Scholia in Sophoclis Ajacem

{ΥΠΟΘΕΣΙΣ ΑΙΑΝΤΟΣ ΜΑΣΤΙΓΟΦΟΡΟΥ}

Τὸ δρᾶμα τῆς Τρωικῆς ἐστι πραγματείας, ὥσπερ οἱ <Ἀντηνορί-

δαι> καὶ <Αἰχμαλωτίδες> καὶ <Ἑλένης Ἁρπαγὴ> καὶ

<Μέμνων.> πεπτωκότος γὰρ ἐν τῇ μάχῃ τοῦ Ἀχιλλέως ἐδόκουν Αἴας

τε καὶ Ὀδυσσεὺς ἐπ' αὐτῷ πλέον τι ἀριστεύειν περὶ τὴν τοῦ σώματος

κομιδήν. καὶ κρινομένων περὶ τῶν ὅπλων κρατεῖ Ὀδυσσεύς. ὅθεν ὁ

Αἴας τῆς κρίσεως μὴ τυχὼν παρακεκίνηται καὶ διέφθαρται τὴν γνώμην,

ὥστε ἐφαπτόμενος τῶν ποιμνίων δοκεῖν τοὺς Ἕλληνας διαχρήσασθαι.

καὶ τὰ μὲν ἀνεῖλε τῶν τετραπόδων, τὰ δὲ δήσας ἀπάγει ἐπὶ τὴν σκηνήν·

ἐν οἷς ἐστί τις καὶ κριὸς ἔξοχος, ὃν ᾤετο εἶναι Ὀδυσσέα, καὶ δήσας

ἐμαστίγωσεν· ὅθεν καὶ τῇ ἐπιγραφῇ πρόσκειται <Μαστιγοφόρος,>

ἢ πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ <Λοκροῦ.> Δικαίαρχος δὲ <Αἴαντος

Θάνατον> ἐπιγράφει. ἐν δὲ ταῖς διδασκαλίαις ψιλῶς <Αἴας> ἀναγέ-

γραπται.

Ταῦτα μὲν οὖν πράττει ὁ Αἴας. καταλαμβάνει δὲ Ἀθηνᾶ Ὀδυσσέα

ἐπὶ τῆς σκηνῆς διοπτεύοντα τί ποτε ἄρα πράττει ὁ Αἴας καὶ δηλοῖ

αὐτῷ τὰ πραχθέντα καὶ προκαλεῖται εἰς τὸ ἐμφανὲς τὸν Αἴαντα ἔτι

ἐμμανῆ ὄντα καὶ ἐπικομπάζοντα ὡς τῶν ἐχθρῶν ἀνῃρημένων. καὶ ὁ

μὲν εἰσέρχεται ὡς ἐπὶ τῷ μαστιγοῦν τὸν Ὀδυσσέα· παραγίνεται δὲ

χορὸς Σαλαμινίων ναυτῶν εἰδὼς μὲν τὸ γεγονός, ὅτι ποίμνια ἐσφάγη-

σαν Ἑλληνικά, ἀγνοῶν δὲ τὸν δράσαντα. ἔξεισι δὲ καὶ Τέκμησσα,

τοῦ Αἴαντος αἰχμάλωτος παλλακίς, εἰδυῖα μὲν τὸν σφαγέα τῶν ποι-

μνίων ὅτι Αἴας ἐστίν, ἀγνοοῦσα δὲ τίνος εἶεν τὰ ποίμνια. ἑκάτερος

οὖν παρ' ἑκατέρου μαθόντες τὸ ἀγνοούμενον, ὁ χορὸς μὲν παρὰ Τε-

κμήσσης, ὅτι Αἴας ταῦτα ἔδρασεν, Τέκμησσα δὲ παρὰ τοῦ χοροῦ, ὅτι

Ἑλληνικὰ τὰ σφαγέντα ποίμνια, ἀπολοφύρονται καὶ μάλιστα ὁ χορός.

ὅθεν δὴ ὁ Αἴας προελθὼν ἔμφρων γενόμενος ἑαυτὸν ἀπολοφύρεται

καὶ τούτου ἡ Τέκμησσα δεῖται παύσασθαι τῆς ὀργῆς· ὁ δὲ ὑποκρινό-

μενος πεπαῦσθαι ἔξεισι καθαρσίων ἕνεκα καὶ ἑαυτὸν διαχρῆται. εἰσὶ

δὲ καὶ ἐπὶ τῷ τέλει τοῦ δράματος λόγοι τινὲς Τεύκρου πρὸς Μενέλαον

καὶ πρὸς Ἀγαμέμνονα οὐκ ἐῶντας θάπτειν τὸ σῶμα τοῦ Αἴαντος. τὸ

δὲ πέρας, θάψας αὐτὸν Τεῦκρος ἀπολοφύρεται. παρίστησι δὲ ὁ λόγος

τῆς τραγῳδίας, ὅτι ἐξ ὀργῆς καὶ φιλονεικίας οἱ ἄνθρωποι ἥκοιεν ἐπὶ

τὰ τοιαῦτα νοσήματα, ὥσπερ ὁ Αἴας, προσδοκήσας ἐγκρατὴς εἶναι τῶν

ὅπλων καὶ ἀποτυχών, ἔγνω ἑαυτὸν ἀνελεῖν. αἱ δὲ τοιαῦται φιλονει-

κίαι οὐκ εἰσὶν ἐπωφελεῖς οὐδὲ τοῖς δοκοῦσι νενικηκέναι. ὅρα γὰρ καὶ

παρ' Ὁμήρῳ τὰ περὶ τῆς ἥττης τοῦ Αἴαντος πάνυ διὰ βραχέων καὶ

λίαν περιπαθῶς (λ 543—4)·

οἴη δ' Αἴαντος ψυχὴ Τελαμωνιάδαο

νόσφιν ἀφειστήκει κεχολωμένη εἵνεκα τευχέων.

εἶτα αὐτοῦ ἄκουε τοῦ κεκρατηκότος (λ 548)·

ὡς δὴ μὴ ὄφελον νικᾶν τοιῷδ' ἐπ' ἀέθλῳ.

οὐκ ἐλυσιτέλησεν ἄρα αὐτῷ ἡ νίκη, τοιούτου ἀνδρὸς διὰ τὴν ἧτταν

ἀποθανόντος.

Ἡ δὲ σκηνὴ τοῦ δράματος ἐν τῷ ναυστάθμῳ πρὸς τῇ σκηνῇ τοῦ Αἴ-

αντος. δαιμονίως δὲ εἰσφέρει προλογίζουσαν τὴν Ἀθηνᾶν· ἀπίθανον

γὰρ τὸν Αἴαντα προϊόντα εἰπεῖν περὶ τῶν αὑτῷ πεπραγμένων, ὥσπερ

ἐξελέγχοντα ἑαυτόν· οὐδὲ μὴν ἕτερός τις ἠπίστατο τὰ τοιαῦτα, ἐν ἀπορ-

ρήτῳ καὶ νυκτὸς τοῦ Αἴαντος δράσαντος. θεοῦ οὖν ἦν τὸ τοιοῦτον

διασαφῆσαι καὶ Ἀθηνᾶς προκηδομένης τοῦ Ὀδυσσέως, ὥς φησιν

ἐφεξῆς (36—7)·

ἔγνων, Ὀδυσσεῦ, καὶ πάλαι φύλαξ ἔβην

τῇ σῇ πρόθυμος εἰς ὁδὸν κυνηγίᾳ.

Διαφόρως δὲ ἱστορήκασι περὶ τοῦ θανάτου τοῦ Αἴαντος. οἱ μὲν γάρ

φασιν ὅτι ὑπὸ Πάριδος τρωθεὶς ἦλθεν εἰς τὰς ναῦς αἱμορροῶν, οἱ δὲ

ὅτι χρησμὸς ἐδόθη Τρωσὶ πηλὸν κατ' αὐτοῦ βαλεῖν, σιδήρῳ γὰρ οὐκ

ἦν τρωτός, καὶ οὕτω τελευτᾷ· οἱ δὲ ὅτι αὐτόχειρ αὑτοῦ γέγονεν, ὧν

ἐστι καὶ Σοφοκλῆς. περὶ δὲ τῆς πλευρᾶς ὅτι μόνην αὐτὴν τρωτὴν εἶχεν

ἱστορεῖ καὶ Πίνδαρος, ὅτι τὸ μὲν σῶμα, ὅπερ ἐκάλυψεν ἡ λεοντῆ,

ἄτρωτον ἦν, τὸ δὲ μὴ καλυφθέν, ὅπερ ἦν ἡ πλευρά, τρωτὸν ἔμεινε.

Τὰ ἐπὶ τῆς σκηνῆς καὶ τοῦ δράματος πρόσωπα. Ἀθηνᾶ· Ὀδυσσεύς·

Αἴας, παῖς Τελαμῶνος· χορὸς ἐκ Σαλαμινίων ἀνδρῶν· Τέκμησσα·

ἄγγελος· Τεῦκρος, ἀδελφὸς Αἴαντος· Μενέλαος· Ἀγαμέμνων. προλο-

γίζει δὲ Ἀθηνᾶ. FOHVGMR

<〈ὦ παῖ Λαρτίου:〉> πάρεστιν Ὀδυσσεὺς ἐπὶ τὴν σκηνὴν

ἀγωνιῶν καὶ πολυπραγμονῶν μή τι ἀπὸ ἐχθροῦ πάθῃ. δεῖ δὲ τὸν ὑπο-

κριτὴν πανταχόθεν διαβλέπειν, ὥσπερ δεδοικότα μὴ ὁραθῇ. πάντα

δὲ τὰ τῆς ὑποθέσεως συνεκτικὰ ἐδήλωσεν ἐν τῷ προοιμίῳ, πρὸς τίνα

ὁ λόγος καὶ ποῦ ἡ σκηνὴ καὶ τί πράττει ὁ Ὀδυσσεύς. ἐν δὲ τῷ <πεῖ-

ράν τινα> ἤδη ἴχνος τι κατέθετο τῆς ὑποθέσεως, ὅτι περὶ ἐχθρόν

〈τι〉 ἥκει. δεῖ δὲ τὰ τῆς ὑποθέσεως συνεκτικὰ εἶναι ἐν ἀρχῇ. LOFH

VGMRm

<ἀεὶ μέν, ὦ παῖ Λαρτίου:> κτητικὸν ἀντὶ τοῦ κυρίου.

