Μήδεια

Anapests 1

Χορός

1081πολλάκις ἤδη

1082διὰ λεπτοτέρων μύθων ἔμολον

1083καὶ πρὸς ἁμίλλας ἦλθον μείζους

1084ἢ χρὴ γενεὰν θῆλυν ἐρευνᾶν·

1085ἀλλὰ γὰρ ἔστιν μοῦσα καὶ ἡμῖν,

1086ἣ προσομιλεῖ σοφίας ἕνεκεν·

1087πάσαισι μὲν οὔ· παῦρον δὲ δὴ

1088γένος ἐν πολλαῖς εὕροις ἂν ἴσως

1089κοὐκ ἀπόμουσον τὸ γυναικῶν.

1090καί φημι βροτῶν οἵτινές εἰσιν

1091πάμπαν ἄπειροι μηδ’ ἐφύτευσαν

1092παῖδας, προφέρειν εἰς εὐτυχίαν

1093τῶν γειναμένων.

1094οἱ μὲν ἄτεκνοι δι’ ἀπειροσύνην

1095εἴθ’ ἡδὺ βροτοῖς εἴτ’ ἀνιαρὸν

1096παῖδες τελέθουσ’ οὐχὶ τυχόντες

1097πολλῶν μόχθων ἀπέχονται·

1098οἷσι δὲ τέκνων ἔστιν ἐν οἴκοις

1099γλυκερὸν βλάστημ’, ὁρῶ μελέτῃ

1100κατατρυχομένους τὸν ἅπαντα χρόνον,

1101πρῶτον μὲν ὅπως θρέψουσι καλῶς

1102βίοτόν θ’ ὁπόθεν λείψουσι τέκνοις·

1103ἔτι δ’ ἐκ τούτων εἴτ’ ἐπὶ φλαύροις

1104εἴτ’ ἐπὶ χρηστοῖς

1104aμοχθοῦσι, τόδ’ ἐστὶν ἄδηλον.

1105ἓν δὲ τὸ πάντων λοίσθιον ἤδη

1106πᾶσιν κατερῶ θνητοῖσι κακόν·

1107καὶ δὴ γὰρ ἅλις βίοτόν θ’ ηὗρον

1108σῶμά τ’ ἐς ἥβην ἤλυθε τέκνων

1109χρηστοί τ’ ἐγένοντ’· εἰ δὲ κυρήσαι

1110δαίμων οὕτως, φροῦδος ἐς Ἅιδην

1111θάνατος προφέρων σώματα τέκνων.

1112πῶς οὖν λύει πρὸς τοῖς ἄλλοις

1113τήνδ’ ἔτι λύπην ἀνιαροτάτην

1114παίδων ἕνεκεν

1115θνητοῖσι θεοὺς ἐπιβάλλειν;

Μήδεια

1116φίλαι, πάλαι τοι προσμένουσα τὴν τύχην

1117καραδοκῶ τἀκεῖθεν οἷ προβήσεται.

1118καὶ δὴ δέδορκα τόνδε τῶν Ἰάσονος

1119στείχοντ’ ὀπαδῶν· πνεῦμα δ’ ἠρεθισμένον

1120δείκνυσιν ὥς τι καινὸν ἀγγελεῖ κακόν.

Ἄγγελος

1121ὦ δεινὸν ἔργον παρανόμως εἰργασμένη,

1122Μήδεια, φεῦγε φεῦγε, μήτε ναΐαν

1123λιποῦσ’ ἀπήνην μήτ’ ὄχον πεδοστιβῆ.

Μήδεια

1124τί δ’ ἄξιόν μοι τῆσδε τυγχάνει φυγῆς;

Ἄγγελος

1125ὄλωλεν ἡ τύραννος ἀρτίως κόρη

1126Κρέων θ’ ὁ φύσας φαρμάκων τῶν σῶν ὕπο.

Μήδεια

1127κάλλιστον εἶπας μῦθον, ἐν δ’ εὐεργέταις

1128τὸ λοιπὸν ἤδη καὶ φίλοις ἐμοῖς ἔσῃ.

