Μήδεια

Episode 1

Τροφός

1Εἴθ’ ὤφελ’ Ἀργοῦς μὴ διαπτάσθαι σκάφος

2Κόλχων ἐς αἶαν κυανέας Συμπληγάδας,

3μηδ’ ἐν νάπαισι Πηλίου πεσεῖν ποτε

4τμηθεῖσα πεύκη, μηδ’ ἐρετμῶσαι χέρας

5ἀνδρῶν ἀρίστων, οἳ τὸ πάγχρυσον δέρας

6Πελίᾳ μετῆλθον. οὐ γὰρ ἂν δέσποιν’ ἐμὴ

7Μήδεια πύργους γῆς ἔπλευσ’ Ἰωλκίας

8ἔρωτι θυμὸν ἐκπλαγεῖσ’ Ἰάσονος·

9οὐδ’ ἂν κτανεῖν πείσασα Πελιάδας κόρας

10πατέρα κατῴκει τήνδε γῆν Κορινθίαν

11ξὺν ἀνδρὶ καὶ τέκνοισιν, ἁνδάνουσα μὲν

12φυγῇ πολιτῶν ὧν ἀφίκετο χθόνα,

13αὐτή τε πάντα ξυμφέρουσ’ Ἰάσονι·

14ἥπερ μεγίστη γίγνεται σωτηρία,

15ὅταν γυνὴ πρὸς ἄνδρα μὴ διχοστατῇ.

16νῦν δ’ ἐχθρὰ πάντα, καὶ νοσεῖ τὰ φίλτατα.

17προδοὺς γὰρ αὑτοῦ τέκνα δεσπότιν τ’ ἐμὴν

18γάμοις Ἰάσων βασιλικοῖς εὐνάζεται,

19γήμας Κρέοντος παῖδ’, ὃς αἰσύμνᾷ χθονός·

20Μήδεια δ’ ἡ δύστηνος ἠτιμασμένη

21βοᾷ μὲν ὅρκους, ἀνακαλεῖ δὲ δεξιάς,

22πίστιν μεγίστην, καὶ θεοὺς μαρτύρεται

23οἵας ἀμοιβῆς ἐξ Ἰάσονος κυρεῖ.

24κεῖται δ’ ἄσιτος, σῶμ’ ὑφεῖσ’ ἀλγηδόσι,

25τὸν πάντα συντήκουσα δακρύοις χρόνον,

26ἐπεὶ πρὸς ἀνδρὸς ᾔσθετ’ ἠδικημένη,

27οὔτ’ ὄμμ’ ἐπαίρουσ’ οὔτ’ ἀπαλλάσσουσα γῆς

28πρόσωπον· ὡς δὲ πέτρος ἢ θαλάσσιος

29κλύδων ἀκούει νουθετουμένη φίλων·

30ἢν μή ποτε στρέψασα πάλλευκον δέρην

31αὐτὴ πρὸς αὑτὴν πατέρ’ ἀποιμώξῃ φίλον

32καὶ γαῖαν οἴκους θ’, οὓς προδοῦσ’ ἀφίκετο

33μετ’ ἀνδρὸς ὅς σφε νῦν ἀτιμάσας ἔχει.

34ἔγνωκε δ’ ἡ τάλαινα συμφορᾶς ὕπο

35οἷον πατρῴας μὴ ἀπολείπεσθαι χθονός.

36στυγεῖ δὲ παῖδας οὐδ’ ὁρῶσ’ εὐφραίνεται.

37δέδοικα δ’ αὐτὴν μή τι βουλεύσῃ νέον·

38βαρεῖα γὰρ φρήν, οὐδ’ ἀνέξεται κακῶς

39πάσχουσ’· ἐγᾦδα τήνδε, δειμαίνω τέ νιν

40μὴ θηκτὸν ὤσῃ φάσγανον δι’ ἥπατος,

41σιγῇ δόμους εἰσβᾶσ’, ἵν’ ἔστρωται λέχος,

42ἢ καὶ τύραννον τόν τε γήμαντα κτάνῃ,

43κἄπειτα μείζω συμφορὰν λάβῃ τινά.

44δεινὴ γάρ· οὔτοι ῥᾳδίως γε συμβαλὼν

45ἔχθραν τις αὐτῇ καλλίνικον οἴσεται.

46ἀλλ’ οἵδε παῖδες ἐκ τρόχων πεπαυμένοι

47στείχουσι, μητρὸς οὐδὲν ἐννοούμενοι

48κακῶν· νέα γὰρ φροντὶς οὐκ ἀλγεῖν φιλεῖ.

Παιδαγωγός

49παλαιὸν οἴκων κτῆμα δεσποίνης ἐμῆς,

50τί πρὸς πύλαισι τήνδ’ ἄγουσ’ ἐρημίαν

51ἕστηκας, αὐτὴ θρεομένη σαυτῇ κακά;

52πῶς σοῦ μόνη Μήδεια λείπεσθαι θέλει;

Τροφός

53τέκνων ὀπαδὲ πρέσβυ τῶν Ἰάσονος,

54χρηστοῖσι δούλοις ξυμφορὰ τὰ δεσποτῶν

55κακῶς πίτνοντα, καὶ φρενῶν ἀνθάπτεται.

56ἐγὼ γὰρ ἐς τοῦτ’ ἐκβέβηκ’ ἀλγηδόνος,

57ὥσθ’ ἵμερός μ’ ὑπῆλθε γῇ τε κοὐρανῷ

58λέξαι μολούσῃ δεῦρο δεσποίνης τύχας.

Παιδαγωγός

59οὔπω γὰρ ἡ τάλαινα παύεται γόων;

Τροφός

60ζηλῶ σ’· ἐν ἀρχῇ πῆμα κοὐδέπω μεσοῖ.

Παιδαγωγός

61ὦ μῶρος—εἰ χρὴ δεσπότας εἰπεῖν τόδε·

62ὡς οὐδὲν οἶδε τῶν νεωτέρων κακῶν.

Τροφός

63τί δ’ ἔστιν, ὦ γεραιέ; μὴ φθόνει φράσαι.

Παιδαγωγός

64οὐδέν· μετέγνων καὶ τὰ πρόσθ’ εἰρημένα.

Τροφός

65μή, πρὸς γενείου, κρύπτε σύνδουλον σέθεν·

66σιγὴν γάρ, εἰ χρή, τῶνδε θήσομαι πέρι.

Παιδαγωγός

67ἤκουσά του λέγοντος, οὐ δοκῶν κλύειν,

68πεσσοὺς προσελθών, ἔνθα δὴ παλαίτατοι

69θάσσουσι, σεμνὸν ἀμφὶ Πειρήνης ὕδωρ,

70ὡς τούσδε παῖδας γῆς ἐλᾶν Κορινθίας

71σὺν μητρὶ μέλλοι τῆσδε κοίρανος χθονὸς

72Κρέων. ὁ μέντοι μῦθος εἰ σαφὴς ὅδε

73οὐκ οἶδα· βουλοίμην δ’ ἂν οὐκ εἶναι τόδε.

Τροφός

74καὶ ταῦτ’ Ἰάσων παῖδας ἐξανέξεται

75πάσχοντας, εἰ καὶ μητρὶ διαφορὰν ἔχει;

Παιδαγωγός

76παλαιὰ καινῶν λείπεται κηδευμάτων,

77κοὐκ ἔστ’ ἐκεῖνος τοῖσδε δώμασιν φίλος.

Τροφός

78ἀπωλόμεσθ’ ἄρ’, εἰ κακὸν προσοίσομεν

79νέον παλαιῷ, πρὶν τόδ’ ἐξηντληκέναι.

Παιδαγωγός

80ἀτὰρ σύ γ’—οὐ γὰρ καιρὸς εἰδέναι τόδε

81δέσποιναν—ἡσύχαζε καὶ σίγα λόγον.

