Μήδεια

Strophe 1

Χορός

976νῦν ἐλπίδες οὐκέτι μοι παίδων ζόας,

977οὐκέτι· στείχουσι γὰρ ἐς φόνον ἤδη.

978δέξεται νύμφα χρυσέων ἀναδεσμῶν

979δέξεται δύστανος ἄταν·

980ξανθᾷ δ’ ἀμφὶ κόμᾳ θήσει τὸν Ἅιδα

981κόσμον αὐτὰ χεροῖν. λαβοῦσα.

Antistrophe 1

Χορός

983πείσει χάρις ἀμβρόσιός τ’ αὐγὰ πέπλων

984χρυσέων τευκτὸν στέφανον περιθέσθαι·

985νερτέροις δ’ ἤδη πάρα νυμφοκομήσει.

986τοῖον εἰς ἕρκος πεσεῖται

987καὶ μοῖραν θανάτου δύστανος· ἄταν δ’

988οὐχ ὑπεκφεύξεται.

Strophe 2

Χορός

990σὺ δ’, ὦ τάλαν, ὦ κακόνυμφε κηδεμὼν τυράννων,

991παισὶν οὐ κατειδὼς

992ὄλεθρον βιοτᾷ προσάγεις ἀλόχῳ τε

993σᾷ στυγερὸν θάνατον.

995δύστανε μοίρας ὅσον παροίχῃ.

Antistrophe 2

Χορός

996μεταστένομαι δὲ σὸν ἄλγος, ὦ τάλαινα παίδων

997μᾶτερ, ἃ φονεύσεις

998τέκνα νυμφιδίων ἕνεκεν λεχέων, ἅ

1000σοι προλιπὼν ἀνόμως

1001ἄλλᾳ ξυνοικεῖ πόσις συνεύνῳ.