Ἄγγελος

1129τί φῄς; φρονεῖς μὲν ὀρθὰ κοὐ μαίνῃ, γύναι,

1130ἥτις, τυράννων ἑστίαν ᾐκισμένη,

1131χαίρεις κλύουσα κοὐ φοβῇ τὰ τοιάδε;

Μήδεια

1132ἔχω τι κἀγὼ τοῖς γε σοῖς ἐναντίον

1133λόγοισιν εἰπεῖν· ἀλλὰ μὴ σπέρχου, φίλος,

1134λέξον δέ· πῶς ὤλοντο; δὶς τόσον γὰρ ἂν

1135τέρψειας ἡμᾶς, εἰ τεθνᾶσι παγκάκως.

Ἄγγελος

1136ἐπεὶ τέκνων σῶν ἦλθε δίπτυχος γονὴ

1137σὺν πατρί, καὶ παρῆλθε νυμφικοὺς δόμους,

1138ἥσθημεν οἵπερ σοῖς ἐκάμνομεν κακοῖς

1139δμῶες· δι’ ὤτων δ’ εὐθὺς ἦν πολὺς λόγος

1140σὲ καὶ πόσιν σὸν νεῖκος ἐσπεῖσθαι τὸ πρίν.

1141κυνεῖ δ’ ὃ μέν τις χεῖρ’, ὃ δὲ ξανθὸν κάρα

1142παίδων· ἐγὼ δὲ καὐτὸς ἡδονῆς ὕπο

1143στέγας γυναικῶν σὺν τέκνοις ἅμ’ ἑσπόμην.

1144δέσποινα δ’ ἣν νῦν ἀντὶ σοῦ θαυμάζομεν,

1145πρὶν μὲν τέκνων σῶν εἰσιδεῖν ξυνωρίδα,

1146πρόθυμον εἶχ’ ὀφθαλμὸν εἰς Ἰάσονα·

1147ἔπειτα μέντοι προὐκαλύψατ’ ὄμματα

1148λευκήν τ’ ἀπέστρεψ’ ἔμπαλιν παρηίδα,

1149παίδων μυσαχθεῖσ’ εἰσόδους· πόσις δὲ σὸς

1150ὀργάς τ’ ἀφῄρει καὶ χόλον νεάνιδος

1151λέγων τάδ’· Οὐ μὴ δυσμενὴς ἔσῃ φίλοις,

1152παύσῃ δὲ θυμοῦ καὶ πάλιν στρέψεις κάρα,

1153φίλους νομίζουσ’ οὕσπερ ἂν πόσις σέθεν,

1154δέξῃ δὲ δῶρα καὶ παραιτήσῃ πατρὸς

1155φυγὰς ἀφεῖναι παισὶ τοῖσδ’, ἐμὴν χάριν;

1156ἣ δ’ ὡς ἐσεῖδε κόσμον, οὐκ ἠνέσχετο,

1157ἀλλ’ ᾔνεσ’ ἀνδρὶ πάντα, καὶ πρὶν ἐκ δόμων

1158μακρὰν ἀπεῖναι πατέρα καὶ παῖδας, σέθεν

1159λαβοῦσα πέπλους ποικίλους ἠμπέσχετο,

1160χρυσοῦν τε θεῖσα στέφανον ἀμφὶ βοστρύχοις

1161λαμπρῷ κατόπτρῳ σχηματίζεται κόμην,

1162ἄψυχον εἰκὼ προσγελῶσα σώματος.

1163κἄπειτ’ ἀναστᾶσ’ ἐκ θρόνων διέρχεται

1164στέγας, ἁβρὸν βαίνουσα παλλεύκῳ ποδί,

1165δώροις ὑπερχαίρουσα, πολλὰ πολλάκις

1166τένοντ’ ἐς ὀρθὸν ὄμμασι σκοπουμένη.