Τροφός

82ὦ τέκν’, ἀκούεθ’ οἷος εἰς ὑμᾶς πατήρ;

83ὄλοιτο μὲν μή· δεσπότης γάρ ἐστ’ ἐμός·

84ἀτὰρ κακός γ’ ὢν ἐς φίλους ἁλίσκεται.

Παιδαγωγός

85τίς δ’ οὐχὶ θνητῶν; ἄρτι γιγνώσκεις τόδε,

86ὡς πᾶς τις αὑτὸν τοῦ πέλας μᾶλλον φιλεῖ,

87οἳ μὲν δικαίως, οἳ δὲ καὶ κέρδους χάριν,

88εἰ τούσδε γ’ εὐνῆς οὕνεκ’ οὐ στέργει πατήρ.

Τροφός

89ἴτ’—εὖ γὰρ ἔσται—δωμάτων ἔσω, τέκνα.

90σὺ δ’ ὡς μάλιστα τούσδ’ ἐρημώσας ἔχε

91καὶ μὴ πέλαζε μητρὶ δυσθυμουμένῃ.

92ἤδη γὰρ εἶδον ὄμμα νιν ταυρουμένην

93τοῖσδ’, ὥς τι δρασείουσαν· οὐδὲ παύσεται

94χόλου, σάφ’ οἶδα, πρὶν κατασκῆψαί τινα . . .

95ἐχθρούς γε μέντοι, μὴ φίλους, δράσειέ τι.

Choral 2

Episode 3

Μήδεια

214Κορίνθιαι γυναῖκες, ἐξῆλθον δόμων,

215μή μοί τι μέμφησθ’· οἶδα γὰρ πολλοὺς βροτῶν

216σεμνοὺς γεγῶτας, τοὺς μὲν ὀμμάτων ἄπο,

217τοὺς δ’ ἐν θυραίοις· οἱ δ’ ἀφ’ ἡσύχου ποδὸς

218δύσκλειαν ἐκτήσαντο καὶ ῥᾳθυμίαν.

219δίκη γὰρ οὐκ ἔνεστ’ ἐν ὀφθαλμοῖς βροτῶν,

220ὅστις πρὶν ἀνδρὸς σπλάγχνον ἐκμαθεῖν σαφῶς

221στυγεῖ δεδορκώς, οὐδὲν ἠδικημένος. . . .

222χρὴ δὲ ξένον μὲν κάρτα προσχωρεῖν πόλει . . .

223οὐδ’ ἀστὸν ᾔνεσ’ ὅστις αὐθάδης γεγὼς

224πικρὸς πολίταις ἐστὶν ἀμαθίας ὕπο.

225ἐμοὶ δ’ ἄελπτον πρᾶγμα προσπεσὸν τόδε

226ψυχὴν διέφθαρκ’· οἴχομαι δὲ καὶ βίου

227χάριν μεθεῖσα κατθανεῖν χρῄζω, φίλαι.

228ἐν ᾧ γὰρ ἦν μοι πάντα γιγνώσκειν καλῶς,

229κάκιστος ἀνδρῶν ἐκβέβηχ’ οὑμὸς πόσις.

230πάντων δ’ ὅσ’ ἔστ’ ἔμψυχα καὶ γνώμην ἔχει

231γυναῖκές ἐσμεν ἀθλιώτατον φυτόν·

232ἃς πρῶτα μὲν δεῖ χρημάτων ὑπερβολῇ

233πόσιν πρίασθαι, δεσπότην τε σώματος

234λαβεῖν· κακοῦ γὰρ τοῦτ’ ἔτ’ ἄλγιον κακόν.

235κἀν τῷδ’ ἀγὼν μέγιστος, ἢ κακὸν λαβεῖν

236ἢ χρηστόν. οὐ γὰρ εὐκλεεῖς ἀπαλλαγαὶ

237γυναιξίν, οὐδ’ οἷόν τ’ ἀνήνασθαι πόσιν.

238ἐς καινὰ δ’ ἤθη καὶ νόμους ἀφιγμένην

239δεῖ μάντιν εἶναι, μὴ μαθοῦσαν οἴκοθεν,

240ὅτῳ μάλιστα χρήσεται ξυνευνέτῃ.

241κἂν μὲν τάδ’ ἡμῖν ἐκπονουμέναισιν εὖ

242πόσις ξυνοικῇ μὴ βίᾳ φέρων ζυγόν,

243ζηλωτὸς αἰών· εἰ δὲ μή, θανεῖν χρεών.

244ἀνὴρ δ’, ὅταν τοῖς ἔνδον ἄχθηται ξυνών,

245ἔξω μολὼν ἔπαυσε καρδίαν ἄσης·

246ἢ πρὸς φίλον τιν’ ἢ πρὸς ἥλικα τραπείς·

247ἡμῖν δ’ ἀνάγκη πρὸς μίαν ψυχὴν βλέπειν.

248λέγουσι δ’ ἡμᾶς ὡς ἀκίνδυνον βίον

249ζῶμεν κατ’ οἴκους, οἳ δὲ μάρνανται δορί·

250κακῶς φρονοῦντες· ὡς τρὶς ἂν παρ’ ἀσπίδα

251στῆναι θέλοιμ’ ἂν μᾶλλον ἢ τεκεῖν ἅπαξ.

252ἀλλ’ οὐ γὰρ αὑτὸς πρὸς σὲ κἄμ’ ἥκει λόγος·

253σοὶ μὲν πόλις θ’ ἥδ’ ἐστὶ καὶ πατρὸς δόμοι

254βίου τ’ ὄνησις καὶ φίλων συνουσία,

255ἐγὼ δ’ ἔρημος ἄπολις οὖσ’ ὑβρίζομαι

256πρὸς ἀνδρός, ἐκ γῆς βαρβάρου λελῃσμένη,

257οὐ μητέρ’, οὐκ ἀδελφόν, οὐχὶ συγγενῆ

258μεθορμίσασθαι τῆσδ’ ἔχουσα συμφορᾶς.

259τοσοῦτον οὖν σου τυγχάνειν βουλήσομαι,

260ἤν μοι πόρος τις μηχανή τ’ ἐξευρεθῇ

261πόσιν δίκην τῶνδ’ ἀντιτείσασθαι κακῶν,

262τὸν δόντα τ’ αὐτῷ θυγατέρ’ ἥ τ’ ἐγήματο

263σιγᾶν. γυνὴ γὰρ τἄλλα μὲν φόβου πλέα

264κακή τ’ ἐς ἀλκὴν καὶ σίδηρον εἰσορᾶν·

265ὅταν δ’ ἐς εὐνὴν ἠδικημένη κυρῇ,

266οὐκ ἔστιν ἄλλη φρὴν μιαιφονωτέρα.

Χορός

267δράσω τάδ’· ἐνδίκως γὰρ ἐκτείσῃ πόσιν,

268Μήδεια. πενθεῖν δ’ οὔ σε θαυμάζω τύχας.

269ὁρῶ δὲ καὶ Κρέοντα, τῆσδ’ ἄνακτα γῆς,

270στείχοντα, καινῶν ἄγγελον βουλευμάτων.

Κρέων

271σὲ τὴν σκυθρωπὸν καὶ πόσει θυμουμένην,

272Μήδειαν, εἶπον τῆσδε γῆς ἔξω περᾶν

273φυγάδα, λαβοῦσαν δισσὰ σὺν σαυτῇ τέκνα·

274καὶ μή τι μέλλειν· ὡς ἐγὼ βραβεὺς λόγου

275τοῦδ’ εἰμί, κοὐκ ἄπειμι πρὸς δόμους πάλιν,

276πρὶν ἄν σε γαίας τερμόνων ἔξω βάλω.

Μήδεια

277αἰαῖ· πανώλης ἡ τάλαιν’ ἀπόλλυμαι.