τὸ δὲ ἑξῆς· ἀεὶ μὲν ὁρῶ σε, ὦ Ὀδυσσεῦ, πείρᾳ καὶ δόλῳ μετιόντα τοὺς

ἐχθρούς· πεῖρα γὰρ Ἀττικῶς δόλος καὶ τέχνη, ὅθεν καὶ πειραταὶ

οἱ κατὰ θάλατταν κακοῦργοι. τὸ δὲ <ἀεὶ> εἶπεν ἀναφέρουσα εἰς ἐκεῖ-

νο, ὅτι καὶ μετὰ Διομήδους κατάσκοπος γενόμενος ἐπὶ τοὺς Τρῶας

οὐ διέλαθεν αὐτήν, ὡς αὐτὸς μαρτυρῶν φησιν (Κ 278—9)·

κλῦθί μοι, αἰγιόχοιο Διὸς τέκος, ἥ τέ μοι αἰεὶ

ἐν πάντεσσι πόνοισι παρίστασαι οὐδέ σε λήθω.

δυσχεραίνει δὲ ἡ Ἀθηνᾶ τῷ Αἴαντι, ὅτι ἀπώσατο τὴν συμμαχίαν αὐ-

τῆς. LFOHVGMRm

<καὶ ἄλλως.> ἀεὶ ὁρῶ σε, ὦ Ὀδυσσεῦ, τὴν παρὰ τῶν ἐχθρῶν σοι

γινομένην βλάβην ζητοῦντα προϋφαρπάσαι· οἷον, εἰ ἐπιβουλεύει σοί

τις, σπουδάζεις τὴν ἐπιβουλὴν τὴν κατὰ σοῦ γινομένην αὐτῷ τῷ ἐπι-

βουλεύσαντι βλαβερὰν γενέσθαι. τὸ δὲ <θηρώμενον>, ἐκ μεταφορᾶς

τῶν κυνηγῶν, οἳ τὰ μικρὰ θηρία φονεύουσι προφυλαττόμενοι τὴν ἐξ

αὐτῶν ἐσομένην βλάβην· πεῖρα γὰρ ἡ βλάβη, ὡς καὶ ἐν <Δανάῃ>

(Soph. frg. 168 p. 169 N2)·

οὐκ οἶδα τὴν σὴν πεῖραν· ἓν δ' ἐπίσταμαι,

τοῦ παιδὸς ὄντος τοῦδ' ἐγὼ διόλλυμαι. LFOHVGMRm

<〈Λαρτίου:〉> κτητικὸν ἀντὶ κυρίου. Lsl

<〈πεῖραν:〉> δόλον. Lm

<〈ἐχθρῶν:〉> λείπει ἡ κατά. Lm, Gsl

τὸ <θηρώμενον> ἐπήνεγκεν καὶ τὰ ἄλλα μεταφορικῶς. LGm

<〈θηρώμενον:〉> ἀνιχνεύοντα. LOGsl

<〈τάξιν〉 ἐσχάτην ἔχει:> τὰς γὰρ σκηνὰς τοῦ Αἴαντος ἐσχά-

τας φησὶ τῶν ἄλλων Ἀχαιῶν εἶναι καὶ Ὅμηρος (Θ 225—6, Λ 8—9)·

τοί ῥ' ἔσχατα νῆας ἐίσας

εἴρυσαν, ἠνορέῃ πίσυνοι.

ἐν πεδίῳ Ῥοιτείῳ Ἀχιλλεὺς καὶ Αἴας. FGMRm

<〈μετρούμενον / ἴχνη:〉> ἀκολουθοῦντα τὰ ἴχνη τὰ ἐκείνου

νεοχάρακτα, νεωστὶ κεχαραγμένα. LGMm

<νεοχάραχθ':> καὶ τὸ νεοχάρακτα εὐφυῶς, ὅ ἐστι νεοτύπωτα.

ὁπόταν γὰρ νεωστὶ αἱ ἀποχαράξεις τῶν ζῴων γένωνται, μᾶλλον ἐπα-

κολουθοῦσιν οἱ κυνηγέται, πρὶν ὑπὸ ἀνέμου ἀφανισθῇ ἡ ὀδμή. LF

HGMRm

<εὖ δέ ς' ἐκφέρει:> ἐπάγεταί σε ἡ βάδισις Αἴαντος δίκην κυ-

νὸς εὐοσφρήτου ἀπὸ τοῦ ἴχνους ζητοῦντα εἰ ἔνδον γέγονεν ὁ Αἴας.

προέλκονται γὰρ τοὺς κυνηγέτας αἱ κύνες ἐπὶ τὰ ἐπαγόμενα, παρ' ὃ

καὶ ἐπακτῆρας ἔνιοι θέλουσιν αὐτοὺς καλεῖσθαι ὡς ἐπαγομένους ὑπὸ

τῶν κυνῶν. καὶ Ὅμηρος (τ 435—6)·

πρὸ δ' ἄρ' αὐτῶν

ἴχνι' ἐρευνῶντες κύνες ἤισαν. LFOHGMRm

<〈βάσις:〉> λείπει τοῦ Αἴαντος. Fm, Hsl

<ἔνδον γὰρ ἁνὴρ ἄρτι:> προσοχὴν ἐργάζεται τῷ ἀκρο-

ατῇ περὶ τῶν δηλωθησομένων. LFGMRm

<καί ς' οὐδὲν εἴσω:> οὐκ ἀναγκαῖον τὸ πολυπραγμονεῖν

ἔτι εἰ ἔνδον ἐστὶν ὁ Αἴας (ἔγνω γὰρ τὸ ἀληθές), ἀλλὰ λέγειν διὰ τί

τὴν σπουδὴν ταύτην ἔθου, ἵνα παρ' ἐμοῦ τῆς εἰδυίας μάθῃς τὰ ἀγνοού-

μενά σοι. LFOHGMRm

<ὦ φθέγμ' Ἀθάνας:> καὶ τοῦτο ἄριστα πεποίηται· <φθέ-

γμα> γὰρ εἶπεν ὡς μὴ θεασάμενος αὐτήν· δῆλον γὰρ ὡς οὐκ εἶδεν

αὐτὴν ἐκ τοῦ· <κἂν ἄποπτος ᾖς, ὅμως,> τουτέστιν ἀόρατος.

τῆς δὲ φωνῆς μόνης αἰσθάνεται ὡς ἐθάδος αὐτῷ οὔσης. ἔστι μέντοι

ἐπὶ τῆς σκηνῆς ἡ Ἀθηνᾶ· δεῖ γὰρ τοῦτο χαρίζεσθαι τῷ θεατῇ. προ-

θεραπεύει δὲ τὴν θεὸν ὁ Ὀδυσσεὺς καὶ οὕτω λέγει τὰ κατὰ τὸν Αἴ-

αντα. LFOHVGMRm

<〈ἄποπτος:〉> ἀόρατος. LNsl

<φώνημα:> ἀντὶ τοῦ φωνήν. Lm, Gsl

<ξυναρπάζω φρενί:> ὀξέως συνίημι καὶ ἀντιλαμβάνομαι.

Fm, Lsl

<χαλκοστόμου κώδωνος ὥς:> κώδων καλεῖται τὸ

πλατὺ τῆς σάλπιγγος· ἀπὸ μέρους δὲ τὴν σάλπιγγά φησι. πολλὰ δὲ

εἴδη σαλπίγγων· εἰσὶ γὰρ Λιβυστικαὶ σάλπιγγες, εἰσὶν Αἰγύπτιαι,

εἰσὶ Τυρσηνικαί. πρῶτος δὲ Ἀρχώνδας συμμαχῶν τοῖς Ἡρακλείδαις

ἤγαγεν εἰς Ἕλληνας τὴν Τυρσηνικὴν σάλπιγγα. LFOHGMRm

<〈κώδωνος:〉> ἡ κώδων θηλυκῶς Ἀττικῶς. Lsl

λείπει φώνημα. FHsl

<〈δυσμενεῖ:〉> ἐχθρῷ. FNHGsl

<〈βάσιν:〉> ὁδόν. Gsl

<〈κυκλοῦντ':〉> τιθέντ'. Gsl

<〈σακεσφόρῳ:〉> οἰκεῖον τοῖς πρώτοις τὸ ὄνομα. <σακε-

σφόρῳ> δὲ εἶπεν οὐχ ἁπλῶς ὁπλοφόρῳ, ἀλλὰ κατ' ἐξοχήν. καὶ Ὅ-

μηρος (Η 219)·

Αἴας δ' ἐγγύθεν ἦλθε φέρων σάκος ἠύτε πύργον. LFOHGm

<〈ἴσμεν γὰρ〉 οὐδὲν τρανές:> σαφές, ἀληθές. καλῶς

δὲ τοῦτο ἐποίησεν, ἵνα συνέχηται ἔτι ἡ ὑπόθεσις καὶ τὸ ἄπιστον εἰς

ἀμφίγνοιαν αὐτοὺς ἄγῃ. LFGMRm

<〈τρανές:〉> ἀληθές. LONGsl

<〈ἀλώμεθα:〉> τῷ νῷ ἀλώμεθα. LFNsl

<〈κἀγὼ 'θελοντής:〉> διὸ θελοντὴς τοῦτον ὑπέστην τὸν κίν-

δυνον, ἵνα γνῶ τἀληθές, πάντων τὴν αἰτίαν τοῦ γεγονότος εἰς αὐτὸν

ἀναγόντων. LFNGMRm

<λείας ἁπάσας:> τὰς ποίμνας καὶ τὰ βοσκήματα <λείας>

φησὶ κατὰ τὸ κύριον· ἔνθεν καὶ λῃστής. καὶ Ὅμηρος (Λ 677)·

ληίδα δ' ἐκ πεδίου συνελάσσαμεν.

τὸ δὲ <κατηναρισμένας> ἄκυρον, τὸ γὰρ σκυλεύειν ἐναρί-

ζειν καὶ τὰ ἔναρα σκῦλα παρὰ τὸ ἀρηρέναι καὶ ἐντὸς αὐτῶν εἶναι ἡ-

μᾶς. καὶ τὸ παρ' Ὁμήρῳ τοιοῦτόν ἐστιν (φ 485)·

ἦ τοι βέλτερόν ἐστι κατ' οὔρεα θῆρας ἐναίρειν.

πῶς γὰρ οἷόν τέ ἐστι σκυλεύειν τοὺς λέοντας, εἰ μὴ εἴη καὶ ἐπὶ τῶν

ἀλόγων ζῴων τὸ σκυλεύειν; Καλλίμαχος δὲ ἐπὶ τῆς λεοντείας δορᾶς

(frg. 677 (142) Pfeiffer)·

τὸ δὲ σκύλος ἀνδρὶ καλύπτρη

γιγνόμενον νιφετοῦ καὶ βελέων ἔρυμα.