1167τοὐνθένδε μέντοι δεινὸν ἦν θέαμ’ ἰδεῖν·

1168χροιὰν γὰρ ἀλλάξασα λεχρία πάλιν

1169χωρεῖ τρέμουσα κῶλα καὶ μόλις φθάνει

1170θρόνοισιν ἐμπεσοῦσα μὴ χαμαὶ πεσεῖν.

1171καί τις γεραιὰ προσπόλων, δόξασά που

1172ἢ Πανὸς ὀργὰς ἢ τινὸς θεῶν μολεῖν,

1173ἀνωλόλυξε, πρίν γ’ ὁρᾷ διὰ στόμα

1174χωροῦντα λευκὸν ἀφρόν, ὀμμάτων τ’ ἄπο

1175κόρας στρέφουσαν, αἷμά τ’ οὐκ ἐνὸν χροΐ·

1176εἶτ’ ἀντίμολπον ἧκεν ὀλολυγῆς μέγαν

1177κωκυτόν. εὐθὺς δ’ ἣ μὲν ἐς πατρὸς δόμους

1178ὥρμησεν, ἣ δὲ πρὸς τὸν ἀρτίως πόσιν

1179φράσουσα νύμφης συμφοράν· ἅπασα δὲ

1180στέγη πυκνοῖσιν ἐκτύπει δρομήμασιν.

1181ἤδη δ’ ἀνέλκων κῶλον ἔκπλεθρον δρόμου

1182ταχὺς βαδιστὴς τερμόνων ἂν ἥπτετο,

1183ἣ δ’ ἐξ ἀναύδου καὶ μύσαντος ὄμματος

1184δεινὸν στενάξασ’ ἡ τάλαιν’ ἠγείρετο.

1185διπλοῦν γὰρ αὐτῇ πῆμ’ ἐπεστρατεύετο·

1186χρυσοῦς μὲν ἀμφὶ κρατὶ κείμενος πλόκος

1187θαυμαστὸν ἵει νᾶμα παμφάγου πυρός,

1188πέπλοι δὲ λεπτοί, σῶν τέκνων δωρήματα,

1189λεπτὴν ἔδαπτον σάρκα τῆς δυσδαίμονος.

1190φεύγει δ’ ἀναστᾶσ’ ἐκ θρόνων πυρουμένη,

1191σείουσα χαίτην κρᾶτά τ’ ἄλλοτ’ ἄλλοσε,

1192ῥῖψαι θέλουσα στέφανον· ἀλλ’ ἀραρότως

1193σύνδεσμα χρυσὸς εἶχε, πῦρ δ’, ἐπεὶ κόμην

1194ἔσεισε, μᾶλλον δὶς τόσως ἐλάμπετο.

1195πίτνει δ’ ἐς οὖδας συμφορᾷ νικωμένη,

1196πλὴν τῷ τεκόντι κάρτα δυσμαθὴς ἰδεῖν·

1197οὔτ’ ὀμμάτων γὰρ δῆλος ἦν κατάστασις

1198οὔτ’ εὐφυὲς πρόσωπον, αἷμα δ’ ἐξ ἄκρου

1199ἔσταζε κρατὸς συμπεφυρμένον πυρί,

1200σάρκες δ’ ἀπ’ ὀστέων ὥστε πεύκινον δάκρυ

1201γναθμοῖς ἀδήλοις φαρμάκων ἀπέρρεον,

1202δεινὸν θέαμα· πᾶσι δ’ ἦν φόβος θιγεῖν

1203νεκροῦ· τύχην γὰρ εἴχομεν διδάσκαλον.

1204πατὴρ δ’ ὁ τλήμων συμφορᾶς ἀγνωσίᾳ

1205ἄφνω προσελθὼν δῶμα προσπίτνει νεκρῷ·

1206ᾤμωξε δ’ εὐθύς, καὶ περιπτύξας χέρας

1207κυνεῖ προσαυδῶν τοιάδ’· Ὦ δύστηνε παῖ,

1208τίς σ’ ὧδ’ ἀτίμως δαιμόνων ἀπώλεσε;

1209τίς τὸν γέροντα τύμβον ὀρφανὸν σέθεν

1210τίθησιν; οἴμοι, συνθάνοιμί σοι, τέκνον.