278ἐχθροὶ γὰρ ἐξιᾶσι πάντα δὴ κάλων,

279κοὐκ ἔστιν ἄτης εὐπρόσοιστος ἔκβασις.

280ἐρήσομαι δὲ καὶ κακῶς πάσχουσ’ ὅμως·

281τίνος μ’ ἕκατι γῆς ἀποστέλλεις, Κρέον;

Κρέων

282δέδοικά σ’—οὐδὲν δεῖ παραμπίσχειν λόγους—

283μή μοί τι δράσῃς παῖδ’ ἀνήκεστον κακόν.

284συμβάλλεται δὲ πολλὰ τοῦδε δείματος·

285σοφὴ πέφυκας καὶ κακῶν πολλῶν ἴδρις,

286λυπῇ δὲ λέκτρων ἀνδρὸς ἐστερημένη.

287κλύω δ’ ἀπειλεῖν σ’, ὡς ἀπαγγέλλουσί μοι,

288τὸν δόντα καὶ γήμαντα καὶ γαμουμένην

289δράσειν τι. ταῦτ’ οὖν πρὶν παθεῖν φυλάξομαι.

290κρεῖσσον δέ μοι νῦν πρός σ’ ἀπεχθέσθαι, γύναι,

291ἢ μαλθακισθένθ’ ὕστερον μέγα στένειν.

Μήδεια

292φεῦ φεῦ.

292aοὐ νῦν με πρῶτον, ἀλλὰ πολλάκις, Κρέον,

293ἔβλαψε δόξα μεγάλα τ’ εἴργασται κακά.

294χρὴ δ’ οὔποθ’ ὅστις ἀρτίφρων πέφυκ’ ἀνὴρ

295παῖδας περισσῶς ἐκδιδάσκεσθαι σοφούς·

296χωρὶς γὰρ ἄλλης ἧς ἔχουσιν ἀργίας

297φθόνον πρὸς ἀστῶν ἀλφάνουσι δυσμενῆ.

298σκαιοῖσι μὲν γὰρ καινὰ προσφέρων σοφὰ

299δόξεις ἀχρεῖος κοὐ σοφὸς πεφυκέναι·

300τῶν δ’ αὖ δοκούντων εἰδέναι τι ποικίλον

301κρείσσων νομισθεὶς ἐν πόλει λυπρὸς φανῇ.

302ἐγὼ δὲ καὐτὴ τῆσδε κοινωνῶ τύχης.

303σοφὴ γὰρ οὖσα, τοῖς μέν εἰμ’ ἐπίφθονος,

304τοῖς δ’ ἡσυχαία, τοῖς δὲ θατέρου τρόπου,

305τοῖς δ’ αὖ προσάντης· εἰμὶ δ’ οὐκ ἄγαν σοφή.

306σὺ δ’ οὖν φοβῇ με· μὴ τί πλημμελὲς πάθῃς;

307οὐχ ὧδ’ ἔχει μοι—μὴ τρέσῃς ἡμᾶς, Κρέον—

308ὥστ’ ἐς τυράννους ἄνδρας ἐξαμαρτάνειν.

309σὺ γὰρ τί μ’ ἠδίκηκας; ἐξέδου κόρην

310ὅτῳ σε θυμὸς ἦγεν. ἀλλ’ ἐμὸν πόσιν

311μισῶ· σὺ δ’, οἶμαι, σωφρονῶν ἔδρας τάδε.

312καὶ νῦν τὸ μὲν σὸν οὐ φθονῶ καλῶς ἔχειν·

313νυμφεύετ’, εὖ πράσσοιτε· τήνδε δὲ χθόνα

314ἐᾶτέ μ’ οἰκεῖν. καὶ γὰρ ἠδικημένοι

315σιγησόμεσθα, κρεισσόνων νικώμενοι.

Κρέων

316λέγεις ἀκοῦσαι μαλθάκ’, ἀλλ’ ἔσω φρενῶν

317ὀρρωδία μοι μή τι βουλεύσῃς κακόν,

318τόσῳ δέ γ’ ἧσσον ἢ πάρος πέποιθά σοι·

319γυνὴ γὰρ ὀξύθυμος, ὡς δ’ αὔτως ἀνήρ,

320ῥᾴων φυλάσσειν ἢ σιωπηλὸς σοφός.

321ἀλλ’ ἔξιθ’ ὡς τάχιστα, μὴ λόγους λέγε·

322ὡς ταῦτ’ ἄραρε, κοὐκ ἔχεις τέχνην ὅπως

323μενεῖς παρ’ ἡμῖν οὖσα δυσμενὴς ἐμοί.

Μήδεια

324μή, πρός σε γονάτων τῆς τε νεογάμου κόρης.

Κρέων

325λόγους ἀναλοῖς· οὐ γὰρ ἂν πείσαις ποτέ.

Μήδεια

326ἀλλ’ ἐξελᾷς με κοὐδὲν αἰδέσῃ λιτάς;

Κρέων

327φιλῶ γὰρ οὐ σὲ μᾶλλον ἢ δόμους ἐμούς.

Μήδεια

328ὦ πατρίς, ὥς σου κάρτα νῦν μνείαν ἔχω.

Κρέων

329πλὴν γὰρ τέκνων ἔμοιγε φίλτατον πολύ.

Μήδεια

330φεῦ φεῦ, βροτοῖς ἔρωτες ὡς κακὸν μέγα.

Κρέων

331ὅπως ἄν, οἶμαι, καὶ παραστῶσιν τύχαι.

Μήδεια

332Ζεῦ, μὴ λάθοι σε τῶνδ’ ὃς αἴτιος κακῶν.

Κρέων

333ἕρπ’, ὦ ματαία, καί μ’ ἀπάλλαξον πόνων.

Μήδεια

334πονοῦμεν ἡμεῖς κοὐ πόνων κεχρήμεθα.

Κρέων

335τάχ’ ἐξ ὀπαδῶν χειρὸς ὠσθήσῃ βίᾳ.

Μήδεια

336μὴ δῆτα τοῦτό γ’, ἀλλά σ’ αἰτοῦμαι, Κρέον . . .

Κρέων

337ὄχλον παρέξεις, ὡς ἔοικας, ὦ γύναι.

Μήδεια

338φευξούμεθ’· οὐ τοῦθ’ ἱκέτευσα σοῦ τυχεῖν.

Κρέων

339τί δαὶ βιάζῃ κοὐκ ἀπαλλάσσῃ χερός;

Μήδεια

340μίαν με μεῖναι τήνδ’ ἔασον ἡμέραν

341καὶ ξυμπερᾶναι φροντίδ’ ᾗ φευξούμεθα,

342παισίν τ’ ἀφορμὴν τοῖς ἐμοῖς, ἐπεὶ πατὴρ

343οὐδὲν προτιμᾷ μηχανήσασθαι τέκνοις.

344οἴκτιρε δ’ αὐτούς· καὶ σύ τοι παίδων πατὴρ

345πέφυκας· εἰκὸς δ’ ἐστὶν εὔνοιάν σ’ ἔχειν.

346τοὐμοῦ γὰρ οὔ μοι φροντίς, εἰ φευξούμεθα,

347κείνους δὲ κλαίω συμφορᾷ κεχρημένους.

Κρέων

348ἥκιστα τοὐμὸν λῆμ’ ἔφυ τυραννικόν,

349αἰδούμενος δὲ πολλὰ δὴ διέφθορα·

350καὶ νῦν ὁρῶ μὲν ἐξαμαρτάνων, γύναι,

351ὅμως δὲ τεύξῃ τοῦδε· προυννέπω δέ σοι,

352εἴ σ’ ἡ ’πιοῦσα λαμπὰς ὄψεται θεοῦ

353καὶ παῖδας ἐντὸς τῆσδε τερμόνων χθονός,

354θανῇ· λέλεκται μῦθος ἀψευδὴς ὅδε.