καὶ Ὅμηρος (Ζ 480)· <ἔναρα βροτόεντα,> τὰ παρὰ τῶν ἐν τῷ

πολέμῳ πεσόντων συναχθέντα. LOHGMRm

<〈κατηναρισμένας:〉> ἐσκυλευμένας, πεφονευμένας. συν-

εκδοχικόν. FONHVGsl

<ποιμνίων ἐπιστάταις:> τοῖς ποιμέσι. καλῶς δὲ τοῦτο,

ἵνα μὴ παραγένοιτό τις ἀπαγγέλλων τὸ σαφές. LFOHGMRm

<ποιμνίων ἐπιστάταις:> οἱ μὲν τοὺς ποιμένας, οἱ δὲ

τοὺς κύνας· οὐ γὰρ εἴασεν ἡ Ἀθηνᾶ ἀνθρώπους ἀνελεῖν. Nm

<ποιμνίων ἐπιστάταις:> τοῖς κυσίν· οὐκ εἴασε γὰρ ἡ

Ἀθηνᾶ αὐτὸν ἄνθρωπον ἀνελεῖν. LFHm, FHsl

τοῖς ποιμέσιν. Vsl

<〈τήνδ' οὖν ἐκείνῳ:〉> πόθεν αὕτη ἡ ὑπόνοια; ὅτι εἶδέν τις

αὐτὸν ἐν τῷ πεδίῳ πηδῶντα μετὰ τοῦ ξίφους νεορράντου ὑπὸ τοῦ αἵ-

ματος. LFOHGMRm

<〈τήνδ':〉> τὴν αἰτίαν, τὸν φόνον τοῦ Αἴαντος. Psl

<〈νέμει:〉> τίθησιν. γρ. τρέπει. Fsl

<καὶ τὰ μὲν σημαίνομαι:> ἀντὶ τοῦ σηματίζομαι, διὰ

σημείων γινώσκω. <καὶ ἄλλως·> οἷον σημεῖά τινα ἐμαυτῷ συντί-

θημι ἀπὸ τοῦ ἴχνους, τὰ δὲ ἀπορῶ. τοιοῦτον γὰρ συμβαίνει περὶ τοὺς

ἰχνευτὰς ἐπιταραττομένων τῶν ἰχνῶν, διὰ δὲ τὴν μανίαν δυσίχνευτος

καὶ ἐπιτεταραγμένη ἡ βάσις γέγονε τοῦ Αἴαντος. LFONHGMRm

<〈σημαίνομαι:〉> σηματίζομαι, διὰ σημείων γινώσκω. LOGsl

<〈ἐκπέπληγμαι:〉> ἀπορῶ διὰ τὴν μανίαν. Gsl

ἀπορῶ, ἀμηχανῶ. ONHGsl

γρ. καὶ ἐκπέπληγμαι. ἀπορῶ. Fsl

<〈κοὐκ ἔχω μαθεῖν ὅτου:〉> οὐκ ἔχω ὅπως μάθω 〈τί-

νος ἐστὶν〉 ἢ ποῦ ἐστιν. Lsl

κοὐκ ἔχω μαθεῖν τίνος ἐστίν, ἤγουν τίνος χάριν ταῦτα ἔπραξεν

ὁ Αἴας. Gsl

<〈ὅτου:〉> τίνος ἐστὶ ταῦτα ἢ τίνος χάριν. FNsl

λείπει τίνος χάριν. Hsl

<〈καιρὸν δ' ἐφήκεις:〉> καλῶς Ὀδυσσεὺς ἀναμένει τὸ

ἀκριβὲς γνῶναι, ἵνα μὴ δοκοίη κατ' ἐχθροῦ προπετές τι πράσσειν.

