶρις>: κατ' οἰκίας καὶ πλοίου. Σοφοκλῆς ἐν Ποιμέσι

<Βαρίβαν> λέγει τὸν ναύτην ἢ τὸν τῆς βάρεως ἐπιβε-

βηκότα.

<Βατάνια>: τὰς λοπάδας, ὡς Ἀλεξανδρεῖς. Ἀντιφάνης

Γάμοις.

<Βαλανεύω>: Ἀριστοφάνης Εἰρήνῃ·

.... κἀγὼ ἐμαυτὸν βαλανεύσω.

<Βαιτών> καὶ <βαιτάς>: ἀντὶ τοῦ μωρὸς ἢ μωρά.

<Βοῦ>: ἀντὶ τοῦ βοός. Σοφοκλῆς Ἰνάχῳ.

<βουκολεῖσθαι αἶγας>: Εὔπολις Αἰξίν. <Ἱπποβου-

κολῶ> Εὐριπίδης Φοινίσσαις.

<Βιασμός>: Εὔπολις Αὐτολύκῳ.

<Βρέφος>: ἐπὶ ἀλόγου ζώου. Ἡρόδοτος τρίτῳ. ὁ ποιητής·

.... βρέφος ἡμίονον κυέουσαν.

<Βλαφθείς>: ὁ ποιητής.

<Βρώσιμον>: βρωτόν. Δίφιλος Ἀνασωζομένῳ.

<Βασίλισσα>: Ἀλκαῖος Γανυμήδει, Ἀριστοτέλης Ὁμη-

ρικοῖς ἀπορήμασιν.

<Βατός>: ἀρσενικῶς.

<Βουλίαν>: Ἀριστοφάνης Θεσμοφοριαζούσαις τὸ βου-

λεύειν·

παραδοὺς ἑτέρῳ τὴν βουλίαν.

<Βαίτας> οἱ κατὰ τὴν Ἀσίαν καλοῦσι τὰς δορὰς τῶν

αἰγῶν.

<Βόθυνον> οὔ φασι δεῖν λέγειν. ἀλλὰ Σόλων ἔφη ἐν τοῖς

νόμοις. Κρατῖνος Σεριφίοις·

ἀλλ' ἀπίωσιν ἐν χορῷ

ἐς βόθυνον ἰέναι.

ἔστι δὲ παιδιά τις ἐς βόθυνον ἰέναι.

<Βιβάζειν>: τὸ ὀχεύειν. Ἀλκαῖος δ' ἐν Καλλιστοῖ ἐπ' ἀν-

θρώπους ἔφη.

<Βαίνων>: ὁμοίως ἐπὶ ταὐτοῦ. ἐκβῆσαι δέ φασι δεῖν

λέγειν καὶ καταβῆσαι, οὐκ ἐκβιβάσαι. Στράττις.

<Βαυβᾷν>: ἀντὶ τοῦ καθεύδειν. Εὐριπίδης Συλεῖ·

βαυβῶμεν εἰσελθόντες. ἀπόμορξαι σέθεν

τὰ δάκρυα.

Κάνθαρος Μηδείᾳ· <Βαυβήσομεν.>

<Βαυβαλίσαι>: ἀντὶ τοῦ βαυκαλίσαι. Ἄλεξις Τιτθαῖς.

<Βομβυλίον>: Ἰσοκράτης Ἑλένῃ· <Τῶν μὲν γὰρ τοὺς

βομβυλίους καὶ τοὺς ἅλας ἐπαινούντων.>

<Βῶμαξ>: ὑποκοριστικῶς ὁ βωμός.

<Βράχιστον>: βραχύτατον Σοφοκλῆς Δανάῃ.

<Βρέτας>: ὁ ἀναίσθητος. Ἀναξανδρίδης Διδύμοις.

<Βατταρίζειν>: Ἱππῶναξ.

<Βαίνειν> φασὶν ἐπὶ τοῦ ῥυθμοῦ, ὡς λέγομεν <Βῆθι

τὸν στίχον τόνδε.>

<Βίκος>: Ἱππῶναξ δευτέρῳ, Ἡρόδοτος πρώτῳ.

<Βλενόν>: τὸν νωθῆ καὶ μωρόν. Σώφρων Προμηθεῖ.

<Βασιλεύς>: χωρὶς τοῦ ἄρθρου. Ἀρισταγόρας Μαμμακύθῳ.

<Βλάβος>: τὴν βλάβην. Δημοσθένης κατὰ Λεπτίνου.

<Βαμβάκους> τοὺς φαρμακοὺς Κίλικες καλοῦσιν.

<Βρῦ>: ἐπὶ τοῦ πιεῖν. Ἀριστοφάνης Νεφέλαις δευτέραις.

<Βούδια>: οὐ μόνον βοίδια. Ἕρμιππος Κέρκωπι.

<Βαρύσταθμον>: Κάνθαρος Μηδείᾳ.

...... πρὸς τοὺς κατάρνη ἀναφωνήσαντας εἰώθασιν

οἱ ἀντιτιθέντες ἀντεμβοᾷν, καὶ ἔστιν οἱονεὶ σκῶμμα.

Ἕρμιππος Δημόταις.

<Βιάσαι>: ἀντὶ τοῦ βιάσασθαι. Ἀλκαῖος·

ἐβίασέ μου τὴν γυναῖκα.

<Βῆ>: προβάτων βληχή. Ἀριστοφάνης·

θύτην μέλλει καὶ κελεύει βῆ λέγειν.

<Βουλευτικά> λέγεται γυμνάσια ἐν πολλαῖς πόλεσι καὶ

σύνοδοί τινες, ὅπου οἱ βουλευταὶ ἢ ἑστιῶνται ἢ περι-

πατοῦσιν.

<Βότινον>: Ἀριστοφάνης Βατράχοις.

<Βόλβιτον>: Ἱππῶναξ.

{Γ.}

<Γυναί>: ἀντὶ τοῦ γυναῖκες. Φιλιππίδης Ἀδωνιαζούσαις.

Φερεκράτης Κραπατάλλοις <Τὴν γυνήν.>

<Γαμῶ> ἡ γυνὴ λέγει, <Οὐ γαμοῦμαι.> Ἀντιφάνης Ἀσώ-

τοις. ἐγημάμην ὁ ἀνὴρ λέγει ἀντὶ τοῦ ἔγημα.

<Γειτονιᾷν>: ἀντὶ τοῦ γειτνιᾷν. Θεόπομπος Φιλίππῳ,

καὶ <Γειτονεῖν.>

<Γενέθλιον> ἡμέραν ἀξιοῦσιν ἀεὶ λέγειν, οὐ γενέθλια,

οὐδὲ γενέσια. Εὐριπίδης Ἴωνι, Ἡρόδοτος τετάρτῳ.

<Γενέσια>: οὔσης τε ἑορτῆς δημοτελοῦς Ἀθήναις, Βοη-

δρομιῶνος πέμπτης, γενέσια καλουμένης, καθότι φησὶ

Φιλόχορος καὶ Σόλων ἐν τοῖς ἄξοσι, καὶ τῆς τοῦ

ὀνόματος χρήσεως οὔσης Ἑλληνικῆς, τί κωλύει μὴ μό-

νον ἐπὶ τῆς δημοτελοῦς ἑορτῆς, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τῆς

ἰδίας ἑκάστου τάσσεσθαι;

<Γοργός>: τοῦτο ἀξιοῦσιν ἐπὶ τοῦ κατὰ τὰ ὄμματα τοι-

ούτου τάσσεσθαι, ἢ ἐπὶ τοῦ κεκινημένου κατὰ πρός-

ωπον, οὐ μέντοι ἐπὶ τοῦ ταχέος ἢ ἀνδρείου. ἐλέγχει

δ' αὐτοὺς Ἀριστοφάνης Εἰρήνῃ.

<Γέμειν> τὴν ναῦν μόνον φασὶ δεῖν λέγειν, τὰ δ' ἄλλα

μεστὰ λέγειν. ἐλέγχει δ' αὐτοὺς Εὔβουλος Εἰρήνῃ.

<Γῆν> ἀξιοῦσιν ἀεὶ λέγειν ἑνικῶς, μηδέποτε δὲ πληθυν-

τικῶς. Ἡρόδοτος πρώτῳ.

<Γαλαθηνά>: τὰ ἐπὶ θηλῆς ἔτι λέγουσιν.