355νῦν δ’, εἰ μένειν δεῖ, μίμν’ ἐφ’ ἡμέραν μίαν·

356οὐ γάρ τι δράσεις δεινὸν ὧν φόβος μ’ ἔχει.

Choral 4

Episode 5

Ἰάσων

446οὐ νῦν κατεῖδον πρῶτον ἀλλὰ πολλάκις

447τραχεῖαν ὀργὴν ὡς ἀμήχανον κακόν.

448σοὶ γὰρ παρὸν γῆν τήνδε καὶ δόμους ἔχειν

449κούφως φερούσῃ κρεισσόνων βουλεύματα,

450λόγων ματαίων οὕνεκ’ ἐκπεσῇ χθονός.

451κἀμοὶ μὲν οὐδὲν πρᾶγμα· μὴ παύσῃ ποτὲ

452λέγουσ’ Ἰάσον’ ὡς κάκιστός ἐστ’ ἀνήρ·

453ἃ δ’ ἐς τυράννους ἐστί σοι λελεγμένα,

454πᾶν κέρδος ἡγοῦ ζημιουμένη φυγῇ.

455κἀγὼ μὲν αἰεὶ βασιλέων θυμουμένων

456ὀργὰς ἀφῄρουν καί σ’ ἐβουλόμην μένειν·

457σὺ δ’ οὐκ ἀνίεις μωρίας, λέγουσ’ ἀεὶ

458κακῶς τυράννους· τοιγὰρ ἐκπεσῇ χθονός.

459ὅμως δὲ κἀκ τῶνδ’ οὐκ ἀπειρηκὼς φίλοις

460ἥκω, τὸ σὸν δὲ προσκοπούμενος, γύναι,

461ὡς μήτ’ ἀχρήμων σὺν τέκνοισιν ἐκπέσῃς

462μήτ’ ἐνδεής του· πόλλ’ ἐφέλκεται φυγὴ

463κακὰ ξὺν αὑτῇ. καὶ γὰρ εἰ σύ με στυγεῖς,

464οὐκ ἂν δυναίμην σοὶ κακῶς φρονεῖν ποτε.

Μήδεια

465ὦ παγκάκιστε, τοῦτο γάρ σ’ εἰπεῖν ἔχω,

466γλώσσῃ μέγιστον εἰς ἀνανδρίαν κακόν·

467ἦλθες πρὸς ἡμᾶς, ἦλθες ἔχθιστος γεγώς;

468θεοῖς τε κἀμοὶ παντί τ’ ἀνθρώπων γένει;

469οὔτοι θράσος τόδ’ ἐστὶν οὐδ’ εὐτολμία,

470φίλους κακῶς δράσαντ’ ἐναντίον βλέπειν,

471ἀλλ’ ἡ μεγίστη τῶν ἐν ἀνθρώποις νόσων

472πασῶν, ἀναίδει’· εὖ δ’ ἐποίησας μολών·

473ἐγώ τε γὰρ λέξασα κουφισθήσομαι

474ψυχὴν κακῶς σε καὶ σὺ λυπήσῃ κλύων.

475ἐκ τῶν δὲ πρώτων πρῶτον ἄρξομαι λέγειν.

476ἔσῳσά σ’, ὡς ἴσασιν Ἑλλήνων ὅσοι

477ταὐτὸν συνεισέβησαν Ἀργῷον σκάφος,

478πεμφθέντα ταύρων πυρπνόων ἐπιστάτην

479ζεύγλῃσι καὶ σπεροῦντα θανάσιμον γύην·

480δράκοντά θ’, ὃς πάγχρυσον ἀμπέχων δέρας

481σπείραις ἔσῳζε πολυπλόκοις ἄυπνος ὤν,

482κτείνασ’ ἀνέσχον σοὶ φάος σωτήριον.

483αὐτὴ δὲ πατέρα καὶ δόμους προδοῦσ’ ἐμοὺς

484τὴν Πηλιῶτιν εἰς Ἰωλκὸν ἱκόμην

485σὺν σοί, πρόθυμος μᾶλλον ἢ σοφωτέρα·

486Πελίαν τ’ ἀπέκτειν’, ὥσπερ ἄλγιστον θανεῖν,

487παίδων ὑπ’ αὐτοῦ, πάντα τ’ ἐξεῖλον δόμον.

488καὶ ταῦθ’ ὑφ’ ἡμῶν, ὦ κάκιστ’ ἀνδρῶν, παθὼν

489προύδωκας ἡμᾶς, καινὰ δ’ ἐκτήσω λέχη—

490παίδων γεγώτων· εἰ γὰρ ἦσθ’ ἄπαις ἔτι,

491συγγνώστ’ ἂν ἦν σοι τοῦδ’ ἐρασθῆναι λέχους.

492ὅρκων δὲ φρούδη πίστις, οὐδ’ ἔχω μαθεῖν

493ἦ θεοὺς νομίζεις τοὺς τότ’ οὐκ ἄρχειν ἔτι,

494ἢ καινὰ κεῖσθαι θέσμι’ ἀνθρώποις τὰ νῦν,

495ἐπεὶ σύνοισθά γ’ εἰς ἔμ’ οὐκ εὔορκος ὤν.

496φεῦ δεξιὰ χείρ, ἧς σὺ πόλλ’ ἐλαμβάνου,

497καὶ τῶνδε γονάτων, ὡς μάτην κεχρῴσμεθα

498κακοῦ πρὸς ἀνδρός, ἐλπίδων δ’ ἡμάρτομεν.

499ἄγ’· ὡς φίλῳ γὰρ ὄντι σοι κοινώσομαι

500—δοκοῦσα μὲν τί πρός γε σοῦ πράξειν καλῶς;

501ὅμως δ’· ἐρωτηθεὶς γὰρ αἰσχίων φανῇ—

502νῦν ποῖ τράπωμαι; πότερα πρὸς πατρὸς δόμους,

503οὓς σοὶ προδοῦσα καὶ πάτραν ἀφικόμην;

504ἢ πρὸς ταλαίνας Πελιάδας; καλῶς γ’ ἂν οὖν

505δέξαιντό μ’ οἴκοις ὧν πατέρα κατέκτανον.

506ἔχει γὰρ οὕτω· τοῖς μὲν οἴκοθεν φίλοις

507ἐχθρὰ καθέστηχ’, οὓς δέ μ’ οὐκ ἐχρῆν κακῶς

508δρᾶν, σοὶ χάριν φέρουσα πολεμίους ἔχω.

509τοιγάρ με πολλαῖς μακαρίαν Ἑλληνίδων

510ἔθηκας ἀντὶ τῶνδε· θαυμαστὸν δέ σε

511ἔχω πόσιν καὶ πιστὸν ἡ τάλαιν’ ἐγώ,

512εἰ φεύξομαί γε γαῖαν ἐκβεβλημένη,

513φίλων ἔρημος, σὺν τέκνοις μόνη μόνοις—

514καλόν γ’ ὄνειδος τῷ νεωστὶ νυμφίῳ,

515πτωχοὺς ἀλᾶσθαι παῖδας ἥ τ’ ἔσῳσά σε.

516ὦ Ζεῦ, τί δὴ χρυσοῦ μὲν ὃς κίβδηλος ᾖ

517τεκμήρι’ ἀνθρώποισιν ὤπασας σαφῆ,

518ἀνδρῶν δ’ ὅτῳ χρὴ τὸν κακὸν διειδέναι,

519οὐδεὶς χαρακτὴρ ἐμπέφυκε σώματι;

Χορός

520δεινή τις ὀργὴ καὶ δυσίατος πέλει,

521ὅταν φίλοι φίλοισι συμβάλωσ’ ἔριν.