<καὶ ἄλλως·> ἐπὶ καιρῷ ἥκεις. εὐφυῶς δὲ ἄρχεται τῆς ὑποθέσεως

ὁ ποιητής, ὥστε τρανῶσαι τὸ πᾶν διὰ τῆς Ἀθηνᾶς. LFONHGMRm

<σῇ κυβερνῶμαι χερί:> θεραπεύει Ὀδυσσεὺς τὴν Ἀ-

θηνᾶν, ἵνα καὶ ἐν τοῖς ἑξῆς ἔχῃ αὐτὴν εὐμενῆ. LFONHGMRm

<φρενί:> ἀντὶ ἀπὸ τῆς φρενός. Lm

<〈χερί:〉> γράφεται φρενί. Nsl

<〈ἔγνων, Ὀδυσσεῦ:〉> ταῦτα πρὸς τὰ ἐν ἀρχῇ, ἵνα μὴ δό-

ξῃ ἀγνοεῖν ἡ θεὰ τὸ πρᾶγμα. LGMRm, ONsl

<〈κυνηγίᾳ:〉> ἐκ μεταφορᾶς τῶν ὀσφραινομένων. Gsl

ἐκ μεταφορᾶς τῶν κυνηγῶν. Fsl

θηρεύσει. Nsl

<ἦ καί, φίλη δέσποινα:> ἐν τοῖς ἀμοιβαίοις κατὰ βραχὺ

δηλοῦται ἡ ὑπόθεσις. προσκορὲς 〈γὰρ〉 ἦν διηγηματικῷ εἴδει τὸ πᾶν

διεξελθεῖν. πυνθάνεται δὲ πρῶτον εἰ ἄρα πρὸς καιρὸν πονεῖ· εἰ γὰρ

αὐτός ἐστιν ὁ τὸν φόνον δράσας πρὸς καιρὸν ἂν εἴη πονῶν ὁ Ὀδυσ-

σεύς. LFOHVGMRm

<〈πονῶ:〉> ἐρευνῶ. ONHsl

<〈ὡς:〉> τὸ <ὡς> ἀντὶ τοῦ ἀληθῶς. Lsl

λίαν, ἀληθῶς. FNHsl

<〈σοι:〉> διὰ σὲ ἢ κατὰ σοῦ. FNHGsl

<καὶ πρὸς τί δυσλόγιστον:> ἐπύθετο πρῶτον εἰ αὐ-

τός ἐστιν ὁ δράσας, εἶτα καὶ τὴν αἰτίαν πυνθάνεται. τὸ δὲ <δυσλό-

γιστον,> ὅμοιον τῷ <πρᾶγος ἄσκοπον> (v. 21)· ἀγνοεῖ γὰρ

ἔτι τὴν μανίαν. LFOHGMRm

<〈δυσλόγιστον:〉> μανικῶς. Fsl

<χόλῳ βαρυνθείς:> ὁ μὲν Ὀδυσσεὺς πυνθάνεται πρὸς τί

αὐτῷ χρήσιμον, ἡ δὲ τὴν αἰτίαν ἐπήγαγεν, ὑφ' ἧς κινηθεὶς εἰς χόλον

ἤχθη· τοῦτο γάρ ἐστι τὸ λεῖπον τῆς ὑποθέσεως, ἡμεῖς δὲ ὡς 〈οὐ〉 προ-

επιστάμενοι τὰ πράγματα ἀμβλύτερον κατανοοῦμεν. LFNVGMRm

<χόλῳ βαρυνθείς:> ἤδη τὴν μανίαν αὐτοῦ σημαίνει ἔνθεν

αὐτῷ ἡ πλάνη γεγένηται. LFGMRm

<〈τί δῆτα ποίμναις:〉> πιθανὸν τὸ τοῦ Ὀδυσσέως πρόσω-

πον ὡς δεδιότος, ὥστε πλείονας ἐρωτήσεις ἀπὸ τοῦ Ὀδυσσέως γε-

νέσθαι. FGMRm, Nsl

<〈ἐν ὑμῖν:〉> ἀντὶ τοῦ ὑμῶν. Gsl

<〈φόνῳ:〉> αἵματι. ONGsl

<κἂν ἐξεπράξατ', εἰ κατημέλης' 〈ἐγώ〉:> μὴ λέγε

<βούλευμα,> φησίν· οὐ γὰρ ἂν ἦν βούλευμα ἀλλὰ πρᾶγμα, εἰ κατη-

μέλησα ἐγώ. LFONGMRm

<〈ἐξεπράξατ':〉> εἰς τέλος ἤγαγεν. Nsl

<〈ποίαισι τόλμαις:〉> ἐρωτᾷ πῶς μόνος ὢν πρὸς πλῆθος

ἐδύνατο μάχεσθαι. LOGRm, Nsl

<〈τόλμαις:〉> ἐλπίσιν. Osl

<〈φρενῶν:〉> γρ. χειρῶν. Hsl

<〈φρενῶν θράσει:〉> ἀλογίστῳ τόλμῃ. Gsl

<〈παρέστη:〉> ἐπλησίασεν ἡμῖν. Lm, Gsl

<〈τέρμ':〉> τῆς ὁδοῦ. Lm, NHsl

<〈στρατηγίσιν:〉> γρ. στρατηγοῖσι〈ν〉. Gm

<〈πύλαις:〉> ταῖς τῶν σκηνῶν πύλαις. Lm, Ngsl

<〈μαιμῶσαν:〉> γρ. καὶ διψῶσαν. LGm

<μαιμῶσαν φόνου:> μαιμῶσα ἡ αἵματος διψῶσα καὶ ἐπι-

θυμοῦσα. Nm

ὃ λέγομεν ἡμεῖς λαιμᾶν. Lsl

διψῶσαν αἵματος. Om, FHGsl

αἵματος ἐπιθυμοῦσαν. Nsl

<〈ἐγώ σφ' ἀπείργω:〉> τὸ ἑξῆς· ἐγώ σφ' ἀπείργω τῆς ἀνη-

κέστου χαρᾶς, δυσφόρους γνώμας ἐμβαλοῦσα τοῖς ὄμμασιν. LVm

<〈σφ':〉> σφε κυρίως ἀντὶ τοῦ ἡμᾶς. Gsl

<〈δυσφόρους:〉> μανικάς. Fsl

<τῆς ἀνηκέστου χαρᾶς:> χαράν φησι τὴν ἐπὶ τῷ δοκεῖν

τοὺς Ἕλληνας ἀνῃρῆσαι. ταύτης οὖν αὐτὸν τῆς ἀνηκέστου χαρᾶς

ἀπεῖρξα δυσφόρους γνώμας ἐμβαλοῦσα τοῖς ὄμμασιν. καλῶς δὲ εἶπε

<γνώμας·> οὐ γὰρ κλέψαι φησὶ τὴν ὄψιν ὥστε μὴ ὁρᾶν, ἀλλ' ἐπ' αὐ-

τῇ γνώμην δύσφορον ἐπιβαλεῖν ὡς οἴεσθαι ἰδεῖν τὰ μὴ ὄντα. τοῦτο δὲ

οὐ τῶν ὀφθαλμῶν ἁμάρτημα, ἀλλὰ πολὺ πρότερον τῆς διανοίας. LFO

NHVGMRm

<〈ἀνηκέστου:〉> ἕνεκεν ἀνιάτου. Gsl

ἕνεκα ἀθεραπεύτου, τῆς πολλῆς. FOsl

<ἄδαστα:> ἀμέριστα, ἀδιαίρετα. πιθανὸν δὲ καὶ πρὸς τὸ πλῆ-

θος· ἐλάσσονα γὰρ εἰκός. LFNHVGMRm

<〈ἄδαστα:〉> ἀμέριστα. FNHGsl

<βουκόλων:> ἀπὸ τοῦ κυριωτέρου μέρους, τῶν βοῶν. ONsl

<〈ἔκειρε:〉> εἰργάσατο. Fsl

<κύκλῳ ῥαχίζων:> κατὰ πάντα τόπον τῆς ἐπαύλεως σφά-

ζων καὶ διακόπτων. εἴρηκε δὲ <ῥαχίζων> διὰ τὸ τὴν πρώτην καὶ

μεγάλην διακοπὴν κατὰ ῥάχιν γίνεσθαι. ἐκ μεταφορᾶς καὶ τοὺς

μεγάλα κακουργοῦντας ῥαχιστάς φαμεν. LFONHGMRm

<〈ῥαχίζων:〉> διακόπτων. Fsl

<δισσοὺς Ἀτρείδας:> πιθανῶς τούτων τὰ ὀνόματα εἶ-

πεν· κατ' αὐτῶν γὰρ πλείων ἡ ἀγανάκτησις ὡς τῆς ἀδικίας προκαταρ-

ξαμένων. τὸ δὲ τοῦ Ὀδυσσέως ἐταμιεύσατο τῷ Αἴαντι, ἵνα καὶ μεῖ-

ζον εἴη τὸ πάθος, αὐτοῦ φανερῶς παραπαίοντος. κἀπειδὴ γελοῖον προ-

ελθόντα τὸν Αἴαντα μαινόμενον λέγειν καὶ παρενοχλεῖν τοῖς θεαταῖς,

εἰ προειρήκει πάντα ἡ Ἀθηνᾶ. LFONHGMRm

<〈ἔχων:〉> γρ. παρών. Lm, Gsl

<〈ἐμπίπτων:〉> γρ. ἐμπεσών. Lm

<ἐγὼ δὲ φοιτῶντ' ἄνδρα μανιάσιν νόσοις:>

ἤτοι μαινόμενον· φοῖτος γὰρ ἡ μανία. ἢ περιερχόμενον ἐν τοῖς ποι-

μνίοις διὰ τὴν μανίαν· λέγει γὰρ <μανιάσιν νόσοις.> ἢ ἀνα-

στρεφόμενον ἐν τῇ μανίᾳ. <ἢ μανιάσιν νόσοις> ἀντὶ τοῦ μεθ'

ὁρμῆς μεμηνότα. LFONHGMRm

<〈φοιτῶντ':〉> μεθ' ὁρμῆς μεμηνότα. Lm

μαινόμενον· φοίτη γὰρ ἡ μανία. FGsl

<〈εἰς ἕρκη κακά:〉> γρ. εἰς ἐρινῦν κακήν. Lm

<〈κἄπειτ', ἐπειδὴ τοῦδ' ἐλώφησεν:〉> ἐπαύσατο. ἡ

μεταφορὰ ἀπὸ τῶν ὑποζυγίων τῶν ὑπὸ τὸν λόφον ἀναπαυομένων, ὅθεν

καὶ τὸ εὐλόφως φέρειν. LFOHGMRm, Nsl

<〈ἐλώφησεν:〉> ἐπαύσατο. FOHGsl

<τοὺς ζῶντας:> τοὺς ζῶντας τῶν βοῶν δηλονότι συνδήσας

ὡς αἰχμαλώτους ἄνδρας ἄγει καὶ τὰ λοιπὰ ποίμνια. πιθανὸν δὲ καὶ

τοῦτο προειρῆσθαι, ἵνα, ὅταν εἴπῃ ἡ Τέκμησσα περὶ τῶν κριῶν, προε-

πιστώμεθα τοῦτο. LFONHGMRm

<〈τοὺς ζῶντας:〉> τὸ σχῆμα κατὰ γένος, ὡς τὸ <ψολόεν-

τος ἐχίδνης> (Nicandri Ther. 129). Hm

<〈συνδήσας:〉> ἀπὸ βοϊκῶν λώρων. Fsl

<δείξω δὲ καὶ σοὶ τήνδε:> πιθανὴ ἡ παρείσοδος τοῦ

Αἴαντος· οὕτω γὰρ μεῖζον γίνεται τὸ πάθος τῆς τραγῳδίας, τῶν θε-

ατῶν νῦν μὲν παραφρονοῦντα ὀλίγῳ δ' ὕστερον ἔμφρονα θεωμένων·

καὶ ἵνα ἰδὼν ὁ Ὀδυσσεὺς ἐξείπῃ τοῖς ἄλλοις Ἕλλησιν. οὕτω δὲ καὶ ἡ

εὔνοια τῆς Ἀθηνᾶς ἐνδείκνυται εἰς τὸν Ὀδυσσέα. LFONHVGMRm

<〈περιφανῆ:〉> φανεράν. Gsl

λαμπράν, διάδηλον. ONHsl

<θροῇς:> εἴπῃς. OGsl

λέγῃς. FHsl

<〈τὸν ἄνδρ':〉> ἰδεῖν 〈λείπει〉. Hsl

<〈ἀποστρόφους:〉> λείπει ποιήσασα. FGsl

<ἀπευθύνοντα:> τιμωρίαν ἀπαιτοῦντα. Lm, NGsl

<προσμολεῖν καλῶ:> πρόσω μολεῖν, τουτέστιν ἐξελθεῖν.

LFNMRm

<〈στεῖχε:〉> πορεύου. Nsl

<〈μηδαμῶς σφ' ἔξω κάλει:〉> παραιτεῖται ὁ Ὀδυσσεὺς

οὐχ ὡς κωμῳδοῦντος τοῦ ποιητοῦ δειλίαν τοῦ ἥρωος (οὕτω γὰρ 〈ἂν〉

ἀφαιρεθείη τὸ τῆς τραγῳδίας ἀξίωμα), ἀλλὰ τὸ εὐλαβὲς ἐνδείκνυται·

ἔμφρονος γὰρ ἦν τὸ τῷ μεμηνότι παραχωρεῖν. ὅρα γὰρ οἷον ἦν προσ-

ελθόντα ἐκεῖνον θεάσασθαι τὸν ἐχθρόν. LFONHVGMRm

<οὐ σῖγ' ἀνέξῃ:> ἐπιστρέφει ἡ Ἀθηνᾶ ὡς οὐδενὸς ἐσομένου

κακοῦ. LFONGMRm

<τί μὴ γένηται:> τί μὴ γένηται φοβῇ; οὐχ ὁ αὐτὸς ἦν καὶ

πρότερον ἄνθρωπος; ἀλλ' οὐδὲν ὑμᾶς εἰργάσατο κακὸν ἡμῶν ἐπιμε-

λουμένων. LFONHVGMRm

λείπει τὸ δέδοικας. Fsl

φοβῇ 〈λείπει〉. Osl

<〈ὅδ' ἦν:〉> φίλος λείπει. NHsl

<〈τῷδε τἀνδρί:〉> δεικτικῶς ἀντὶ τοῦ ἐμοί, τῷ Ὀδυσσεῖ.

LGMRm, FNsl

ἤγουν ἐμοί. OGsl

<οὐκοῦν γέλως ἥδιστος εἰς ἐχθροὺς γελᾶν:>

σκληρὸν μὲν τὸ λέγειν 〈ἥδιστον τὸ〉 ἐπεγγελᾶν τοῖς ἐχθροῖς, ἀλλὰ

θεός ἐστιν οὐκ εὐλαβουμένη τὸ νεμεσητόν. ἄλλως τε καὶ παροξύνουσα

τὸν Ὀδυσσέα τοῦτό φησιν. LFONHVGMRm

<ἐμοὶ μὲν ἀρκεῖ:> μέτριον διεφυλάχθη τὸ τοῦ Ὀδυσσέως

ἦθος διὰ τὸ μὴ ἐντρυφᾶν τοῖς κακοῖς. LFONHGMRm

<〈ἄνδρα περιφανῶς:〉> τρίβραχυς. Lm

<〈περιφανῶς:〉> διαδήλως, ἀληθῶς. NHsl

<ὀκνεῖς:> ποιητικὸν ἀντὶ τοῦ φοβῇ· πυκνῶς γὰρ τίθησι τὸ ὀ-

κνεῖν ἐπὶ τοῦ φοβεῖσθαι. LFOHVGMRm

φοβῇ. LNHGsl

<φρονοῦντα γάρ νιν οὐκ ἂν ἐξέστην:> ἑκατέ-

ρῳ τὸ οἰκεῖον παράκειται καὶ οὐ χρὴ τὰ τοῦ Ὀδυσσέως φρονιμώτερα

οἴεσθαι τῶν τῆς Ἀθηνᾶς, ἀλλ' ἐκεῖνο σκοπεῖν, ὅτι ἡ μὲν μετὰ παρ-

ρησίας διαλέγεται ὡς θεός, ὁ δὲ ὑπεσταλμένως ὡς θνητὸς τὸν καιρὸν

ὁρᾷ, ὅτι ὁμόσε χωρῆσαι τῇ μανίᾳ τοῦ ἐχθροῦ οὐχ ἁρμόζει. φρονοῦντα

γὰρ αὐτὸν οὐκ ἂν ἐξέστην ἰδεῖν δι' εὐλάβειαν, τὸ δὲ νῦν ἐκστῆναι

οὐ τῷ Αἴαντι ἀλλὰ τῇ μανίᾳ παραχωρῶν. LFONHGMRm

<〈ὄκνῳ:〉> φόβῳ. Nsl

δειλίᾳ. Gsl

<ἀλλ' οὐδὲ νῦν σε:> Δίδυμος σημειοῦται τὴν φράσιν: <ἀλλ'

οὐδὲ νῦν σε μὴ παρόντ' ἴδῃ πέλας.> τὸ δὲ <μὴ ἢ>

παρέλκον ἢ σύνδεσμος ἀντὶ συνδέσμου, ἀντὶ τοῦ ὡς, ἵν' ᾖ· ὡς μὴ πλη-

σίον αὐτοῦ παρόντα. NHGMRm

<ἐγὼ σκοτώσω βλέφαρα καὶ δεδορκότα:>

καίπερ δεδορκότα τὰ βλέφαρα αὐτοῦ σκοτώσω· ἢ καὶ βλέποντα τὰ

βλέφαρα αὐτοῦ ποιήσω μὴ δεδορκότα. LFONHGMRm

<ὦ οὗτος, Αἴας:> διὰ τοῦ <οὗτος> καὶ τοῦ <Αἴας> δισσὴ

ἡ κλῆσις. LFONHVGMRm

<〈δεύτερόν σε προσκαλῶ:〉> ἢ ὅτι καὶ πρότερον ἐκά-

λεσεν αὐτόν, ὅτε καὶ Ὀδυσσεύς φησι, <τί δρᾷς, Ἀθάνα·> ἢ ὡς

καὶ πρότερον, ὁπότε ἐδόκει συλλαμβάνειν αὐτῷ πρὸς τὴν ἀναίρεσιν.