<Γυναικισμός>: Διοκλῆς Βάκχαις <Γυναικίζειν> φησὶ

καὶ <γυναικηρόν.>

<Γυναικάριον>: Διοκλῆς Μελίτταις.

<Γογγυσμός>: ἀντὶ τοῦ τονθορυσμοῦ. Ἀναξανδρίδης

Νηρεῖ.

<Γράστιν>: ἐπὶ τῆς ὑγρᾶς κριθῆς, ἐπὶ τῶν καρπῶν.

<Γναθοῖ>: ἀντὶ τοῦ τὴν γνάθον τύπτει. Φρύνιχος Μο-

νοτρόπῳ.

<Γεννήσαιτο>: ἀντὶ τοῦ γεννήσειεν.

<Γεννῆσαι>: ἐπὶ τοῦ τεκεῖν τὴν γυναῖκα.

<Γλώττας>: τὰς τῶν ποιητῶν ἢ ἅς τινας ἄλλας ἐξηγού-

μεθα.

<Γονέας καὶ γραφέας καὶ> τὰ ὅμοια, οὐ μὴν γονεῖς

οὐδὲ γραφεῖς, ὡς οἴονται δεῖν λέγειν.

<Γραμματικούς>: ἀντὶ τοῦ γραμματιστάς. γραμματι-

στὰς δὲ ἀντὶ τοῦ ὑπογραφεῖς.

<Γραία,> οὐ γραῦς.

<Γλαφυρώτατον>: τὸν χαριέστατον.

<Γρᾶσος> οὔ φασι δεῖν λέγειν· οὐδ' <ἀπόζειν γράσου,>

ἀλλὰ τράγου.

<Γέρα>: Πλάτων ἕκτῳ Πολιτείας.

<Γελασίνην>: τὴν πολλὰ γελῶσαν. Ἀναξανδρίδης ἐν

Κωμῳδοτραγῳδίᾳ.

<Γνωστός>: ἀντὶ τοῦ γνώριμος. Σοφοκλῆς Ἑρμιόνῃ.

<Γνωρίσαι>: ἀντὶ τοῦ ἑτέρῳ γνώριμα ποιῆσαι.

<Γενειάζειν>: Φιλήμων Αὐλητῇ· <Γεγενείακεν.>

<Γαγγαλίζειν>: οὐ γαργαλίζειν.

<Γαυριᾷν>: καὶ τοῦτο μέμφονται. Δημοσθένης περὶ τοῦ

στεφάνου, Εὐριπίδης Βάκχαις.

<Γεύεσθαι>: οὐ μόνον ἐπὶ τοῦ ἐσθίειν, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ

τοῦ ὀσφραίνεσθαι, ὡς ἐν τῷ βίῳ <Γεύεται μύρων.>

Εὐριπίδης Κύκλωπι.

<Γραικός>: ὁ Ἕλλην.

<Γαῖσον>: τὸ ὅπλον, δοκοῦν εἶναι Ἰταλικόν.

<Γαλιδεύς>: ὁ τῆς γαλῆς σκύμνος. Κρατῖνος Ὥραις.

<Γιγγλάρια> οἱ αὐληταὶ λέγουσι γένος ὀργάνων.

<Γιγγλίζειν> τὸ ἀπειλεῖν οἱ ἰδιῶται λέγουσιν.

<Γλάνιν>: τὸν ἰχθύν. οὐκ ἄλλοι μόνοι λέγονται.

<Γραΐζειν>: ὅταν τὸ συναγόμενον ἐν ταῖς χύτραις καὶ

ἐπαφρίζον ἐκχέωσιν. Ἀριστοφάνης Πλούτῳ.

<Γραμματικός>: ὁ πολλὰ γράμματα εἰδώς.

<Γάστραι>: τὸ σύντριμμα τῶν ἀμφορέων, ὧν αὐτὸ τὸ

γαστρῶδες μένει. αὐτὴν δὲ τὴν γάστραν ἀντὶ τοῦ τῆς

γαστρός.

{Δ.}

<Δεδιακόνηκα>: Δημοσθένης περὶ τοῦ ἐπιτριηραρχή-

ματος.

<Διαπαρθενεῦσαι>:

<Δεδιῳκημένα>: Ἀντιφάνης Μηναγύρτῃ.

<Δεῦρο>: ἀντὶ τοῦ ἔρχου. Πλάτων Πολιτείας τρίτῳ.

<Δραπέτευμα>: Διοκλῆς Μελίτταις.

<δεῖται>: ἀντὶ τοῦ δεῖ. <Ἀπελθεῖν με δεῖται.>

<Δεσμεύειν δεδεσμένον>: Πλάτων Φαίδρῳ, Εὐριπί-

δης Βάκχαις.

<Διδοῦσιν>: οὐ διδόασιν. Ἀριστοφάνης Μητροφῶντι.

<Δεδράμηκα>: Φιλήμων Κοινωνοῖς.

<Δακτυλίδιον>: οὐ δεῖν φασὶν ὑποκορίζεσθαι, οὐδ' ἂν

μικρὸν ᾖ.

<Διαλέξασθαι>: Ἀριστοφάνης Θεσμοφοριαζούσαις.

<Διαλέγειν>: ἀντὶ τοῦ διαλέγεσθαι. Ἕρμιππος Κέρκωψιν.

<Διάλεγμα>:

<Δέλφακα>: τὴν θήλειάν φασι δεῖν λέγειν, ἀδιαφόρως

τῶν παλαιῶν τιθέντων.

<Διάφορος>: ἐχθρός.

<Διαφόρως ἔχειν>: ἐχθρῶς. Θουκυδίδης ἕκτῳ.

<Διαφέρον>: ἀντὶ τοῦ συμφέρον. Ἀντιφάνης Ἀνασω-

ζομένῳ.

<Δέρειν>: τὸ τύπτειν, οὐχὶ τὸ ἐκδέρειν.

<Δαρθείς>: ἀντὶ τοῦ δαρείς. Νικόχαρις Κενταύρῳ.

<Διπλάσαι>: τὸ διπλασιάσαι. Ἄλεξις Κύπριδι.

<Δοκιμαστήν>: οὐκ ἀργυρογνώμονα.

<Δόμων>: οὐκ ἐπὶ τῆς οἰκίας, ἀλλ' ἐφ' οὗ ἡ συνήθεια

τάττει. Ἡρόδοτος πρώτῳ καὶ δευτέρῳ.

<Δύναται>: οἷον τί δύναται ἥδε ἡ λέξις; ὁ στα-

τὴρ πόσους ὀβολοὺς δύναται;

<Δεσποσύνην>: Ἡρόδοτος ἑβδόμῳ. Δημοσθένης κατὰ

Λεπτίνου. <Δεσποσύνους> ἀντὶ τοῦ δεσπότας.

<Δεύτερον>: ἀντὶ τοῦ μεθ' ἑτέρου. Ἡρόδοτος πρώτῳ,

Νικοφῶν Πανδώρᾳ.

<Δεῖγμα> ἀξιοῦσι λέγειν τὸ τοῦ λιμένος, οὐ τὸ ὑπό-

δειγμα.

<Δοκήσει>: ἀντὶ τοῦ δόξῃ. Ἀριστοφάνης Βατράχῳ.

<Δυσθυμία>: Σοφοκλῆς Τυροῖ.

<Διατοιχεῖν>: ἀντὶ τοῦ ἀνατοιχεῖν. Εὔβουλος Κατα-

κολλωμένῳ.

<Διενεχθῆναι>: ἀντὶ τοῦ μάχεσθαι. Ἄμφις Σαπφοῖ.

<Διὰ χειρὸς δανεῖσαι>: Τιμόστρατος Πανί.

<Δρυοκολάπτης>: τὸ ὄρνεον. Ἀριστοτέλης ἐν τῷ περὶ

ζώων.

<Δεδειπνάναι>: Πλάτων Σοφισταῖς.

<Δεδεξαμένη>: Ἡρόδοτος ἕκτῳ.

<Δευτέριον οἶνον>: Νικοφῶν Χειρογάστορι.

<Δεδνείπηκας>: Μένανδρος.

<Δυσημερεῖν>: Φερεκράτης Κραπατάλλοις.

<Διαχωρῆσαι>: ἀποτῖσαι.