Ἰάσων

522δεῖ μ’, ὡς ἔοικε, μὴ κακὸν φῦναι λέγειν,

523ἀλλ’ ὥστε ναὸς κεδνὸν οἰακοστρόφον

524ἄκροισι λαίφους κρασπέδοις ὑπεκδραμεῖν

525τὴν σὴν στόμαργον, ὦ γύναι, γλωσσαλγίαν.

526ἐγὼ δ’, ἐπειδὴ καὶ λίαν πυργοῖς χάριν,

527Κύπριν νομίζω τῆς ἐμῆς ναυκληρίας

528σώτειραν εἶναι θεῶν τε κἀνθρώπων μόνην.

529σοὶ δ’ ἔστι μὲν νοῦς λεπτός—ἀλλ’ ἐπίφθονος

530λόγος διελθεῖν, ὡς Ἔρως σ’ ἠνάγκασε

531τόξοις ἀφύκτοις τοὐμὸν ἐκσῷσαι δέμας.

532ἀλλ’ οὐκ ἀκριβῶς αὐτὸ θήσομαι λίαν·

533ὅπῃ γὰρ οὖν ὤνησας, οὐ κακῶς ἔχει.

534μείζω γε μέντοι τῆς ἐμῆς σωτηρίας

535εἴληφας ἢ δέδωκας, ὡς ἐγὼ φράσω.

536πρῶτον μὲν Ἑλλάδ’ ἀντὶ βαρβάρου χθονὸς

537γαῖαν κατοικεῖς καὶ δίκην ἐπίστασαι

538νόμοις τε χρῆσθαι μὴ πρὸς ἰσχύος χάριν·

539πάντες δέ σ’ ᾔσθοντ’ οὖσαν Ἕλληνες σοφὴν

540καὶ δόξαν ἔσχες· εἰ δὲ γῆς ἐπ’ ἐσχάτοις

541ὅροισιν ᾤκεις, οὐκ ἂν ἦν λόγος σέθεν.

542εἴη δ’ ἔμοιγε μήτε χρυσὸς ἐν δόμοις

543μήτ’ Ὀρφέως κάλλιον ὑμνῆσαι μέλος,

544εἰ μὴ ’πίσημος ἡ τύχη γένοιτό μοι.

545τοσαῦτα μέν σοι τῶν ἐμῶν πόνων πέρι

546ἔλεξ’· ἅμιλλαν γὰρ σὺ προύθηκας λόγων.

547ἃ δ’ ἐς γάμους μοι βασιλικοὺς ὠνείδισας,

548ἐν τῷδε δείξω πρῶτα μὲν σοφὸς γεγώς,

549ἔπειτα σώφρων, εἶτα σοὶ μέγας φίλος

550καὶ παισὶ τοῖς ἐμοῖσιν—ἀλλ’ ἔχ’ ἥσυχος.

551ἐπεὶ μετέστην δεῦρ’ Ἰωλκίας χθονὸς

552πολλὰς ἐφέλκων συμφορὰς ἀμηχάνους,

553τί τοῦδ’ ἂν εὕρημ’ ηὗρον εὐτυχέστερον

554ἢ παῖδα γῆμαι βασιλέως φυγὰς γεγώς;

555οὐχ, ᾗ σὺ κνίζῃ, σὸν μὲν ἐχθαίρων λέχος,

556καινῆς δὲ νύμφης ἱμέρῳ πεπληγμένος,

557οὐδ’ εἰς ἅμιλλαν πολύτεκνον σπουδὴν ἔχων·

558ἅλις γὰρ οἱ γεγῶτες οὐδὲ μέμφομαι·

559ἀλλ’ ὡς, τὸ μὲν μέγιστον, οἰκοῖμεν καλῶς

560καὶ μὴ σπανιζοίμεσθα, γιγνώσκων ὅτι

561πένητα φεύγει πᾶς τις ἐκποδὼν φίλος,

562παῖδας δὲ θρέψαιμ’ ἀξίως δόμων ἐμῶν

563σπείρας τ’ ἀδελφοὺς τοῖσιν ἐκ σέθεν τέκνοις

564ἐς ταὐτὸ θείην, καὶ ξυναρτήσας γένος

565εὐδαιμονοῖμεν. σοί τε γὰρ παίδων τί δεῖ;

566ἐμοί τε λύει τοῖσι μέλλουσιν τέκνοις

567τὰ ζῶντ’ ὀνῆσαι. μῶν βεβούλευμαι κακῶς;

568οὐδ’ ἂν σὺ φαίης, εἴ σε μὴ κνίζοι λέχος.

569ἀλλ’ ἐς τοσοῦτον ἥκεθ’ ὥστ’ ὀρθουμένης

570εὐνῆς γυναῖκες πάντ’ ἔχειν νομίζετε,

571ἢν δ’ αὖ γένηται ξυμφορά τις ἐς λέχος,

572τὰ λῷστα καὶ κάλλιστα πολεμιώτατα

573τίθεσθε. χρῆν γὰρ ἄλλοθέν ποθεν βροτοὺς

574παῖδας τεκνοῦσθαι, θῆλυ δ’ οὐκ εἶναι γένος·

575χοὕτως ἂν οὐκ ἦν οὐδὲν ἀνθρώποις κακόν.

Χορός

576Ἰᾶσον, εὖ μὲν τούσδ’ ἐκόσμησας λόγους·

577ὅμως δ’ ἔμοιγε, κεἰ παρὰ γνώμην ἐρῶ,

578δοκεῖς προδοὺς σὴν ἄλοχον οὐ δίκαια δρᾶν.

Μήδεια

579ἦ πολλὰ πολλοῖς εἰμι διάφορος βροτῶν.

580ἐμοὶ γὰρ ὅστις ἄδικος ὢν σοφὸς λέγειν

581πέφυκε, πλείστην ζημίαν ὀφλισκάνει·

582γλώσσῃ γὰρ αὐχῶν τἄδικ’ εὖ περιστελεῖν,

583τολμᾷ πανουργεῖν· ἔστι δ’ οὐκ ἄγαν σοφός.

584ὡς καὶ σὺ μή νυν εἰς ἔμ’ εὐσχήμων γένῃ

585λέγειν τε δεινός. ἓν γὰρ ἐκτενεῖ σ’ ἔπος·

586χρῆν σ’, εἴπερ ἦσθα μὴ κακός, πείσαντά με

587γαμεῖν γάμον τόνδ’, ἀλλὰ μὴ σιγῇ φίλων.

Ἰάσων

588καλῶς γ’ ἄν, οἶμαι, τῷδ’ ὑπηρέτεις λόγῳ,

589εἴ σοι γάμον κατεῖπον, ἥτις οὐδὲ νῦν

590τολμᾷς μεθεῖναι καρδίας μέγαν χόλον.

Μήδεια

591οὐ τοῦτό σ’ εἶχεν, ἀλλὰ βάρβαρον λέχος

592πρὸς γῆρας οὐκ εὔδοξον ἐξέβαινέ σοι.

Ἰάσων

593εὖ νῦν τόδ’ ἴσθι, μὴ γυναικὸς οὕνεκα

594γῆμαί με λέκτρα βασιλέων ἃ νῦν ἔχω,

595ἀλλ’, ὥσπερ εἶπον καὶ πάρος, σῷσαι θέλων

596σέ, καὶ τέκνοισι τοῖς ἐμοῖς ὁμοσπόρους

597φῦσαι τυράννους παῖδας, ἔρυμα δώμασι.

Μήδεια

598μή μοι γένοιτο λυπρὸς εὐδαίμων βίος

599μηδ’ ὄλβος ὅστις τὴν ἐμὴν κνίζοι φρένα.