1211ἐπεὶ δὲ θρήνων καὶ γόων ἐπαύσατο,

1212χρῄζων γεραιὸν ἐξαναστῆσαι δέμας

1213προσείχεθ’ ὥστε κισσὸς ἔρνεσιν δάφνης

1214λεπτοῖσι πέπλοις, δεινὰ δ’ ἦν παλαίσματα·

1215ὃ μὲν γὰρ ἤθελ’ ἐξαναστῆσαι γόνυ,

1216ἣ δ’ ἀντελάζυτ’. εἰ δὲ πρὸς βίαν ἄγοι,

1217σάρκας γεραιὰς ἐσπάρασσ’ ἀπ’ ὀστέων.

1218χρόνῳ δ’ ἀπέσβη καὶ μεθῆχ’ ὁ δύσμορος

1219ψυχήν· κακοῦ γὰρ οὐκέτ’ ἦν ὑπέρτερος.

1220κεῖνται δὲ νεκροὶ παῖς τε καὶ γέρων πατὴρ

1221πέλας, ποθεινὴ δακρύοισι συμφορά.

1222καί μοι τὸ μὲν σὸν ἐκποδὼν ἔστω λόγου·

1223γνώσῃ γὰρ αὐτὴ ζημίας ἀποστροφήν.

1224τὰ θνητὰ δ’ οὐ νῦν πρῶτον ἡγοῦμαι σκιάν,

1225οὐδ’ ἂν τρέσας εἴποιμι τοὺς σοφοὺς βροτῶν

1226δοκοῦντας εἶναι καὶ μεριμνητὰς λόγων

1227τούτους μεγίστην ζημίαν ὀφλισκάνειν.

1228θνητῶν γὰρ οὐδείς ἐστιν εὐδαίμων ἀνήρ·

1229ὄλβου δ’ ἐπιρρυέντος εὐτυχέστερος

1230ἄλλου γένοιτ’ ἂν ἄλλος, εὐδαίμων δ’ ἂν οὔ.

Χορός

1231ἔοιχ’ ὁ δαίμων πολλὰ τῇδ’ ἐν ἡμέρᾳ

1232κακὰ ξυνάπτειν ἐνδίκως Ἰάσονι.

1233ὦ τλῆμον, ὥς σου συμφορὰς οἰκτίρομεν,

1234κόρη Κρέοντος, ἥτις εἰς Ἅιδου δόμους

1235οἴχῃ γάμων ἕκατι τῶν Ἰάσονος.

Μήδεια

1236φίλαι, δέδοκται τοὔργον ὡς τάχιστά μοι

1237παῖδας κτανούσῃ τῆσδ’ ἀφορμᾶσθαι χθονός,

1238καὶ μὴ σχολὴν ἄγουσαν ἐκδοῦναι τέκνα

1239ἄλλῃ φονεῦσαι δυσμενεστέρᾳ χερί.

1240πάντως σφ’ ἀνάγκη κατθανεῖν· ἐπεὶ δὲ χρή,

1241ἡμεῖς κτενοῦμεν, οἵπερ ἐξεφύσαμεν.

1242ἀλλ’ εἶ’ ὁπλίζου, καρδία. τί μέλλομεν

1243τὰ δεινὰ κἀναγκαῖα μὴ πράσσειν κακά;

1244ἄγ’, ὦ τάλαινα χεὶρ ἐμή, λαβὲ ξίφος,

1245λάβ’, ἕρπε πρὸς βαλβῖδα λυπηρὰν βίου,

1246καὶ μὴ κακισθῇς μηδ’ ἀναμνησθῇς τέκνων,

1247ὡς φίλταθ’, ὡς ἔτικτες· ἀλλὰ τήνδε γε

1248λαθοῦ βραχεῖαν ἡμέραν παίδων σέθεν,

1249κἄπειτα θρήνει· καὶ γὰρ εἰ κτενεῖς σφ’, ὅμως

1250φίλοι γ’ ἔφυσαν—δυστυχὴς δ’ ἐγὼ γυνή.