<Δρᾶμ' ἀκοῦσαι>: ἀντὶ τοῦ δράματος ἀκοῦσαι. Ἀντι-

φάνης Βουσίριδι.

<Δεδιώς> ὄντος τοῦ ἀρσενικοῦ, δεδιυῖα τὸ θηλυκόν. Εὔ-

βουλος.

<Δεούμεθα>: ἀντὶ τοῦ δεηθησόμεθα. Ἐπίχαρμος Δευ-

καλίωνι.

<Διετίθουν>: διετίθεσαν. Ἀντιφῶν Ἰάσονι.

<Διαιρεῖν>: λέγεται ἐπὶ δυοῖν, οὐκέτι ἐπὶ πλειόνων.

Δημοσθένης ἐν τῷ κατὰ Ἀριστοκράτους φησὶ <Τῆς

Θρᾴκης εἰς τρία διῃρημένων>.

<Διάφευξις>: Θουκυδίδης τρίτῳ.

<Δόξασμα>: Πλάτων Φαίδρῳ.

<Δημοσιεύειν>: τὸ δημεύειν. Πλάτων Φαίδρῳ, Θου-

κυδίδης τρίτῳ.

<Δέσμιον>: οὐ μόνον δεσμώτην.

<Διδασκαλικός>: Πλάτων Γοργίᾳ.

<Δικᾷν>: ἀντὶ τοῦ δικάσειν. Ἡρόδοτος πρώτῳ· <Οὔ φη-

σι δικᾷν ἔτι>.

<Δικαιώματα>: τὰ δίκαια. Θουκυδίδης πρώτῳ.

<Διαφερόντως>: ἀντὶ τοῦ διαφόρως. Ἀντιδόσει Ἰσο-

κράτης.

<Δίκαιον μέτρον>: τὸ ἴσον. Ἡρόδοτος δευτέρῳ.

<Δοριάλωτος>: Ἰσοκράτης περὶ τῆς ἀντιδόσεως.

<Δόξαις>: ἀντὶ τοῦ δόξειας. Πλάτων Φαίδρῳ.

<Δωρῆσαι>: ἀντὶ τοῦ δωρήσασθαι. Πίνδαρος Ὀλυμ-

πιονίκῃ.

<Δραστήριος>: Θουκυδίδης πρώτῳ.

<Δραχμεῖον>: τὸν δραχμῆς ἄξιον.

<Δινισμόν>: Πλάτων Πολιτείας ἕκτῳ.

<Δικάσιμον>: Δημοσθένης πρὸς Πολύευκτον παρα-

γραφῇ.

<Δράκαινα>: τὸ θηλυκόν. Εὐριπίδης Βάκχαις.

<Δαιμονίζεσθαι>: Σοφοκλῆς Δανάῃ. <Δεδαιμονι-

σμένον> ἀντὶ τοῦ τεθεωμένον.

<Δυνάμεις>: τὰ τῶν ἰατρῶν φάρμακα. Τιμόστρατος.

<Δεξιότοιχοι>: οἱ ἐν τῷ δεξιῷ ἐρέσσοντες.

<Δίμυξον λύχνον>: Μεταγένης Φιλοθύτῃ.

<Διενεγκεῖν>: ἀντὶ τοῦ προσπαλαίειν. Τηλεκλείδης

Ἡσιόδῳ.

<Δισωτήριον> καλοῦσιν Ἀθήνῃσι τὸν ναὸν τοῦ σωτῆρος

Διός. ἔστι δὲ Ἀττικὸν τὸ σχῆμα. Διπόλια γοῦν κα-

λεῖται ἑορτή, καὶ Διπολιώδη φησὶν Ἀριστοφάνης. Θου-

κυδίδης δὲ Διάσια καλεῖ τὴν ἑορτήν.

<Διὰ πάντων> ἀγὼν λέγεται ὁ ἔσχατος. Κρατῖνος Παν-

όπταις.

{Ε.}

<Ἐλέγοσαν, ἐγράφοσαν> καὶ τὰ ὅμοια Ἀλεξανδρεῖς

λέγουσι. Λυκόφρων Ἀλεξάνδρᾳ·

ναῦται λίαζον κἀπὸ γῆς ἐσχάζοσαν.

<Ἐδιακόνουν>: Ἀλκαῖος Ἐνδυμίωνι.

<Ἐδιαίτων>: ἀντὶ τοῦ διῄτων.

<Εἰσπορεύομαι καὶ ἐκπορεύομαι>: ἀντὶ τοῦ ἐξέρ-

χομαι.

<Ἐπιχαιρέκακος>: Ἄλεξις ἐν Διαπλεούσαις λέγει·

ἐπιχαιρέκακος εἶ καὶ φθονεῖς τοῖς πλησίον.

<Εὐήθης>: ὁ ἀγαθός. Δημοσθένης κατὰ Τιμοκράτους·

<Ἐγνωσμένος οὐκ ἠνείχετο δεῖν τῆς εὐηθείας

τῆς ὑμετέρας>.

... χρηστοῦ δίδαγμ' εὐηθίας

καὶ φιλανθρώπου λογισμοῦ.

Θουκυδίδης τρίτῳ, Πλάτων Πολιτείας τετάρτῳ.

<Ἐλελήθεισαν>: μετὰ τῆς θᾶ. Εὔπολις Αἰξίν.

<Εὔχαρι καὶ ἐπίχαρι>: τὸ γελοῖον ἔτι μᾶλλον.

<Εἴσω>: ἀντὶ τοῦ ἔνδον. Δημοσθένης περὶ τῆς παρα-

πρεσβείας. Ὅμηρος·

.... καὶ εἴσω δόρπον ἐκόσμει.

<Εἰς ὀρθὸν φρονεῖν>: ἀντὶ τοῦ καλῶς φρονεῖν. Σο-

φοκλῆς Τριπτολέμῳ.

<Ἐνεός>: ὁ μὴ ἀκούων. Ξενοφῶν Κύρου ἀναβάσει.

<Εὐαγγέλια>: μισθὸς τοῦ τι εὖ ἀγγεῖλαι.

<Ἐκκόψαι>: ἀντὶ τοῦ νικῆσαι κύβοις. Ἄλεξις Δακτυλίῳ.

<Εὐτράπελον>: φασὶν οὐ δεῖν τιθέναι ἐπὶ τοῦ γελοίου,

ἀλλ' ἐπὶ τοῦ εὖ τρεπομένου πρὸς πάντα καὶ ἐπὶ τοῦ

εὐστρόφου.

<Ἐλεινόν>: ἀντὶ τοῦ ἐλεεινόν. Εὔπολις Αἰξίν. Πλάτων

ἕκτῳ Πολιτείας κατὰ τοῦ ἐλεητικοῦ τὸν ἐλεεινὸν τέ-

θεικεν.

<Ἐλεήμων>: καὶ τοῦτο αἰτιῶνται. Δημοσθένης κατὰ

Μειδίου.

<Ἐλεημονέστατον>: Ἰσοκράτης περὶ ἀντιδόσεως.

<Ἐν τοσούτῳ>: ἐν τῷ μεταξύ.

<Ἐμέ> ἀντὶ τοῦ ἐμαυτόν, <σέ> ἀντὶ τοῦ σαυτόν. Φιλήμων

Γαμοῦντι·

σῶζε σαυτόν, ἐγὼ δ' ἐμέ.

Ἀναξανδρίδης·

ὑπὲρ σεαυτοῦ πρᾶτθ' ὅ τι.. ἄν σοι δοκῇ,

ἐγὼ δ' ὑπὲρ ἐμοῦ.

<Ἐπανακάμψαι>: ἐπαναστρέψαι. Φιλιππίδης Βασα-

νιζομένῃ.

<Ἐχθροτέρως>: ἀντὶ τοῦ ἐχθρότερον. Θουκυδίδης.

<Ἐπιτηδειοτέρως>:

<Εὐειδής>: οὕτω φασὶν ἀδόκιμον εἶναι τὸ ὄνομα. ἀλλ' ὁ

καλὸς Ξενοφῶν Ἀπομνημονευμάτων τρίτῳ, Ἡρόδοτος

πρώτῳ δὶς καὶ τρίς, καὶ ἀπειράκις οἱ κωμικοί.