Ἰάσων

600οἶσθ’ ὡς μέτευξαι, καὶ σοφωτέρα φανῇ;

601τὰ χρηστὰ μή σοι λυπρὰ φαίνεσθαι ποτέ,

602μηδ’ εὐτυχοῦσα δυστυχὴς εἶναι δοκεῖν.

Μήδεια

603ὕβριζ’, ἐπειδὴ σοὶ μὲν ἔστ’ ἀποστροφή,

604ἐγὼ δ’ ἔρημος τήνδε φευξοῦμαι χθόνα.

Ἰάσων

605αὐτὴ τάδ’ εἵλου· μηδέν’ ἄλλον αἰτιῶ.

Μήδεια

606τί δρῶσα; μῶν γαμοῦσα καὶ προδοῦσά σε;

Ἰάσων

607ἀρὰς τυράννοις ἀνοσίους ἀρωμένη.

Μήδεια

608καὶ σοῖς ἀραία γ’ οὖσα τυγχάνω δόμοις.

Ἰάσων

609ὡς οὐ κρινοῦμαι τῶνδέ σοι τὰ πλείονα.

610ἀλλ’, εἴ τι βούλῃ παισὶν ἢ σαυτῆς φυγῇ

611προσωφέλημα χρημάτων ἐμῶν λαβεῖν,

612λέγ’· ὡς ἕτοιμος ἀφθόνῳ δοῦναι χερὶ

613ξένοις τε πέμπειν σύμβολ’, οἳ δράσουσί σ’ εὖ.

614καὶ ταῦτα μὴ θέλουσα μωρανεῖς, γύναι·

615λήξασα δ’ ὀργῆς κερδανεῖς ἀμείνονα.

Μήδεια

616οὔτ’ ἂν ξένοισι τοῖσι σοῖς χρησαίμεθ’ ἄν,

617οὔτ’ ἄν τι δεξαίμεσθα, μηδ’ ἡμῖν δίδου·

618κακοῦ γὰρ ἀνδρὸς δῶρ’ ὄνησιν οὐκ ἔχει.

Ἰάσων

619ἀλλ’ οὖν ἐγὼ μὲν δαίμονας μαρτύρομαι,

620ὡς πάνθ’ ὑπουργεῖν σοί τε καὶ τέκνοις θέλω·

621σοὶ δ’ οὐκ ἀρέσκει τἀγάθ’, ἀλλ’ αὐθαδίᾳ

622φίλους ἀπωθῇ· τοιγὰρ ἀλγυνῇ πλέον.

Μήδεια

623χώρει· πόθῳ γὰρ τῆς νεοδμήτου κόρης

624αἱρῇ χρονίζων δωμάτων ἐξώπιος.

625νύμφευ’· ἴσως γάρ—σὺν θεῷ δ’ εἰρήσεται—

626γαμεῖς τοιοῦτον ὥστε σ’ ἀρνεῖσθαι γάμον.

Choral 6

Episode 7

Αἰγεύς

663Μήδεια, χαῖρε· τοῦδε γὰρ προοίμιον

664κάλλιον οὐδεὶς οἶδε προσφωνεῖν φίλους.

Μήδεια

665ὦ χαῖρε καὶ σύ, παῖ σοφοῦ Πανδίονος,

666Αἰγεῦ. πόθεν γῆς τῆσδ’ ἐπιστρωφᾷ πέδον;

Αἰγεύς

667Φοίβου παλαιὸν ἐκλιπὼν χρηστήριον.

Μήδεια

668τί δ’ ὀμφαλὸν γῆς θεσπιῳδὸν ἐστάλης;

Αἰγεύς

669παίδων ἐρευνῶν σπέρμ’ ὅπως γένοιτό μοι.

Μήδεια

670πρὸς θεῶν—ἄπαις γὰρ δεῦρ’ ἀεὶ τείνεις βίον;

Αἰγεύς

671ἄπαιδές ἐσμεν δαίμονός τινος τύχῃ.

Μήδεια

672δάμαρτος οὔσης, ἢ λέχους ἄπειρος ὤν;

Αἰγεύς

673οὐκ ἐσμὲν εὐνῆς ἄζυγες γαμηλίου.

Μήδεια

674τί δῆτα Φοῖβος εἶπέ σοι παίδων πέρι;

Αἰγεύς

675σοφώτερ’ ἢ κατ’ ἄνδρα συμβαλεῖν ἔπη.

Μήδεια

676θέμις μὲν ἡμᾶς χρησμὸν εἰδέναι θεοῦ;

Αἰγεύς

677μάλιστ’, ἐπεί τοι καὶ σοφῆς δεῖται φρενός.

Μήδεια

678τί δῆτ’ ἔχρησε; λέξον, εἰ θέμις κλύειν.

Αἰγεύς

679ἀσκοῦ με τὸν προύχοντα μὴ λῦσαι πόδα—

Μήδεια

680πρὶν ἂν τί δράσῃς ἢ τίν’ ἐξίκῃ χθόνα;

Αἰγεύς

681πρὶν ἂν πατρῴαν αὖθις ἑστίαν μόλω.

Μήδεια

682σὺ δ’ ὡς τί χρῄζων τήνδε ναυστολεῖς χθόνα;

Αἰγεύς

683Πιτθεύς τις ἔστι, γῆς ἄναξ Tροζηνίας. . . .

Μήδεια

684παῖς, ὡς λέγουσι, Πέλοπος, εὐσεβέστατος.

Αἰγεύς

685τούτῳ θεοῦ μάντευμα κοινῶσαι θέλω.

Μήδεια

686σοφὸς γὰρ ἁνὴρ καὶ τρίβων τὰ τοιάδε.

Αἰγεύς

687κἀμοί γε πάντων φίλτατος δορυξένων.

Μήδεια

688ἀλλ’ εὐτυχοίης καὶ τύχοις ὅσων ἐρᾷς.

Αἰγεύς

689τί γὰρ σὸν ὄμμα χρώς τε συντέτηχ’ ὅδε;

Μήδεια

690Αἰγεῦ, κάκιστός ἐστί μοι πάντων πόσις.

Αἰγεύς

691τί φῄς; σαφῶς μοι σὰς φράσον δυσθυμίας.

Μήδεια

692ἀδικεῖ μ’ Ἰάσων οὐδὲν ἐξ ἐμοῦ παθών.

Αἰγεύς

693τί χρῆμα δράσας; φράζε μοι σαφέστερον.

Μήδεια

694γυναῖκ’ ἐφ’ ἡμῖν δεσπότιν δόμων ἔχει.

Αἰγεύς

695οὔ που τετόλμηκ’ ἔργον αἴσχιστον τόδε;

Μήδεια

696σάφ’ ἴσθ’· ἄτιμοι δ’ ἐσμὲν οἱ πρὸ τοῦ φίλοι.

Αἰγεύς

697πότερον ἐρασθεὶς ἢ σὸν ἐχθαίρων λέχος;

Μήδεια

698μέγαν γ’ ἔρωτα πιστὸς οὐκ ἔφυ φίλοις.

Αἰγεύς

699ἴτω νυν, εἴπερ, ὡς λέγεις, ἐστὶν κακός.

Μήδεια

700ἀνδρῶν τυράννων κῆδος ἠράσθη λαβεῖν.

Αἰγεύς

701δίδωσι δ’ αὐτῷ τίς; πέραινέ μοι λόγον.

Μήδεια

702Κρέων, ὃς ἄρχει τῆσδε γῆς Κορινθίας.

Αἰγεύς

703συγγνωστὰ μέν τἄρ’ ἦν σε λυπεῖσθαι, γύναι.

Μήδεια

704ὄλωλα· καὶ πρός γ’ ἐξελαύνομαι χθονός.

Αἰγεύς

705πρὸς τοῦ; τόδ’ ἄλλο καινὸν αὖ λέγεις κακόν.

Μήδεια

706Κρέων μ’ ἐλαύνει φυγάδα γῆς Κορινθίας.