LFONHVGMRm

<τί βαιόν:> ἢ ὀλίγον ἢ ἀντὶ τοῦ οὐδὲ ὅλως. σύμμαχον δὲ αὐ-

τὴν νομίζει ὡς καὶ ἐν τοῖς ἑξῆς φησιν (v. 92)· <ὡς εὖ παρέστης.>

LFONHGMRm

<〈τί βαιόν:〉> οὐδαμῶς, οὐδόλως. FHsl

οὐδόλως, μικρόν. Gsl

<〈ἐντρέπῃ τῆς συμμάχου:〉> ἐπιστροφὴν ποιῇ τῇ

συμμάχῳ. FNHsl

ὦ <χαῖρ', Ἀθάνα:> ἐπέγνω μὲν τὴν Ἀθηνᾶν, τὰ δὲ ἑξῆς τοῦ

παραπαίοντος· οὕτω γὰρ ἂν προκόψειεν ἡ ὑπόθεσις. οὐ παντελῶς δὲ

αὐτοῦ ἀπώλετο τὸ ἡγεμονικόν, ἀλλ' ἡ μανία γέγονε περὶ τὸ λογιστι-

κόν· ἐμέμνητο μὲν γὰρ ὡς ἐχθροὺς ἀνελών, περὶ τὸ πρόσωπον δὲ ἐ-

σφάλλετο. ὅτι δὲ ποίμνια ἀνεῖλε καὶ ἐλογίζετο ἄνδρας ἀνῃρηκέναι

δῆλον ἐκ τοῦ εἰπεῖν· <τῆσδε τῆς ἄγρας χάριν>. LFONH

VGMRm

<〈ὦ χαῖρ', Ἀθάνα:〉> ὑπερβατὸν κατὰ λέξιν. Osl

<〈λαφύροις:〉> δώροις. Gsl

<〈ἔγχος:〉> ξίφος. Fsl

τὸ δόρυ. Gsl

<ἡ πρὸς> ἀντὶ τῆς ἐν. Fsl

<κόμπος πάρεστι:> καύχημά μοι παραγίνεται καὶ ἔπαρ-

σις λέγοντι τἀληθῆ, ἀλλ' ὅμως οὐκ ἀπαρνοῦμαι τὸ μὴ οὐχὶ βάψαι τὸ

ξίφος εἰς τὸν στρατόν. LFOHVGMm, Osl

ἔπαρσις. Hsl

<〈ᾔχμασας:〉> ᾑμάτωσας. FHsl

μετὰ αἰχμῆς ἐκίνησας. Gsl

<οἵδ' ἀτιμάσουσιν ἔτι:> ἐὰν δασυνθῇ τὸ ΟΙΔ' ἔσται

ἐπὶ τῶν Ἀτρειδῶν, εἰ δὲ ψιλωθῇ, τὸ οἶδα ἀντὶ τοῦ ἐπίσταμαι. LFO

NHVm

〈ΟΙΔ':〉 ἢ γινώσκω ἢ οἵδε καὶ οὗτοι. Fsl

παρέλκον τὸ <ἔτι.> Hsl

<〈τὸ σόν:〉> λείπει τὸ ἔπος. Gsl

<τἄμ' ἀφαιρείσθων:> καλῶς τὰ ἐμὰ ἔφη, ἀντὶ τοῦ ἃ ἔδει

με λαβεῖν, οἷον ὧν ὡς ἰδίων ἀπεστερημένος. LFONGMRm

<ἦ πέφευγέ σε:> οὐχ ὡς διαστέλλουσά φησιν, ὡς ἂν εἴποι

τις ἔθανεν ἢ πέφευγέ σε, ἀλλὰ παροξύνουσα· φησὶ γὰρ πέφευγε δή

σε Ὀδυσσεύς. <ἄλλως·> κατὰ διαστολήν. LFONHGMRm

<ἦ τοὐπίτριπτον:> τὸ ἐπιτρίψεως καὶ βλάβης ἄξιον.

καὶ ἔστιν αἰτιατικὴ ἀντὶ γενικῆς, ἀντίπτωσις. GMRm

<ἦ τοὐπίτριπτον κίναδος>: τὸ ἐξῶλες θηρίον· <κί-

ναδος> γὰρ ἡ ἀλώπηξ. πάνυ δὲ κατατρέχει τοῦ Ὀδυσσέως ὡς ἐχθί-

στου. καὶ <κίναδος> σημαίνει ὁ πόρνος καὶ ὁ πανοῦργος. LONH

GMRm

περὶ τῆς κινάδου, τῆς ἀξίας ἀφανισμοῦ. Gm

<〈τοὐπίτριπτον:〉> τὸ ἐξῶλες θηρίον. Nsl

<〈κίναδος:〉> τὸ θηρίον, ἡ ἀλώπηξ. OGsl

<τὸν σὸν ἐνστάτην λέγω:> ἤτοι τὸν κατὰ πάντα ἐνι-

στάμενόν σοι· ἢ ἰδικῶς ἐπὶ τῆς κρίσεως μόνον, οἷον τὸν 〈σὸν〉 ἀντί-

δικον, τὸν ἀνθιστάμενόν σοι. κυρίως δὲ ἐνστάτης λέγεται ὁ ἐν τῇ ὁ-

δῷ ἀνθιστάμενός τινι· ὡς εἰ λέγοι τις τὸν Οἰδίποδα τοῦ Λαΐου ἐνστά-

την γεγενημένον. LFONVGMm

<ἐνστάτην:> ἀντίδικον. ἐχθρόν. Hm, FOHsl

<ἥδιστος, ὦ δέσποινα:> καθ' ἡδονήν μοι. <δεσμώ-

της> δὲ λέγεται καὶ αὐτὸς ὁ δέσμιος, ὡς ὁ δεσμώτης Προμηθεύς,

καὶ ὁ δεσμῶν, ὡς Κρατῖνος ἐν <Πυτίνῃ> ἐπὶ τῶν δεσμοφυλάκων

(Cratini frg. 189, CAF I. 71 Kock)·

ὄψει γὰρ αὐτὴν ἐντὸς οὐ πολλοῦ χρόνου

παρὰ τοῖσι δεσμώταισι καταπιττουμένην. LFOHVGMRm

<〈ἥδιστος:〉> καθ' ἡδονὴν ἐμοί. Osl

<〈ἔσω:〉> τῆς σκηνῆς. Hsl

(= 108—110) <〈πρὶν ἂν .... θάνῃ:〉> ὑπερβατὸν κατὰ δια-

κοπὴν ἐννοίας. Hsl

<ἑρκίου στέγης:> τοῦ περιφράγματος τῆς αὐλῆς. ἢ τῆς

τοῦ δώματος στέγης· ἑρκίον γὰρ τὸ δῶμα. τὸ δὲ ἑξῆς· πρὶν ἂν δεθεὶς

πρὸς κίονα μάστιγι νῶτα φοινιχθεὶς θάνῃ. LFONHVm, Gsl

τοῦ περιφράγματος τῆς στέγης. Osl

<〈τί δῆτα:〉> διὰ μέσου ἀναγνωστέον τὸν στίχον. Fsl

<μάστιγι πρῶτον:> ἐντεῦθεν ἡ ἐπιγραφὴ τοῦ δράματος.

〈ὁ δὲ νοῦς·〉 οὐ πρότερον φονεύσω αὐτὸν πρὶν ἂν μαστίξω. LFHV

GMRm, Nsl

<χαίρειν, Ἀθάνα, τἄλλ' ἐγώ ς' ἐφίεμαι:> τὸ

ἦθος τῆς ἀπαγγελίας ἀρχαῖον. ἔστι δὲ νῦν τὸ <χαίρειν> ἀντὶ τοῦ

χαρτῶς ἐμοὶ λέγειν. φησὶ δὲ ὡς κατὰ τὰ ἄλλα μὲν εἴκων τῇ θεῷ, τοῦτο

δὲ μόνον ἀντιβαίνων. ὑπεροπτικὸν δὲ τὸ ἦθος αὐτοῦ ἐντεῦθεν ἐνδεί-

κνυται ὁ ποιητής, ἐπεὶ πάνυ πρόσκειται ὁ ἀκροατὴς τῷ Αἴαντι διὰ

τὴν συμφορὰν καὶ μονονουχὶ χαλεπαίνει τῷ ποιητῇ, ἵνα δόξῃ ἀξιο-

παθεῖν ὁ Αἴας μὴ ὑποτεταγμένος τῇ δαίμονι. LFONHGMRm

<ἐγώ ς' ἐφίεμαι:> ἐφίεμαί σε εἰς τὰ ἄλλα κελεύειν μοι καὶ

χαίρειν ὡς πειθομένου μου, εἰς τοῦτο δὲ μόνον οὐκ ἀκούσομαί σου.

LNHGMm

<〈ἥδε:〉> γρ. ὧ〈δε〉. Gsl

<〈φείδου μηδέν:〉> μηδὲν παρεᾶσαι ὧν ἐννοεῖς. Fsl

<〈ἐννοεῖς:〉> γρ. ἐννέπεις. Lm

<ὁρᾷς, Ὀδυσσεῦ:> παιδευτικὸς ὁ λόγος καὶ ἀποτρεπτικὸς

ἁμαρτημάτων· καὶ διὰ τοῦτο ἐπίτηδες καὶ τῷ Ὀδυσσεῖ καὶ τῷ θεατῇ

ὑπέδειξε τὸν Αἴαντα δηλῶν ὡς ὁ πρότερον φρόνιμος καὶ πρακτικὸς

νῦν ἐξέστη διὰ τὸ θεομαχῆσαι. καὶ τοῦτο δὲ Ὁμήρου παίδευμα, ὅτι,

ἐφ' οἷς αὐχοῦσί τινες, τούτων στεροῦνται παρὰ τῶν θεῶν, ὡς καὶ Θά-

μυρις τὴν μουσικὴν καὶ Νιόβη τῶν τέκνων. LFONHVGMRm

<〈προνούστερος:〉> προνοητικώτερος. OGsl

<〈ἐποικτίρω:〉> ἐλεῶ. Lsl

<〈ἔμπας:〉> Ἴωνες ἔμπης φασίν, Ἀττικοὶ δὲ ἔμπας καὶ ἔμπα.