<Ἐμφανίσαι>: ἀντὶ τοῦ μηνῦσαι. Ἰσοκράτης ὑπὲρ τῆς

ἀντιδόσεως· <Μᾶλλον ὑμῖν ἐμφανιεῖν τὴν ἀλή-

θειαν>.

<Εὐπαίδευτος>, εὐπρόσωπος· εὐπαιδευσία, εὐπροσω-

πία.

<Εὐοψίαν>: ἀντὶ τοῦ εὐπροσωπίαν. Ἄλεξις Γαλατείᾳ.

<Ἐδυνάσθην>: Ὅμηρος·

οὐδὲ δυνάσθη

εὖ σχεθέειν.

<Ἐναντίον τινὸς τόδε ἐπράχθη οὔ> φασι δεῖν λέ-

γειν, ἀλλὰ παρόντος τινός. Δημοσθένης κατὰ Ἀφό-

βου ἐπιτροπικῷ.

<Ἐπίστῃ>: ἀντὶ τοῦ ἐπίστασαι.

<Ἐξαναλάβω>: Θουκυδίδης πρώτῳ.

<Ἔκποθεν ἐμοὶ γέγονεν>: Ὅμηρος·

σειρὴν χρυσείην ἐξ οὐρανόθεν κρεμάσαντες.

καθόλου περιττὰς προσλαμβάνειν προθέσεις οὐκ ἦν

ἄηθες τοῖς ἀρχαίοις.

<Ἐξαφείλατο>: Ἡρόδοτος πρώτῳ.

<Ἐξαπολωλότα>: Δημοσθένης κατὰ Φορμίωνος.

<Ἐξ ὅτου>: ἀντὶ τοῦ ἐξ οὑ, ἦλθον. Κράτης Τόλμαις.

<Ἑστήξουσι> Δημοσθένης κατὰ Λεπτίνου.

<Ἐπιτριτῶσαι>: ὡς ἐπιδευτερῶσαι. Ἀναξίλας Ἀγροίκῳ.

<Ἐθισμός>: ἀντὶ τοῦ ἔθος. Ποσείδιππος Φιλοπάτορι.

<Ἐξετασμός>: ἀντὶ τοῦ ἐξέτασις. Δημοσθένους ἐν τῷ

ὑπὲρ τοῦ στεφάνου εἰπόντος, οὔ φασι δόκιμον εἶναι

οὕτω τιθέμενον.

<Ἐπελάβετό μου>: οὕτως εἰπόντος Πλάτωνος Πολι-

τείας τρίτῳ.

<Ἐκποιῆσαι>: ἀντὶ τοῦ ἐκτελέσαι. Σώφρων.

<Ἐκδημία>: οὐ μόνον ἀποδημία. Εὐριπίδης Ὑψιπύλῃ.

<Ἐπίδημος>: ἀντὶ τοῦ ἔνδημος. Ἀντιφάνης Ἀγροίκῳ.

<Ἐνδημεῖν>: Θουκυδίδης πρώτῳ, <Ἐνδημοτάτους> εἰ-

πών.

<Ἐπιτροπεῖν>: ἀντὶ τοῦ ἐπιτροπεύειν. Πλάτων Φαίδρῳ.

<Ἐξαίρειν>: ἀντὶ τοῦ ἀπαίρειν. Εὐριπίδης δὲ Ῥαδα-

μάνθυι·

οὐδεὶς γὰρ ἡμᾶς .. .. ἐξαιρήσεται,

ἀντὶ τοῦ ἀφαιρήσεται.

<Ἐργολάβος>: Δημοσθένης ἐπιστολῇ, ἧς ἡ ἀρχή· <Πε-

ρὶ μὲν τῶν κατ' ἐμαυτόν>.

<Ἐργοδοτῶν>: ὡς κἀν τῇ συνηθείᾳ. Ἀπολλόδωρος.

<Ἐπέκεινα, ἐπιτάδε>: Πλάτων περὶ ψυχῆς.

<Ἐξ αὐτῆς>: ἀντὶ τοῦ παραχρῆμα. Κρατῖνος Δηλιάσιν.

<Ἐντέλλω>: ἀντὶ τοῦ ἐντέλλομαι. Σοφοκλῆς Θυέστῃ.

<Ἐν ὥρᾳ>: οὐ μόνον, ὡς ἀξιοῦσι, καθ' ὥραν.

<Εὐθετῆσαι>: καθότι καὶ ἀθετῆσαι.

<Ἐδέετο> ἀντὶ τοῦ ἐδεῖτο, παρεκάλει.

<Ἐντρέπεσθαι>: ἐπιστροφὴν ποιεῖσθαι. Ὅμηρος·

.... ἐντρέπεται φίλον ἦτορ.

Δημοσθένης περὶ παραπρεσβείας.

<Ἐξόριστον>: ἀντὶ τοῦ φυγάδα. Δημοσθένης ἐν τῷ

κατὰ Μειδίου.

<Ἔκλεξις>: Πλάτων πέμπτῳ Πολιτείας.

<Ἐγγύησις>: Δημοσθένης ἐν τῷ κατὰ Τιμοκράτους.

<Ἕλξις>: Πλάτων Πολιτείᾳ.

<Ἐπιστράτευσις>: Ἡρόδοτος τρίτῳ.

<Εὐωχεῖν>: ἀντὶ τοῦ εὐωχεῖσθαι. Ἀνδοκίδης Συμβου-

λευτικῷ.

<Ἐπισάξαι>: ἀντὶ τοῦ ἐπιγεμίσαι. Ἡρόδοτος τρίτῳ.

<Ἐπιτιμᾶν>: ἀντὶ τοῦ ἐπιπλήσσειν. Δημοσθένης περὶ

τριηραρχήματος.

<Ἕλκει σταθμόν>: ἀντὶ τοῦ ἄγει. ἐκβάλλουσιν ὡς ἀδό-

κιμον. Ἡρόδοτος πρώτῳ.

<Εὐπαθεῖν τὸ> ἡσθῆναι <Καὶ εὐπάθειαν> τὴν ἡδο-

νήν. Πλάτων Πολιτείας ἕκτῳ καὶ τετάρτῳ.

<Ἐντρεχῆ ἄνδρα>: Πλάτων Πολιτείᾳ. <Ἐντρεχέστατον>.

<Ἐνιαυτοί> οὐ λέγονταί φασι πληθυντικῶς. Ὅμηρος·

ἀλλ' ὅτε δὴ ἔτος ἦλθε περιπλομένων ἐνιαυτῶν.

Ἡρόδοτος πρώτῳ.

<Ἑλκύδρια>: τὰ μικρὰ ἕλκη. Λυσίας κατὰ Λυσιθέου.

<Ἐγχωρεῖ>: ἐνδέχεται.

<Εὑρίσκειν τιμήν>: ὡς κἀν τῇ συνηθείᾳ.

<Εὐλογεῖν>: τὸ ἐπαινεῖν.

<Ἐπίσκεψις>: Θουκυδίδης τρίτῳ.

<Ἐνσεῖσαι>: ἀντὶ τοῦ ἐντινάξαι.

<Ἐχόμενον>: ἀντὶ ὑστέρου. Ἰσοκράτης περὶ ἀντιδόσεως.

<Ἐγχώριος ἀνήρ, ἐγχώριον πρᾶγμα>: Εὔπολις

Δήμοις.

<Εἴησαν>: ἀντὶ τοῦ εἶεν. Ξενοφῶν Ἀπομνημονευμάτων

πρώτῳ.

<Ἐξελεύθερον>: ἀντὶ τοῦ ἀπελεύθερον.

<Ἐντέχνως> ἀποδοκιμάζουσι λέγειν.

<Ἐν γαστρὶ ἔχειν>: τὸ κύειν. Ἡρόδοτος πρώτῳ.

<Ἐμπειρικῶς>: ἀντὶ τοῦ ἐμπείρως. Ἄλεξις Οἴνῳ.

<Ἐξωμνύοντο>: μετὰ τοῦ ο̅, Αἰολικῶς.

<Ἐκφυγγάνω>: Δίφιλος Εὐνούχῳ.

<Ἐθελορήτωρ>: ἐκβάλλουσι τὰ σύνθετα. Θουκυδίδης

<ἐθελοφιλόσοφος>· καὶ Θουκυδίδης δὲ <ἐθελοπρό-

ξενος>.

<Εὐαρέστως>: καὶ τοῦτο διώκουσιν.