Αἰγεύς

707ἐᾷ δ’ Ἰάσων; οὐδὲ ταῦτ’ ἐπῄνεσα.

Μήδεια

708λόγῳ μὲν οὐχί, καρτερεῖν δὲ βούλεται.

709ἀλλ’ ἄντομαί σε τῆσδε πρὸς γενειάδος

710γονάτων τε τῶν σῶν ἱκεσία τε γίγνομαι,

711οἴκτιρον οἴκτιρόν με τὴν δυσδαίμονα

712καὶ μή μ’ ἔρημον ἐκπεσοῦσαν εἰσίδῃς,

713δέξαι δὲ χώρᾳ καὶ δόμοις ἐφέστιον.

714οὕτως ἔρως σοὶ πρὸς θεῶν τελεσφόρος

715γένοιτο παίδων, καὐτὸς ὄλβιος θάνοις.

716εὕρημα δ’ οὐκ οἶσθ’ οἷον ηὕρηκας τόδε·

717παύσω δέ σ’ ὄντ’ ἄπαιδα καὶ παίδων γονὰς

718σπεῖραί σε θήσω· τοιάδ’ οἶδα φάρμακα.

Αἰγεύς

719πολλῶν ἕκατι τήνδε σοι δοῦναι χάριν,

720γύναι, πρόθυμός εἰμι, πρῶτα μὲν θεῶν,

721ἔπειτα παίδων ὧν ἐπαγγέλλῃ γονάς·

722ἐς τοῦτο γὰρ δὴ φροῦδός εἰμι πᾶς ἐγώ.

723οὕτω δ’ ἔχει μοι· σοῦ μὲν ἐλθούσης χθόνα,

724πειράσομαί σου προξενεῖν δίκαιος ὤν.

725τόσον γε μέντοι σοι προσημαίνω, γύναι·

726ἐκ τῆσδε μὲν γῆς οὔ σ’ ἄγειν βουλήσομαι,

727αὐτὴ δ’ ἐάνπερ εἰς ἐμοὺς ἔλθῃς δόμους,

728μενεῖς ἄσυλος κοὔ σε μὴ μεθῶ τινι.

729ἐκ τῆσδε δ’ αὐτὴ γῆς ἀπαλλάσσου πόδα·

730ἀναίτιος γὰρ καὶ ξένοις εἶναι θέλω.

Μήδεια

731ἔσται τάδ’· ἀλλὰ πίστις εἰ γένοιτό μοι

732τούτων, ἔχοιμ’ ἂν πάντα πρὸς σέθεν καλῶς.

Αἰγεύς

733μῶν οὐ πέποιθας; ἢ τί σοι τὸ δυσχερές;

Μήδεια

734πέποιθα· Πελίου δ’ ἐχθρός ἐστί μοι δόμος

735Κρέων τε. τούτοις δ’ ὁρκίοισι μὲν ζυγεὶς

736ἄγουσιν οὐ μεθεῖ’ ἂν ἐκ γαίας ἐμέ·

737λόγοις δὲ συμβὰς καὶ θεῶν ἀνώμοτος

738φίλος γένοι’ ἂν τἀπικηρυκεύματα·—

739οὐκ ἂν πίθοιο· τἀμὰ μὲν γὰρ ἀσθενῆ,

740τοῖς δ’ ὄλβος ἐστὶ καὶ δόμος τυραννικός.

Αἰγεύς

741πολλὴν ἔλεξας ἐν λόγοις προμηθίαν·

742ἀλλ’, εἰ δοκεῖ σοι, δρᾶν τάδ’ οὐκ ἀφίσταμαι.

743ἐμοί τε γὰρ τάδ’ ἐστὶν ἀσφαλέστατα,

744σκῆψίν τιν’ ἐχθροῖς σοῖς ἔχοντα δεικνύναι,

745τὸ σόν τ’ ἄραρε μᾶλλον· ἐξηγοῦ θεούς.

Μήδεια

746ὄμνυ πέδον Γῆς, πατέρα θ’ Ἥλιον πατρὸς

747τοὐμοῦ, θεῶν τε συντιθεὶς ἅπαν γένος.

Αἰγεύς

748τί χρῆμα δράσειν ἢ τί μὴ δράσειν; λέγε.

Μήδεια

749μήτ’ αὐτὸς ἐκ γῆς σῆς ἔμ’ ἐκβαλεῖν ποτε,

750μήτ’ ἄλλος ἤν τις τῶν ἐμῶν ἐχθρῶν ἄγειν

751χρῄζῃ, μεθήσειν ζῶν ἑκουσίῳ τρόπῳ.

Αἰγεύς

752ὄμνυμι Γαῖαν Ἡλίου θ’ ἁγνὸν σέβας

753θεούς τε πάντας ἐμμενεῖν ἅ σου κλύω.

Μήδεια

754ἀρκεῖ· τί δ’ ὅρκῳ τῷδε μὴ ’μμένων πάθοις;

Αἰγεύς

755ἃ τοῖσι δυσσεβοῦσι γίγνεται βροτῶν.

Μήδεια

756χαίρων πορεύου· πάντα γὰρ καλῶς ἔχει.

757κἀγὼ πόλιν σὴν ὡς τάχιστ’ ἀφίξομαι,

758πράξασ’ ἃ μέλλω καὶ τυχοῦσ’ ἃ βούλομαι.

Choral 8

Episode 9

Ἰάσων

866ἥκω κελευσθείς· καὶ γὰρ οὖσα δυσμενὴς

867οὔ τἂν ἁμάρτοις τοῦδέ γ’, ἀλλ’ ἀκούσομαι

868τί χρῆμα βούλῃ καινὸν ἐξ ἐμοῦ, γύναι.

Μήδεια

869Ἰᾶσον, αἰτοῦμαί σε τῶν εἰρημένων

870συγγνώμον’ εἶναι· τὰς δ’ ἐμὰς ὀργὰς φέρειν

871εἰκός σ’, ἐπεὶ νῷν πόλλ’ ὑπείργασται φίλα.

872ἐγὼ δ’ ἐμαυτῇ διὰ λόγων ἀφικόμην

873κἀλοιδόρησα· Σχετλία, τί μαίνομαι

874καὶ δυσμεναίνω τοῖσι βουλεύουσιν εὖ,

875ἐχθρὰ δὲ γαίας κοιράνοις καθίσταμαι

876πόσει θ’, ὃς ἡμῖν δρᾷ τὰ συμφορώτατα,

877γήμας τύραννον καὶ κασιγνήτους τέκνοις

878ἐμοῖς φυτεύων; οὐκ ἀπαλλαχθήσομαι

879θυμοῦ—τί πάσχω;—θεῶν ποριζόντων καλῶς;

880οὐκ εἰσὶ μέν μοι παῖδες, οἶδα δὲ χθόνα

881φεύγοντας ἡμᾶς καὶ σπανίζοντας φίλων;

882ταῦτ’ ἐννοήσασ’ ᾐσθόμην ἀβουλίαν

883πολλὴν ἔχουσα καὶ μάτην θυμουμένη.

884νῦν οὖν ἐπαινῶ· σωφρονεῖν τ’ ἐμοὶ δοκεῖς

885κῆδος τόδ’ ἡμῖν προσλαβών, ἐγὼ δ’ ἄφρων,

886ᾗ χρῆν μετεῖναι τῶνδε τῶν βουλευμάτων,

887καὶ ξυγγαμεῖν σοι, καὶ παρεστάναι λέχει

888νύμφην τε κηδεύουσαν ἥδεσθαι σέθεν.

889ἀλλ’ ἐσμὲν οἷόν ἐσμεν, οὐκ ἐρῶ κακόν,

890γυναῖκες· οὔκουν χρῆν σ’ ὁμοιοῦσθαι κακοῖς,

891οὐδ’ ἀντιτείνειν νήπι’ ἀντὶ νηπίων.