Lm

ὅμως. FOGsl

<〈δυσμενῆ:〉> ἐχθρόν. HGsl

<〈ἢ τοὐμὸν σκοπῶν:〉> οἷον ἀφορῶν εἰς τὸ τοῦ ἑτέρου

τὸ ἐμόν. Lm, Gsl

<ὁρῶ γὰρ ἡμᾶς:> πρὸς τὸ Πινδαρικὸν (Pyth. VIII. 95f.)·

τί δέ τις, τί δ' οὔτις; σκιᾶς ὄναρ

ἄνθρωποι.

ἀντὶ τοῦ ἀνυπάρκτου τὸ ἀνυπαρκτότερον. ἐνταῦθα μέντοι ἐστὶν ὁ λό-

γος ἐγγυτέρω τῆς ἀληθείας ἤπερ τὸ Πινδαρικόν· ὁ μὲν γὰρ Πίνδαρος

ἐν τοῖς ἀσυστάτοις πεποίηται τὴν ὑπερβολήν, ὁ δὲ ἐν τοῖς φαινομέ-

νοις μὲν καὶ δοκοῦσιν οὐχ ὑπάρχουσι δὲ κατ' ἀλήθειαν. ὁ δὲ Ὅμηρος

δι' ἑνὸς αὐτάρκως τοῦτο δεδήλωκεν εἰπὼν (σ 130)·

οὐδὲν ἀκιδνότερον γαῖα τρέφει ἀνθρώποιο. LFONHG

MRm

<〈ὁρῶ γὰρ ἡμᾶς:〉> κατὰ πάντα κοινὰ τὰ ἀνθρώπινα. Lm,

Gsl

γνώμη. HVGm

<〈εἴδωλ':〉> ἀπεικάσματα. LNsl

<ὑπέρκοπον:> φασὶ τὸν Αἴαντα τρίτον ἠσεβηκέναι περὶ

τοὺς θεούς. πρῶτον μὲν ἐκβαλὼν τοῦ δίφρου τὴν Ἀθηνᾶν βουλομέ-

νην αὐτῷ συμμαχεῖν. δεύτερον τῷ ἀπαλεῖψαι τὴν γλαῦκα τὴν ἐγγε-

γραμμένην τῷ ὅπλῳ αὐτοῦ ἐξ ἔθους πατρῴου. τρίτον ὅτι οὐκ ἐπείσθη

τῷ πατρὶ συμβουλεύοντι πείθεσθαι τοῖς θεοῖς. LFNHGMRm

〈τὸ ἑξῆς·〉 ὑπέρκοπον ὁρῶ τὸν Αἴαντα· ἢ μηδὲν ὑπέρκοπον εἰ-

πεῖν πρὸς τοὺς θεούς. Hm

ἀντὶ ὑπέρκομπα. Lsl

<〈ἄρῃ:〉> ἐπάρῃς. Gsl

<〈χειρί:〉> δυνάμει. LOHGsl

<〈ὡς ἡμέρα κλίνει:〉> ἡμέρα γὰρ μία ἐλαττοῖ καὶ πάλιν

αὔξει. Lm, Nsl

ἐλαττοῖ καὶ ὑψοῖ. Gsl

γνώμη. NHVGm

<〈κλίνει:〉> ταπεινοῖ, ἐλαττοῖ. Fsl

<〈κἀνάγει:〉> αὔξει. Fsl

<τοὺς δὲ σώφρονας:> τὸ συναγόμενον τοῦτό ἐστιν, ὅτι

δεῖ θεοφιλεῖς μόνον εἶναι τοὺς σώφρονας καὶ ἐπὶ ἄλλῳ μὴ ἀλαζονεύ-

εσθαι. LFNHm

<〈στυγοῦσι:〉> μισοῦσι. OGsl

<Τελαμώνιε παῖ:> πιθανῶς αὐτῷ ὁ χορὸς ἐσκεύασται

ἀπὸ Σαλαμινίων ἀνδρῶν τοῦτο μὲν παρρησιαζομένων ὡς ἐλευθέρων

τοῦτο δὲ συμπαθῶς ἐχόντων ὡς πολιτῶν καὶ αἰδημόνως λαλούντων

ὡς ὑπηκόων· οὐ γὰρ πιθανὸν ἐξ Ἀχαιῶν εἰσάγειν καὶ διὰ τὸ μὴ ὄντως

συνάχθεσθαι καὶ διὰ τὸ μὴ προσκρούειν τῷ βασιλεῖ. τὸ δὲ τῶν αἰχμα-

λώτων κηδεμονικὸν μέν, ὡς Αἰσχύλος ἐν <Θρῄσσαις,> οὐ μὴν εὐ-

πρόσωπον· ὅρα γὰρ οἷον αἰχμαλώτους ἐπιτιμᾶν τῷ Μενελάῳ. πιθανὴ

δὲ καὶ ἡ εἴσοδος· ἀκούσας γὰρ ὁ Ὀδυσσεὺς παρὰ τῆς Ἀθηνᾶς (66—7)·

δείξω δὲ καὶ σοὶ τήνδε περιφανῆ νόσον

ὡς πᾶσιν Ἀργείοισιν εἰσιδὼν θροῇς·

καὶ μαθὼν τὸ σαφὲς δεδήλωκε τοῖς Ἀχαιοῖς. ταύτης οὖν τῆς φήμης

ἀκούσαντες οἱ Σαλαμίνιοι παραγεγόνασι μηδέπω ὑπὸ τῆς εὐνοίας

πεπεισμένοι ὡς αὐτὸς εἴη ὁ πράξας, ἀλλ' ἀπιστοῦντες ὡς ὑπὸ ἐχθροῦ

πεπλάσθαι οἰόμενοι. LFONHGMRm

ὁ χορὸς Σαλαμίνιος ἦν, ὅθεν καὶ ὁ Αἴας ἦν. ὑποχωρησάντων

〈δὲ〉 τῶν τριῶν, Ἀθηνᾶς, Ὀδυσσέως καὶ Αἴαντος, τοῦτό φησιν ὁ χο-

ρὸς πρὸς ἀλλήλους. Om

<Σαλαμῖνος ἔχων βάθρον ἀγχιάλου:> ἀντὶ τοῦ

θεμέλιον, ἕδρασμα. ἤτοι δι' ὃν ἵσταται ἡ Σαλαμίς. οὐ πάντως δὲ αἱ

ἀγχίαλοι καὶ ἀμφίαλοί εἰσιν· οἵα ἐστὶ καὶ ἡ Ἀλεξάνδρεια, ἀγχίαλος

μὲν οὐκ ἀμφίαλος δέ. αἱ δὲ νῆσοι καὶ ἀγχίαλοι καὶ ἀμφίαλοί εἰσιν.

LHVGMRm

<σὲ μὲν εὖ πράττοντ':> ἀντὶ τοῦ σοῦ μὲν εὖ πράσσοντος.

ἢ οὕτω· εἰς σὲ μὲν εὖ πράττοντα ἐπιχαίρω, ἵνα λείπῃ ἡ εἰς. ὁ δὲ νοῦς·

σοῦ μὲν εὖ πράσσοντος ἐν χαρᾷ ἐσμεν καὶ τὸ ἀνάπαλιν ὁμοίως. τὸ δὲ

ὅλον, οἷον· <ἐν σοὶ ἐσμέν> (Soph. OR 314). τὰ δὲ πράγματα νῦν

τοῦ Αἴαντος φαῦλά ἐστι καὶ οὐκ ἐνεχώρει αὐτοῦ διηγήσασθαι τὰ ἀν-

δραγαθήματα. LONHGMRm

<〈σέ:>〉 ἀντὶ τοῦ σοῦ, ἀντίπτωσις. FGsl

<〈ἐπιχαίρω:〉> ἀντὶ συγχαίρω. Lsl

<〈σὲ δ' ὅταν πληγὴ Διός:〉> πιθανῶς οὐκ ἐλέγχει τὸν

βασιλέα ὡς ἡμαρτηκότα, ἀλλὰ τὴν δυσπραξίαν παρέλαβεν ὡς ἀπὸ

τῆς εἱμαρμένης. LONHVGMRm

<〈ζαμενής:〉> δυσμενής. Lsl

ἄγαν ὀργίλος. NHGsl

ἄγαν μανικός. Fsl

<〈λόγος ἐκ Δαναῶν:〉> πάνυ εὖνοι ὄντες καὶ ἀπιστοῦσι

καὶ ὑπολαμβάνουσιν αὐτὸν ὑπὸ τοῦ ἐχθροῦ σεσυκοφαντῆσθαι. LO

HGMRm

<κακόθρους ἐπιβῇ:> ἀπὸ κοινοῦ τὸ <ἐπιβῇ·> εἰς σὲ δὲ

ὅταν νόσος ἐπιβῇ. <κακόθρους> δὲ οἷόν ἐστι καὶ τὸ ἑξῆς· <τοι-

ούσδε λόγους ψιθύρους> (148), ἀντὶ τοῦ διαβόλους. LO

NHGMRm

<〈ἐπιβῇ:〉> ἀπὸ κοινοῦ. Nsl

〈<μέγαν ὄκνον ἔχω:〉> ἐν δέει καθέστηκα, ὅταν ᾖ τι

τοιοῦτο περὶ σέ. LOHGMRm

<〈ὄκνον:〉> δειλίαν, φόβον. FOHGsl

<〈πτηνῆς ὡς ὄμμα πελείας:〉> ἐπεὶ περιδεὲς τὸ ζῷ-

ον. <ὄμμα δὲ πελείας> περιφραστικῶς ἡ πέλεια. LGMRm,

Nsl

<ὡς καὶ τῆς νῦν φθιμένης:> ὡς καὶ τῆς παρελθού-

σης νυκτὸς ἐν φόβῳ γεγόναμεν ἐπὶ τῇ δυσκλείᾳ. LONHVGMRm

παρελθούσης. FOHGsl

<σὲ τὸν ἱππομανῆ:> τινὲς τὸν μεγάλως μαινόμενον ἐξε-

δέξαντο (τὸ γὰρ ἵππος ἐπὶ μεγάλου τάσσεται, ὡς ἱπποσέλινον καὶ

ἱππογνώμονα τὸν μεγαλογνώμονα), ἀλλ' οὐκ ἐπίστευσεν ὁ χορὸς ὅτι

ἐμαίνετο ὁ Αἴας· ἔνιοι δὲ τὸν ἐπὶ ἵπποις μαινόμενον καὶ ἱππικόν, ἀλλ'

οἱ νησιῶται οὐχ ἱππομανοῦσιν οὐδὲ ἱππήλατοί εἰσιν αἱ νῆσοι. τὸ <ἱπ-

πομανῆ> τοίνυν πρὸς τὸ <λειμῶνα> ἐκληπτέον, οἷον τὸν εὐανθῆ,

ἐφ' ᾧ ἵπποι μαίνονται· ἢ τὸν ἄγαν μεμηνότα καὶ ἀνθοῦντα καὶ ἐξυβρί-

ζοντα τῇ χλόῃ διὰ τὸ πλῆθος· 〈οὕτω Πῖος.〉 <καὶ ἄλλως· ἱπ-

πομανῆ> αὐτὸν λέγει τὸν Αἴαντα ὡς μεγάλως μαινόμενον ἀπὸ μετα-

φορᾶς τῶν ἵππων (ἡ γὰρ τῶν ἵππων μανία χαλεπωτέρα ἐστὶν) ἢ ἐπὶ

ἵπποις μαινόμενον. LFONHVGMRm

τὸν ἱππικόν· ἢ εἰς τὸ <λειμῶνα,> ἐν ᾧ μαίνονται οἱ ἵπποι. Gsl

μεγαλομανῆ. LNsl

<〈λοιπή:〉> γρ. κοινή· γρ. κλοπή. καταλελειμμένη, ἀμέριστος.