<Ἐλλύχνιον>: Ἡρόδοτος πρώτῳ.

<Εὐστόχως>: Εὐριπίδης Πελιάσιν.

<Ἐμφερέστερα>: Αἰσχύλος Ἱκέτισιν.

<Ἐωνηκώς>: ἀντὶ τοῦ ἐωνημένος. Λυσίας κατὰ Καλ-

λίου ἐνδείξεως.

<Ἐνεδρείας>: ἀντὶ τοῦ ἐνέδρα. Ἐπίχαρμος Ὀδυσσεῖ

αὐτομόλῳ.

<Ἐμπαίζειν>: ἐπὶ τοῦ καταγελᾷν. Ἀριστοφάνης Πλούτῳ.

<Εὔσχημον>: ἐπὶ τοῦ καλοῦ.

<Εὐσχημόνως>: καλῶς.

<Εὐειματεῖν>: Ἀντιφάνης Ἀφροδισίῳ.

<Ἐξαλλάξαι>: ὡς Ἀλεξανδρεῖς, ἀντὶ τοῦ τέρψαι. Μέ-

νανδρος·

ἄνθρωπον ἐξαλλάξομεν.

<Ἐξαλλάγματα>: Ἀναξανδρίδης Θησεῖ·

παρθένοι παίζουσι .. .. πρὸς ἐλάφρ' ἐξαλλάγματα.

<Ἐλαφρός>: ὁ τὰς φρένας κοῦφος. Φιλήμων Αἰτωλῷ.

<Εὐόμιλος>: καί τοί γε τὴν ὁμιλίαν αὐτῶν ἐκβαλλόντων.

<Εὐθύ>: ἀντὶ τοῦ εὐθέως.

<Ἐξέβη ἡμῖν τὸ ἐνύπνιον>: Ἄλεξις Κιθαρῳδῷ.

<Εἷς ἕκαστος>: Ἄλεξις Ἑλένης μνηστῆρσιν.

<Ἐπίτοκον οὐκ> ἀξιοῦσι λέγειν, ἀλλ' <Ἐπίτεκα.>

<Ἐπιστάτης>: ἀντὶ τοῦ διδάσκαλος ὁμολογουμένως Ἀν-

τιφάνης.

<Ἐγκυρῆσαι>: ἀντὶ τοῦ ἐντυχεῖν. Κρατῖνος Δηλιάσιν.

<Εὐσταλής>: Θουκυδίδης πρώτῳ.

<Ἐμπολῆσαι>: ἀντὶ τοῦ ὠνήσασθαι.

<Ἐφάπαξ>: Εὔπολις Κόλαξιν.

<Ἐξηγητής>: Εὔπολις Χρυσῷ γένει

.......... Λάμπων

οὑξηγητής. μάντις γὰρ .. ἦν, καὶ χρησμοὺς

ἐξηγεῖτο.

Ἡρόδοτος τετάρτῳ.

<Ἐθελοντηδόν>: Θουκυδίδης ὀγδόῳ.

<Ἐπινέφελον>: Πλάτων Λαΐῳ.

<Ἐπανορθώσασθαι>: Ἀριστοφάνης Θεσμοφοριαζού-

σαις.

<Ἐγρηγόρησεν>: Ξενοφῶν τετάρτῳ Ἀναβάσεως.

<Ἐτάζειν>: τὸ ἐξετάζειν. Ἡρόδοτος τρίτῳ.

<Ἐτασμόν>: τὸν ἐξετασμόν.

<Ἐγκάθετος>: Ὑπερείδης κατὰ Αὐτοκλέους.

<Ἐξιδιάσασθαι>: Δίφιλος Ἐπιτροπῇ.

<Εὐεργεσία>: Εὐριπίδης Βάκχαις.

<Εὐορκησία>: Ἀλέξανδρος Ἑλένῃ.

<Εὐώνυμον>: τὴν ἀριστερὰν χεῖρα.

<Ἐπεπτώκειμεν> Μένανδρος Καταψευδομένῳ.

<Ἕλλην γυνή>: Φιλήμων Παιδαρίῳ.

<Ἑλλὰς ὁ ἀνήρ>: Σοφοκλῆς Αἴαντι Λοκρῷ.

<Ἐκ διαδοχῆς>: τὸ ἐν μέρει. Ἀντιφάνης Ἀγροίκῳ.

<Ἔσθειν>: Ὅμηρος·

ἔσθων καὶ πίνων.

<Ἑπτέτης>: χωρὶς τοῦ α̅. Χιωνίδης Ἥρωσιν.

<Ἐντυλίξαι>: τὸ ἐνειλῆσαι. Διοκλῆς Μελίτταις.

<Ἐλᾷν>: ἀντὶ τοῦ ἐλαύνειν. Κάνθαρος Μηδείᾳ.

<Ἔφιππος>: ἀντὶ τοῦ ἱππότης ἢ ἐπιβεβηκὼς ἵπποις.

<Ἐμπυρισμός>: Ὑπερείδης ὑπὲρ Λυκόφρονος.

<Ἔνωμον>: τὸ κατὰ πᾶν πέπειρον.

<Ἐκπερδικίσαι>: ἐκφυγεῖν καὶ διολισθεῖν. Ἀριστοφά-

νης Ἐκκλησιαζούσαις.

<Ἐνθρυπτά>: Δημοσθένης περὶ στεφάνου.

<Ἐξάλειπτρον>: φιάλῃ τι ὅμοιον. Ἀριστοφάνης Ἀχαρ-

νεῦσιν.

<Ἐπιβατικά> καλοῦσιν, ἃ οἱ ναυτικοὶ παρενθήκας λέ-

γουσιν.

<Ἔξω γλαῦκα> οἱ ναυτικοὶ λέγουσιν, ὅταν ἡ θάλασσα

ὑπερχέηται.

{Ζ.}

<Ζῆλος>: κἀπὶ τῆς ζηλοτυπίας, οὐχ, ὡς οἴονται, ἐπὶ τῆς

μιμήσεως μόνον.

<Ζήσει>: Πλάτων Πολιτείας ἕκτῳ, οὐ ζήσεται.

<Ζῆ>: ἀντὶ τοῦ ζῆθι. Εὐριπίδης Ἰφιγενείᾳ·

ἀλλ' ἕρπε καὶ ζῆ καὶ δόμους οἴκει πατρός.

Σοφοκλῆς Δανάῃ·

ζῆ, πῖνε, φέρβου.

<Ζευγηλάτης>: Σοφοκλῆς Τριπτολέμῳ.

<Ζυμήσασθαι>: Ἀριστοφάνης Νεφέλαις.

<Ζωδάριον>: Ἄλεξις Λυκίσκῳ.

<Ζῴδιον>: ζῶον.

<Ζάγρα>: λοιδορίας εἶδος. Τιμόστρατος Παρακαταθήκῃ

τὰς βασάνους καὶ τὰς πληγὰς <Ζάγριον> λέγει.

<Ζιγοῦν> ἀντὶ τοῦ πίνειν Κίλικες λέγουσιν.

<Ζημίαν λαβεῖν>: ἀντὶ τοῦ ζημιωθῆναι.

{Η.}

<Ἤνεγκον>: ἐπὶ πρώτου προσώπου. Σοφοκλῆς Τυροῖ,

Ἀριστοφάνης Θεσμοφορίαις.

<Ἡμίκακον>: Ἄλεξις Αἰχμαλώτῳ.

<Ἥδεται>: Εὐριπίδης Βάκχαις.

<Ἤθη>: πληθυντικῶς φασὶ μὴ δεῖν λέγειν, ἀλλ' ἑνικῶς.

ἀλλ' Ἀντιφάνης εἶπε πληθυντικῶς.

<Ἥδιον>: Ἄλεξις Ὀδυσσεῖ ἀπονιπτομένῳ.

<Ἡσύχιος>:

<Ἡσυχώτερον>:

<Ἡσύχιμον>: Πίνδαρος Ὀλυμπιονίκαις.

<Ἡρακλέες>: Πλάτων Θεαιτήτῳ· <Μυρίοι ἤδη μοι

Ἡρακλέες καὶ Θησέες ἐντυχεῖν>.

<Ἡγεμονεύειν>: Πλάτων Πολιτείας τετάρτῳ.

<Ἣγεμονεύεσθαι>: Θουκυδίδης τρίτῳ.