892παριέμεσθα, καί φαμεν κακῶς φρονεῖν

893τότ’, ἀλλ’ ἄμεινον νῦν βεβούλευμαι τάδε·

894ὦ τέκνα τέκνα, δεῦτε, λείπετε στέγας,

895ἐξέλθετ’, ἀσπάσασθε καὶ προσείπατε

896πατέρα μεθ’ ἡμῶν, καὶ διαλλάχθηθ’ ἅμα

897τῆς πρόσθεν ἔχθρας ἐς φίλους μητρὸς μέτα·

898σπονδαὶ γὰρ ἡμῖν καὶ μεθέστηκεν χόλος.

899λάβεσθε χειρὸς δεξιᾶς· οἴμοι, κακῶν

900ὡς ἐννοοῦμαι δή τι τῶν κεκρυμμένων.

901ἆρ’, ὦ τέκν’, οὕτω καὶ πολὺν ζῶντες χρόνον

902φίλην ὀρέξετ’ ὠλένην; τάλαιν’ ἐγώ,

903ὡς ἀρτίδακρύς εἰμι καὶ φόβου πλέα.

904χρόνῳ δὲ νεῖκος πατρὸς ἐξαιρουμένη

905ὄψιν τέρειναν τήνδ’ ἔπλησα δακρύων.

Χορός

906κἀμοὶ κατ’ ὄσσων χλωρὸν ὡρμήθη δάκρυ·

907καὶ μὴ προβαίη μεῖζον ἢ τὸ νῦν κακόν.

Ἰάσων

908αἰνῶ, γύναι, τάδ’, οὐδ’ ἐκεῖνα μέμφομαι·

909εἰκὸς γὰρ ὀργὰς θῆλυ ποιεῖσθαι γένος

910γάμου παρεμπολῶντος ἀλλοίου πόσει.

911ἀλλ’ ἐς τὸ λῷον σὸν μεθέστηκεν κέαρ,

912ἔγνως δὲ τὴν νικῶσαν, ἀλλὰ τῷ χρόνῳ,

913βουλήν· γυναικὸς ἔργα ταῦτα σώφρονος.

914ὑμῖν δέ, παῖδες, οὐκ ἀφροντίστως πατὴρ

915πολλὴν ἔθηκε σὺν θεοῖς σωτηρίαν·

916οἶμαι γὰρ ὑμᾶς τῆσδε γῆς Κορινθίας

917τὰ πρῶτ’ ἔσεσθαι σὺν κασιγνήτοις ἔτι.

918ἀλλ’ αὐξάνεσθε· τἄλλα δ’ ἐξεργάζεται

919πατήρ τε καὶ θεῶν ὅστις ἐστὶν εὐμενής·

920ἴδοιμι δ’ ὑμᾶς εὐτραφεῖς ἥβης τέλος

921μολόντας, ἐχθρῶν τῶν ἐμῶν ὑπερτέρους.

922αὕτη, τί χλωροῖς δακρύοις τέγγεις κόρας,

923στρέψασα λευκὴν ἔμπαλιν παρηίδα;

924κοὐκ ἀσμένη τόνδ’ ἐξ ἐμοῦ δέχῃ λόγον;

Μήδεια

925οὐδέν. τέκνων τῶνδ’ ἐννοουμένη πέρι.

Ἰάσων

926θάρσει νυν· εὖ γὰρ τῶνδ’ ἐγὼ θήσω πέρι.

Μήδεια

927δράσω τάδ’· οὔτοι σοῖς ἀπιστήσω λόγοις·

928γυνὴ δὲ θῆλυ κἀπὶ δακρύοις ἔφυ.

Ἰάσων

929τί δῆτα λίαν τοῖσδ’ ἐπιστένεις τέκνοις;

Μήδεια

930ἔτικτον αὐτούς· ζῆν δ’ ὅτ’ ἐξηύχου τέκνα,

931ἐσῆλθέ μ’ οἶκτος εἰ γενήσεται τάδε.

932ἀλλ’ ὧνπερ οὕνεκ’ εἰς ἐμοὺς ἥκεις λόγους,

933τὰ μὲν λέλεκται, τῶν δ’ ἐγὼ μνησθήσομαι.

934ἐπεὶ τυράννοις γῆς μ’ ἀποστεῖλαι δοκεῖ—

935κἀμοὶ τάδ’ ἐστὶ λῷστα, γιγνώσκω καλῶς,

936μήτ’ ἐμποδὼν σοὶ μήτε κοιράνοις χθονὸς

937ναίειν· δοκῶ γὰρ δυσμενὴς εἶναι δόμοις—

938ἡμεῖς μὲν ἐκ γῆς τῆσδ’ ἀπαίρομεν φυγῇ,

939παῖδες δ’ ὅπως ἂν ἐκτραφῶσι σῇ χερί,

940αἰτοῦ Κρέοντα τήνδε μὴ φεύγειν χθόνα.

Ἰάσων

941οὐκ οἶδ’ ἂν εἰ πείσαιμι, πειρᾶσθαι δὲ χρή.

Μήδεια

942σὺ δ’ ἀλλὰ σὴν κέλευσον αἰτεῖσθαι πατρὸς

943γυναῖκα παῖδας τήνδε μὴ φεύγειν χθόνα.

Ἰάσων

944μάλιστα, καὶ πείσειν γε δοξάζω σφ’ ἐγώ.

Μήδεια

945εἴπερ γυναικῶν ἐστι τῶν ἄλλων μία.

946συλλήψομαι δὲ τοῦδέ σοι κἀγὼ πόνου·

947πέμψω γὰρ αὐτῇ δῶρ’ ἃ καλλιστεύεται

948τῶν νῦν ἐν ἀνθρώποισιν, οἶδ’ ἐγώ, πολύ,

949λεπτόν τε πέπλον καὶ πλόκον χρυσήλατον

950παῖδας φέροντας. ἀλλ’ ὅσον τάχος χρεὼν

951κόσμον κομίζειν δεῦρο προσπόλων τινά.

952εὐδαιμονήσει δ’ οὐχ ἕν, ἀλλὰ μυρία,

953ἀνδρός τ’ ἀρίστου σοῦ τυχοῦσ’ ὁμευνέτου

954κεκτημένη τε κόσμον ὅν ποθ’ Ἥλιος

955πατρὸς πατὴρ δίδωσιν ἐκγόνοισιν οἷς.

956λάζυσθε φερνὰς τάσδε, παῖδες, ἐς χέρας

957καὶ τῇ τυράννῳ μακαρίᾳ νύμφῃ δότε

958φέροντες· οὔτοι δῶρα μεμπτὰ δέξεται.

Ἰάσων

959τί δ’, ὦ ματαία, τῶνδε σὰς κενοῖς χέρας;

960δοκεῖς σπανίζειν δῶμα βασίλειον πέπλων,

961δοκεῖς δὲ χρυσοῦ; σῷζε, μὴ δίδου τάδε.

962εἴπερ γὰρ ἡμᾶς ἀξιοῖ λόγου τινὸς

963γυνή, προθήσει χρημάτων, σάφ’ οἶδ’ ἐγώ.

Μήδεια

964μή μοι σύ· πείθειν δῶρα καὶ θεοὺς λόγος·

965χρυσὸς δὲ κρείσσων μυρίων λόγων βροτοῖς.

966κείνης ὁ δαίμων, κεῖνα νῦν αὔξει θεός,

967νέα τυραννεῖ· τῶν δ’ ἐμῶν παίδων φυγὰς

968ψυχῆς ἂν ἀλλαξαίμεθ’, οὐ χρυσοῦ μόνον.

969ἀλλ’, ὦ τέκν’, εἰσελθόντε πλουσίους δόμους

970πατρὸς…

971ἱκετ…