Gsl

κοινή. FONsl

<〈αἴθωνι:〉> λαμπρῷ ἢ διαπύρῳ. LHGsl

λαμπρῷ, τμητικῷ, μέλανι. Osl

καυστικῷ. Fsl

<τοιούσδε λόγους ψιθύρους:> ὁ νοῦς· οὐδὲν ἐχυ-

ρὸν εἰδὼς ὁ Ὀδυσσεὺς πλάττεται ψευδεῖς λόγους, ἀκούσας μόνον

ὡς εἴης ὀφθεὶς σὺν νεορράντῳ ξίφει. καλῶς δὲ καὶ τὸ <ψιθύρους

λόγους,> ὡς διὰ πανουργίαν ἀδεῶς οὐ λέγοντος, ἀλλὰ πρὸς ἕνα

ἕκαστον ἐξαπατῶντος λάθρᾳ. LFHm, Osl

οὐχ ὡς πιστεύων ταῦτα λέγει, ἀλλ' ὡς ὑπὸ Ὀδυσσέως δολερῶς

λεγόμενα. GMRm

λαθραίους Osl

κρυφίους. FHsl

δολίους, κρυφίους, διαβόλους. Gsl

<〈πλάσσων:〉> κινῶν. Hsl

<περὶ γὰρ σοῦ:> ὅτι ἐν ἀτυχίᾳ καθέστηκας τῆς ἥττης χάριν

ἢ ἐπεὶ μέγας εἶ εἶχε τὸν φθόνον συμπράττοντα. LFNHGMRm, Osl

<〈καθυβρίζων:〉> χαίρων, ἐπεγγελῶν. FOHGsl

<τῶν γὰρ μεγάλων ψυχῶν ἱείς:> τροπικῶς ὡς ἐπὶ

τῶν τοξευόντων κατὰ μεγάλου σώματος, οἷον οὐχ ἁμαρτάνουσιν. πι-

στὰ οὖν τοῖς ἀκούουσι τὰ κατὰ τῶν μεγάλων διὰ τὸν φθόνον λεγόμενα.

καὶ Πίνδαρος (Nem. VIII. 21f.)·

ὄψον δὲ λόγοι φθονεροῖσιν·

ἅπτεται δ' ἐσλῶν 〈ἀεί〉, χειρόνεσσι δ' οὐκ ἐρίζει. LFONHVGMRm

<ἱείς:> ἀντὶ τοῦ ἀφιείς, τοξεύων. ἀπὸ κοινοῦ δὲ τὸ <τίς.> ὁ δὲ

νοῦς· κατὰ μὲν τῶν μεγάλων ψυχῶν ἱείς τις οὐκ ἂν ἁμάρτοι, οἷον το-

ξεύων τις κατὰ μεγάλων οὐκ ἂν ἀποτύχοι· κατ' ἐμοῦ δὲ ἱείς τις οὐκ ἂν

πείθοι τὸν ἀκούοντα. LFNHVGMRm

γνώμη. OHVm

ὡραῖον. NGm

<κατὰ δ' ἄν τις ἐμοῦ:> κατ' ἐμοῦ τοῦ δημοτικοῦ καὶ εὐ-

τελοῦς. LHm, NGsl

<〈κατὰ δ' ἄν ....... πείθοι:〉> ὑπερβατὸν κατὰ λέξιν καὶ

κατὰ δια〈κοπὴν ἐννοίας〉. Osl

<〈τὸν ἔχονθ':〉> λείπει τὸ εὖ, 〈ἵν' ᾖ〉 πρὸς τὸν εὖ ἔχοντα. Lm

γνώμη. λείπει τὸ εὖ. ἢ τὸν δυνάμενον· πρὸς γὰρ τοὺς ἐνδόξους

καὶ ἔχοντας εὖ ὁ φθόνος ἕρπει. Gm

γνώμη. FNVm

<καίτοι σμικροὶ μεγάλων χωρίς:> πάνυ αἰδημό-

νως ὁ χορὸς ἐξελέγχων τὴν ἀδικίαν τῶν Ἑλλήνων οὐ τοῦτο ἄντικρυς

ποιεῖ, ἀλλὰ ψιλῶς γνωμολογεῖ. βούλεται γὰρ ἐπιτιμᾶν, ὅτι κακῶς πράτ-

τουσι καθαιροῦντες τὸν Αἴαντα καὶ ἑαυτοῖς ἀσυμφόρως· φησὶ γὰρ ὅτι

ἀσθενὴς φυλακὴ τοῖς μικροῖς χωρὶς τῶν μεγάλων. τοῦτο δὲ τείνει καὶ

ἐπὶ τὸν Αἴαντα, ὅτι δεηθήσονται αὐτοῦ. LONHGMRm

<〈σφαλερὸν ... ῥῦμα:>〉 ἀντὶ τοῦ ἀσθενὴς φυλακή. Lm,

Nsl

ἀσθενές, ἐπικίνδυνον. Gsl

σαθρόν. Osl

<〈πύργου:〉> πόλεως. LHsl

<〈ῥῦμα:〉> φύλαγμα. FOHsl

γνώμη. OHVm

<〈ἄριστ' ἄν:〉> γρ. ἄριστ' ἂν δράσαι. Gsl

<καὶ μέγας ὀρθοῖθ' ὑπὸ μικροτέρων:> οὐκ

ἔστιν ἐναντίος ὁ λόγος, ἀλλὰ καὶ αὔξησιν ἔχει. εἰ γὰρ ὁ μέγας ὑπὸ τοῦ

ἐλάττονος διασῴζεται, πόσῳ μᾶλλον τῶν μειζόνων ἔχεσθαι χρή.

κοινωνικὸς δὲ ὁ λόγος καὶ φιλάνθρωπος. καὶ Ὅμηρος (Ν 237)·

συμφερτὴ δ' ἀρετὴ πέλει ἀνδρῶν καὶ μάλα λυγρῶν. LO

NHVGMRm

<〈ὀρθοῖθ':〉> ἀπὸ κοινοῦ. Lm

βοηθ〈οῖτο〉. Gsl

γνώμη. OHVm

<〈τοὺς ἀνοήτους:〉> τοὺς Ἕλληνας. LFOsl

<〈ὑπὸ τοιούτων:〉> ἀνοήτων καὶ φθονερῶν καὶ διαθρεῖν

τὰ τοιαῦτα ἀνεπιστημόνων. κἀνθάδε τὸ <θορυβῇ> σύμφωνόν ἐστι

τῷ (148)·

τοιούσδε λόγους ψιθύρους πλάσσων.

μέχρι γὰρ νῦν ἐν λόγοις ἐστὶν ἡ ἀδικία καὶ θορύβῳ τῷ ἀπὸ τῆς βλα-

σφημίας. LONHGRm

ἀνοήτων. FOsl

<〈ἀπαλέξασθαι:〉> ἀντὶ τοῦ ἀντιτάξασθαι. Lm, Nsl

ἀντιστῆναι ἢ βοηθῆσαι. FHGsl

<παταγοῦσιν ἅτε πτηνῶν ἀγέλαι:> ὡς πτηνῶν

ἀγέλαι παταγοῦντες. θηλυκῷ τῷ <ἀγέλαι> ἐπήγαγεν ἀρσενικὴν με-

τοχήν, τὴν <ὑποδείσαντες,> πρὸς τὸ νοητόν. ἐν γὰρ ταῖς ἀγέ-

λαις εἰσὶ καὶ ἄρσενες καὶ θήλειαι. ὑφ' ἓν δὲ ἀναγνωστέον. ὁ δὲ νοῦς·

διὰ τοῦτο κομπάζουσι σοῦ ἀφανοῦς ὄντος ὡς πτηνῶν ἀγέλαι πατα-

γοῦντες. καὶ τοῦτο εἰς τὸν κενὸν ψόφον. LFONHGm

<〈αἰγυπιόν:〉> ἀετόν. FOGsl

<Ταυροπόλα:> ἤτοι ἡ ἐν Ταύροις τῆς Σκυθίας τιμωμένη·

ἢ ἀπὸ μέρους, τῶν ποιμνίων ἡ προστάτις· ἢ ὅτι ἡ αὐτὴ τῇ σελήνῃ

ἐστὶν καὶ ἐποχεῖται ταύροις, ἣν καὶ ταυρωπὸν ὀνομάζουσιν· τοὺς πολ-

λοὺς γὰρ τῶν μαινομένων ἐκ σελήνης νοσεῖν ὑποτίθενται διὰ τὸ τῶν

νυκτερινῶν δεσπόζειν αὐτὴν φασμάτων. τὸ δὲ ἑξῆς· ἦ ῥά σε ταυ-

ροπόλα ὥρμησεν ἐπὶ βοῦς ἀγελαίας. <καὶ ἄλλως·> τὴν μὲν ἀναίρε-

σιν τῶν ποιμνίων ὁ χορὸς πιστεύει ὑπὸ Αἴαντος γεγενῆσθαι, οὐκ ἐξ

ἰδίας δὲ προνοίας. LFONHVGMRm

εἰς τὸν Ταῦρον τὸ ὄρος ἀναστρεφομένη ἢ ἐν τοῖς Ταύροις τῆς

Σκυθίας τιμωμένη. Osl

<ὦ μεγάλα φάτις:> ὁ χορὸς οὐδέπω πεπιστευκὼς ὅτι ὁ

Αἴας τὰ τεθρυλημένα διεπράξατο, ἀλλ' οἰόμενος ἔκ τινος ὀργῆς θεῶν

ταύτην τὴν φήμην γεγενῆσθαι, ποιεῖται πρὸς τὴν φήμην τὸν λόγον.

ἔστι δὲ διὰ μέσου ἡ ἀναφώνησις· ὦ θαυμαστὴ φήμη, ἥτις ἐγέννησάς

μοι ταύτην τὴν αἰσχύνην· κακὴ γὰρ φήμη ὑπῆρξεν αὕτη περὶ τοῦ Αἴ-

αντος. LFONHGMRm

προαναφώνησις διὰ μέσου. Fsl

θαυμαστὴ φήμη. OHVGsl

<πανδάμους:> ἢ τὰς παντὸς τοῦ δήμου ἢ τὰς συνηγμένας.