<Ἥλω>: ἀντὶ τοῦ ἑάλω.

<Ἡιματῶσθαι>: Ἔριφος Μελιβοίᾳ.

<Ἥσθημα>: τὴν ἡδονήν. Εὔπολις Δήμοις.

<Ἠκροᾶσο>: ἀντὶ τοῦ ἠκροῶ. Ἀντιφάνης Ἐπιδαύρῳ.

<Ἡμερινὸν φῶς>: Πλάτων Πολιτείας τετάρτῳ.

<Ἡμίσεως>: ἐπίῤῥημα. Πλάτων Πολιτείας ἕκτῳ.

<Ἡμίσεας>: ἀντὶ τοῦ ἡμίσεις.

<Ἡμιλίτριον>: Ἐπίχαρμος Χείρωνι.

<Ἡμιούγκιον>: Ἐπίχαρμος Ἀμύκῳ.

<Ἡμῖνα>: ἐν τῇ ἀναφερομένῃ εἰς Ἐπίχαρμον Ὀψοποιίᾳ.

<Ἤτοι>: οὐκ ἄρχον, ἀλλ' ὑποτασσόμενον. Πίνδαρος

Θρήνοις.

<Ἧξις>: ἀντὶ τοῦ ἄφιξις. Εὐριπίδης Τρωάσιν.

{Θ.}

<Θροῦς>: Θουκυδίδης τετάρτῳ.

<Θυμωθῆναι>: Ἡρόδοτος τρίτῳ.

<Θανατήριον> ἀξιοῦσιν, οὐ θανάσιμον λέγειν. Πλάτων

Πολιτείας δευτέρῳ, Εὐριπίδης Μηδείᾳ.

<Θερισμόν>: ἀντὶ τοῦ ἀμητόν. Ἡρόδοτος τετάρτῳ,

Εὔπολις Μαρικᾷ.

<Θηλάζειν>: Πλάτων Πολιτείας τρίτῳ.

<Θηλάζει>: ἀντὶ τοῦ δίδωσι θηλήν. Φρύνιχος Μονο-

τρόπῳ.

<Θῦσαι>: ἀντὶ τοῦ σφάξαι. Εὐριπίδης Ὀρέστῃ.

<Θυροκοπεῖν καὶ θυροκοπία>: Δίφιλος.

<Θρίδακα>: Ἡρόδοτος τρίτῳ δίς.

<Θερεία>: Ἡρόδοτος πρώτῳ.

<Θερμολουτεῖν>: Ἄλεξις Ἑλένης μνηστῆρσιν.

<Θερμαίνεσθαι>: οὐ μόνον τὸ ὕδωρ, ἀλλὰ καὶ τὸ λε-

βήτιον ἢ χαλκίον.

<Θησέω>: ἀντὶ τοῦ θησείω. Φερεκράτης Δουλοδιδασκάλῳ.

<Θρασέα>: Φιλήμων Γάλλῳ· <Θρασέα γυνή>.

<Θαυμαστότερον>: οὐ θαυμασιώτερον.

<Θρεσκεία>: Ἡρόδοτος δευτέρῳ.

<Θεμιτόν>: Ἡρόδοτος τρίτῳ, Πλάτων περὶ ψυχῆς.

<Θηρία> ἀξιοῦσι τὰ ἄγρια λέγεσθαι, ἵππον δὲ ἢ ἡμίονον

πολιτικά. Εὔπολις Δήμοις.

<Θυγατριδεῖν>: ἀντὶ τοῦ θυγατέρα καλεῖν. Ἀραρὼς

Καινεῖ.

<Θεώσειν καὶ θεῶσαι>: κατ' ἔνδειαν τοῦ ι̅, τὸ περιε-

νεγκεῖν θεῖον καὶ καθῆραι. Ἀραρὼς Καμπυλίωνι.

<Θηραμένης>: τὴν κλητικήν. Φιλιππίδης Κοθόρνοις.

<Θυρίδα>: τῆς πινακίδος τὴν πτύχα.

{Ι.}

<Ἵνα τί>: ἀντὶ τοῦ διὰ τί.

<Ἱκετείαν>: ἀντὶ τοῦ ἱκεσίαν. Θουκυδίδης τρίτῳ.

<Ἰταλικόν>: Πλάτων Γοργίᾳ.

<Ἱεράν>: ἀντὶ τοῦ ἱέρειαν. Πλάτων.

<Ἰδιωτεύειν>: Πλάτων Γοργίᾳ.

<Ἰατρεύειν>: Πλάτων Πολιτείας δευτέρῳ.

<Ἰτητέον> ἀντὶ τοῦ ἰτέον. Δίφιλος Ἑλλεβοριζομένοις.

<Ἰσχυρίσκος>: ἀντὶ τοῦ ἰσχυρός. Ἄλεξις Προσκεδαν-

νυμένῳ.

<Ἰσχυρικώτερον>: Πλάτων Θεαιτήτῳ.

<Ἱππεύεσθαι>: παθητικῶς. Ἡρόδοτος πρώτῳ.

<Ἱκανότης>: Λυσίας πρὸς Πανταλέοντα.

<Ἴδοιτο>: ἀντὶ τοῦ ἴδοι. Ἡρόδοτος τρίτῳ.

<Ἱερά>: τὰ τῶν τεθνηκότων ὀστᾶ. Ὑπερείδης κατὰ Ἀρ-

χεστρατίδου.

<Ἰδίωσις>: Πλάτων τετάρτῳ Πολιτικῶν.

<Ἰσάργυρον, ἰσόχρυσον> ἀντὶ τοῦ πολυτίμου.

<Ἰσχνόφωνον> τὸν μογιλάλον οὐκ ἐῶσι λέγειν, ἀλλὰ τὸ

μογολάλον ἀπελαύνουσιν. Ἡρόδοτος <ἰσχόφωνον>.

<Ἱματιομίσθαι>: οἱ μισθοῦντες τὰ ἱμάτια.

<Ἱμάντες>: τὰ σχοινία, οἷς αἱ κεραῖαι ἀνέλκονται.

<Ἴσσα>: τὸ ἐπιχαρτικὸν ἐπιφώνημα. μέμφεται. Πλάτων

Λαΐῳ.

{Κ.}

<Κάθου>: Ἄλεξις Ταραντίνοις, Δίφιλος Εὐνούχῳ.

<Κάθῃ>: ἀντὶ τοῦ κάθησαι. Ὑπερείδης ὑπὲρ Κρατίνου.

<Καθίζανε>: ἀντὶ τοῦ κάθησο.

<Καθίσω>: καθεδοῦμαι. Ἀπολέγων Διαμαρτανούσῃ.

<Καθιζησόμεθα>: ἀντὶ τοῦ καθεδούμεθα. Πλάτων

Φαίδρῳ.

<Κοκκύζειν τοὺς ἀλεκτρυόνας>: Δίφιλος Πλινθο-

φόρῳ.

<Κόβαλος>: ὁ σκιραπώδης καὶ ἀειδής. Ἀρίσταρχος Βα-

τράχοις.

<Κράζειν>: οὕτω δεῖν φασὶ λέγειν, ἀλλὰ κραυγάζειν

ἢ βοᾷν.

<Κραυγασμός>: ἀντὶ τοῦ κραυγή. Δίφιλος Ἀποβάτῃ.

<Κατὰ μόνας>: ἀντὶ τοῦ ἰδίᾳ. Θουκυδίδης πρώτῳ, Ξε-

νοφῶν Ἀπομνημονευμάτων τετάρτῳ.

<Κάλτιον>: τὸ ὑπόδημα.

<Καλλονή>: ἐπὶ τοῦ κάλλους. Εὐριπίδης.

<Κακά> τὰ παιδία λέγει ἐπὶ τῶν ἀπαρεσκόντων.

<Κόρδακα καὶ κορδακίζειν>: ὅτι δὴ γένος ὀρχησμοῦ

ὁ κόρδαξ, Ἀριστόξενος ἐν τῷ περὶ τραγικῆς ὀρχήσεως

δηλοῖ οὕτως· <Ἤν δὲ τὸ μὲν εἶδος τῆς τραγικῆς

ὀρχήσεως ἡ καλουμίνη ἐμμέλεια, καθάπερ

τῆς σατυρικῆς ἡ καλουμένη σίκιννις, τῆς

δὲ κωμικῆς ὁ καλούμενος κόρδαξ>.

<Κρούειν>: κατὰ τοῦ ῥαπίσαι ἠρέμα μόνον οἴονται τί-

θεσθαι αὐτό, ὡς ὅταν εἴπῃ Ὑπερείδης <Καὶ τῷ σκέ-

λει με ἠρέμα ἔκρουσεν>. ἐπὶ δὲ τῆς συνηθείας

κατὰ τοῦ κόψαι τὴν θύραν τάσσεται. καὶ κατὰ τοῦ

κακεμφάτου ἐν τῇ συνηθείᾳ τὸ κροῦσαι κεῖται, ἀντὶ

τοῦ συγγενέσθαι.

<Κεντρίζειν>: Ξενοφῶν Συμποσίῳ.

<Κλεῖν> ἀξιοῦσι λέγειν, οὐ κλεῖδα. Δίφιλος Εὐνούχῳ.

<Κυντερώτερον> καὶ <κυντατώτατον>: Εὔβουλος

Παρμενίσκῳ.

<Κυντότατον>: Ἀριστοτέλης περὶ ποιητικῆς <Τὸ δὲ

πάντων κυντότατον.>

<Κόφινος> οὐ ῥητέον φασίν, ἀλλὰ ἄῤῥιχος. Πλάτων

Ἑορταῖς.

<Καυχᾶσθαι>: ἀντὶ τοῦ αὐχεῖν. Πίνδαρος Ὀλυμπιο-

νίκαις.

<Κοροκόσμια> κυρίως μέν ἐστι τὰ ἐπὶ τῶν τριοδίων

πρόσωπα ξύλινα, ἃ δὴ οἱ Ἀττικοὶ κόρας καλοῦσι· τέ-

τραπται δὲ ἐκεῖθεν κἀπὶ τοὺς κόσμους τῶν παρθέ-

νων. ὅλως δ' ἡγοῦνται τὴν λέξιν βάρβαρον.

<Κεράμινον>: ἀντὶ τοῦ κεραμεοῦν. Ἡρόδοτος πρώτῳ.

<κάτοπτρον> οὔ φασι δεῖν λέγειν, ἀλλ' <Ἔσοπτρον>.

<Κατηγορίας ἔχω>: ἀντὶ τοῦ κατηγοροῦμαι. Δημο-

σθένης περὶ στεφάνου.

<Κακολογεῖν>: Ὑπερείδης κατὰ Ἀρισταγόρου.

<Κακοποιεῖν>: Αἰσχύλος Κήρυξιν.

<Καταλαλεῖν>: Ἀριστοφάνης Γήρᾳ.

<Κάπηλος>: ἐπὶ πάντων φασὶ τῶν μεταβαλλομένων τί-

θεται, ἀλλὰ καὶ ἰδίως ἐπὶ τῶν πωλούντων οἶνον.

<Καταλλαγῆναι>: φασὶ <Διαλλαγῆναι>. Θουκυδίδης

τετάρτῳ δίς.

<Κυρίαν> οὔ φασι δεῖν λέγειν, ἀλλὰ <Κεκτημένην>· τὸν

δὲ <Κεκτημένον> μὴ λέγεσθαι ἀντὶ τοῦ δεσπότου.

Σατυρικοῖς κεκτημένον λέγει, Φιλήμων κυρίαν.

<Κομψόν>: ἐπὶ τοῦ κομψευομένου φασὶ δεῖν λέγειν, καὶ

τοὺς ἐπὶ τῶν ἀσθενούντων λέγοντας, ὅτι κομψότερον

διάκεινται, μέμφονται. ἀλλὰ Πλάτων Πολιτείας τε-

τάρτῳ κομψοὺς οὐ τοὺς κεκομψευμένους λέγει, ἀλλὰ

τοὺς ἀμείνονας.

<Κλέπτρια>: Σωτάδης Ἐγκλειομένοις.

<Καταχωλέ>: Ἀλκαῖος Γανυμήδει. σκώπτων γὰρ Ἥφαι-

στον ὁ Ζεύς φησι·

καταχωλέ, θᾶσσον, ἢ κεραυνοπλὴξ ἔσῃ.

<Κύπριον>: τὸ τάριχον. Ποσείδιππος Μεταφερομένοις.

<Κόλλοπάς> φασι δεῖν κυρίως λέγειν τοὺς τῶν ὀργάνων,

οὓς καλοῦσι κολλάβους, οὐ τοὺς ἀνδρογύνους. Εὔβου-

λος Ἀντιόπῃ ἐπὶ τοῦ ἀνδρογύνου.

<Κλιβανίτης ἄρτος>: Ἀμειψίας Ἀποκοτταβίζουσιν.

<Κρεμάσω>: οὐ μόνον κρεμῶ. Ἀλκαῖος Γανυμήδει.

<Κεραννύουσιν>: οὐ κιρνᾶσιν, ὡς οἴονται.

<Κέρκους> τὰς οὐρὰς οὐκ οἴονται δεῖν λέγειν. ἐπιχωριά-

ζει δὲ κατὰ τὴν Ἀσίαν, βάρβαρον μέντοι νομίζεται.

Πλάτων Σοφισταῖς.

<Κροταλίζειν>: ἀντὶ τοῦ κροτεῖν. Ἀναξίλας Ἀντίδο...

<Κραυγὴν ποιῆσαι>: ἀντὶ τοῦ κραυγάσαι.

<Καταδιῶξαι>: Λυσίας κατὰ Ἐπικράτους.

<Κατακρύψαι>: ἀντὶ τοῦ ἐπικρύψαι ἢ κρύψαι.

<Κρεάδιον οὔ> φασι δεῖν λέγειν τὸ ὑποκοριστικόν.

<Καταγώγιον>: ἀντὶ τοῦ κατάλυσιν.

<Κατάλυσιν>: καὶ ταύτην ἐπαιτιῶνται. Ἀντιφάνης

Ἀδώνιδι.

<Καταδεεστέρως>: Ἰσοκράτης περὶ ἀντιδόσεως.

<Κακοτεχνίζων>: ἀντὶ τοῦ κακοτεχνῶν. Ἀλκαῖος Γα-

νυμήδει.

<Καρθείς>: ἀντὶ τοῦ κειράμενος. καρῆναι γὰρ τὸ πρό-

βατον, κείρασθαι δὲ τὸν ἄνθρωπόν φασι δεῖν λέγειν.

<Καθέστηκεν>: ἀντὶ τοῦ ἔστι. γελᾶται ὑπὸ πολλῶν.

<Κοκκύμηλα> λέγεσθαι οὔ φασιν, ἀλλὰ μᾶλλον βρά-

βηλα. ἀλλὰ λέγεται καὶ κοκκύμηλα καὶ κοκκυμηλέα.

<Κόκκους οὐ> δικαιοῦσι λέγειν ῥοᾶς ἢ σταφυλῆς, ἀλλὰ

ῥάγας.

<Καμμύειν> οὔ φασι δεῖν λέγειν, ἀλλὰ καταμύειν.

<Κατεσκευασμένην οἰκίαν>: ἀντὶ τοῦ πάνθ' ὅσα

ἔχουσαν.

<Κακῶς ἔχειν>: ἐπὶ τῶν ἀσθενούντων.

<Κηδεία>: τὸ κῆδος.

<Κῆδος> οὔ φασι λέγεσθαι ἐπὶ νεκρῶν, ἀλλ' ἐπὶ γάμων.

<Κρυφῇ>: ἀντὶ τοῦ λάθρᾳ. Ξενοφῶν Συμποσίῳ.

<Κόμμιδι>: ἡ δοτική. Ἡρόδοτος δευτέρῳ.

<Κέρατα>: οὐ μόνον κέρα.

<Κολοβωθῆναι>: Ἀραρὼς Ἀδώνιδι.

<Καταβιβάσαι> φασὶν οὐ δεῖν λέγειν, ἀλλὰ καταβῆσαι.

<Καρπίσασθαι>: ἀντὶ τοῦ καρπώσασθαι.

<Κεφαλαιότατον>: Πλάτων Γοργίᾳ.

<Κρόνος>: μωρός. Ὑπερείδης.

<Κεναγγίαν>: τὴν πεῖναν. Πλάτων Συμμαχίᾳ.

<Κῦμα>: ἀντὶ τοῦ κύημα.