LFm, Nsl

<ἤ πού τινος νίκας:> ἢ διὰ χάριν τινὸς νίκης. <ἀκάρ-

πωτον> δὲ ἧς καὶ καρποὺς οὐκ ἐδέξατο. Lsl, NHVm

<ἤ πού τινος νίκας:> οἴονται ἐκ τούτων αὐτὸν ἐμμανῆ

εἶναι. ἆρα οὖν, φησί, χαριζομένη σοι τὸ νικᾶν καρπὸν καὶ ἀπαρχὰς

οὐκ ἐδέξατο τῆς νίκης; ἢ ἀπὸ κυνηγεσίων δῶρα οὐ λαβοῦσα ταῦτα

ἐπήγαγεν; ὡς καὶ Ὅμηρος ἐπιλελησμένους τινάς φησι καὶ δίκην πα-

ρέχοντας τῆς λήθης. LFONHVGMRm

<〈δίκας:〉> γρ. νίκας. Gsl

ἀπὸ κοινοῦ τὸ <ψευσθεῖσα.> Lm

<ἢ χαλκοθώραξ ἤ τιν' Ἐνυάλιος:> διαστέλλει

τὸν Ἄρεα ἀπὸ τοῦ Ἐνυαλίου ὡς ἕτερον δαίμονα ὑπουργὸν τοῦ μεί-

ζονος θεοῦ. καὶ δῆλον ἐκ τῶν συνδέσμων· δηλοῦται γὰρ ὁ Ἄρης ἐκ

τοῦ <χαλκοθώραξ.> 〈ὁ δὲ νοῦς·〉 ἢ καὶ ὁ Ἄρης μεμφόμενός σοι,

ὡς ἀπαρχὰς 〈δορὸς〉 οὐ λαβών, ἐτίσατό σε τῆς λώβης, τῆς εἰς αὐτὸν

γεγενημένης λήθης; πιθανῶς δὲ πλείονας αἰτίας τιθέασιν ἀποροῦν-

τες· οἱ γὰρ στοχαζόμενοι οὐ καθ' ἓν ἵστανται. LFONHGMRm

<〈χαλκοθώραξ:〉> ὁ Ἄρης. OHGsl

<〈ξυνοῦ:〉> κοινοῦ. OHsl

<〈ἐννυχίοις μαχαναῖς:〉> ἐτίσατό σε ἐννυχίοις μη-

χαναῖς, ἐπὶ ταύτης τῆς νυκτός. LFONHGMRm

<〈λώβαν:〉> ὕβριν, μανίαν. FOHsl

<οὔ ποτε γὰρ φρενόθεν:> τοῦτο πρὸς τὸν Αἴαντα οὐ

πρὸς τὴν φήμην λέγει. LHm, Gsl

<οὔ ποτε γὰρ φρενόθεν:> οὐ γὰρ ἐπὶ τοσοῦτον ἀφρο-

νεῖς ὡς ἄνευ αἰτίας θεῶν ἐμπεσεῖν τοῖς ποιμνίοις. ἀριστερὰ δὲ τὰ μω-

ρὰ οἱ παλαιοὶ ἐκάλουν, δεξιὰ δὲ τὰ συνετά. LFNHGMm

<〈ἀριστερά:〉> μωρά. FONGsl

<ἥκοι γὰρ ἂν θεία νόσος:> ἔοικε γὰρ εἶναι θεία νό-

σος. <θεία> δὲ ἡ ἐκ θεοῦ κατασκήψασα εἰς αὐτόν. τὴν δὲ νόσον αὐτοῦ

φήμην Ἀργείων ὠνόμασεν. LNHGMm

<〈ἥκοι:〉> ἔοικε. Gm, FOsl

<εἰ δ' ὑποβαλλόμενοι:> πειθόμενοι ἢ ὑποβλήτως λέ-

γοντες ἢ ἰδιοποιησάμενοι. εἰ δὲ οὐκ ἔστιν ἀληθῆ ταῦτα, ἀλλὰ πεπλα-

σμένα ὑπὸ τοῦ βασιλέως ἢ Ὀδυσσέως ..... LONHGMm

μηχανώμενοι, ὑποσπείροντες. HGsl

<〈κλέπτουσι:〉> ὑποσπείρουσι. LNHGsl

<〈τᾶς ἀσώτου:〉> τῆς ἐξώλους καὶ σῴζεσθαι μὴ δυναμένης.

LGm, Nsl

ἢ <τᾶς ἀσώτου Σισυφιδᾶν:> γράφε καὶ Σισυφίδα.

λέγεται δὲ ἡ Ἀντίκλεια, ἀποστελλομένη ἀπὸ Ἀρκαδίας ἐπὶ Ἰθάκην

πρὸς Λαέρτην ἐπὶ γάμον, κατὰ τὴν ὁδὸν Σισύφῳ συνελθεῖν, ἐξ οὗ

ἦν φύσει Ὀδυσσεύς. LONHVGMm

Σίσυφος Κορίνθου βασιλεύς, πανοῦργος ἀνήρ, περὶ οὗ φησιν

Ὅμηρος (Ζ 153).

ὃς κέρδιστος γένετ' ἀνδρῶν·

ὅστις ὑπὸ τοὺς ὄνυχας καὶ τὰς ὁπλὰς τῶν ζῴων ἑαυτοῦ μονογράμμα-

τον ἔγραψε τὸ ὄνομα αὑτοῦ. Αὐτόλυκος δὲ κατ' ἐκεῖνο καιροῦ (τ

395—6)·

ἐκέκαστο

κλεπτοσύνῃ θ' ὅρκῳ τε·

καὶ τὰ κλεπτόμενα παρ' αὐτοῦ τὴν μορφὴν ἤλλασσεν. κλέψας οὖν καὶ

Σισύφου θρέμματα καὶ μεταβαλών, ὅμως οὐκ ἔλαθε τὸν Σίσυφον· ἐπέ-

γνω γὰρ αὐτὰ διὰ τῶν μονογραμμάτων. ἐπὶ τούτοις δὲ ἐξευμενιζόμενος

τὸν Σίσυφον ἐξένισεν αὐτὸν καὶ τὴν θυγατέρα αὑτοῦ Ἀντίκλειαν συγ-

κατέκλινεν αὐτῷ· καὶ ἔγκυον ἐξ αὐτοῦ γενομένην τὴν παῖδα συνῴ-

κισε Λαέρτῃ, δι' ὃ Σισύφου ὁ Ὀδυσσεύς. LONHVGMm

τὸν Ὀδυσσέα Σισύφου συνήθως φησὶ Σοφοκλῆς. καὶ ἐν <Συν-

δείπνῳ> (frg. 142 N2 = Frg. 567 Pearson)·

ὦ πάντα πράσσων, ὡς ὁ Σίσυφος πολὺς

ἔνδηλος ἐν σοὶ πάντα χὠ μητρὸς πατήρ.

καὶ Αἰσχύλος ἐν <Ὅπλων Κρίσει> (frg. 175 N2).

ἀλλ' Ἀντικλείας ἆσσον ἦλθε Σίσυφος,

τῆς σῆς λέγω τοι μητρός, ἥ ς' ἐγείνατο.

καὶ Εὐριπίδης ἐν <Κύκλωπι> (102—4)·

〈ΣΙΛ.〉 χαῖρ', ὦ ξέν'· ὅστις δ' εἶ φράσον πάτραν τε σήν.

〈ΟΔ.〉 Ἴθακος Ὀδυσσεύς, γῆς Κεφαλλήνων ἄναξ.

〈ΣΙΛ.〉 οἶδ' ἄνδρα κρόταλον δριμὺ Σισύφου γόνον.

φαίνεται δὲ τὸ κακόηθες αὐτοῦ καὶ διὰ τῆς γενέσεως. LFOHGm

<μὴ μή μ', ἄναξ:> τὸ πλῆρες· μὴ μή μοι. ὁ δὲ νοῦς· εἰ δὲ

πλάσσουσι ταῦτα καὶ οὐκ ἀληθείᾳ σὺ ἔδρασας μηκέτι κρυπτόμενος ἐν

ταῖς ἐφάλοις κλισίαις κακὴν φάτιν ἄρῃς καὶ περιποιήσῃ, ἀλλὰ προελ-

θὼν δεῖξον ψευδῆ τὰ λογοποιούμενα. LFOHGMRm

τὸ πλῆρες· 〈μὴ〉 μή μοι. Lm

<〈κλισίαις:〉> σκηναῖς. Gsl

<〈ἄρῃ:〉> ἐπάρῃς, αὐξήσῃς ἀπὸ σοῦ. LHsl

<ἀλλ' ἄνα ἐξ ἑδράνων:> ἀλλ' ἀνάστα ἐκ τῶν θρόνων,

ὅπου πολὺν χρόνον σεαυτὸν ἐπεστήριξας τὴν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ πεμ-

φθεῖσαν ἄτην αὔξων καὶ οἷον ἐμπυρούμενος ὑπὸ τοῦ πάθους καὶ ἐν

ἀγωνίᾳ πολλῇ ὤν. LFONHGMRm

<〈ἀλλ' ἄνα:〉> ἀλλ' ἀνάστηθι. FOVsl

ἀνάστα. HVGsl

<ὅπου μακραίωνι / στηρίζῃ:> ὅπου στηρίζῃ μα-

κραίωνι σχολῇ, ὅ ἐστι πολυχρονίῳ, βραδὺν τὸν ἀγῶνα ἐμποιούσῃ

σοι. μακραίων δὲ αὐτοῖς δοκεῖ διὰ τὴν εὔνοιαν. LFNHGm

<〈ἀγωνίῳ σχολᾷ:〉> σχολῇ ἐπὶ φόβῳ βραδυτῆτος. Gm

ἐπιφόβῳ βραδυτῆτι. HGsl

<〈ἀγωνίῳ:>〉 τῇ ἡμῖν ἐμποιούσῃ φόβον. Gm

τῇ 〈ἐπι〉φόβῳ, τῇ πολεμικῇ. Osl

<ἄταν οὐρανίαν:> ἀντὶ μετέωρον, μεγάλην. <φλέγων>

δέ, ζωπυρῶν, ἀνεγείρων. Lm

<〈φλέγων:〉> αὔξων, ἀναζωπυρῶν. λείπει τό· ὡς πῦρ. Hsl

<ἐχθρῶν δ' ὕβρις:> ἡ δὲ τῶν ἐχθρῶν ὕβρις τῶν ταῦτα ἐπὶ

σοὶ λεγόντων οὕτω μᾶλλον ἄφοβός ἐστι καὶ…

σε…

<〈…