<Κράμβην>: τὸν ἀσπάραγον. καὶ ἰατροὶ οὕτως.

<Κερματίζειν>: κατακολλυβίζειν. ἐπί τινων κατακο-

πὰς λαλούντων.

<Κυδώνιον μῆλον>: βραχέως. Φιλήμων Ἰατρῷ.

<Κοράκινον>: τὸ χρῶμα.

<Κατᾶραι>: ἀντὶ τοῦ ἐλθεῖν. Θεόπομπος.

<Κακόβιος>: Θεόπομπος ἐν τῇ ἐπιτομῇ Ἡροδότου.

<Κακομαθής>: Ἀναξανδρίδης Ἀχιλλεῖ.

<Κακόδουλος>: Κρατῖνος Θρᾳκί.

<Κακοπρόσωπος>: Ποσείδιππος.

<Καταβοή>: Θουκυδίδης ὀγδόῳ.

<Καταλελάβηκεν>: Ἡρόδοτος πρώτῳ.

<Καταστροφήν>: ἐπὶ τελευτῆς.

<Κεφαλαί>: ἀντὶ τοῦ πολλοῦ.

<Κακουχία>: Ἄλεξις Ἐπικλήρῳ.

<Κατ' ἀγρόν>: ἀντὶ τοῦ ἐν ἀγρῷ. Ἄμφις Δακτυλίῳ.

<Κατεύχεσθαι>: ἐπὶ τοῦ ἀγαθοῦ, ἀντὶ τοῦ εὔχεσθαι.

Φιλιππίδης Ἀδωνιαζούσαις.

<Κλινάρια>: οὐ μόνον κλινίδια. Ἀριστοφάνης Δαιταλεῦσιν.

<κοπάσαι>: Ἡρόδοτος ἑβδόμῳ· <Ἐκόπασεν ὁ ἄνεμος>.

<Κυνάριον>: οὐ μόνον κυνίδιον. Ἀλκαῖος κωμικῶς.

<Κεφαλοτομεῖν>: Θεόφραστος περὶ εὐδαιμονίας.

<Κιννάβαρις>: ἀρσενικῶς. Ἀναξανδρίδης Γεωγράφῳ.

<Κακκάβη>: Ἕρμιππος Δημόταις.

<Κάθεξις>: Θουκυδίδης τετάρτῳ.

<Κόλασμα>: Ἀριστοφάνης Νεφέλαις.

<Κορδύλη>: τὸ ἔπαρμα. Σιμωνίδης δευτέρῳ.

<Καύσιμα ξύλα>: Ἄλεξις.

<Καθαρὸς δοῦλος>: οἱονεὶ ἀπηκριβωμένος. Ἀντιφά-

νης Ἀγροίκῳ.

<Κατόχους> τινὰς λέγουσιν οἱ παιδοτρῖβαι. <Καὶ κατό-

χως εἴρηται> ἀντὶ τοῦ μνημονικῶς. Ἕρμιππος Δη-

μόταις.

<Κιόκρανα>: τὰς τῶν κιόνων κεφαλάς. Πλάτων Λά-

κωσιν.

<Καθήκει>: ἀντὶ τοῦ προσήκει.

<Καταλέγειν τοῖς παισὶ τοὺς διδασκάλους>:

<Κίστας> ἀξιοῦσι λέγειν τὰς μυστικάς. ἀλλ' ἐτίθετό γε

κἀπὶ τῶν χηλῶν.

<Κύων: ὦ κύων>, διὰ τοῦ ω̅. Ἄρχιππος Ἀμφιτρύωνι.

<Κόγχος> ἐν τῇ συνηθείᾳ λέγεται βρωμάτιόν τι λοπα-

δευόμενον.

<Κακεντρεχής>: Ἐπίχαρμος Πολίταις.

<Καταφαγάς>: Μένανδρος Πωλουμένοις.

<Κιχορία>: τὸ ἄγριον λάχανον. Ἀριστοφάνης Δράμασιν.

<Κόκκυ: οὐδὲ κόκκυ>. ἀντὶ τοῦ οὐδὲ βραχύ.

<Κορωνιδεύς>: ὁ τῆς κορώνης νεοσσός. Κρατῖνος Πυ-

λαία.

<Κατηρτυκέναι> ἐλέγοντο οἱ μηκέτι βόλον ἔχοντες ἵπ-

ποι. Εὐριπίδης Αἰόλῳ.

<Κάνναβις>: Σοφοκλῆς Θαμύρᾳ, Ἡρόδοτος τετάρτῳ.

{Λ.}

<Λελάβημαι>: ἀντὶ τοῦ εἴλημμαι. Ἡρόδοτος ἕκτῳ καὶ

τετάρτῳ, Εὐριπίδης Βάκχαις.

<Λίτρα>: ἦν μὲν καὶ νόμισμα Σικελικόν· ὅτι δὲ καὶ ἐπὶ

τοῦ σταθμοῦ, Ἐπίχαρμος Ἐλπίδι ἢ Πλούτῳ.

<Λοιμός>: οὐκ ἐπὶ τοῦ λοιμικοῦ πάθους, ἀλλ' ἐφ' οὗ ἡ

συνήθεια τάσσει. Δημοσθένης ἐν τῷ κατὰ Ἀριστο-

γείτονος· <Οὗτος οὖν αὐτὸν ἐξαιτήσεται, ὁ φαρ-

μακός, ὁ λοιμός>.

<Λαγγάζει>: ἀντὶ τοῦ ἐνδίδωσιν. Ἀντιφάνης Ἀντερώσῃ.

<Λαμπρόψυχος>: ἀντὶ τοῦ μεγαλόψυχος. Ἀραρὼς Πα-

νὸς γοναῖς.

<Λύχνα>: οὐδετέρως. Ἡρόδοτος δευτέρῳ, Εὐριπίδης

Κύκλωπι.

<Λιθάζειν>: οὐχὶ λεύειν καὶ καταλεύειν. Ἀναξανδρί-

δης Θετταλοῖς.

<Λαθροφαγεῖν>: Μεταγένης Φιλοθύτῃ.

<Λιποψυχεῖν>: Σοφοκλῆς Πηλεῖ.

<Λαβὼν τὸν ἵππον> οὔ φασι λέγεσθαι. λαμβάνει γάρ

τις σκεῦος ἤ τι τοιοῦτον.

<Λαβόμενος>: ἀντὶ τοῦ λαβών. Ἄλεξις Ἀρχιλόχοις.

<Λόγον λαμβάνειν>: Πλάτων Πολιτείας πρώτῳ.

<Λεπτοτέρως>: Ἀναξανδρίδης Ὁπλομάχῳ.

<Λαβύραν>: Ξενοφῶν Συμποσίῳ. σημαίνει τὸ χαίρειν.

<Λὰξ βῆναι καὶ λὰξ πατῆσαι> λέγεσθαί φασι, <Λὰξ

δὲ κάθου> μὴ λέγεσθαι.

<Λάκαιναν> τὴν παρθένον φασὶ δεῖν καλεῖν, τὴν δὲ

χώραν Λακωνικήν. Ἄλεξις Ἑλένης ἁρπαγῇ.

<Λείψας>: ἀντὶ τοῦ λιπών. Ἀριστοφάνης Ἀνδρομέδᾳ.

<Λῆμμα καὶ ἀνάλωμα>: Ἀναξανδρίδης Λοκρίσιν.

<Λεπτολογία>: Ἕρμιππος Δημόταις.

<Λύσιμον>: θηλυκῶς λέγει Εὐριπίδης Πελιάσιν.

<Λέπε>: ἀντὶ τοῦ τύπτε. Πλάτων Ἀφιεροῦντι·

λέπει τραχεῖαν ἔχων.

<Λάσανα>: ἐφ' ὧν ἀποπατοῦμεν. Πλάτων Ποιητῇ. με-

τενήνεκται δὲ ἀπὸ τούτου καὶ ἐπὶ τοὺς μαγειρικοὺς

βαύνους.

<Λευκὴν ἡμέραν>: τὴν ἀγαθήν. Σοφοκλῆς Ἀθάμαντι.

<Λογάρια>: ὑποκοριστικῶς.

λογάριά μοι λέγει,

Φαίδων Ζωπύρῳ.

<Λόγον ἔχων>: ἀντὶ τοῦ φροντίζειν. Θεόπομπος Φι-

λιππ…